Λήθη - Β' Μέρος

Ο Αλεξάντερ Κάιν μπήκε φουριόζος μέσα σε μια μικρή αίθουσα συσκέψεων του Δημαρχείου.

-Σας ευχαριστώ κύριοι που ήρθατε… είπε λαχανιασμένος.

Ο Μαξ Μπελ, ο Χέκτορ Θορν και ο Άλαν Πρικ κοιτάχτηκαν αμήχανα μεταξύ τους. Όταν τους κάλεσε ο Δήμαρχος, δεν είχε ενημερώσει ότι θα βρίσκονταν και άλλοι παρόντες. Ο Αλεξάντερ κάθισε σε μια από τις καρέκλες.

-Όπως γνωρίζετε γίνονται πολλά στην πόλη τελευταία. Κύριε Πρικ, κύριε Μαξ, σας ζήτησα να διερευνήσετε τα προβλήματα που έχουν προκύψει στο αεροδρόμιο και σε όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα της πόλης.

Επικράτησε λίγη σιωπή. Ο Άλαν Πρικ πήρε απρόθυμα τον λόγο.

-Φαίνεται ότι υπάρχει κάποιου είδους μαγνητική καταιγίδα που επηρεάζει το σύνολο των ηλεκτρονικών μέσων. Δεν μπόρεσα να βρω ποια είναι η πηγή της, αν και δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε την DΞST1NY…

Ο Μαξ Μπελ έριξε ένα ειρωνικό γέλιο.

-Είπα κάτι αστείο κύριε Μπελ; Είπε προσπαθώντας να κρατήσει την ψυχραιμία του ο Άλαν.

-Η DΞST1NY δεν έχει απολύτως καμία σχέση με αυτό. Μάλιστα και η ίδια φάνηκε να επηρεάζεται όπως όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα.

-Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να είναι το τέλος της; Ρώτησε ο Χέκτορ με μεγάλη απορία.

-Δύσκολο να το πω αυτό με σιγουριά. Έχει δείξει μεγάλα όρια προσαρμοστικότητας για τεχνητή νοημοσύνη.

-Εσείς τι ευρήματα είχατε κύριε Μπελ; Ρώτησε ο Δήμαρχος.

-Μπορώ να βεβαιώσω αυτό που είπε ο κύριος Πρικ, όντως υπάρχει κάποια μαγνητική καταιγίδα στο Boxhall, η οποία είναι άγνωστο πόσο θα κρατήσει. Επίσης δεν μπόρεσα να βρω τι είναι αυτό που την προκαλεί. Ωστόσο βρήκα κάτι πολύ ενδιαφέρον που σίγουρα θα εκτιμήσει ο κύριος Θορν…

Στο δωμάτιο επικράτησε απόλυτη ησυχία καθώς ο Μαξ Μπελ έβγαλε τον υπολογιστή του και τον άνοιξε.

-Έκανα σύγκριση των στοιχείων της πτήσης BH2602 με τα στοιχεία της μαγνητικής καταιγίδας. Συγκλίνουν απόλυτα. Φαίνεται πως οτιδήποτε είναι αυτό που την προκαλεί, ξεκίνησε να δίνει τότε τα πρώτα σημάδια.

Ο Χέκτορ ξεροκατάπιε. Είχαν περάσει μήνες να ψάχνει τα αίτια της πτώσης του αεροπλάνου στο οποίο επέβαινε ο γιος του. Μια «μαγνητική καταιγίδα» λοιπόν…

-Και πού ακριβώς βρήκατε τα στοιχεία της πτήσης κύριε Μπελ; Ρώτησε ο Άλαν καχύποπτος.

-Ξέρετε, δεν έχετε πρόσβαση μόνο εσείς σε στοιχεία…

Ο Άλαν Πρικ κοίταξε με απογοήτευση τον Χέκτορ Θορν. Μόνο σε εκείνον είχε δώσει τα στοιχεία της πτήσης. Σηκώθηκε από την καρέκλα του απότομα.

-Κοιτάξτε, εγώ δεν χρειαζ….. η φράση του κόπηκε από ένα νόημα του Δημάρχου.

-Κύριοι σας παρακαλώ, έχουμε σοβαρότερα θέματα εδώ και το Boxhall χρειάζεται τη βοήθειά σας… είπε ο Αλεξάντερ πολύ σοβαρός.

-Δεν έχω καταλάβει εμένα τι με χρειάζεστε κύριε Κάιν… είπε ο Χέκτορ γεμάτος απορία.

-Κύριε Θορν, ήσασταν δήμαρχος για πάρα πολλά χρόνια, και μάλιστα στην πιο κρίσιμη περίοδο του Boxhall... Αυτή τη στιγμή πέρα από τη μαγνητική καταιγίδα, υπάρχει η επανεμφάνιση της Ομίχλης του Κύβου…

-Θεωρείτε ότι υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ τους; Ρώτησε ο Χέκτορ σκεφτικός.

-Θα μπορούσε. Δεν είμαστε σίγουροι. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως έχουμε δεκάδες νέους ασθενείς της Ομίχλης του Κύβου… κάποιοι άρχισαν να πεθαίνουν… Ταυτόχρονα κάποια Αδελφότητα του Τετραγωνισμένου Κύκλου δολοφονεί επιζώντες της Ομίχλης. Χρειάζομαι τη βοήθειά σας…

Ο Αλεξάντερ Κάιν κόμπασε. Ήταν ένα χτύπημα στην περηφάνια του και μια απόδειξη ότι οι ηγετικές ικανότητες του Χέκτορ Θορν ήταν πολύ ανώτερες από τις δικές του.

-Δυστυχώς κύριε Κάιν, δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα για να αντιμετωπίσουμε την Ομίχλη του Κύβου… Δεν ξέρω αν συνδέεται με τη μαγνητική καταιγίδα, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι εφόσον επέστρεψε η Ομίχλη του Κύβου… τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα… Δυστυχώς η μόνη λύση που έχουμε….

Στην αίθουσα έπεσε νεκρική σιγή. Ακόμα και η αναπνοή τους είχε σταματήσει.

-Η μόνη λύση που έχουμε είναι να περάσουμε σε μια νέα Χαμένη Περίοδο…

-Πιστεύετε ότι οι πολίτες του Boxhall θα δεχτούν; Ρώτησε ο Δήμαρχος.

-Με όλα όσα έρχονται θα θέλουν να ξεχάσουν… όπως ακριβώς συνέβη και στη Χαμένη Δεκαετία…

Σιωπή. Μνήμη και λήθη. Γύρω από αυτές τις δύο δυνάμεις κινείται η ανθρωπότητα. Τι μνήμες περνάμε στην ιστορία; Πόσες μνήμες κατέστρεψε η λήθη; Είναι η λήθη το αντίδοτο στις σκληρές αλήθειες; Όλοι είχαν τις δικές τους προσωπικές θεωρίες. Μα τώρα δεν χωρούσαν πουθενά οι φιλοσοφίες. Το Boxhall βρισκόταν στο κατώφλι μιας Χαμένης Περιόδου. Θα ήταν μια εβδομάδα; Ένας μήνας; Ένας χρόνος; Μια δεκαετία; Ή μήπως για πάντα; Κανείς τους δεν γνώριζε την απάντηση. Όμως έπρεπε να παρθεί μια απόφαση. Τώρα.

-Πώς θα το οργανώσουμε;

-Θα αποτρέψετε τη δημιουργία κάθε νέου αρχείου… Για αρχή, έχετε εδώ τους δύο μεγαλύτερους τεχνολογικούς παράγοντες του Boxhall... Ο Χέκτορ κοίταξε τον Άλαν Πρικ και τον Μαξ Μπελ.

Ο Άλαν σήκωσε το χέρι του για να διαμαρτυρηθεί αλλά το άρπαξε ο Μαξ Μπελ και του το κατέβασε.

-Άλαν… Πρέπει να κάνουμε το σωστό για το Boxhall...

