Εκτός Δικτύου

Μπήκε φουριόζος στο γραφείο του δημάρχου Αλεξάντερ Κάιν και άφησε μπροστά του ένα χαρτί. 

-Είχα αρχίσει να ανησυχώ. Σε 5 λεπτά πρέπει να δώσω συνέντευξη τύπου για το πόρισμα. 

-Διάβασε! Του απάντησε με μεγάλη αγωνία ο Άλαν Πρικ.

Ο Αλεξάντερ πήρε το χαρτί και άρχισε να το διαβάζει. Μα όσο το βλέμμα του προχωρούσε στο πόρισμα, τόσο το χρώμα στο πρόσωπο του άρχιζε να αλλάζει. Ο Άλαν τον κοιτούσε με αγωνία. 

-Λοιπόν; Τι έχεις να πεις; 

Ο Αλεξάντερ Κάιν κατέβασε το χαρτί και τον κοίταξε με περισσότερη απορία από πριν. 

-Τι θες να πεις ότι λείπουν κλάσματα δευτερολέπτων;

-Υπήρξε μια παρεμβολή η οποία διέγραψε τα τελευταία κλάσματα δευτερολέπτων και προκάλεσε black out σε ολόκληρο το αεροπλάνο. 

-Και τι πιστεύεις ότι το προκάλεσε;

Ο Άλαν Πρικ δεν απάντησε. Έβγαλε το κινητό από την τσέπη του και το έκλεισε. Έκανε νόημα στον Αλεξάντερ να κλείσει τον υπολογιστή του και το κινητό του. Αφού σιγουρεύτηκε ότι δεν υπάρχει τριγύρω καμία συσκευή που είναι συνδεμένη στο ίντερνετ κάθισε πάλι στην θέση του.

-Υποψιάζομαι την DΞST1NY… είπε χαμηλόφωνα ο Άλαν.

-Η DΞST1NY; Μα γιατί να κάνει κάτι τέτοιο; Ρώτησε και πάλι σκεφτικός ο Αλεξάντερ. Δεν τον είχε πείσει ιδιαίτερα η απάντηση του Άλαν.

-Απ’ όσο γνωρίζω, μονάχα εκείνη μπορεί να κάνει μια τέτοια παρεμβολή. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Οι δυνατότητες της είναι τρομακτικές… 

Όμως υπήρχε και κάτι άλλο που δεν μπορούσε να πει ο Άλαν στον Αλεξάντερ. Μέσα στο αεροπλάνο υπήρχε και ο δημιουργός της, ο Νέιτ Θόρν. 

-Μα η DΞST1NY δεν έχει δώσει ποτέ τέτοια δείγματα… Ναι, μπορεί να παρακολουθεί τα πάντα αλλά ποτέ δεν έχει δείξει διάθεση για να σκοτώσει…

-Μέχρι τώρα… πρόσθεσε ο Άλαν με νόημα.

Η πόρτα χτύπησε και μπήκε ένας ψηλός άντρας. 

-Κύριε Δήμαρχε, ήρθε η ώρα της ανακοίνωσης. 

-Έρχομαι αμέσως… απάντησε ο Αλεξάντερ Κάιν και κοίταξε τον Άλαν στα μάτια. 

Μπαίνοντας στην αίθουσα τύπου όλα τα φώτα άστραψαν. Ο Αλεξάντερ Κάιν ίσιωσε το σακάκι του και στάθηκε μπροστά στο μικρόφωνο. Όλη η αίθουσα έκανε ησυχία. 

-Σήμερα ολοκληρώθηκε το πόρισμα για τα αίτια συντριβής της πτήσης BH-2602. Σύμφωνα με την έρευνα, τα αίτια του δυστυχήματος οφείλονται από λάθος ανθρώπινο χειρισμό. Ευχαριστώ. 

Μια βουή ξέσπασε από δημοσιογράφους που ήθελαν να κάνουν ερώτηση, μα ο Αλεξάντερ Κάιν χωρίς να σχολιάσει τίποτα άλλο, έφυγε από την σκηνή.

Τα Κίτρινα Παπούτσια

Ο ανοιξιάτικος ήλιος ίσα ίσα που έμπαινε 

από τα μικρά παράθυρα της αποθήκης. Ο Φράνκ Κάρτερ είχε ακουμπήσει πάνω στο γραφείο και κρατούσε ένα παλιό σταθερό τηλέφωνο που συνδεόταν με γυμνά καλώδια στην πρίζα του τηλεφώνου. 

Χτύπησε με δύναμη πάνω στο γραφείο :

-Πρέπει να πουληθούν όλα τα “δαχτυλίδια”! Δεν με ενδιαφέρει σε ποιον θα τα πουλήσεις! 

Τα “δαχτυλίδια” ήταν η κωδική ονομασία του Gloire D'or. O Φράνκ, δεδομένου ότι ήταν ο πρώην αρχηγός της αστυνομίας, ήταν πάντα προσεκτικός στο τι έλεγε. Προτιμούσε ακόμα και τα παλιά τηλέφωνα όταν έκλεινε δουλειές γιατί ήταν πιο δύσκολο να το παρακολουθήσουν. 

-Τώρα μπαίνουν στο κουτί τους και σε μια ώρα θα έρθει η “κούριερ”. Να είσαι εκεί. Με προσοχή πάντα. 

Έκλεισε το ακουστικό με δύναμη. Πήρε μια βαθιά ανάσα για να ηρεμήσει. Άνοιξε ένα ξύλινο κουτί που βρισκόταν πάνω στο γραφείο, έβγαλε ένα πούρο και το άναψε. Σήκωσε πάλι το τηλέφωνο και σχημάτισε έναν εσωτερικό αριθμό. 

-Έλα, να φορτώσετε και να φύγει. Θα τον περιμένει. 

Ξεμπλεξε το καλώδιο του ακουστικού και το έκλεισε. Κάθισε στην καρέκλα του και πήρε μια βαθιά τζούρα. Οι δουλειές με το Gloire D'Or είχαν μείνει στάσιμες τον τελευταίο μήνα. Κάτι έπρεπε να κάνει για να πάρει μπροστά. Τουλάχιστον οι εργασίες στο εργοτάξιο Apex του Άλαν Τρέντ είχαν παγώσει. Δεν ήθελε να χάσει τον τίτλο του ψηλότερου κτιρίου το Bird, του ανήκε σχεδόν ολόκληρο μέσα από ανθρώπους-βιτρίνα CEO σε 4 εταιρείες φαντάσματα που έλεγχε ο ίδιος. 

Πήρε άλλη μια τζούρα. Καθώς εξέπνευσε, ο πυκνός καπνός γέμισε το μικρό δωμάτιο που βρισκόταν. Και μόλις καθάρισε η ατμόσφαιρα, τα μάτια του Φράνκ είχαν γυρίσει ανάποδα, τα βλέφαρά του ανοιγόκλειναν με ταχύτητα. 

Ένα όραμα, ένα χέρι να κρατάει ένα όπλο με σιγαστήρα και να πυροβολεί. Δεν μπορούσε να δει πρόσωπο, ούτε κάποιο άλλο χαρακτηριστικό, μόνο κάτι κίτρινα παπούτσια. 

Μόλις συνήλθε, ο Φράνκ έμεινε ακίνητος. 

-Ενδιαφέρον και αυτό… Μονολόγησε. 

