Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Apex. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Apex. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2026

Πλήρης Αναφορά


Ο παρκαδόρος του καζίνο “Le Lac Noir” έτρεξε κατευθείαν στο αυτοκίνητο που μόλις είχε φτάσει.  
-Καλησπέρα σας…
-Καλησπέρα… είπε ξεφυσώντας ο Ραφαέλ Κρέστ και του έδωσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου στο χέρι.
-Κύριε Κρέστ! Δεν σας αναγνώρισα με αυτό το αμάξι, τι έγινε το δικό σας; 
-Πολλά ρωτάς… απάντησε κουρασμένα μέσα από τα δόντια του.
Ο Παρκαδόρος ξεροκατάπιε, δεν ήθελε να φανεί αδιάκριτος, αλλά ο Ραφαέλ ούτε που έδωσε σημασία. Ανέβηκε αργά τα σκαλιά. 
-Καλησπέρα σας κύριε Κρέστ, έχετε επισκέψεις στο γραφείο σας… είπε ο πορτιέρης, ένας τεράστιος τύπος με ξυρισμένο κεφάλι και κουστούμι.
-Είναι ο…. ρώτησε ο Ραφαέλ με νόημα και ο πορτιέρης του κούνησε θετικά το κεφάλι.
Ο Ραφαέλ μπήκε μέσα και κατευθύνθηκε στο γραφείο του. Στάθηκε έξω από την πόρτα, πήρε μια πολύ βαθιά ανάσα και την άνοιξε. 
-Ραφαέλ! Με έχεις στεναχωρήσει, να το ξέρεις… είπε ο Φρανκ Κάρτερ, καθισμένος στην καρέκλα του Ραφαέλ, με τα πόδια πάνω στο γραφείο και ένα πούρο στο στόμα. 
-Καλησπέρα σας κύριε Κάρτερ…
-Σου είχα αναθέσει μια αποστολή πριν από μήνες… και από τότε δεν μου έχεις δώσει καμία αναφορά.
-Έχετε δίκιο… αλλά να ξέρετε, δουλεύω πάνω στην υπόθεση… 
-Περιμένω λοιπόν αναφορά…
-Λίγες μέρες μετά την επίσκεψη σας, έπεσα τυχαία σε κάτι εργάτες του εργοταξίου Apex... Ένας από αυτούς υποψιαζόταν ότι ο πρώην Δήμαρχος θέλει τον Άλαν Τρεντ νεκρό…
-Ο Χέκτορ Θόρν; Τι κίνητρο μπορεί να έχει ο Χέκτορ εναντίον του Άλαν Τρεντ; Είπε με ενδιαφέρον ο Φρανκ κατεβάζοντας τα πόδια από το γραφείο και γέρνοντας μπροστά το σώμα του. 
-Το έψαξα αρκετά το θέμα. Δεν βρήκα απολύτως κανένα στοιχείο που να επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό. Όμως αν κάποιος γνωρίζει κάτι, σίγουρα θα είναι ο αρχιτέκτονας του Apex. Εδώ και εβδομάδες μελετώ κάθε κίνηση του, μαθαίνω τα πάντα γι’ αυτόν. Μάλιστα τώρα μόλις γύρισα από παρακολούθηση… 
-Τι γνωρίζουμε για εκείνον;
-Όσκαρ Βέιλ. Αρχιτέκτονας, παιδικός φίλος του Άλαν Τρεντ που του έχει αναθέσει την σχεδίαση του Apex, άρα οι δυο τους έχουν κάτι παραπάνω από επαγγελματική σχέση. Παντρεμένος με 3 παιδιά, συχνάζει στο κωλόμπαρο Red Silk του New Town και έχει αδυναμία στις γυναίκες, στο αλκοόλ και στο Gloire D’Or...  
-Μπράβο Ραφαέλ…. Καλή δουλειά… ξέρεις τώρα τι πρέπει να κάνεις… είπε ο Φρανκ Κάρτερ και σηκώθηκε από την καρέκλα. Μην με απογοητεύσεις… θα το μετανιώσεις… πρόσθεσε με νόημα στο τέλος. 
-Δεν θα σας απογοητεύσω… να είστε σίγουρος…
-Να με κρατάς ενήμερο… είπε ο Φρανκ και έφυγε.