Ο Άλαν έμεινε για λίγο ακίνητος. Οι πολίτες του Boxhall σίγουρα ήθελαν να ξεχάσουν όσα συνέβησαν στη Χαμένη Δεκαετία. Το ίδιο και αυτός.

-Εντάξει λοιπόν, ας το κάνουμε.

Ο Μαξ Μπελ άρχισε να πληκτρολογεί με μανία έναν κώδικα στον υπολογιστή του.

-Θα χτίσω έναν τοίχο γύρω από το ίντερνετ του Boxhall, θα χρειαστεί να συνδεθεί η BoxDynamica με την Phoenix Cube Systems... Ο κώδικας θα αποτρέπει τη δημιουργία κάθε νέου αρχείου… Κύριε Πρικ, μπορείτε να επιβεβαιώσετε τη σύνδεση των Data Center;

Ο Άλαν Πρικ κοίταξε την οθόνη και στάθηκε για λίγο. Δεν ήταν σίγουρος για το αν παίρνει τη σωστή απόφαση. Πήρε μια βαθιά ανάσα και άρχισε να πληκτρολογεί στον υπολογιστή.

-Η σύνδεση είναι επιτυχής. Μόλις πατήσετε το enter, το Boxhall θα αποκοπεί από το ίντερνετ… είπε ο Άλαν και σηκώθηκε από την καρέκλα.

Ο Αλεξάντερ Κάιν στάθηκε μπροστά από τον υπολογιστή. Έβαλε το δάχτυλό του πάνω στο Enter. Κοίταξε τον Άλαν Πρικ και τον Μαξ Μπελ οι οποίοι ήταν ακίνητοι. Κοίταξε τον Χέκτορ Θορν στα μάτια. Ο Χέκτορ του έγνεψε θετικά με το κεφάλι. Ο Αλεξάντερ απάντησε το ίδιο.

ENTER.

Αντίστροφη Μέτρηση - Α' Μέρος

O Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν άναψε ένα τσιγάρο και φύσηξε τον καπνό αργά. Κοίταξε τον πίνακα απέναντι του: Ήταν οι φωτογραφίες από τα θύματα των δολοφονιών. Τις τελευταίες μέρες οι φωτογραφίες που κρεμούσε στον πίνακα, είχαν αρχίσει να αυξάνονται εκθετικά. Το τελευταίο θύμα ήταν μόλις χθες στο Trade Center, μονάχα που αυτή την φορά είχε μια μεγάλη διαφορά. Κάθισε στο γραφείο του και κοίταξε το χαρτί που είχε μπροστά του μα δεν είχε την παραμικρή ιδέα τι ήταν αυτό που έβλεπε. Την σιωπή διέκοψε το χτύπημα στη πόρτα.

-Περάστε! Φώναξε ο Βίκτορ κατεβάζοντας το χαρτί. Στην πόρτα πρόβαλλαν ο Τζόνας Έβανς και ο Πίτερ Χέιλ…

-Κύριε επιθεωρητά… Συγνώμη που αργήσαμε…

-Σας ευχαριστώ που ήρθατε, καθίστε…

Ο Τζόνας και ο Πίτερ κάθισαν σε δυο καρέκλες και ο Βίκτορ κάθισε πρόχειρα πάνω στο γραφείο του. 

-Όπως καταλαβαίνετε, αυτή τη στιγμή το Boxhaller τρέχει συνέχεια πίσω από τα γεγονότα. Με όσα συμβαίνουν στο αεροδρόμιο και με την επανεμφάνιση της Ομίχλης του Κύβου… είπε ο Πίτερ και κοίταξε τον Βίκτορ αλλά εκείνος είχε κολλήσει το βλέμμα του στον πίνακα. 

-Αλήθεια, τι συμβαίνει με την επανεμφάνιση της Ομίχλης του Κύβου; 

-Υπάρχει τεράστια ανησυχία στον ιατρικό κόσμο. Πριν από λίγες μέρες, είχαμε το πρώτο κρούσμα μετά από καιρό… Κάθε μέρα που περνάει όλο και περισσότεροι άνθρωποι εμφανίζουν την Ομίχλη του Κύβου… είπε ο Πίτερ.

-Και τις τελευταίες μέρες όλο και περισσότερες δολοφονίες Επιζώντων της Ομίχλης έχουμε… πρόσθεσε ο Βίκτορ χωρίς να πάρει τα μάτια του ποτέ από τον πίνακα. Χθες είχαμε άλλη μια δολοφονία στο Trade Center... Ίδια ακριβώς μεθοδολογία… Μόνο που ο δολοφόνος αυτή την φορά, μας άφησε υπογραφή… 

Άπλωσε το χέρι του, έπιασε το χαρτί που ήταν στο γραφείο του και τους το έδωσε. Ένα περίεργο σήμα με τον Κύβο και αλυσίδες ήταν αποτυπωμένο πάνω του. 

-Μήπως έχετε κάποια ιδέα κύριοι; Στα αρχεία της Αστυνομίας δεν μπόρεσα να βρω κανένα στοιχείο για αυτό το σήμα. 

Ο Τζόνας πήρε το χαρτί στα χέρια του.

-Η Αδελφότητα του Τετραγωνισμένου Κύκλου! Αναφώνησε και οι δυο άντρες τον κοίταξαν περίεργα. 

-Τι είναι αυτό; Ρώτησε ο Βίκτορ περίεργος.

-Μια μυστική Αδελφότητα που πιστεύει ότι ο Κύβος είναι τα δεσμά του Boxhall! Τώρα βγάζει νόημα! Δολοφονεί τους Επιζώντες της Ομίχλης διότι πιστεύει ότι είναι κάποια κατάρα από τον Κύβο! 

-Σου έχω πει Τζόνας πολλές φορές να αφήσεις τις συνωμοσιολογίες, μιλάμε για σοβαρ…. Πριν τελειώσει την φράση του ο Πίτερ, ο Βίκτορ τον διέκοψε.

-Συνωμοσιολογία ή όχι, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που τα πιστεύουν αυτά και είναι έτοιμοι να φτάσουν στα άκρα. Γι’ αυτό με την επανεμφάνιση της Ομίχλης του Κύβου, οι δολοφονίες έχουν αυξηθεί. Πλέον δεν μιλάμε για έναν serial killer αλλά μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων έτοιμων να σκοτώσουν για τα πιστεύω τους και αυτό, αν θες την γνώμη μου, είναι ακόμα πιο επικίνδυνο… 

Η πόρτα χτύπησε και το κεφάλι ενός αστυνομικού φάνηκε για λίγο στην πόρτα.

-Κύριε Επιθεωρητά, έχουμε και άλλον φόνο, πρέπει να έρθετε…

-Ναι έρχομαι αμέσως…

Ο Βίκτορ έβαλε το χαρτί με το σήμα της Αδελφότητας στο συρτάρι του και το κλείδωσε. 

-Κύριοι νομίζω ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν και άλλο. Πρέπει να προετοιμαστούμε. Και γι’ αυτό χρειάζεται να ενημερωθεί άμεσα η Δημοτική Αρχή του Boxhall...

ERROR 2015

Μια κόκκινη ένδειξη αναβόσβησε στην οθόνη του υπολογιστή. Ο Δούρειος έσυρε την καρέκλα του μέχρι εκεί και κοίταξε τα δεδομένα. Ο ρυθμός περιστροφής του Κύβου είχε αρχίσει να γίνεται όλο και πιο αργός. Άνοιξε το ημερήσιο ιστορικό. Το τελευταίο εικοσιτετράωρο ο Κύβος έχανε τον ρυθμό του γρηγορότερα απ’ όσο περίμενε ο ίδιος.

Πήγε στον φάκελο «2015» και άνοιξε ένα αρχείο με καταγραφές. Άρχισε να συγκρίνει τις παλιές καταγραφές με τις νέες και γρήγορα συνειδητοποίησε ότι οι τιμές απόκλισης ήταν ακριβώς ίδιες.

Έμεινε ακίνητος να κοιτάζει την οθόνη. Μονάχα η ανάσα του μέσα από τη μάσκα ακουγόταν. Σε διάφορες διπλανές οθόνες άρχισαν να εμφανίζονται κόκκινες ενδείξεις.