Σι ύφεση Ματζόρε

Κάθισε στο λευκό πιάνο με την τεράστια ουρά που βρισκόταν στο κέντρο του σαλονιού της. Είχε φροντίσει λίγο νωρίτερα να ανάψει όλα τα κεριά και να σβήσει τον πανάκριβο πολυέλαιο από κρυστάλλους που κρεμόταν από το κέντρο του δωματίου. Και ας ήταν μόνη. Η Τατιάνα Μος χαίδεψε με την άκρη των δαχτύλων της τα πλήκτρα. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Η αίσθηση των πλήκτρων πάντα την ηρεμούσε, οτιδήποτε και να της συνέβαινε στην ζωή της. Σήκωσε τα χέρια της με πολλή χάρη και άρχισε να παίζει απαλά ένα τραγούδι της. Οι νότες γέμισαν ολόκληρο το δωμάτιο σαν ψίθυροι και έμοιαζαν να έχουν διάλογο ανάλογα με τις δυναμικές του κομματιού. Και όσο περνούσαν τα δευτερόλεπτα, τόσο πιο δυναμικό και γινόταν το κομμάτι, ακόμα και οι φλόγες από τα κεριά ξεκίνησαν να χορεύουν στον ρυθμό. Πότε στακάτο, πότε λεγκάτο, τα χέρια της έμοιαζαν να χορεύουν γρήγορα πάνω στα πλήκτρα με απόλυτη ακρίβεια. Έκλεισε τα μάτια της να απολαύσει τον ήχο του πιάνου. Αυτό ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα της κομμάτια της και το είχε γράψει σε Σι ύφεση ματζόρε στην αρχή της καριέρας της. Το κομμάτι γινόταν όλο και πιο δυνατό, με τα χέρια της να ανεβοκατεβαίνουν τις οκτάβες όλο και πιο γρήγορα μέχρι που πατάει μια συγχορδία, πατάει το sustain πετάλι και έμειναν οι νότες να αιωρούνται. 

Τα μάτια της γύρισαν και έγιναν άσπρα. Τα βλέφαρα της άρχισαν να τρεμοπαίζουν πολύ γρήγορα. Το σώμα της Τατιάνας ακίνητο. Οι νότες παρέμεναν κρεμασμένες στον αέρα. Μονάχα εκείνες είχαν βάρος στην ξαφνική σιωπή. 

Συνήλθε ταραγμένη. Σηκώθηκε γρήγορα από το πιάνο και σήκωσε το τηλέφωνο της. 

-Σας παρακαλώ πολύ, μπορούμε να αυξήσουμε την ασφάλεια μου; Όλο το 24ωρο. Ευχαριστώ.

Data Analysis

Το μοναδικό φως στο γραφείο, ήταν η οθόνη του υπολογιστή που άλλαζε ένταση με ταχύτητα. Τα κατακόκκινα από την κούραση μάτια του Άλαν Πρικ παρατηρούσαν προσεκτικά όλα τα δεδομένα που κυλούσαν με ταχύτητα μπροστά του. Από τότε που ανέλαβε εθελοντικά την ανάλυση των δεδομένων πλοήγησης από την πτήση BH-2602, δεν είχε κοιμηθεί καθόλου. Έπρεπε να βρει μια απάντηση.

Η πόρτα του γραφείου του χτύπησε και μπήκε μέσα η κυρία Γούντμαν, καθαρίστρια της εταιρείας. 

-Αγόρι μου, ακόμα εδώ είσαι; Έχουν πάει μεσάνυχτα. 

-Ναι κυρία Γούντμαν… απάντησε ο Άλαν και έτριψε τα μάτια του. Πήρε τον καφέ του και ήπιε μια γουλιά.  

Η κυρία Γούντμαν άφησε την σκούπα και πήγε κοντά του. 

-Τα μάτια σου είναι κατακόκκινα από την κούραση… Έχεις μέρες να κοιμηθείς… Έχεις φάει τίποτα; Ρώτησε με μεγάλη στοργή. 

-Εχμμμ… δεν θυμάμαι… σταμάτησε να κοιτάει την οθόνη για να σκεφτεί. Ίσως χθες το πρωί… 

-Πρέπει όμως να φας κάτι… Ξέρω ότι σου έχει στοιχίσει ο θάνατος του Χένρι Κάλντγουελ αλλά πρέπει να φας, να ξεκουραστείς… 

-Ο Χένρι δεν ήταν μονάχα προγραμματιστής στην Phoenix Cube Systems Μαζί μεγαλώσαμε. Ήμασταν αδέρφια. Του χρωστάω μια απάντηση.  

Τα μάτια του Άλαν βούρκωσαν. Η κυρία Γούντμαν του έπιασε τρυφερά τον ώμο.

-Με το να καταστρέφεις τον εαυτό σου, δεν τον φέρνεις πίσω. Άκου με και μένα που έχασα τον σύζυγο μου στο Sea Monster. Δεν κερδίζεις τίποτα έτσι. Έλα, κλείσε τον υπολογιστή, πήγαινε στο σπίτι να φας κάτι, να κοιμηθείς και αύριο θα συνεχίσεις με καθαρότερο μυαλό. 

-Έχετε δίκιο… 

Ο Άλαν σηκώθηκε από την καρέκλα του για να ανάψει το φως του γραφείου του. Εκείνη ξαναπήρε την σκούπα της και όπως έκλεινε την πόρτα πίσω της, την σταμάτησε η φωνή του Άλαν.

-Κυρία Γούντμαν; Σας ευχαριστώ. 

Σταμάτησε για λίγο και του χαμογέλασε. Είχε δίκιο η κυρία Γούντμαν, με τόση κούραση ήταν αδύνατο να αναλύσει τα δεδομένα του αεροπλάνου που επέβαινε ο Χένρι. Θα έχανε κάτι σημαντικό. 

Κάθισε στην καρέκλα του για να κλείσει τον υπολογιστή του και τότε είδε στην οθόνη κάτι παράξενο. Πάγωσε. Μα πως δεν το είδε νωρίτερα; Άρχισε να κλικάρει μανιωδώς για να επιβεβαιώσει τις υποψίες του. Ορίστε η απάντηση που έψαχνε. Έκανε πίσω την καρέκλα του και έβαλε τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του. Το βλέμμα του απλανές. 

Λίγο πριν πέσει το αεροπλάνο, σε όλα τα δεδομένα των συστημάτων λείπουν μερικά δέκατα δευτερολέπτων….

Ο Σιγαστήρας

Metropolitan 10 το βράδυ. Η ήσυχη γειτονιά είχε γεμίσει από τα φώτα περιπολικών και κάποιοι περίεργοι γείτονες είχαν βγει στα μπαλκόνια τους να δουν τι συμβαίνει. Ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν ανέβασε το χειρόφρενο και βγήκε από το υπηρεσιακό αυτοκίνητο του. Κατευθύνθηκε προς την είσοδο της πολυκατοικίας που βρισκόταν οι συνάδελφοι του και πέρασε τις κορδέλες με τις οποίες είχαν κλείσει τον χώρο. 

-Επιθεωρητή Ντιν! Φώναξε ένας αστυνομικός και έτρεξε προς το μέρος του.

-Τι έχουμε εδώ; Ρώτησε ο Βίκτορ παρατηρώντας τα αίματα στα σκαλιά. 

-Σάιμον Ντρέικ, 42 ετών. Πωλητής σε κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών. Τον πυροβόλησαν στα σκαλιά τη πολυκατοικίας του. Τον βρήκε νεκρό ένας περαστικός στις 21:15. Η κυρία Μελ Μπόνι μένει στο ισόγειο, περιμένει για κατάθεση. 

Ο Βίκτορ χτύπησε στην πλάτη τον αστυνομικό και μπήκε στην είσοδο της πολυκατοικίας. Μια κυρία γύρω στα 70 είχε την γάτα της αγκαλιά και την χάιδευε. 

-Καλησπέρα σας, η κυρία Μπόνι;

-Μάλιστα.