Πέμπτη 9 Απριλίου 2026

Τα Κίτρινα Παπούτσια

Ο ανοιξιάτικος ήλιος ίσα ίσα που έμπαινε 
από τα μικρά παράθυρα της αποθήκης. Ο Φράνκ Κάρτερ είχε ακουμπήσει πάνω στο γραφείο και κρατούσε ένα παλιό σταθερό τηλέφωνο που συνδεόταν με γυμνά καλώδια στην πρίζα του τηλεφώνου. 
Χτύπησε με δύναμη πάνω στο γραφείο :
-Πρέπει να πουληθούν όλα τα “δαχτυλίδια”! Δεν με ενδιαφέρει σε ποιον θα τα πουλήσεις! 
Τα “δαχτυλίδια” ήταν η κωδική ονομασία του Gloire D'or. O Φράνκ, δεδομένου ότι ήταν ο πρώην αρχηγός της αστυνομίας, ήταν πάντα προσεκτικός στο τι έλεγε. Προτιμούσε ακόμα και τα παλιά τηλέφωνα όταν έκλεινε δουλειές γιατί ήταν πιο δύσκολο να το παρακολουθήσουν. 
-Τώρα μπαίνουν στο κουτί τους και σε μια ώρα θα έρθει η “κούριερ”. Να είσαι εκεί. Με προσοχή πάντα. 
Έκλεισε το ακουστικό με δύναμη. Πήρε μια βαθιά ανάσα για να ηρεμήσει. Άνοιξε ένα ξύλινο κουτί που βρισκόταν πάνω στο γραφείο, έβγαλε ένα πούρο και το άναψε. Σήκωσε πάλι το τηλέφωνο και σχημάτισε έναν εσωτερικό αριθμό. 
-Έλα, να φορτώσετε και να φύγει. Θα τον περιμένει. 
Ξεμπλεξε το καλώδιο του ακουστικού και το έκλεισε. Κάθισε στην καρέκλα του και πήρε μια βαθιά τζούρα. Οι δουλειές με το Gloire D'Or είχαν μείνει στάσιμες τον τελευταίο μήνα. Κάτι έπρεπε να κάνει για να πάρει μπροστά. Τουλάχιστον οι εργασίες στο εργοτάξιο Apex του Άλαν Τρέντ είχαν παγώσει. Δεν ήθελε να χάσει τον τίτλο του ψηλότερου κτιρίου το Bird, του ανήκε σχεδόν ολόκληρο μέσα από ανθρώπους-βιτρίνα CEO σε 4 εταιρείες φαντάσματα που έλεγχε ο ίδιος. 
Πήρε άλλη μια τζούρα. Καθώς εξέπνευσε, ο πυκνός καπνός γέμισε το μικρό δωμάτιο που βρισκόταν. Και μόλις καθάρισε η ατμόσφαιρα, τα μάτια του Φράνκ είχαν γυρίσει ανάποδα, τα βλέφαρά του ανοιγόκλειναν με ταχύτητα. 
Ένα όραμα, ένα χέρι να κρατάει ένα όπλο με σιγαστήρα και να πυροβολεί. Δεν μπορούσε να δει πρόσωπο, ούτε κάποιο άλλο χαρακτηριστικό, μόνο κάτι κίτρινα παπούτσια. 
Μόλις συνήλθε, ο Φράνκ έμεινε ακίνητος. 
-Ενδιαφέρον και αυτό… Μονολόγησε. 


Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026

Η μεσημεριανή μπύρα


Ο Ραφαέλ Κρεστ έβαλε τα μαύρα γυαλιά του για να μην τον τυφλώνει ο ήλιος. Για όλους ήταν μεσημέρι μα εκείνος μόλις είχε ξυπνήσει και χρειαζόταν επειγόντως καφέ γιατί έπινε την προηγούμενη νύχτα μέχρι τα ξημερώματα. Μπήκε στο Καφέ Χρυσάνθεμο και κάθισε στο μπαρ.
-Να σας φέρω κάτι; Τον ρώτησε η κοπέλα που δούλευε.
-Ναι, έναν καφέ. Σκέτο. Απάντησε ο Ραφαέλ με βραχνή φωνή. Και ένα σάντουιτς! Πρόσθεσε καθώς η κοπέλα του γύριζε την πλάτη. Το στομάχι του ήταν χάλια, είχε πιει τόσο πολύ αλκοόλ που ανακατευόταν και είχε καούρα. Ούτε τα γυαλιά του έβγαλε, το φως έκανε χειρότερο τον πονοκέφαλο του. Ακόμα και ο μικρός ήχος από το φλιτζάνι καφέ που άφησε η κοπέλα μπροστά του, έμοιαζε σαν να βαράνε ντραμς στο κεφάλι του. 
Η πόρτα άνοιξε και μπήκαν 3 εργάτες. Κάθισαν στο μπαρ λίγο πιο πέρα. Μιλούσαν μεταξύ τους δυνατά και έκαναν αστειάκια. 
-Αυτό μου έλλειπε τώρα… μονολόγησε ο Ραφαέλ πιάνοντας το κεφάλι του. 
-3 μπύρες παρακαλώ! Φώναξε ο ένας από τους τρεις στην κοπέλα. 
Και μόνο στο άκουσμα της μπύρας, ήρθε αναγούλα στον Ραφαέλ. Έφαγε μια μπουκιά από το σάντουιτς. Οι εργάτες συνέχιζαν να μιλάνε δυνατά και να τσουγκρίζουν τα μπουκάλια με την μπύρα. Και με κάθε ήχο το κεφάλι του ήταν έτοιμο να σπάσει. Είχε αρχίσει να εκνευρίζεται. Πήγε να τους κάνει παρατήρηση. 
-…φύγουμε από το εργοτάξιο Apex... είπε ένας από τους εργάτες. Ο Ραφαέλ πάγωσε. 
-Συγνώμη, δουλεύετε στο εργοτάξιο του Άλαν Τρέντ; Ρώτησε ο Ραφαέλ διακόπτοντας την συζήτηση τους.
-Ναι ναι! Απάντησε ο πιο ψηλός από τους 3. 
-Κέρασε τα παιδιά από μένα άλλη μια γύρα μπύρες! Φώναξε ο Ραφαέλ στην κοπέλα. 
-Σας ευχαριστούμε ρε φίλε! Είπαν και οι εργάτες με ένα στόμα. 
-Το αξίζετε μετά από τόση κούραση! Άσε που μαθαίνω ότι περνάτε δύσκολα…
-Άστο, δεν φαντάζεσαι ρε, και δεν ακούγονται και όλα!
-Μα ποιος να θέλει να σταματήσει την κατασκευή του Apex; 
-Όχι απλώς να σταματήσει την κατασκευή. Πάμε στο εργοτάξιο και δεν ξέρουμε αν θα την βγάλουμε καθαρή σου λέω, ούτε εμείς, ούτε ο κύριος Τρέντ. 
Τα μάτια του Ραφαέλ άστραψαν. 
-Μα ποιος μπορεί να θέλει να κάνει κάτι τέτοιο; Ρώτησε κατεβάζοντας το φλιτζάνι του καφέ του. 
Ο ψηλός τον πλησίασε συνωμοτικά. 
-Μεταξύ μας, λένε ότι από πίσω κρύβεται ο πρώην δήμαρχος, ο Χέκτορ Θόρν…
-Τι συμφέρον μπορεί να έχει; 
-Δεν ξέρω, αλλά εγώ νομίζω πως είναι μαλακίες. Είναι τόσο περίεργα αυτά που συμβαίνουν που πιστεύω ότι από πίσω κρύβεται η…
-Αδελφέ, ώρα να φύγουμε! Τον διέκοψε ένας άλλος εργάτης κοιτώντας το ρολόι πάνω από το μπαρ. 
-Ναι ναι… σε ευχαριστούμε φίλε για τις μπύρες! Είπε ο ψηλός και ήπιε την τελευταία γουλιά. Το όνομα σου;
-Δεν κάνει τίποτα, στο καλό να πάτε… είπε ο Ραφαέλ αποφεύγοντας την ερώτηση. 
Καθώς τους έβλεπε να βγαίνουν από το Καφέ Χρυσάνθεμο,  το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει. Αλλά η υπόθεση του Άλαν Τρέντ, αποκτούσε ενδιαφέρον…

Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2025

Boxhowl #5 - Η Αδελφότητα του Τετραγωνισμένου Κύκλου


 