—Ξεκινά πάλι… μονολόγησε.

Αλλαγή Σχεδίου

H Τατιάνα Μος σηκώθηκε από το κρεβάτι της, έβαλε κάτι πρόχειρο πάνω της και κατέβηκε στο ισόγειο του σπιτιού της. Το πρωινό στο τραπέζι ήταν ήδη στρωμένο με καφέ, φυσικό χυμό, κέικ, σάντουιτς και ένα σωρό καλούδια. 

-Δεσποινίς Μος, πρέπει να τρώτε καλά αυτή την περίοδο! Είπε η οικιακή βοηθός καθώς άφηνε στο τραπέζι μερικά αυγά με μπέικον. 

-Καλημέρα σας δεσποινίς Μος! Ακούστηκε η φωνή του Κόνορ Γκρέιβς από πίσω της. Η Τατιάνα γύρισε το κεφάλι της και μόλις τον είδε ένα λαμπερό χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπο της.

-Καλημέρα Κόνορ! Μήπως θα ήθελες πρωινό; 

-Όχι, ευχαριστώ, πρέπει να μιλήσουμε για την ασφάλεια σας… Ο τόνος του ήταν τόσο σοβαρός που το χαμόγελο της κόπηκε κατευθείαν. 

-Σε ακούω..

-Έχουμε ήδη σχεδιάσει την μεταφορά σας προς το πολυκατάστημα που θα γίνει η παρουσίαση του δίσκου σας. Πήγα εκεί προσωπικά και διερεύνησα όλες τις πιθανές εξόδους, σε όλες θα υπάρχουν αυτοκίνητα όμοια. 

-Σε ευχαριστώ για την ενημέρωση.

-Επίσης ήθελα να σας πω πως….  

Η πρόταση του διακόπηκε από το κινητό της Τατιάνας που άρχισε να χτυπάει.

-Πως…; Ρώτησε τον Κόνορ η Τατιάνα.

-Απαντήστε στο τηλέφωνο σας… είπε ο Κόνορ και έφυγε στο δίπλα δωμάτιο.

Η Τατιάνα κοίταξε την αναγνώριση κλήσεων.

-Πίτερ! Τι ευχάριστη έκπληξη είναι αυτή; Έχω να σε ακούσω πολύ καιρό….

-Καλημέρα Τατιάνα… Ναι.. έχω πολλά και σημαντικά πράγματα αυτόν τον καιρό… είπε ο Πίτερ Χέιλ από το τηλέφωνο.

-Όπως; Τι είναι πιο σημαντικό από μια παλιά φίλη; 

-Θυμάσαι που μου έλεγες για το όραμα; 

-Άκου Πίτερ… Δεν είναι η φαντασία μου… Τις προάλλες με καταδίωξε ένα αυτοκίνητο… Δεν θέλω να με περνάς για τρελή…

-Δεν σε θεωρώ τρελή… Ο Πίτερ έκανε μια τεράστια παύση. Ξέρεις Τατιάνα, υπάρχει κάποιος εκεί έξω που δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης… Έχουν δολοφονηθεί πολλοί… 

Η Τατιάνα έχασε το χρώμα από το πρόσωπο της. Τα μάτια της πήγαιναν γρήγορα δεξιά αριστερά σαν να θέλει να επεξεργαστεί την πληροφορία. 

-Έχω παρουσίαση δίσκου… είπε τελικά αμήχανα, σαν να μην ξέρει τι άλλο θέλει να πει. 

-Τατιάνα τα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά, ακόμα και η αστυνομία τα έχει χαμένα… Καλύτερα να φύγεις από την δημόσια ζωή, σε παρακαλώ σαν φίλος… Είσαι κινούμενος στόχος.

-Σε… σε ευχαριστώ Πίτερ για την προειδοποίηση… 

-Να προσέχεις… είπε ο Πίτερ και έκλεισε το τηλέφωνο. 

Η Τατιάνα κοίταξε με ένα απλανές βλέμμα τον τοίχο. 

-Κόνορ! Φώναξε με όλη την δύναμη που είχε. Ο Κόνορ έτρεξε κοντά της.

-Με φωνάξατε; 

-Θέλω να ακυρώσεις την παρουσίαση του δίσκου. Αλλαγή σχεδίου.

-Την παρουσίαση; Είστε σίγουρη; Τι σχέδιο;

-Φτιάχνω βαλίτσες άμεσα και φεύγουμε από το Boxhall...

Κόκκινο Μετάξι

Ο Ραφαέλ Κρεστ μπήκε μέσα στο Red Silk και σκάναρε τον χώρο. Η αποστολή ήταν συγκεκριμένη: Να μάθει ποιος θέλει νεκρό τον Άλαν Τρεντ, πέρα φυσικά από το αφεντικό του. Ήξερε πάρα πολύ καλά ποιον έψαχνε, τον παρακολουθούσε επί μήνες, ήξερε τα πάντα γι’αυτόν. Τις κινήσεις του, το πρόγραμμα του και τι του αρέσει. Δεν ήταν λοιπόν έκπληξη που είδε τον Όσκαρ Βέιλ να πίνει μόνος του στο μπαρ. Ο Ραφαέλ Κρεστ πλησίασε στο μπαρ και κάθισε στο διπλανό σκαμπό. Έκανε νόημα στη κοπέλα του μπαρ.

-Ένα ουίσκι Black Stag... σκέτο. 

Μόλις άκουσε την παραγγελία ο Όσκαρ κοίταξε τον Ραφαέλ περίεργα. 

-Είσαι ένας από τους ελάχιστους στο Boxhall που πίνει Black Stag... 

Ο Ραφαέλ χαμογέλασε. 

-Δεν αντέχω την γεύση από κανένα άλλο ουίσκι… Μόνο όσοι ξέρουμε από καλό ουίσκι πίνουμε Black Stag... Με λένε Μαρκ… 

-Όσκαρ, χάρηκα! 

Η κοπέλα έφερε το ουίσκι του Ραφαέλ και αφού της πλήρωσε το ποτό, έβαλε και ένα χαρτονόμισμα στο στήθος της. 

-Στην υγειά της Black Stag λοιπόν! Είπε ο Όσκαρ και τσούγκρισαν τα ποτήρια. Ο Ραφαέλ προσπάθησε με κόπο να συγκρατήσει την αηδία του από την γεύση του Black Stag. Από την άλλη ο Όσκαρ φαινόταν να το απολαμβάνει ιδιαίτερα. 

-Με τι ασχολείσαι Όσκαρ; Ρώτησε ο Ραφαέλ.

-Είμαι Αρχιτέκτονας… 

Ο Όσκαρ ήταν ένας πανύψηλος τύπος, με μούσι, πάρα πολύ γυμνασμένος και με τατουάζ. Όποιος δεν τον ήξερε, τον περνούσε περισσότερο με μπράβο της νύχτας παρά με αρχιτέκτονα. 

-Α ενδιαφέρον, έχεις κάποιο project αυτό τον καιρό; 

-Ναι, είμαι ο αρχιτέκτονας για το Apex... 

Tα μάτια του Ραφαέλ άστραψαν! Είχε φέρει τον Όσκαρ ακριβώς στο σημείο που ήθελε! Και μάλιστα τόσο γρήγορα! 

-Έχω ακούσει ότι έχετε διάφορα προβλήματα στη κατασκευή του… 

-Ναι αλλά ευτυχώς τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε ξεκινήσει πάλι… 

-Αλήθεια, πως είναι να δουλεύεις με τον Άλαν Τρεντ; 

Ο Όσκαρ γέλασε. 

-Γιατί ρωτάς; 

-Νομίζω όλοι στο Boxhall έχουν αυτή την απορία. 

-Ξέρω, ο Άλαν μπορεί να φαίνεται περίεργος στον έξω κόσμο, αλλά εμείς μεγαλώσαμε από μικρά μαζί. Είμαστε σαν αδέρφια. 

Ο Ραφαέλ ήπιε μια γουλιά από το Black Stag.