-Επιθεωρητής Ντιν. Που ήσασταν όταν έγινε το περιστατικό;

-Παιδί μου, εδώ ήμουν. Καθόμουν στην πολυθρόνα και έβλεπα τηλεόραση. 

-Ακούσατε κάποιο πυροβολισμό;

-Όχι. Το μόνο που άκουσα γύρω στις 21:10 ήταν ένας γδούπος. Αλλά δεν έδωσα σημασία γιατί νόμιζα ότι ήταν η γάτα μου. 

-Τον Σάιμον Ντρέικ τον γνωρίζατε;

-Φυσικά! Εξαιρετικός κύριος! Ζούσε μόνος του στον 4ο όροφο. Δεν ήταν παντρεμένος και οι γονείς του έχουν πεθάνει. Ευγενέστατος, γλυκομίλητος, εάν με έβλεπε στον δρόμο να κουβαλάω ψώνια, με βοηθούσε πάντα

-Ξέρετε αν είχε διαφορές με κάποιον; 

-Ο Σάιμον; Με ποιον να έχει διαφορές; Όποιον και να ρωτήσετε στο κτίριο θα σας πουν τα καλύτερα!

-Μήπως είχατε δει περίεργες επισκέψεις; Περίεργες φάτσες; Περίεργες συμπεριφορές;

-Όχι, καμιά φορά χανόταν στον εαυτό του και έλεγε ασυνάρτητα πράγματα. Αλλά ποτέ δεν είχαμε δει κάτι περίεργο. Καμία περίεργη επίσκεψη, ούτε περίεργη φάτσα. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί να θέλει κάποιος να τον σκοτώσει. 

-Βίκτορ να σου μιλήσω; Διέκοψε ένας αστυνομικός. Ο Βίκτορ έγνεψε στην κυρία Μπόνι και οι δυο άντρες πήγαν κάπου παράμερα. 

-Είναι ο ίδιος που σκότωσε τους άλλους 3…είπε ο αστυνομικός. Ίδιο εννιάρι όπλο, με σιγαστήρα, μια σφαίρα στο μέτωπο. Ο Βίκτορ κούνησε απλά το κεφάλι του. 

-Θα είμαι στο γραφείο μου… Θέλω να με ενημερώνεις για τα πάντα…

Πίσω στο γραφείο του, ο Βίκτορ καρφίτσωνε σε ένα πίνακα το χαρτάκι με το όνομα του θύματος. Έβαλε τα χέρια στις τσέπες του και τον παρατήρησε καλά. 

5 Φεβρουαρίου, Ίζαμπελ Μουρ, 32 ετών, νεκρή στο Garden κατά την διάρκεια του Blackout. 

21 Φεβρουαρίου, Έλιοτ Γκρέιπ, 54 ετών, νεκρός στο Plain Fields.

25 Φεβρουαρίου Λόρα Βαν 39 ετών, νεκρή σε πάρκο του Downtown. 

19 Μαρτίου Σάιμον Ντρέικ 42 ετών, νεκρός στο Metropolitan.

Όλοι δολοφονήθηκαν με το ίδιο εννιάρι όπλο, με σιγαστήρα, μια σφαίρα στο μέτωπο.  

Ο Βίκτορ κάθισε πάνω στο γραφείο του. Όλοι απλοί καθημερινοί φιλήσυχοι άνθρωποι. Κανένα προφανές κοινό στοιχείο μεταξύ τους. Ούτε ίδιο γεωγραφικό διαμέρισμα.

Έβγαλε από την τσέπη του το σπρέι για το άσθμα και πήρε μια βαθιά εισπνοή. Κάποιος εκτελεί ανθρώπους τυχαία. Αν το μάθουν οι πολίτες, θα επικρατήσει πανικός. Κάτι πρέπει να κάνει άμεσα. Ξανακοίταξε το πίνακα του.

-Δεν μπορεί, κάποιο κοινό στοιχείο θα υπάρχει… μονολόγησε.

Το Πόρισμα

Στην αίθουσα τύπου του Δημαρχείου επικρατούσε αναστάτωση. Από στιγμή σε στιγμή περίμεναν τον δήμαρχο να κάνει δηλώσεις και όλος ο χώρος ήταν γεμάτος από φωτογράφους και δημοσιογράφους. Ο Πίτερ Χέιλ που είχε πάρει θέση μπροστά, έκανε νόημα στον Τζόνας Έβανς να έρθει προς το μέρος του που είχε χώρο. 

-Από εδώ είμαστε πιο κοντά, να έχεις πάντα τα μάτια σου ανοιχτά… είπε ο Πίτερ στον Τζόνας. 

Και οι δύο δούλευαν για το Boxhaller αλλά από την πρώτη στιγμή που ήρθε ο Τζόνας, ο Πίτερ έδινε πάντα συμβουλές στον νεαρό δημοσιογράφο. Ίσως επειδή του θύμιζε λίγο τον εαυτό του όταν ήταν και εκείνος νεότερος και ανυποψίαστος για την πόλη. Αλλά και ο Τζόνας εκτιμούσε ιδιαίτερα τον έμπειρο φωτογράφο, ένιωθε τον Πίτερ σαν πατέρα του. 

Ο Αλεξάντερ Κάιν μπήκε στην αίθουσα με απόλυτη σοβαρότητα και όλα τα φώτα από τα φλας άστραψαν στο πρόσωπο του. Πήρε θέση μπροστά στο μικρόφωνο και περίμενε μέχρι όλοι να κάνουν ησυχία. 

-Η έρευνα για τα αίτια πτώσης του αεροπλάνου της πτήσης BH-2602, συνεχίζεται. Σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις υπήρξε βλάβη στο σύστημα πλοήγησης χωρίς όμως να μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο του ανθρώπινου λάθους. Εγώ και το δημοτικό συμβούλιο εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων και η πόλη θα είναι δίπλα τους σε οτιδήποτε χρειαστούν. Ευχαριστώ.

Ξαφνικά φασαρία από τις ανεπάλληλες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, μα ο Αλεξάντερ δεν απάντησε σε καμία, με την ίδια σοβαρότητα αποχώρησε από την αίθουσα. 

Λίγο αργότερα στο αυτοκίνητο, ο Τζόνας καθόταν στην θέση του συνοδηγού και περίμενε τον Πίτερ να βάλει την φωτογραφική μηχανή του στο πορτμπαγκάζ. Άκουγε και ξανάκουγε την ηχογράφηση των δηλώσεων «βλάβη στο σύστημα πλοήγησης… ανθρώπινο λάθος…». Ο Πίτερ μπήκε στη θέση του οδηγού και έκλεισε με δύναμη την πόρτα. 

-Σε πάω σπίτι; 

-Ναι.. απάντησε ο Τζόνας αφηρημένος. 

Στον δρόμο, επικρατούσε σιωπή μέσα στο αυτοκίνητο. Ο Τζόνας κοιτούσε από το παράθυρο τα φώτα της πόλης και κουνούσε νευρικά το δεξί του πόδι. 

-Σταμάτα το πόδι, μου αποσπάς την προσοχή… παρατήρησε ο Πίτερ. Με το ένα χέρι έβγαλε ένα τσιγάρο και το άναψε. Άνοιξε λίγο το παράθυρο του οδηγού και φύσηξε το καπνό. 

-Δεν μπορώ να βλέπω απέναντι το γραφείο της Άννας άδειο, δεν μπορώ να το πιστέψω… είπε ο Τζόνας.

Ο Πίτερ δεν απάντησε. Πήρε μονάχα μια τζούρα. 

-Μα πως μπορείς να είσαι τόσο ήρεμος; Πως; Ξέσπασε ο Τζόνας. 

