Η μεσημεριανή μπύρα

Ο Ραφαέλ Κρεστ έβαλε τα μαύρα γυαλιά του για να μην τον τυφλώνει ο ήλιος. Για όλους ήταν μεσημέρι μα εκείνος μόλις είχε ξυπνήσει και χρειαζόταν επειγόντως καφέ γιατί έπινε την προηγούμενη νύχτα μέχρι τα ξημερώματα. Μπήκε στο Καφέ Χρυσάνθεμο και κάθισε στο μπαρ.

-Να σας φέρω κάτι; Τον ρώτησε η κοπέλα που δούλευε.

-Ναι, έναν καφέ. Σκέτο. Απάντησε ο Ραφαέλ με βραχνή φωνή. Και ένα σάντουιτς! Πρόσθεσε καθώς η κοπέλα του γύριζε την πλάτη. Το στομάχι του ήταν χάλια, είχε πιει τόσο πολύ αλκοόλ που ανακατευόταν και είχε καούρα. Ούτε τα γυαλιά του έβγαλε, το φως έκανε χειρότερο τον πονοκέφαλο του. Ακόμα και ο μικρός ήχος από το φλιτζάνι καφέ που άφησε η κοπέλα μπροστά του, έμοιαζε σαν να βαράνε ντραμς στο κεφάλι του. 

Η πόρτα άνοιξε και μπήκαν 3 εργάτες. Κάθισαν στο μπαρ λίγο πιο πέρα. Μιλούσαν μεταξύ τους δυνατά και έκαναν αστειάκια. 

-Αυτό μου έλλειπε τώρα… μονολόγησε ο Ραφαέλ πιάνοντας το κεφάλι του. 

-3 μπύρες παρακαλώ! Φώναξε ο ένας από τους τρεις στην κοπέλα. 

Και μόνο στο άκουσμα της μπύρας, ήρθε αναγούλα στον Ραφαέλ. Έφαγε μια μπουκιά από το σάντουιτς. Οι εργάτες συνέχιζαν να μιλάνε δυνατά και να τσουγκρίζουν τα μπουκάλια με την μπύρα. Και με κάθε ήχο το κεφάλι του ήταν έτοιμο να σπάσει. Είχε αρχίσει να εκνευρίζεται. Πήγε να τους κάνει παρατήρηση. 

-…φύγουμε από το εργοτάξιο Apex... είπε ένας από τους εργάτες. Ο Ραφαέλ πάγωσε. 

-Συγνώμη, δουλεύετε στο εργοτάξιο του Άλαν Τρέντ; Ρώτησε ο Ραφαέλ διακόπτοντας την συζήτηση τους.

-Ναι ναι! Απάντησε ο πιο ψηλός από τους 3. 

-Κέρασε τα παιδιά από μένα άλλη μια γύρα μπύρες! Φώναξε ο Ραφαέλ στην κοπέλα. 

-Σας ευχαριστούμε ρε φίλε! Είπαν και οι εργάτες με ένα στόμα. 

-Το αξίζετε μετά από τόση κούραση! Άσε που μαθαίνω ότι περνάτε δύσκολα…

-Άστο, δεν φαντάζεσαι ρε, και δεν ακούγονται και όλα!

-Μα ποιος να θέλει να σταματήσει την κατασκευή του Apex; 

-Όχι απλώς να σταματήσει την κατασκευή. Πάμε στο εργοτάξιο και δεν ξέρουμε αν θα την βγάλουμε καθαρή σου λέω, ούτε εμείς, ούτε ο κύριος Τρέντ. 

Τα μάτια του Ραφαέλ άστραψαν. 

-Μα ποιος μπορεί να θέλει να κάνει κάτι τέτοιο; Ρώτησε κατεβάζοντας το φλιτζάνι του καφέ του. 

Ο ψηλός τον πλησίασε συνωμοτικά. 

-Μεταξύ μας, λένε ότι από πίσω κρύβεται ο πρώην δήμαρχος, ο Χέκτορ Θόρν…

-Τι συμφέρον μπορεί να έχει; 

-Δεν ξέρω, αλλά εγώ νομίζω πως είναι μαλακίες. Είναι τόσο περίεργα αυτά που συμβαίνουν που πιστεύω ότι από πίσω κρύβεται η…

-Αδελφέ, ώρα να φύγουμε! Τον διέκοψε ένας άλλος εργάτης κοιτώντας το ρολόι πάνω από το μπαρ. 

-Ναι ναι… σε ευχαριστούμε φίλε για τις μπύρες! Είπε ο ψηλός και ήπιε την τελευταία γουλιά. Το όνομα σου;

-Δεν κάνει τίποτα, στο καλό να πάτε… είπε ο Ραφαέλ αποφεύγοντας την ερώτηση. 