-Πρέπει να περνάει δύσκολα αυτό τον καιρό, δεδομένου ότι θέλουν να τον βγάλουν από την μέση… 

-Ξέρει να προσέχει… Να κεράσω ένα σφηνάκι; 

Ο Όσκαρ έκανε νόημα και αμέσως έφτασαν δυο σφηνάκια. Οι δυο άντρες τα ήπιαν. 

-Μα ποιος να θέλει να τον σκοτώσει; Θέλω να πω, το Apex θα δώσει στο Boxhall μια άλλη αίγλη… 

-Λάβαμε απειλητικά μηνύματα από κάποια Αδελφότητα του Τετραγωνισμένου Κύκλου…

-Αδελφότητα ποια; Ο Ραφαέλ είχε πάρει μια περίεργη έκφραση. Πρώτη φορά το άκουγε.

-Αδελφότητα του Τετραγωνισμένου Κύκλου. Θεωρούν ότι το Apex βρίσκεται σε ιερά τους χώματα και τέτοιες παπαριές… 

-Ενδιαφέρον.. πρώτη φορά τους ακούω…

-Ξέρεις τι δεν είναι ενδιαφέρον; Οι γυναίκες στο Red Silk απόψε. Εδώ πιο κάτω έχει ένα άλλο μπαράκι που έχει καλά γκομενάκια. Ψήνεσαι; 

-Φύγαμε! Όμως θα κεράσω εγώ! Είπε ο Ραφαέλ με νόημα.

-Έγινε!

Οι δυο άντρες βγήκαν από το Red Silk και μπήκαν μέσα στα στενάκια του New Town. Παρ’ότι καλοκαίρι, στα κακόφημα αυτά στενά, δεν κυκλοφορούσε κανείς. 

-Και τι σκοπεύετε να κάνετε με αυτή την Αδελφότητα; 

Ξαφνικά ο Όσκαρ τον έπιασε από τον λαιμό και τον κόλλησε στον τοίχο.

-Λέγε για ποιον δουλεύεις…. 

Ο Ραφαέλ σοκαρίστηκε. Το χέρι του Όσκαρ έσφιγγε τον λαιμό του τόσο δυνατά που μετά βίας μπορούσε να αναπνεύσει. 

-Δεν ξέρω για ποιο πράγμα μιλάς….

-Με παρακολουθείς εδώ και μήνες… Λέγε….

-Αλήθεια, μάλλον υπάρχει κάποια παρεξήγηση…

-Η Υπομονή μου τελειώνει… είπε ο Όσκαρ και κρατώντας τον Ραφαέλ από τον λαιμό τον σήκωσε στον αέρα. Τα μάτια του Ραφαέλ θόλωσαν… Ο κόσμος ξεκινούσε να μαυρίζει….

-Φρα…Φρανκ Κα… Καρτ…Καρτερ…. Ψέλλισε ο Ραφαέλ μετά βίας. 

Ο Όσκαρ άνοιξε το χέρι του και ο Ραφαέλ έπεσε στο έδαφος. Ο Ραφαέλ έκανε θόρυβο καθώς προσπαθούσε να πάρει αναπνοές. 

-Σε ευχαριστώ για το όνομα… Και τώρα…. Ο Όσκαρ έβγαλε ένα όπλο και σημάδεψε τον Ραφαέλ. Αυτό είναι επειδή πήγες να δολοφονήσεις τον Άλαν Τρέντ…. 

Πάτησε την σκανδάλη και ο τοίχος βάφτηκε κόκκινος.

Η επόμενη κίνηση

Έβαλε τους αγκώνες του πάνω στο τετράγωνο τραπεζάκι και στήριξε πάνω στα χέρια του το κεφάλι του. Ήταν ώρα που κοιτούσε την σκακιέρα μπροστά του. Είχε μια δύσκολη απόφαση να πάρει. Θα μπορούσε ο μαύρος αξιωματικός του να πάει από το d5 στο c4 που βρισκόταν ο λευκός ίππος και να πέσει στη μάχη από το πιόνι στο d3. Από την άλλη θα μπορούσε να προωθήσει τον μαύρο ίππο του από το c6 στο d4 για καλύτερο έλεγχο στο κέντρο της σκακιέρας. Χάιδεψε απαλά το πηγούνι του. Στην κατάσταση που βρισκόταν ίσως δεν είχε και τόση σημασία. Έξυσε αμήχανα τα μαλλιά του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Προώθησε τον μαύρο Ίππο από το c6 στο d4 και χαμογέλασε. 

-Σειρά σου Σαρλ.

Η Ομίχλη του Κύβου - Β' Μέρος

Διαβάστε εδώ το πρώτο μέρος 

Ο Σαρλ κατέβασε τα μάτια. 

-Τις επόμενες μέρες δεν μπορούσα να ησυχάσω. Έβλεπα ξανά και ξανά οράματα με το πλοίο να χάνεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως. Άκουγα ξανά και ξανά τις κραυγές και τις φωνές τους. Γιατί από όλους αυτούς που είχαν εισιτήριο να είμαι εγώ εκείνος που έμεινε πίσω; Γιατί να είμαι εκείνος που βλέπει όλα αυτά τα τρομερά οράματα; Γιατί εγώ; Δεν έτρωγα. Δεν κοιμόμουν. Ήμουν σαν ζωντανός νεκρός. Μετά από μερικές μέρες ανέβασα πυρετό… Νόμιζα πως ήταν από την εξάντληση… Και έπειτα οι σπασμοί… Μέχρι που μια μέρα κατέρρευσα και όταν άνοιξα και πάλι τα μάτια μου, βρισκόμουν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview. 

-Τι σας είπαν εκεί; Ρώτησε με περιέργεια ο Τζόνας. Ο Σαρλ σήκωσε τους ώμους του.

-Τι να μου πουν; Δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι. Το μόνο που έκαναν ήταν να μου δίνουν μια χούφτα χάπια καθημερινά και να με αφήνουν να παίζω σκάκι. Πίστευαν ότι με όλα αυτά θα σταματήσουν τα οράματα. Φυσικά δεν σταμάτησαν ποτέ. Τους έλεγα πως ήμουν καλά και πως ήθελα να γυρίσω στο σπίτι μου, αλλά δεν με άφηναν να φύγω. Μέχρι που μια μέρα άρχισαν να φτάνουν δεκάδες άνθρωποι με τα ίδια συμπτώματα με μένα…. Πρώτα οράματα… έπειτα πυρετός και σπασμοί… 

-Και τις περισσότερες φορές, θάνατος… Η Ομίχλη του Κύβου… είπε ο Πίτερ.

-Η αρχή της Χαμένης Δεκαετίας… πρόσθεσε ο Τζόνας. Ο Πίτερ τον αγριοκοίταξε. 

-Είπαμε ότι δεν αναφέρουμε την Χαμένη Δεκαετία… είπε στον Τζόνας νουθετώντας τον. 

-Ε να λοιπόν που μιλάμε! Η Ομίχλη του Κύβου εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το Boxhall. Εκατοντάδες πέθαναν, ελάχιστοι επέζησαν. Και ο άνθρωπος μπροστά μας είναι ο πρώτος που επέζησε! Μπορούν να διαγράψουν όλα τα αρχεία, αλλά όχι τις μνήμες! Είπε ξεσπώντας ο Τζόνας και έπειτα στράφηκε στον Σαρλ: Στην πυρκαγιά του Shadowood βρέθηκε ένα χαρτί του στρατού με το όνομα σας, ξέρετε γιατί; 

Ο Σαρλ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. 

-Όταν ξέσπασε η Ομίχλη του Κύβου και άρχισαν οι θάνατοι, ήθελαν να καταλάβουν από που προήλθε όλο αυτό και γιατί επιβίωσα… Με μετέφεραν στο στρατόπεδο στην Περιοχή Χ, σε έναν θάλαμο αποστειρωμένο και απομονωμένο και άρχισαν τα πειράματα… Ο Σαρλ κόμπιασε και ακούμπησε το θολό του μάτι… Έμειναν και οι τρεις σιωπηλοί.  Νομίζω πως θα πρέπει να φύγετε… ξέρετε… κουράστηκα και θα ήθελα να ξεκουραστώ… είπε τελικά ο Σαρλ και σηκώθηκε όρθιος. 