Ο Πίτερ σταμάτησε στο φανάρι και τον κοίταξε στα μάτια. 

-Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν… Μα η απάντηση αυτή εξόργισε περισσότερο τον Τζόνας.

-Συμβαίνουν; Το ξέρεις ότι είναι η μεγαλύτερη τραγωδία μετά το Sea Monster; Και ξέρεις τι άλλο έχουν κοινό; Και στα δύο υπάρχουν αναφορές ότι ο Κύβος άργησε να γυρίσει για λίγο. 

-Αυτά είναι αηδίες… 

-Αηδίες; Πως μπορείς να είσαι τόσο κυνικός; Τόσες απώλειες είχαμε με την πτήση BH-2602 και το Sea Mon.... 

-Άκου μικρέ! διέκοψε με μια έκρηξη ο Πίτερ. Δεν μπορείς να ξέρεις πως νιώθω! Εγώ ένιωσα στο πετσί μου την απώλεια! Ήταν ο πατέρας μου στο Sea Monster! Μη μου κάνεις λοιπόν μαθήματα σε μένα! 

Ο Τζόνας τρόμαξε με την αντίδραση του και σιώπησε. Ποτέ δεν είχε δει τον Πίτερ να χάνει την ψυχραιμία του. 

-Συγνώμη… 

Ο Πίτερ δεν απάντησε. Πέταξε το τσιγάρο του από το ανοιγμένο παράθυρο.

ΒΗ2602

Οι μεγάλες βαριές κουρτίνες ήταν ερμητικά κλειστές, μονάχα ένα φωτιστικό δαπέδου και η τηλεόραση έδιναν φως στο δωμάτιο. Πάνω στο βαρύ ξύλινο γραφείο από μαόνι ήταν ένα βουνό από έγγραφα και φακέλους. Στο γεμάτο από γόπες τασάκι, ένα τσιγάρο έκαιγε μόνο του. Ο Χέκτορ Θόρν έβαλε ένα ουίσκι και κάθισε στην καρέκλα του. Κοίταξε στην τηλεόραση τις εικόνες από την συντριβή του αεροπλάνου και ήπιε μια γουλιά. Δεν είχε βάλει ήχο. Στο γραφείο του η απόλυτη σιωπή. Είχε απενεργοποιήσει ακόμα και το κινητό του. Άνοιξε ένα καινούριο πακέτο με τσιγάρα και αφού άναψε ένα, το άφησε στο τασάκι δίπλα στο τσιγάρο που καιγόταν ήδη. Υπέγραψε ένα έγγραφο που ήταν μπροστά του χωρίς καν να το διαβάσει. Κοίταξε τον καπνό από τα τσιγάρα που έπεφτε πάνω σε μια κορνίζα με μια οικογενειακή φωτογραφία. Το βλέμμα του κενό και αφηρημένο. Η μυρωδιά από την γόπα που καιγόταν τον επανέφερε. Ήπιε άλλη μια γουλιά από το ουίσκι του και κοίταξε την τηλεόραση. Ο υπεύθυνος της αεροπορικής εταιρείας έκανε δηλώσεις. Έσβησε και τα δυο τσιγάρα που ήταν αναμμένα γιατί το γραφείο είχε μια ομίχλη καπνού. Η πόρτα χτύπησε, μπήκε η γραμματέας του μέσα και του άφησε ένα χαρτί μπροστά του. Ο Χέκτορ περίμενε να φύγει η γραμματέας από το γραφείο και άρχισε να διαβάζει. Τα μάτια του έτρεχαν πάνω στο χαρτί.

Λίστα επιβεβαιωμένων θυμάτων πτήσης ΒΗ2602

Τζόρτζ Κάλαχαν, 66 - Eκπαιδευτικός

Κέλι Νορθ, 28 - Tραπεζικός υπάλληλος

Σοφία Μαρίν, 48 - Δικηγόρος

Χένρι Κάλντγουελ, 27 - Προγραμματιστής

…

Άννα Μπέλμοντ, 42 - Δημοσιογράφος.

Ντάνιελ Κόβατς, 31 - Εργολάβος

Σούζαν Μπένετ, 54 - Εισοδηματίας.

Μαρία Ντελγκάδο, 41 - Δημόσιος Υπάλληλος

Τόμας Γκρέισον, 34 - Αστυνομικός

Νέιτ Θόρν

Ο Χέκτορ Θόρν κατέβασε το χαρτί, ήπιε ολόκληρο το ουίσκι μονομιάς και πέταξε το ποτήρι στον τοίχο.

Άνοιξη προ των πυλών

Ο γαλανός ουρανός θύμιζε σε όλους πως η άνοιξη στο Boxhall ήταν προ των πυλών. Οι άνθρωποι είχαν κάνει πιο αργό το βήμα τους παρ’ ότι το κρύο ήταν τσουχτερό ακόμα. Στην πλατεία του Κύβου, καθόντουσαν στα παγκάκια, κάποιοι έκαναν τσιγάρο κοιτώντας τους περαστικούς, άλλοι διάβαζαν την εφημερίδα Τhe Boxhaller, κάποια ζευγαράκια εφήβων ήταν ξαπλωμένα ο ένας στα πόδια του άλλου και άκουγαν από το κινητό τους τραγούδια στο ραδιόφωνο. Οι αχτίδες του ήλιου έπεφταν πάνω στον Κύβο κάνοντας τα χρώματα του να λαμπυρίζουν πιο έντονα. Ένα γκρουπ με τουρίστες βγήκε από τον γοτθικό ναό της πλατείας, έβγαλαν μερικές φωτογραφίες και κατευθύνθηκαν προς το σύμβολο του Boxhall. Kαι άλλοι περαστικοί στάθηκαν δίπλα στον Κύβο: Εντός λίγων δευτερολέπτων θα γύριζε όπως κάθε μια ώρα. Και ήταν κάτι που κανείς δεν ήθελε να χάσει εάν βρισκόταν κοντά. Η καμπάνα άρχισε να χτυπάει, μα ο Κύβος καμία κίνηση. Ο κόσμος που ήταν παρόν γούρλωσε τα μάτια του και κράτησε την αναπνοή του. Γιατί δεν γύρισε ταυτόχρονα με την καμπάνα;  Λίγα κλάσματα δευτερολέπτου αργότερα ένας θόρυβος ακούστηκε και ο Κύβος άρχισε σιγά σιγά να γυρίζει την μια πλευρά του. Μόλις την ολοκλήρωσε, όλοι πήραν μια μεγάλη ανάσα. Οι τουρίστες άρχισαν να βγάζουν φωτογραφίες μπροστά στον Κύβο, οι περαστικοί συνέχισαν να πάνε στις δουλειές τους, κάποιος που κάπνιζε έσβησε το τσιγάρο στο δρόμο και ζήτησε από τον διπλανό του την άδεια να διαβάσει την εφημερίδα. Ένα ζευγαράκι εφήβων γελούσαν με ένα αστείο που είπαν και δώσανε ένα φιλί στο στόμα. Από το ραδιόφωνο στο κινητό τους ακούστηκε:

-«Έκτακτο, πτώση αεροπλάνου σημειώθηκε πριν από λίγο. Λεπτομέρειες μόλις μάθουμε περισσότερα».

Η μεσημεριανή μπύρα

Ο Ραφαέλ Κρεστ έβαλε τα μαύρα γυαλιά του για να μην τον τυφλώνει ο ήλιος. Για όλους ήταν μεσημέρι μα εκείνος μόλις είχε ξυπνήσει και χρειαζόταν επειγόντως καφέ γιατί έπινε την προηγούμενη νύχτα μέχρι τα ξημερώματα. Μπήκε στο Καφέ Χρυσάνθεμο και κάθισε στο μπαρ.