Καθώς τους έβλεπε να βγαίνουν από το Καφέ Χρυσάνθεμο,  το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει. Αλλά η υπόθεση του Άλαν Τρέντ, αποκτούσε ενδιαφέρον…

Το φωτογραφικό κάδρο

Μπήκε στο ασανσέρ από τον τελευταίο όροφο του κτιρίου Bird και πάτησε το ισόγειο. Έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Επιτέλους τελείωσε και αυτό. Δεν είχε καμία πρόθεση να βρεθεί στο φιλανθρωπικό gala εκείνη την μέρα, όμως έπρεπε να καλύψει έναν συνάδελφο που ήταν άρρωστος. Είχε εδώ και χρόνια αποφασίσει να απέχει από την φωτογραφική κάλυψη των κοινωνικών εκδηλώσεων. Είχε κουραστεί αφάνταστα από την ίντριγκα των διάσημων της πόλης. Τώρα πια ως φωτογράφος στο Boxhaller, προτιμούσε να καλύπτει το πολιτικό και αστυνομικό ρεπορτάζ. Όμως πάντα έλεγε ότι το Flashway του είχε μάθει να βλέπει τα πράγματα μέσα από την φωτογραφική μηχανή του αλλιώς. Για παράδειγμα απόψε μπορούσε να δει τον προηγούμενο δήμαρχο Χέκτορ Θόρν να προσπαθεί να κερδίσει πίσω την κοινωνική του θέση με μια μεγάλη δωρεά και τον Μαξ Μπελ να προσπαθεί να πάρει αποστάσεις από εκείνον στην άλλη μεριά της αίθουσας. Ή ο Αλεξάντερ Κάιν που μιλούσε με τον Φρανκ Κάρτερ. Κοίταξε σε ποιον όροφο βρισκόταν. Είχε ακόμα αρκετά μέχρι να φτάσει στο ισόγειο. Κοίταξε στην μηχανή του τις φωτογραφίες που τράβηξε. Ο Άλαν Τρεντ χαμογελαστός με τον Τζίτζι Ντε Φέρο με ένα ποτήρι σαμπάνιας στο χέρι. Έπειτα η άβολη φωτογραφία του Άλαν Πρικ, από το πρόσωπο του μπορούσε κάποιος να καταλάβει ότι είναι η πρώτη φορά βρίσκεται σε τέτοιες εκδηλώσεις. Κατέβασε την φωτογραφική του μηχανή καθώς έφτανε στο ισόγειο. Οι πόρτες άνοιξαν και βλέπει μπροστά του την Τατιάνα Μος. 

-Πίτερ! Φώναξε με έκπληξη στα μάτια της.

Ο Πίτερ Χέιλ χαμογέλασε. 

-Δεσποινίς Τατιάνα Μος, τα σέβη μου…

-Βρε άσε τις τυπικότητες με μένα, θέλω να έρθεις από το σπίτι να τα πούμε. 

-Τατιάνα ξέρεις ότι δεν είμαι πια παπαράτσι και… 

Η Τατιάνα του έκλεισε το στόμα με το χέρι της. 

-Μην λες βλακειες. Θέλω να σε δω. Το υπόσχεσαι; 

-Το υπόσχομαι. 

Η Τατιάνα Μος μπήκε στο ασανσέρ και τον κοίταξε στα μάτια μέχρι να κλείσουν οι πόρτες.

Η τέταρτη νύχτα

Η νύχτα έπεσε στο Boxhall και το σκοτάδι αγκάλιασε το Garden για τέταρτη μέρα λόγω του blackout της περιοχής. Μονάχα κάποια περιστασιακά αυτοκίνητα περνούσαν και φώτιζαν για λίγα δευτερόλεπτα τους δρόμους που είχαν γίνει ακόμα πιο επικίνδυνοι. Εγκληματίες και ναρκομανείς που μέχρι τώρα κρυβόντουσαν, έκαναν βόλτες στους κεντρικούς δρόμους. Ακόμα και οι φιλήσυχοι άστεγοι της περιοχής, είχαν χωθεί ακόμα πιο βαθιά στα σοκάκια για να νιώσουν πιο ασφαλείς. Κάποιοι μάλιστα προτίμησαν να μετακομίσουν στα χωράφια του Plain Fields μέχρι να αποκατασταθεί η ζημιά. Ο αέρας ήταν αποπνικτικός: κρέατα και φαγητά που είχαν χαλάσει εκτός ψυγείου και κατάψυξης, στοιβάζονταν στους κάδους απορριμμάτων. Τα γκρίζα κτίρια είχαν εξαφανιστεί στο σκοτάδι. Το μόνο που μαρτυρούσε πως κατοικούνταν ήταν το πορτοκαλί φως από τα κεριά που έβλεπες από τα παράθυρα. Μα ακόμα πιο απόκοσμη ήταν η ησυχία που επικρατούσε. Είναι απίστευτο το πόσο θόρυβο κάνει το ηλεκτρικό ρεύμα. Χωρίς αυτό, μπορούσες να ακούσεις τα πάντα: Τα βαριά βήματα έξω από την πόρτα, τις συνομιλίες από το πάνω διαμέρισμα. Τα βογγητά πάθους ή τους τσακωμούς από ζευγάρια που μέχρι τώρα νόμιζες πως ήταν αγαπημένοι. Κάποιοι έπαιζαν κιθάρα ή πιάνο ενώ κάπου στο βάθος μπορούσες να ξεχωρίσεις τις κραυγές από το ψυχιατρικό άσυλο του Garden View. Και όσο προχωρούσε το βράδυ, τόσο η σιωπή έπεφτε βαριά ανάμεσα στις γειτονιές. Μπορούσες να ακούσεις ξεκάθαρα τις γάτες που πηδούσαν αριστοτεχνικά πάνω στους κάδους για να βρουν φαγητό. Τις νυχτερίδες που πετούσαν κάνοντας ακροβατικά ανάμεσα στα κτίρια. 

Και ξαφνικά, ένας δυνατός πυροβολισμός κομμάτιασε την ησυχία του Garden.