-Ξέρετε, υπάρχει κάποιος που δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης… Κινδυνεύετε… είπε με ηρεμία ο Τζόνας.

-Το γνωρίζω. Έχω δει το όραμα… απάντησε ο Σαρλ το ίδιο ήρεμα. Ο Πίτερ δεν φάνηκε να ξαφνιάζεται. Η Τατιάνα Μος του είχε μιλήσει για το όραμα που είχε δει εκείνη και της είχε υποσχεθεί να μην το πει σε κανέναν. 

Ο Τζόνας κοίταξε τον Σαρλ με προσοχή. 

-Είναι αλήθεια ότι βλέπετε οράματα για σημαντικά γεγονότα πριν συμβούν; 

-Και όχι μόνο… 

Ο Σαρλ στάθηκε δίπλα στη πόρτα. Ο Πίτερ κατευθύνθηκε στο τραπεζάκι που είχε πάνω το σκάκι και κοίταξε την παρτίδα που βρισκόταν στη μέση. 

-Ποιανού σειρά είναι; Ρώτησε ο Πίτερ…

-Του πατέρα σου...

Ο Πίτερ πάγωσε και ο Σαρλ άνοιξε την πόρτα.

Gambit - Α' Μέρος

-Είσαι σίγουρος γι’ αυτό που πάμε να κάνουμε; Ρώτησε ο Πίτερ Χέιλ τον Τζόνας καχύποπτα. Ο Τζόνας Έβανς έγνεψε καταφατικά το κεφάλι του. 

-Είναι ο μόνος τρόπος για να μας μιλήσει ο Σαρλ Ααρών…

-Να ξέρεις, δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω τον θάνατο του πατέρα μου για να κερδίσω συμπάθεια… είπε με πολύ έντονο τρόπο ο Πίτερ.

-Δεν θες να πάρεις απαντήσεις; Ρώτησε ο Τζόνας και τον κοίταξε στα μάτια. Ο Πίτερ κατέβασε το κεφάλι του. Όλα αυτά τα χρόνια είχε τόσα πολλά ερωτήματα. Δεν ήταν σίγουρος πως ο Σαρλ Ααρών μπορούσε να τα απαντήσει, αλλά τουλάχιστον ένιωθε ότι ήταν κάποιος που συνδέεται άμεσα με το Sea Monster. 

Στάθηκαν μπροστά στη πόρτα του σπιτιού. Το μάτι του Πίτερ έπεσε στις ανθισμένες πετούνιες, το χώμα στις γλάστρες ήταν υγρό, κάποιος τις είχε ποτίσει πριν λίγη ώρα. Ο Τζόνας χτύπησε το κουδούνι και λίγο μετά, μια κάνη καραμπίνας φάνηκε από τη χαραμάδα της πόρτας.  

-Ποιοι είστε και τι θέλετε; Ακούστηκε η φωνή του Σαρλ Ααρών.

-Ωραία αρχή κάναμε… είπε ο Πίτερ στον Τζόνας ψιθυριστά και εκείνος απάντησε με μια διακριτική αγκωνιά. 

-Κύριε Ααρών, θα θέλαμε να σας μιλήσουμε, είμαστε δημοσιογράφοι και…

-Δεν μιλάω σε δημοσιογράφους, φύγετε... 

-Ξέρετε, ο πατέρας του ήταν στο Sea Monster... Ο Πίτερ αγριοκοίταξε τον Τζόνας γι’ αυτό που μόλις ξεστόμισε. Η κάνη της καραμπίνας πήγε πάνω στον Πίτερ. 

-Ποιος είναι ο πατέρας σου;

-Χέιλ… Έντγκαρ Χέιλ…

Επικράτησε για λίγο σιωπή. Έπειτα ο Σαρλ κατέβασε την καραμπίνα και άνοιξε διάπλατα την πόρτα. 

-Περάστε μέσα… Συγχωρήστε λίγο την ακαταστασία… 

Το σπίτι του Σαρλ Ααρών δεν ήταν μεγάλο. Είχε μόνο ένα μικρό σαλονάκι, μια κουζίνα και ένα ξεχωριστό υπνοδωμάτιο. Το φυσικό φως έμπαινε από τα παράθυρα και τα έπιπλα ήταν παλιά και βαριά. Σε αντίθεση με όσα τους είπε στην πόρτα, το σπίτι ήταν μαζεμένο, περιποιημένο και στη διακόσμηση επικρατούσε το πράσινο χρώμα. Δίπλα από ένα παράθυρο ήταν στημένο ένα σκάκι. 

Ο Πίτερ και ο Τζόνας κάθισαν στον καναπέ ενώ ο Σαρλ πήγε στην κουζίνα κουτσαίνοντας, έβαλε δυο ποτήρια χυμό και τα πρόσφερε στους επισκέπτες του. 

-Συγχωρήστε με για την υποδοχή… Ζούμε σε άγριους καιρούς… απολογήθηκε ο Σαρλ Ααρών. Η φωνή του ήταν ήρεμη και γλυκιά και η ενέργεια του δεν είχε καμία σχέση με τον επιθετικό άνθρωπο της πόρτας. 

-Έχετε δίκιο… ξέρετε, τους τελευταίους μήνες δολοφονούνται Επιζώντες της Ομίχλης… είπε ο Τζόνας ελπίζοντας να μπει κατευθείαν στο θέμα. Μα ο Σαρλ τον αγνόησε τελείως και η προσοχή του στράφηκε στον Πίτερ.

-Ώστε ο πατέρας σου είναι ο Έντγκαρ… Ξέρεις, συναντιόμασταν κάθε Τετάρτη στην Σκακιστική Λέσχη.  Η βραδιά πάντα τελείωνε παίζοντας οι δυο μας την τελευταία παρτίδα. Εξαιρετικός σκακιστής με πολύ αναλυτική σκέψη: πότε πρέπει να θυσιάζει κάποιο κομμάτι για έναν μεγαλύτερο σκοπό και πότε όχι… Αν και μερικές φορές βιαστικός και ανυπόμονος…

-Αγαπούσε πολύ το σκάκι ναι.. όταν ήμουν μικρός μου έμαθε να παίζω και με άφηνε πάντα να κερδίζω για να μην το παρατήσω… είπε γελώντας ο Πίτερ . Ώστε… θα επιβιβαζόσασταν κι’ εσείς στο Sea Monster για να πάτε στο τουρνουά… 

Τα μάτια του Σαρλ καρφώθηκαν στο κενό. Το ένα θολό του μάτι, έμοιαζε να γίνεται ακόμα πιο λευκό. 

-8 μέρες, 15 από τους καλύτερους σκακιστές του Boxhall και εγώ…  Όμως την προηγούμενη νύχτα… ο Σαρλ κόμπιασε και σταμάτησε για λίγο. Όμως την προηγούμενη νύχτα άρχισα να βλέπω διάφορα οράματα… Το πλοίο να χάνεται μέσα στο φως… Φωνές και κραυγές… Τόσο ανατριχιαστικές… Ξύπνησα και δεν ήθελα να μπω στο Sea Monster. Δεν μπορούσα όμως να χάσω και το τουρνουά. Όσο πλησίαζα στο λιμάνι, τόσο πιο έντονα γινόταν τα οράματα, τόσο πιο δυνατές οι κραυγές… Τόσο δυνατές που έπρεπε να σταματάω και να καλύπτω τα αυτιά μου… Όταν έφτασα στο λιμάνι, το Sea Monster είχε μόλις αποπλεύσει… 

Στο δωμάτιο επικρατούσε σιωπή. Ο Πίτερ έσφιγγε τα χέρια του για να μην του φύγουν τα δάκρυα. Ο Τζόνας είχε γύρει μπροστά και άκουγε με απόλυτη προσοχή.

-Και μετά; Τι έγινε; Ρώτησε ο Τζόνας.