-Να σας φέρω κάτι; Τον ρώτησε η κοπέλα που δούλευε.

-Ναι, έναν καφέ. Σκέτο. Απάντησε ο Ραφαέλ με βραχνή φωνή. Και ένα σάντουιτς! Πρόσθεσε καθώς η κοπέλα του γύριζε την πλάτη. Το στομάχι του ήταν χάλια, είχε πιει τόσο πολύ αλκοόλ που ανακατευόταν και είχε καούρα. Ούτε τα γυαλιά του έβγαλε, το φως έκανε χειρότερο τον πονοκέφαλο του. Ακόμα και ο μικρός ήχος από το φλιτζάνι καφέ που άφησε η κοπέλα μπροστά του, έμοιαζε σαν να βαράνε ντραμς στο κεφάλι του. 

Η πόρτα άνοιξε και μπήκαν 3 εργάτες. Κάθισαν στο μπαρ λίγο πιο πέρα. Μιλούσαν μεταξύ τους δυνατά και έκαναν αστειάκια. 

-Αυτό μου έλλειπε τώρα… μονολόγησε ο Ραφαέλ πιάνοντας το κεφάλι του. 

-3 μπύρες παρακαλώ! Φώναξε ο ένας από τους τρεις στην κοπέλα. 

Και μόνο στο άκουσμα της μπύρας, ήρθε αναγούλα στον Ραφαέλ. Έφαγε μια μπουκιά από το σάντουιτς. Οι εργάτες συνέχιζαν να μιλάνε δυνατά και να τσουγκρίζουν τα μπουκάλια με την μπύρα. Και με κάθε ήχο το κεφάλι του ήταν έτοιμο να σπάσει. Είχε αρχίσει να εκνευρίζεται. Πήγε να τους κάνει παρατήρηση. 

-…φύγουμε από το εργοτάξιο Apex... είπε ένας από τους εργάτες. Ο Ραφαέλ πάγωσε. 

-Συγνώμη, δουλεύετε στο εργοτάξιο του Άλαν Τρέντ; Ρώτησε ο Ραφαέλ διακόπτοντας την συζήτηση τους.

-Ναι ναι! Απάντησε ο πιο ψηλός από τους 3. 

-Κέρασε τα παιδιά από μένα άλλη μια γύρα μπύρες! Φώναξε ο Ραφαέλ στην κοπέλα. 

-Σας ευχαριστούμε ρε φίλε! Είπαν και οι εργάτες με ένα στόμα. 

-Το αξίζετε μετά από τόση κούραση! Άσε που μαθαίνω ότι περνάτε δύσκολα…

-Άστο, δεν φαντάζεσαι ρε, και δεν ακούγονται και όλα!

-Μα ποιος να θέλει να σταματήσει την κατασκευή του Apex; 

-Όχι απλώς να σταματήσει την κατασκευή. Πάμε στο εργοτάξιο και δεν ξέρουμε αν θα την βγάλουμε καθαρή σου λέω, ούτε εμείς, ούτε ο κύριος Τρέντ. 

Τα μάτια του Ραφαέλ άστραψαν. 

-Μα ποιος μπορεί να θέλει να κάνει κάτι τέτοιο; Ρώτησε κατεβάζοντας το φλιτζάνι του καφέ του. 

Ο ψηλός τον πλησίασε συνωμοτικά. 

-Μεταξύ μας, λένε ότι από πίσω κρύβεται ο πρώην δήμαρχος, ο Χέκτορ Θόρν…

-Τι συμφέρον μπορεί να έχει; 

-Δεν ξέρω, αλλά εγώ νομίζω πως είναι μαλακίες. Είναι τόσο περίεργα αυτά που συμβαίνουν που πιστεύω ότι από πίσω κρύβεται η…

-Αδελφέ, ώρα να φύγουμε! Τον διέκοψε ένας άλλος εργάτης κοιτώντας το ρολόι πάνω από το μπαρ. 

-Ναι ναι… σε ευχαριστούμε φίλε για τις μπύρες! Είπε ο ψηλός και ήπιε την τελευταία γουλιά. Το όνομα σου;

-Δεν κάνει τίποτα, στο καλό να πάτε… είπε ο Ραφαέλ αποφεύγοντας την ερώτηση. 

Καθώς τους έβλεπε να βγαίνουν από το Καφέ Χρυσάνθεμο,  το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει. Αλλά η υπόθεση του Άλαν Τρέντ, αποκτούσε ενδιαφέρον…

Το φωτογραφικό κάδρο

Μπήκε στο ασανσέρ από τον τελευταίο όροφο του κτιρίου Bird και πάτησε το ισόγειο. Έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Επιτέλους τελείωσε και αυτό. Δεν είχε καμία πρόθεση να βρεθεί στο φιλανθρωπικό gala εκείνη την μέρα, όμως έπρεπε να καλύψει έναν συνάδελφο που ήταν άρρωστος. Είχε εδώ και χρόνια αποφασίσει να απέχει από την φωτογραφική κάλυψη των κοινωνικών εκδηλώσεων. Είχε κουραστεί αφάνταστα από την ίντριγκα των διάσημων της πόλης. Τώρα πια ως φωτογράφος στο Boxhaller, προτιμούσε να καλύπτει το πολιτικό και αστυνομικό ρεπορτάζ. Όμως πάντα έλεγε ότι το Flashway του είχε μάθει να βλέπει τα πράγματα μέσα από την φωτογραφική μηχανή του αλλιώς. Για παράδειγμα απόψε μπορούσε να δει τον προηγούμενο δήμαρχο Χέκτορ Θόρν να προσπαθεί να κερδίσει πίσω την κοινωνική του θέση με μια μεγάλη δωρεά και τον Μαξ Μπελ να προσπαθεί να πάρει αποστάσεις από εκείνον στην άλλη μεριά της αίθουσας. Ή ο Αλεξάντερ Κάιν που μιλούσε με τον Φρανκ Κάρτερ. Κοίταξε σε ποιον όροφο βρισκόταν. Είχε ακόμα αρκετά μέχρι να φτάσει στο ισόγειο. Κοίταξε στην μηχανή του τις φωτογραφίες που τράβηξε. Ο Άλαν Τρεντ χαμογελαστός με τον Τζίτζι Ντε Φέρο με ένα ποτήρι σαμπάνιας στο χέρι. Έπειτα η άβολη φωτογραφία του Άλαν Πρικ, από το πρόσωπο του μπορούσε κάποιος να καταλάβει ότι είναι η πρώτη φορά βρίσκεται σε τέτοιες εκδηλώσεις. Κατέβασε την φωτογραφική του μηχανή καθώς έφτανε στο ισόγειο. Οι πόρτες άνοιξαν και βλέπει μπροστά του την Τατιάνα Μος. 

-Πίτερ! Φώναξε με έκπληξη στα μάτια της.

Ο Πίτερ Χέιλ χαμογέλασε. 

-Δεσποινίς Τατιάνα Μος, τα σέβη μου…

-Βρε άσε τις τυπικότητες με μένα, θέλω να έρθεις από το σπίτι να τα πούμε. 

-Τατιάνα ξέρεις ότι δεν είμαι πια παπαράτσι και… 

Η Τατιάνα του έκλεισε το στόμα με το χέρι της. 

-Μην λες βλακειες. Θέλω να σε δω. Το υπόσχεσαι; 

-Το υπόσχομαι. 

Η Τατιάνα Μος μπήκε στο ασανσέρ και τον κοίταξε στα μάτια μέχρι να κλείσουν οι πόρτες.