Ήταν άλλη μια βαρετή βραδιά στο εργοτάξιο του Άλαν Τρέντ. Από τότε που αποφάσισε να συνεχίσει η κατασκευή του Apex, το νέο ψηλότερο κτίριο στο Boxhall, ο Σαμ Χάρις είχε προσληφθεί ως νυχτοφύλακας για να προσέχει τον χώρο. Είχε φυσικά ακούσει για τα φαντάσματα, τους μυστηριώδεις θανάτους και τα υπόλοιπα μεταφυσικά που σταμάτησαν την κατασκευή, αλλά δεν τα πίστευε και πολύ αυτά τα πράγματα. Άλλωστε είχε ανάγκη αυτή τη δουλειά, με ένα νεογέννητο μωρό στο σπίτι, τα έξοδα είχαν ανέβει κατακόρυφα. Κοίταξε το ρολόι του. Ήταν 23:57. Ακόμα 6 ώρες μέχρι να σχολάσει. Έβγαλε το τοστάκι του για να φάει και κοίταξε την κάμερα. Η βροχή που έπεφτε πάνω στην λαμαρίνα του κουβουκλίου του, δημιουργούσε έναν μονότονο θόρυβο. Πάλι θα γέμιζε όλο το εργοτάξιο με λάσπη, ευτυχώς που φορούσε γαλότσες. Έριξε άλλη μια ματιά στην κάμερα όταν είδε ότι δεν δείχνει τίποτα. Κοίταξε από το παράθυρο να δει τι συμβαίνει αλλά ξαφνικά και οι λιγοστοί προβολείς έσβησαν. Έβαλε γρήγορα το αδιάβροχο του και άρπαξε τον φακό του. Άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω στη βροχή. Μέσα από το θόρυβο της βροχής που συνεχώς δυνάμωνε άκουσε βαριές αλυσίδες να σέρνονται. Με νευρικές κινήσεις έστρεφε τον φακό του γύρω του, μα τίποτα δεν φαινόταν. Μια αστραπή φώτισε για λίγο το εργοτάξιο. Και ήταν εκεί, μερικές φιγούρες με μαύρους μανδύες και χοντρές αλυσίδες στο λαιμό στέκονταν μερικά μέτρα μακριά του. Έστρεψε τον φακό προς το μέρος τους να δει τα πρόσωπά τους αλλά το φως γύρισε πίσω και τυφλώθηκε. Είναι δίχως άλλο τα φαντάσματα που λέγανε οι ιστορίες, σκέφτηκε.

-Ποιοι είστε; Φώναξε όσο πιο αποφασιστικά μπορούσε. Αλλά το ελαφρύ τραύλισμα της φωνής του πρόδιδε τον φόβο του. Οι φιγούρες δεν απάντησαν. Έβγαλε το όπλο του να τους σημαδέψει αλλά το χέρι του έτρεμε τόσο πολύ, που το όπλο έπεσε μέσα στις λάσπες. Άρχισαν να τον πλησιάζουν απειλητικά. Έκανε βήματα προς τα πίσω, μέχρι που σκόνταψε και έπεσε στο έδαφος. Οι φιγούρες στάθηκαν από πάνω του, φορούσαν μάσκες από καθρέφτη. Στο πρόσωπό τους έβλεπε το δικό του πρόσωπο. Τρομοκρατημένο και γεμάτο λάσπες.

-Σας παρακαλώ… Έχω οικογένεια… παρακάλεσε τραυλίζοντας. 

Ο ένας από αυτούς έβγαλε την χοντρή αλυσίδα από το λαιμό του με αργές κινήσεις. Την πέρασε στον λαιμό του Σαμ.

-Σπάσε τα δεσμά του Κύβου… είπε η φιγούρα ψιθυρίζοντας.

Το ξημέρωμα είχε σταματήσει η βροχή. Ο Τομ Κάρτερ πάρκαρε έξω από το εργοτάξιο του Apex. Πήρε την βάση με τους δυο καφέδες, έναν για εκείνον για να ξυπνήσει πριν πιάσει δουλειά και έναν για τον Σαμ, μετά από την νυχτερινή βάρδια σίγουρα θα τον χρειαζόταν. Βρήκε την πόρτα του εργοταξίου ορθάνοιχτη. Περίεργο. Μπήκε μέσα με αργά βήματα και κοίταξε τριγύρω. Επικρατούσε μια ανατριχιαστική ηρεμία. Γύρισε το κεφάλι του και είδε τον Σαμ πεσμένο μέσα στις λάσπες. Έτρεξε κοντά του. Ήταν νεκρός. Γύρω από τον λαιμό του ήταν μια βαριά αλυσίδα και στο πρόσωπο του είχε μια έκφραση τρόμου. Και στο στήθος του ήταν μια σφραγίδα με έναν κύβο με αλυσίδες που σπάνε.