Ανθισμένες Πετούνιες

Ο Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν έσβησε το τσιγάρο στο χώμα. Κοίταξε το σπίτι απέναντι: Ένα μικρό ξύλινο σπίτι στο Plain Fields με πράσινα παράθυρα και πόρτα, ένα μικρό κήπο και μια κόκκινη ξύλινη σκεπή. Με αργά βήματα κατευθύνθηκε στη πόρτα και στάθηκε λίγο πριν χτυπήσει. Έβγαλε το εισπνεόμενο σπρέι, πήρε μια βαθιά ανάσα και χτύπησε την πόρτα. Έβαλε τα χέρια στις τσέπες και κοίταξε τις ανθισμένες πετούνιες στις γλάστρες της αυλής. Η πόρτα μισάνοιξε ξαφνικά και η κάννη μιας καραμπίνας ξεπρόβαλλε από το άνοιγμα. Πίσω από αυτήν ήταν ένας άνδρας γύρω στα 65, φαλακρός στην κορυφή με γκρίζα ατημέλητα μαλλιά στα πλάγια και βαθιές ρυτίδες στο πρόσωπο του. Το ένα μάτι του ήταν θολό, σχεδόν λευκό ενώ με το άλλο κοίταζε ερευνητικά τον Βίκτορ. 

-Τι θέλετε; ρώτησε με κοφτό και απότομο τρόπο ο άνδρας πίσω από την πόρτα. 

Ο Βίκτορ σήκωσε ήρεμα λίγο τα χέρια του. 

-Ο κύριος Σαρλ Ααρών; 

-Ξαναρωτάω, τι θέλετε; ο άνδρας είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του και έκανε μια νευρική κίνηση με την καραμπίνα. 

-Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν… είπε και με αργές κινήσεις έβγαλε το σήμα από το πουκάμισο του. Θέλω μονάχα να μιλήσουμε… 

-Δεν έχω να πω τίποτα στις Αρχές, φύγετε… αυτή τη φορά σήκωσε με σταθερό χέρι την καραμπίνα προς το κεφάλι του Επιθεωρητή.

-Κινδυνεύετε… Σας σκοτώνουν όλους… είπε πιο ψιθυριστά ο Βίκτορ στον Σαρλ. Ο Σαρλ κατέβασε την καραμπίνα. Έμεινε για λίγο σιωπηλός κοιτάζοντας τον Βίκτορ μέσα στα μάτια. Ο Βίκτορ κατέβασε τα χέρια του πολύ αργά, ίσως η προειδοποίηση να τον είχε κάνει να το σκεφτεί περισσότερο. 

-Δεν κινδυνεύω λιγότερο μαζί σας… Μη ξαναέρθετε… είπε ο Σαρλ τελικά και έκλεισε την πόρτα. 

Ο Βίκτορ ξεφύσηξε κοιτώντας την κλειστή πόρτα. Μπήκε στο αυτοκίνητο του και έδεσε την ζώνη. Κοίταξε λίγο το σπίτι του Σαρλ με τις ανθισμένες πετούνιες. Έβγαλε το κινητό του και σχημάτισε ένα νούμερο. 

-Ναι; Τζόνας; Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν εδώ… Χρειάζομαι την βοήθεια σου…

-Επιθεωρητά… Ναι, ευχαρίστως, πως μπορώ να σας βοηθήσω; ακούστηκε η φωνή του Τζόνας Έβανς από την άλλη γραμμή.

-Βρήκα τον Σαρλ Ααρών… αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να του μιλήσω. Είναι πολύ καχύποπτος και εχθρικός με τις Αρχές… Σκεφτόμουν αν μπορείς να του μιλήσεις εσύ.. Ίσως είναι πιο ανοιχτός με έναν δημοσιογράφο…

-Μπορώ να προσπαθήσω, αλλά να ξέρετε, ακόμα και σε δημοσιογράφους είναι δύσκολο να ανοιχτούν, εκτός αν υπάρχει κάποιος λόγ…. Ξαφνικά ο Τζόνας σταμάτησε να μιλάει. 

-Τι συμβαίνει; 

-Ξέρετε τι; Θα πάρω μαζί μου τον Πίτερ Χέιλ… Σε αυτόν θα μιλήσει…

-Γιατί συγκεκριμένα σε αυτόν; Ρώτησε με περιέργεια ο Βίκτορ.

-Ο πατέρας του ήταν επιβάτης στο Sea Monster... Στείλτε μου την διεύθυνση, αφήστε τα υπόλοιπα πάνω μου, θα πείσω εγώ τον Πίτερ…

Ασθενής 0

Η περιοχή του Shadowood ήταν γεμάτη καμένα δέντρα και το ελαφρύ αεράκι γέμιζε τα πνευμόνια με την μυρωδιά καμένου ξύλου. Πολύ ψηλά στο λόφο, υπήρχαν τα απομεινάρια μιας ξύλινης καλύβας, μόνο τα δοκάρια και ο σκελετός είχαν απομείνει. Κάτω χαμηλά στο δρόμο μια μικρή ξύλινη εξέδρα είχε στηθεί και οι δημοσιογράφοι περίμεναν υπομονετικά για τις δηλώσεις του αρχηγού της πυροσβεστικής. 

Ο Τζίμι Άσλερ ανέβηκε πάνω και στάθηκε μπροστά να κάνει δηλώσεις ενώ πίσω του ακολούθησε ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν και στάθηκε πιο πίσω με τα χέρια πίσω από την πλάτη του. 

-Η έρευνα για τα αίτια της πυρκαγιάς βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η αρχική εστία εντοπίζεται σε μια αυθαίρετη καλύβα στη μέση του δάσους… Καθώς η έρευνα συνεχίζεται, δεν έχουμε εικόνα αν οφείλεται σε ατύχημα, προς το παρόν δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κανένα σενάριο, συμπεριλαμβανομένου αυτό του εμπρησμού.  

-Έχουν βρεθεί απανθρακωμένοι άνθρωποι στην καλύβα; Ρώτησε ο Τζόνας Έβανς κρατώντας ένα μαγνητοφωνάκι. Δίπλα του ο Πίτερ Χέιλ τραβούσε φωτογραφίες.

-Συνεργεία ερευνούν τόσο την καλύβα όσο και την γύρω περιοχή. Σας ευχαριστώ όλους… είπε ο Τζίμι Άσλερ και κατέβηκε από την εξέδρα. 

Καθώς το πλήθος διαλυόταν ο Πίτερ τράβηξε παράμερα τον Τζόνας.

-Θέλω να βγάλω καλύτερες φωτογραφίες της καλύβας. Έλα, πάμε από εδώ. 

Περπάτησαν γύρω στα 200 μέτρα για να φύγουν από την περιοχή που είχε αποκλείσει η πυροσβεστική και η αστυνομία. Καθώς έμπαιναν προς το καμένο δάσος με προσοχή ένα αεράκι φύσηξε παίρνοντας μαζί του λίγη στάχτη. Κάλυψαν λίγο τα πρόσωπα τους για να μην μπει στάχτη στα μάτια του, όταν ο Τζόνας πρόσεξε ένα μισοκαμένο κομμάτι χαρτί να ξεπροβάλει από τις στάχτες που σήκωσε ο αέρας. Το πήρε στα χέρια του. Ήταν φανερά κιτρινισμένο από την φωτιά και έλλειπε το μεγαλύτερο μέρος του εγγράφου. Το μόνο που μπόρεσε να διαβάσει ήταν: Σάρλ Ααρών – Ασθενής 0. 

-Πίτερ… κοίτα… είπε ο Τζόνας δίνοντας το χαρτάκι στον Πίτερ. Ο Πίτερ το διάβασε με προσοχή και άλλαξε το πρόσωπο του χρώμα. Τι συμβαίνει; Ρώτησε ο Τζόνας γεμάτος ανησυχία.

-Ο Σαρλ Ααρών είναι ο μοναδικός που δεν ανέβηκε στο Sea Monster... Έπειτα από το ναυάγιο τον έκλεισαν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview... 