Η τέταρτη νύχτα

Η νύχτα έπεσε στο Boxhall και το σκοτάδι αγκάλιασε το Garden για τέταρτη μέρα λόγω του blackout της περιοχής. Μονάχα κάποια περιστασιακά αυτοκίνητα περνούσαν και φώτιζαν για λίγα δευτερόλεπτα τους δρόμους που είχαν γίνει ακόμα πιο επικίνδυνοι. Εγκληματίες και ναρκομανείς που μέχρι τώρα κρυβόντουσαν, έκαναν βόλτες στους κεντρικούς δρόμους. Ακόμα και οι φιλήσυχοι άστεγοι της περιοχής, είχαν χωθεί ακόμα πιο βαθιά στα σοκάκια για να νιώσουν πιο ασφαλείς. Κάποιοι μάλιστα προτίμησαν να μετακομίσουν στα χωράφια του Plain Fields μέχρι να αποκατασταθεί η ζημιά. Ο αέρας ήταν αποπνικτικός: κρέατα και φαγητά που είχαν χαλάσει εκτός ψυγείου και κατάψυξης, στοιβάζονταν στους κάδους απορριμμάτων. Τα γκρίζα κτίρια είχαν εξαφανιστεί στο σκοτάδι. Το μόνο που μαρτυρούσε πως κατοικούνταν ήταν το πορτοκαλί φως από τα κεριά που έβλεπες από τα παράθυρα. Μα ακόμα πιο απόκοσμη ήταν η ησυχία που επικρατούσε. Είναι απίστευτο το πόσο θόρυβο κάνει το ηλεκτρικό ρεύμα. Χωρίς αυτό, μπορούσες να ακούσεις τα πάντα: Τα βαριά βήματα έξω από την πόρτα, τις συνομιλίες από το πάνω διαμέρισμα. Τα βογγητά πάθους ή τους τσακωμούς από ζευγάρια που μέχρι τώρα νόμιζες πως ήταν αγαπημένοι. Κάποιοι έπαιζαν κιθάρα ή πιάνο ενώ κάπου στο βάθος μπορούσες να ξεχωρίσεις τις κραυγές από το ψυχιατρικό άσυλο του Garden View. Και όσο προχωρούσε το βράδυ, τόσο η σιωπή έπεφτε βαριά ανάμεσα στις γειτονιές. Μπορούσες να ακούσεις ξεκάθαρα τις γάτες που πηδούσαν αριστοτεχνικά πάνω στους κάδους για να βρουν φαγητό. Τις νυχτερίδες που πετούσαν κάνοντας ακροβατικά ανάμεσα στα κτίρια. 

Και ξαφνικά, ένας δυνατός πυροβολισμός κομμάτιασε την ησυχία του Garden.

Πάσο

Με τον αντίχειρα του άνοιξε τα κλειστά χαρτιά μπροστά του. Έκανε μια τζούρα από το τσιγάρο του και πέταξε μερικές μάρκες στο κέντρο του τραπεζιού. Άλλο ένα χαρτί προσγειώθηκε μπροστά του. Ήπιε μια γουλιά από το ποτό του. Ένας υπάλληλος του “Le Lac Noir “ μπήκε στο δωμάτιο και έσκυψε στο αυτί του. 

-Κύριε Κρεστ, μόλις ήρθε εκείνος που περιμένατε… του ψιθύρισε. Περιμένει στο γραφείο σας. 

Το υπόλοιπο τραπέζι κοίταξε διερευνητικά μια και είχε φτάσει πάλι η σειρά του. Εκείνος σηκώθηκε αμέσως από την καρέκλα του. 

-Πάσο. Συγνώμη κύριοι, πρέπει να αποχωρήσω… Είπε και ακολούθησε τον υπάλληλο του. Να μην μας ενοχλήσει κανείς. 

Κατευθύνθηκε στο γραφείο του και άνοιξε την πόρτα.

-Κύριε Φρανκ Κάρτερ, πόσο χαίρομαι που σας βλέπω… 

Ο Φρανκ καθόταν στην διευθυντική καρέκλα του Ραφαέλ καπνίζοντας την πιπα του. 

-Κατάφερες να εισπράξεις τα τελευταία χρήματα από τον Ρίτσαρντ Χόλντεν; Ρώτησε με αυστηρό τόνο ο Φρανκ. 

-Όχι κύριε Κάρτερ… Απάντησε με τρεμάμενη φωνή ο Ραφαέλ. Ο Φρανκ χτύπησε με οργή το χέρι του πάνω στο γραφείο. 

-Είναι η δεύτερη φορά που αποτυγχάνεις να εκτελέσεις διαταγές μου. Πρώτα την δολοφονία του Άλαν Τρεντ και τώρα τα χρήματα του Χόλντεν. Ο Ραφαέλ Κρεστ κατέβασε το κεφάλι. 

-Φρόντισα να εξαφανιστεί το όνομά σου και το “Le Lac Noir “ από την 

έρευνα της αστυνομίας για την αυτοκτονία του. 

-Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Κάρτερ. 

Ο Φρανκ σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στην πόρτα. Βάζει το χέρι του στο πόμολο της πόρτας και γυρίζει το κεφάλι του. 

-Ραφαέλ, είναι η δεύτερη φορά που σε σώζω. Δεν θα υπάρξει τρίτη. Έγινα κατανοητός; 

-Μάλιστα κύριε Κάρτερ. 

-Υπάρχει και κάποιος άλλος που θέλει τον Άλαν Τρέντ νεκρό. Θέλω να μάθεις ποιος και γιατί. Μη με απογοητεύσεις… Είπε ο Φρανκ Κάρτερ, άνοιξε την πόρτα και έφυγε. 

Ο Ραφαέλ Κρεστ έβγαλε μια ανάσα ανακούφισης

Το γύρισμα του Κύβου

Η λιμουζίνα σταμάτησε μπροστά στο δημαρχείο και ο οδηγός της βγήκε και έτρεξε στο πίσω μέρος της. Άνοιξε την πόρτα και έδωσε μια ομπρέλα στον Μαξ Μπελ για να μην βραχεί. Ο Μαξ ίσιωσε λίγο το πανάκριβο κουστούμι, άνοιξε την ομπρέλα και μπήκε μέσα στο δημαρχείο. 

-Έχω ραντεβού με τον δήμαρχο… είπε στην γυναίκα που καθόταν στην υποδοχή. 

-Το όνομα σας; Ρώτησε εκείνη. Ο Μαξ παραξενεύτηκε με την ερώτηση. Εδώ και πολλά χρόνια, δεν χρειαζόταν να συστηθεί, τον γνώριζε όλη η πόλη. 

-Μαξ Μπελ… απάντησε με απάθεια. Η γυναίκα κοίταξε τα χαρτιά που ήταν μπροστά της.

-Ο Δήμαρχος σας περιμένει… Το γραφείο του είναι από εδ…

Ο Μαξ Μπελ ούτε που περίμενε να τελειώσει την φράση της. Είχε έρθει για δουλειά και ο χρόνος του είναι χρήμα. Κατευθύνθηκε με γοργό βήμα στο γραφείο του Δημάρχου και χωρίς καν να χτυπήσει την πόρτα, την άνοιξε. Ο Αλεξάντερ Κάιν, ο νέος δήμαρχος, μιλούσε στο τηλέφωνο.

-Θα σου φωνάξω! Είπε στον Μαξ Μπελ και του έκανε νόημα να βγει από το γραφείο. Ο Μαξ βγήκε, έκλεισε την πόρτα και έσφιξε την γροθιά του. Με τον παλιό δήμαρχο όλα ήταν τυπικά, έμπαινε, έβαζε μια υπογραφή και έφευγε. Υπόθεση μονάχα δύο λεπτών. 

-Περάστε! Ακούστηκε η φωνή του Αλεξάντερ Κάιν.