Έμειναν για λίγα δευτερόλεπτα και οι δυο σιωπηλοί.

-Έλα, πρέπει να βρούμε τον Επιθεωρητή Ντιν… είπε ξαφνικά ο Τζόνας και άρχισε να τον τραβάει προς το μέρος που βρισκόταν η αστυνομία. Ο Πίτερ δεν καταλάβαινε, προσπαθούσε να τον ρωτήσει αλλά ο Τζόνας ήταν τόσο φουριόζος που δεν άκουγε τίποτα. Έφτασαν στο σημείο που βρισκόταν η αστυνομία και ο Τζόνας έκανε με μανία νοήματα στον Βίκτορ Ντιν να τον προσέξει. Ο Επιθεωρητής μόλις τον είδε, πλησίασε τους δυο δημοσιογράφους.

-Κύριε Έβανς… είπε ο Βίκτορ αλλά ο Τζόνας τον διέκοψε κατευθείαν.

-Επιθεωρητά, από εδώ ο Πίτερ Χέιλ, Πίτερ από εδώ ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν, κοίτα τι βρήκαμε! Είπε ο Τζόνας με μια ανάσα και έδωσε το χαρτάκι στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ κοίταξε με προσοχή το χαρτί. 

-Σαρλ Άαρων – Ασθενής μηδέν… μονολόγησε ο Βίκτορ. Υπάρχει η γωνία κάποιου λογότυπου, είμαι σίγουρος ότι είναι της στρατιωτικής βάσης, το έχω δει πολλές φορές… 

-Γιατί να ενδιαφέρονται για έναν επιζώντα του Sea Monster κλεισμένο στο Gardenview; Ρώτησε με μεγάλη απορία ο Πίτερ…

-Δεν είναι πια στο Gardenview... βγήκε πριν μερικά χρόνια και ζει μόνος στο Plain Fields... είπε ο Βίκτορ Ντιν το ίδιο σκεφτικός. 

-Είναι ο πρώτος ασθενής της Ομίχλης του Κύβου! Είπε με γουρλωμένα μάτια ο Τζόνας… Κινδυνεύει! 

-Δεν νομίζω ότι ο στρατός βγαίνει και δολοφονεί Επιζώντες… είπε ο Βίκτορ.

-Θέλετε να πείτε… ότι κάποιος δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης; Είπε ο Πίτερ και το μυαλό του έτρεξε κατευθείαν σε όσα του είχε πει η Τατιάνα Μος.

-Θα σας εξηγήσω μια άλλη φορά… προς το παρόν νομίζω ότι πρέπει να επισκεφτώ τον κύριο Σαρλ Ααρών… είπε ο Επιθεωρητής και έβαλε το χαρτάκι στην τσέπη του.

Πυρκαγιά

 Ο Χέκτορ Θόρν πάρκαρε λίγο πιο έξω από το αυτοσχέδιο κέντρο επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής και κοίταξε το μέτωπο της πυρκαγιάς που έκαιγε το δάσος του Shadowood. Κατέβηκε από το αυτοκίνητο και ένα πυροσβεστικό όχημα πέρασε δίπλα του με ταχύτητα, φωτίζοντας με κόκκινο φως τον δρόμο. Κάτω από μια τέντα, ο αρχηγός της Πυροσβεστικής είχε απλώσει τον χάρτη πάνω σε κάτι κιβώτια και μερικοί άλλοι στεκόταν από πάνω του. Πήγε προς τα εκεί όταν ένας νεαρός πυροσβέστης τον σταμάτησε. 

-Δεν μπορείτε να περάσετε από εδώ κύριε… 

Η  φράση αυτή τράβηξε την προσοχή του αρχηγού.

-Κύριε Θόρν! 

-Αρχηγέ, ελπίζω να μην ενοχλώ. Ήρθα να δω πώς είναι η κατάσταση.

Ο Τζίμι Άσλερ έκανε νόημα στον πυροσβέστη με το χέρι του να τον αφήσει να περάσει.

-Κάθε άλλο, κύριε Θόρν. Αν θέλετε να βοηθήσετε, ελάτε.

Ο Χέκτορ πλησίασε στο σημείο όπου είχε στηθεί πρόχειρα το μικρό κέντρο επιχειρήσεων. Κοίταξε πάνω από τον χάρτη που ήταν σημειωμένα διάφορα σημεία με κόκκινες γραμμές. Πιο δίπλα ο Ίθαν Μάλορι άκουγε προσεκτικά από τον ασύρματο τις πληροφορίες που ερχόταν από τις μονάδες στο πύρινο μέτωπο. 

-Προς τα που φυσάει ο άνεμος;

Ο Άσλερ του έδειξε με το δάχτυλο μια κόκκινη μεγάλη γραμμή στο βόρειο κομμάτι του Shadowood.

-Αυτή τη στιγμή φυσάει νοτιάς…είπε ο αρχηγός. Οι προβλέψεις όμως λένε ότι αύριο ο άνεμος θα γυρίσει θυελλώδης δυτικός. Αυτό σημαίνει…. 

-Πως η φωτιά θα κατευθυνθεί ανατολικά στο Mountain Hills... διέκοψε ο Χέκτορ. Ο Τζίμι Άσλερ τον κοίταξε στα μάτια και έκανε ένα θετικό νεύμα με το κεφάλι του. Έχετε ξεκινήσει τις αντιπυρικές ζώνες; Ρώτησε και πάλι ο Χέκτορ.

-Αρχηγέ, να σας θυμίσω ότι περιμένουμε τον Δήμαρχο που δίνει συνέντευξη… διέκοψε ο Ίθαν πριν καν απαντήσει ο Τζίμι Άσλερ. 

-Δεν έχουμε την πολυτέλεια χρόνου να περιμένουμε να τελειώσει το επικοινωνιακό του σόου ο δήμαρ….. ο Άσλερ δεν πρόλαβε να τελειώσει την φράση του.

-Καλησπέρα σας κύριοι… ακούστηκε η φωνή του Αλεξάντερ Κάιν καθώς πλησίαζε. Κύριε Θόρν δεν περίμενα να σας δω εδώ… Να σας δώσω τα συλλυπητήρια μου για τον γιό σας…

Ο Χέκτορ έσφιξε τα δόντια του και έκανε τα χέρια του γροθιά. Πήγε να απαντήσει αλλά τελευταία στιγμή αποφάσισε να πάρει απλώς μια πολύ βαθιά ανάσα. 

-Έλεγα λοιπόν κύριε Δήμαρχε ότι αύριο θα γυρίσουν οι άνεμοι δυτικοί και κινδυνεύει να πάει η πυρκαγιά στο Mountain Hills...

-Έχουμε άλλες δυνάμεις να στείλουμε εκεί; Το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι μια πυρκαγιά μέσα στη πόλη… είπε ο Αλεξάντερ σκεφτικός. Ο Τζίμι Άσλερ δεν απάντησε. Κοίταξε τον Χέκτορ Θόρν στα μάτια. 

-Οι αντιπυρικές ζώνες που έχουμε φτιάξει είναι εδώ και εδώ… είπε δείχνοντας τον χάρτη στον Χέκτορ.

-Ίσως θα μπορούσατε να φτιάξετε εδώ… είπε ο Αλεξάντερ δείχνοντας ένα άλλο σημείο…

-Εκεί είναι τέτοια η κλίση του εδάφους που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα… 

-Εδώ υπάρχει ένας στενός δρόμος. Θα μπορούσατε να κάνετε μια αντιπυρική ζώνη εδώ… ο δρόμος οδηγεί στο δημοτικό υδραγωγείο, θα μπορούσατε να το χρησιμοποιήσετε για την πιο γρήγορη κατάσβεση. 

-Το υδραγωγείο…μα φυσικά… Αυτό θα αξιοποιήσουμε … είπε ο Αλεξάντερ Κάιν λες και ήταν δική του ιδέα. Όλοι γύρισαν και τον κοίταξαν περίεργα. 