-Κύριε Δήμαρχε… είπε μπαίνοντας πάλι μέσα ο Μαξ και έδωσε το χέρι του.

-Κύριε Μπελ, καθίστε… Να σας κεράσουμε κάτι;

-Δυστυχώς είμαι βιαστικός, ξέρετε είμαι πολύ απασχολημένος, και…

-Ναι ναι, το καταλαβαίνω. Ήθελα να σας ανακοινώσω το αποτέλεσμα για τον διαγωνισμό ανάληψης των τεχνολογιών του δήμου. Φέτος για πρώτη φορά, δεν έκανε μόνο η BoxDynamica πρόταση, αλλά και μια καινούρια εταιρεία…

-Καινούρια εταιρεία; Ο Μαξ Μπελ παραξενεύτηκε. Δεν είχε ακούσει τίποτα.

-Ναι, η Phoenix Cube Systems. Μάλιστα περιμένουμε να έρθει και ο ιδρυτής της, ο κύριος… Την φράση του διέκοψε η πόρτα που χτύπησε. Περάστε! Μόλις έλεγα για εσάς! Από εδώ ο κύριος…

-Άλαν Πρικ. Γνωριζόμαστε. Δούλευε για μένα μέχρι που τον απέλυσα. Είπε φανερά ενοχλημένος ο Μαξ Μπελ. Κοίταξε το απλό κουστούμι του Άλαν Πρικ και ασυναίσθητα κούμπωσε το δικό του σακάκι, ραμμένο πάνω του από τον Τζίτζι Ντε Φέρο.

-Καλημέρα σας κύριε Δήμαρχε, καλημέρα σας κύριε Μπελ! Είπε ευγενικά ο Άλαν. 

-Σας κάλεσα σήμερα εδώ για να σας ανακοινώσω την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου για το ποια εταιρεία θα αναλάβει τα τεχνολογικά μέσα του Boxhall. Μελετήσαμε προσεκτικά τις προσφορές σας και καταλήξαμε να την αναλάβει η Phoenix Cube Systems. Συγχαρητήρια κύριε Πρικ. 

-Σας ευχαριστούμε πολύ κύριε Δήμαρχε. Να είστε βέβαιος ότι η εταιρεία μας θα κάνει ο,τι καλύτερο.

Ο Μαξ Μπελ σηκώθηκε όρθιος. 

-Με συγχωρείτε εμένα, όπως έλεγα και πριν, είμαι πολύ απασχολημένος…

-Ναι, σας ευχαριστούμε για τον χρόνο σας κύριε Μπελ. Εγώ θα μείνω με τον κύριο Πρικ για να συζητήσουμε…

Δεν απάντησε ο Μαξ Μπελ. Πήρε την ομπρέλα του, έκλεισε την πόρτα πίσω του και βγήκε γοργά από το δημαρχείο. Μπήκε στην λιμουζίνα του και έκανε νόημα να ξεκινήσει. Έσφιξε την γροθιά του και η ομπρέλα που είχε στο χέρι του, έσπασε στα δυο. Πρώτα το σκάνδαλο και έπειτα ένας πρώην υπάλληλος που απέλυσε γίνεται η μεγαλύτερη απειλή για την BoxDynamica. Φαίνεται πως ο Κύβος είχε αρχίσει να γυρίζει για τον Μαξ Μπελ.

Τα φώτα από ψηλά

Το ελαφρύ χειμωνιάτικο αεράκι πάγωσε το πρόσωπο του. Έβαλε τα χέρια του στις τσέπες του παλτού του και κούρνιασε για να ζεσταθεί. Ξημερώματα, από την ταράτσα του ουρανοξύστη που κατοικούσε, τα φώτα του Boxhall έμοιαζαν σαν έναστρος ουρανός. Κάπου στο βάθος, στο Trade Center, μπορούσε να δει το κτίριο που στεγάζεται η εταιρεία του. Ένας από τους πιο πετυχημένους επενδυτικούς συμβούλους στην πόλη, δημιούργησε πολλούς εκατομμυριούχους. Ο λόγος του ήταν συμβόλαιο. Η συμβουλή του, κόστιζε ακριβά σε όσους την ζητούσαν. Γνώριζε κάθε γωνιά του Trade Center. Ακόμα και από την ταράτσα μπορούσε να αναγνωρίσει σε ποιες εταιρείες είναι ανοιχτά τα φώτα. Ποιος βρισκόταν μέσα τέτοια ώρα. Το πως θα πήγαινε κάθε εταιρεία στο άμεσο μέλλον. Αυτή ακριβώς η ικανότητα του τον έκανε πολύ πλούσιο σε σύντομο χρονικό διάστημα. 

Στάθηκε στην άκρη της ταράτσας. Κοίταξε από κάτω τους δρόμους που έμοιαζαν με πύρινο ποτάμι από τα φώτα των αυτοκινήτων. Κάποτε τους δάμαζε αυτούς τους δρόμους. Τίποτα δεν μπορούσε να αντισταθεί στην δύναμη του χρήματος που είχε. Του άνοιγαν τις πόρτες στα πιο ακριβά εστιατόρια. Κάπνιζε πούρα στις πιο ιδιωτικές λέσχες. Είχε στο κρεβάτι του οποιαδήποτε γυναίκα ήθελε. Και έπειτα ήρθε ο τζόγος στα καζίνο του Soft Lake. Στην αρχή για κοινωνικές διασυνδέσεις και για το κύρος. Έπειτα για διασκέδαση. Μα σιγά σιγά γινόταν πάθος. Όλο και πιο πολλά χρήματα έχανε. Μα πιο πολύ φοβόταν μην χάσει το κοινωνικό status. Άλλωστε η επόμενη μέρα ήταν πάντα καλή για να ρεφάρει.

Έβαλε το ένα πόδι του στην άκρη της ταράτσας. Τα μάτια του είχαν θολώσει. Δεν ρέφαρε ποτέ. Μέρα με την μέρα έχανε την περιουσία του. Μόλις τελείωσε, άρχισαν τα δάνεια στις τράπεζες. Και έπειτα τα χρήματα των πελατών του. Κοίταξε ξανά απέναντι στο Trade Center την ώρα που έσκαγε η αυγή. Κάποιοι από τους ιδιοκτήτες αυτών των εταιρειών, θα μάθουν σε λίγες ώρες πως έχουν φαλιρίσει. Και εκείνος δεν έχει καμία εξήγηση να τους δώσει. Για την ακρίβεια, δεν θα μπορεί να τους δώσει. Έκανε ένα βήμα στο κενό.

Ο Ιππότης με το Κυκλάμινο

Οι γιορτές στο Boxhall είχαν τελειώσει. Το μοναδικό πράγμα που τις θύμιζε ήταν το χιόνι στους δρόμους. Ακόμα και στην Πλατεία του Κύβου, οι εργάτες του Δήμου ξεστόλιζαν τα δέντρα και τα φώτα που έδιναν τόση χαρά τα Χριστούγεννα σε μεγάλους και μικρούς. 

-Ρε μαλακα κράτα καλά την σκάλα! Φώναξε εκνευρισμενος ο Στιβ Μπόρισον. Ο Μάνουελ Κρις ταραγμένος έβαλε όλο το βάρος του στην βάση της σκάλας. 

Ο Στιβ έκανε λίγο το σώμα του δεξιά και αριστερά για να ελέγξει την σταθερότητα της. Έπειτα με πολλή προσοχή έβαλε το ένα πόδι πάνω στο δέντρο και τεντωσε το χέρι του να φτάσει το άστρο στην κορυφή του. 

-Λίγο ακόμα… του έδωσε κουράγιο ο Μάνουελ. 

Ο Στιβ πήρε μια βαθιά ανάσα και κρατώντας την έκανε μια απότομη κίνηση χτυπώντας το αστέρι. Εκείνο έφυγε από την θέση του και αν δεν ήταν τα κλαδιά να ανακόψουν την πτώση του, θα είχε γίνει κομμάτια. 

-Αφού δεν το έφαγα στο κεφάλι! Σχολίασε ο Μάνουελ κρατώντας πάντα την σκάλα μέχρι να κατέβει ο ριψοκίνδυνος άντρας. 

Ο Στιβ κατέβηκε και τίναξε τα χέρια του. 

-Τα φωτάκια μας έμειναν; ρώτησε κοιτώντας διερευνητικα το δέντρο. 

-Ναι, αλλά πρέπει να τα βγάλουμε από το ρεύμα.

-Παίρνουν από την εκκλησία… Έλα, πάμε! 

Οι δύο άντρες κατευθυνθηκαν στον γοτθικό ναό που βρισκόταν στην πλατεία. Έσυραν τις βαριές πόρτες της και μπήκαν μέσα. Ο Μάνουελ κοίταξε με δέος τον ναό. Αν και κάτοικος του Boxhall, δεν είχε μπει ποτέ μέσα. Το φως της ημέρας ίσα που έφτανε μέσα από τα χρωματιστά βιτρό και το φως των κεριών τρεμοπαιζαν στους τοίχους. Καθώς προχωρούσαν πιο μέσα, τα βήματα τους ήταν ελαφρά και αθόρυβα, σαν να μην ήθελαν να σπάσουν αυτή την ιερή σιωπή που επικρατούσε. Ο Στιβ κατευθύνθηκε προς μια μεριά μόνος του και εξαφανίστηκε. Το βλέμμα του Μάνουελ έπεσε σε μια κολώνα του ναού: Εκεί βρισκόταν ένας τεράστιος πίνακας και από κάτω πολλά μπουκέτα με κυκλάμινα που έδιναν την μυρωδιά τους σε όλο το ναό. Ο πίνακας απεικόνιζε έναν Ιππότη με κεφάλι σκελετού. Στο ένα χέρι κρατούσε ένα κυκλάμινο και στο άλλο έναν μικρό Κύβο να ίπταται. Μια ανατριχίλα διαπέρασε όλη την σπονδυλική στήλη του Μάνουελ. Ήταν τόσο τρομακτικό και ταυτόχρονα τόσο όμορφο. Ένα χέρι ακούμπησε την πλάτη του και τινάχθηκε ολόκληρος. 

-Έλα, έβγαλα το ρεύμα, πάμε να βγάλουμε τα φωτάκια… είπε ψιθυριστά ο Στιβ. 

-Αυτός ποιος είναι; ρώτησε ο Μάνουελ χωρίς να πάρει τα μάτια του από τον πίνακα. 

-Ο Ιππότης με το Κυκλάμινο. Δεν έχεις ακούσει τον μύθο του; 

-Όχι… 

-Είναι ο λόγος που στο Boxhall χαρίζουμε Κυκλάμινα την πρωτοχρονιά. Βέβαια η φιγούρα του απέκτησε και άλλη σημασία μετά την Χαμένη Δεκαετία. 

-Σσσσσ…. Μην την ξαναναφερεις! Είπε πανικοβλητος ο Μάνουελ και άρχισε να κοιτάει με αγωνία τριγύρω μήπως τους άκουσε κανένας. 

Βγήκαν βιαστικά από τον ναό και δεν αντάλλαξαν καμία άλλη κουβέντα. 

Τα Πρωτοχρονιάτικα Κυκλάμινα

Η Μαίρη Λινν αγχωμένη ετοίμαζε την πιατέλα με το φαγητό να το βγάλει στο τραπέζι. Από το πρωί της παραμονής Πρωτοχρονιάς, είχε κλειστεί στη κουζίνα και μαγείρευε ένα σωρό πράγματα : Χοιρινό με πατάτες στο φούρνο, κεφτεδακια με σάλτσα, μακαρονοσαλατες, πιατελες τυριών, πιατελες αλλαντικών και ένα σωρό διαφορετικές σαλάτες. Άλλωστε περίμενε τόσο κόσμο : Τα παιδιά της, τους κουμπάρους,  φίλους και συγγενείς. Οι καλεσμένοι όμως είχαν έρθει και δεν είχε προλάβει να δει κανέναν. 

-Αχ Μαίρη μου, μήπως υπάρχει σαλάτα; είπε η Κάθριν Τολόμπερ μπαίνοντας στην κουζίνα. Η Μαίρη με μια γρήγορη κίνηση της έδωσε μια πανέμορφα στολισμένη σαλάτα με κύβους από καρότο και η Κάθριν βγήκε αδιάφορα από την κουζίνα. 

Έβγαλε τα σνίτσελ από το τηγάνι και έβαλε από πάνω την κρέμα γάλακτος. Είχε ήδη αρχίσει να μετανιώνει με την απόφαση να κάνουν αυτό το τραπέζι. Εκείνη το είχε φανταστεί να περνάει καλά με τα αγαπημένα πρόσωπα και είχε καταλήξει μόνη στην κουζίνα ενώ όλοι οι υπόλοιποι περνούσαν καλά στην μεγάλη τραπεζαρία. 

-Μαμά έλα, αλλάζει ο χρόνος! Ακούστηκε η φωνή του γιου της.

-Ερχομαι, αμέσως! Φώναξε δυνατά η Μαίρη και έκλεισε το μάτι της κουζίνας. 

-10,9,8,7,6….

Σκούπισε λίγο τα χέρια της και έτρεξε στην τραπεζαρία. Έφτιαξε βιαστικά λίγο τα μαλλιά της να την βρει ο νέος χρόνος περιποιημένη. 

-5,4,3,2,1, Καλή χρονιά!!! 

Τα βεγγαλικά απ έξω άρχισαν να σκίζουν τον ουρανό. Ολοι άρχισαν να ανταλλάσσουν ευχες και φιλιά. Μαζεύτηκαν γύρω από το τραπέζι για να δώσουν τα παραδοσιακά Κυκλάμινα σε ένα αγαπημένο τους πρόσωπο. 

-Τα Κυκλάμινα μου θα τα δώσω στην πανέμορφη σύζυγο μου… είπε χαμογελώντας ο Μπιλ και έδωσε ένα μπουκέτο Κυκλάμινα στην Μαίρη. 

-Και εγώ στην μαμά… 

-Εγώ στην αγαπημένη μου φίλη… 

Ένας ένας, όλοι γύρω από το τραπέζι άρχισαν να δίνουν τα Κυκλάμινα τους στην Μαίρη και ήταν τόσα πολλά που δεν χωρούσαν στην αγκαλιά της. 

-Με συγκινείτε… ήθελα όμως να ζητήσω συγγνώμη γιατί δεν πρόλαβα να πάρω Κυκλάμινα… 

-Δεν χρειάζεται… Έκανες όλα αυτό το τραπέζι για όλους μας… απάντησε ο γιος της. 

Κάθισαν στο τραπέζι και πάλι να συνεχίσουν το φαγητό. 

-Βγήκαν τα σνίτσελ; Ρώτησε η Κάθριν αδιάφορα την Μαίρη 

-Ναι ναι, πάω να τα φέρω! 

Χωρίς να το καταλάβει, βρέθηκε και πάλι κλεισμένη στην κουζίνα να ετοιμάζει ένα σωρό πράγματα. Να τηγανιζει λουκάνικα, να ψήνει ψωμί, να κόβει σαλάτες… Τελικά οι προηγούμενες Πρωτοχρονιες που ήταν μόνη με τον Μπιλ, της είχαν λείψει…