-Άκουσες τι πρέπει να κάνουμε, δώσε τις εντολές… είπε ο Τζίμι Άσλερ στον Ίθαν Μάλορι και εκείνος άρχισε να δίνει οδηγίες μέσω ασυρμάτου. Το ήξερα πως θα ήσασταν χρήσιμος απόψε εδώ κύριε Θόρν… συνέχισε ο αρχηγός της πυροσβεστικής.

Νέοι Ορίζοντες

Έβαλε λίγη Jazz μουσική και έπειτα στάθηκε πάνω από το τηγάνι για να γυρίσει το φιλέτο κοτόπουλο. Το κουδούνι χτύπησε και ο Άλαν Πρικ έτρεξε αμέσως να ανοίξει, σχεδόν γλιστρώντας στο πάτωμα. 

-Καλωσόρισες! Πέρασε μέσα!

Η Ναντίν Ρόου φορώντας ένα φλοράλ αέρινο φόρεμα μπήκε μέσα κρατώντας ένα μπουκάλι κρασί.

-Αυτό είναι για το καινούριο σου σπίτι… Έτσι για το καλό… είπε στον Άλαν, του έδωσε το κρασί και μόλις έκλεισε η πόρτα φιλήθηκαν στο στόμα. 

Όπως πολλοί άλλοι που είχαν εταιρείες, έτσι και ο Άλαν Πρικ μόλις είχε αγοράσει ένα καινούριο μικρό διαμέρισμα στο Trade Center ώστε να βρίσκεται πάντα κοντά στο γραφείο του. 

-Κάτι μυρίζει υπέροχα… παρατήρησε η Ναντίν.

-Ναι, φτιάχνω το αγαπημένο σου φαγητό, κοτόπουλο φιλέτο αλα κρεμ με μανιτάρια και ρύζι… 

-Άλαν, μα εσύ δεν μαγειρεύεις! 

-Νομίζω ότι την πρώτη νύχτα στο νέο μου σπίτι, πρέπει να το γιορτάσουμε όπως πρέπει… Μισό λεπτό να δω το κοτόπουλο και το ρύζι! 

Η Ναντίν γέλασε. Το διαμέρισμα ήταν μικρό, ίσα-ίσα μια μικρή κουζίνα, μια μικρή σαλονοτραπεζαρία και ένα μικρό υπνοδωμάτιο. Υπήρχαν ακόμα μερικές κούτες τριγύρω αλλά ο Άλαν είχε φροντίσει να στρώσει το τραπέζι και να βάλει κεριά. Κατευθύνθηκε προς το παράθυρο και κοίταξε την θέα του Trade Center. Οι μεγάλοι ουρανοξύστες με τα φώτα τους ήταν πολύ εντυπωσιακοί. Ο Άλαν αγκάλιασε την Ναντίν από πίσω, την φίλησε στο λαιμό και ακούμπησε το κεφάλι του στους ώμους της. Έμειναν λίγο αμίλητοι κοιτώντας την θέα αγκαλιά. 

-Είναι πολύ ωραία εδώ Άλαν…

-Ξέρεις τι είναι πιο ωραίο; Ότι είναι κοντά στις δουλειές μας… Θα σε απολαμβάνω περισσότερο τα πρωινά… 

Η Ναντίν γύρισε και άρχισε να φιλάει τον Άλαν. Εκείνος την έσφιξε σφιχτά πάνω στο σώμα του.

-Άλαν… ψιθύρισε η Ναντίν

-Μμμ; 

-Κάτι καίγεται…

Ο Άλαν έφυγε πανικόβλητος στην κουζίνα και η Ναντίν έβαλε τα γέλια. Κάτι μουρμούριζε στην κουζίνα, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι λέει. Μετά από λίγο επέστρεψε με δυο ποτήρια κρασί.

-Φαίνεται ότι τελικά δεν θα φάμε απόψε… Αλλά τουλάχιστον μπορούμε να πιούμε το κρασί που έφερες…

-Δεν πειράζει αγάπη μου… απάντησε η Ναντίν χωρίς να μπορεί να σταματήσει να γελάει δυνατά. Ο Άλαν πήρε μια γλυκιά λυπημένη φατσούλα. 

-Μα ήθελα να είναι όλα τέλεια απόψε! 

-Μα είναι όλα τέλεια! Πήρε τα ποτήρια από τα χέρια του Άλαν, τα άφησε στο τραπέζι και άρχισε να τον φιλάει. Εκείνος με τα δυο χέρια την σήκωσε και την ξάπλωσε στο τραπέζι, ρίχνοντας ένα πιάτο κάτω. Του έβγαλε την μπλούζα που φορούσε και τον φίλησε στο στήθος. Το κινητό της που βρισκόταν πάνω στο τραπέζι άρχισε να χτυπάει, με την άκρη του ματιού της κοίταξε ποιος καλεί. Η BoxDynamica.

Boxhall Fashion Week 2026

H λιμουζίνα σταμάτησε μπροστά στο κόκκινο χαλί και οι φωτογράφοι μαζεύτηκαν γύρω από αυτή. Η πόρτα άνοιξε και βγήκε ο Μαξ Μπελ φορώντας μαύρα γυαλιά ηλίου και ένα κουστούμι Τζίτζι Ντε Φέρο. Κούμπωσε το σακάκι του, έκανε ένα γρήγορο χαιρετισμό στον κόσμο και προχώρησε στον τοίχο φωτογράφισης όπου έγραφε με μεγάλα γράμματα Boxhall Fashion Week 2026 – Τζίτζι. 

Ο ήχος από τα κλικ των φωτογραφικών μηχανών κατέκλεισαν τον χώρο, τα αμέτρητα φλας αναβόσβηναν με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο πρόσωπο του Μαξ. Μια δημοσιογράφος τον πλησίασε.

-Κύριε Μπελ! Ήρθατε να δείτε την επίδειξη του Τζίτζι Ντε Φέρο;

-Φυσικά, άλλωστε ο Τζίτζι είναι πολύ καλός μου φίλος, δεν θα μπορούσα να λείπω από το Boxhall Fashion Week...

-Βλέπω ότι φοράτε και κουστούμι ραμμένο από τον ίδιο…

-Ραμμένο πάνω μου αποκλειστικά για σήμερα. Άλλωστε μόνο τον Τζίτζι εμπιστεύομαι…

Ένας άνθρωπος της διοργάνωσης του έκανε νόημα να προχωρήσει και ο Μαξ ευχαρίστησε την δημοσιογράφο και κατευθύνθηκε προς το μέρος του. 

-Κύριε Μπελ, αρχίζει η επίδειξη, σας έχουμε κρατήσει θέση στην πρώτη σειρά…

Μπήκε στην αίθουσα την στιγμή που η μουσική ξεκινούσε και τα πρώτα μοντέλα έβγαιναν στην πασαρέλα. Κατευθύνθηκε στην μοναδική άδεια καρέκλα και πλησιάζοντας είδε πως δίπλα του καθόταν ο δήμαρχος, ο Αλεξάντερ Κάιν. Μόλις κάθισε στην καρέκλα που του είχαν κρατήσει, ο Αλεξάντερ του έκανε ένα αμήχανο χαιρετισμό με το κεφάλι του. 

Στην πασαρέλα ένα εντυπωσιακό μοντέλο έκανε την εμφάνιση του φορώντας ένα λευκό δερμάτινο κολλητό catsuit με γεωμετρικούς όγκους στο κεφάλι και στα παπούτσια. 

-Δεν το ήξερα ότι ενδιαφέρεστε για την μόδα… είπε ο Μαξ στον Αλεξάντερ χωρίς να πάρει το βλέμμα του από το μοντέλο.

-Ξέρετε, στα καθήκοντα του δημάρχου είναι να στηρίζει και το Fashion Week... απάντησε με τον ακριβώς ίδιο τρόπο ο Αλεξάντερ.

Τα επόμενα δυο μοντέλα που βγήκαν, φορούσαν κάτι δερμάτινα πολύχρωμα ρούχα σε σχήμα κύβου, με λευκό κολλάν και κόκκινα παπούτσια. 

-Απλώς νόμιζα ότι θα έχετε πιο σοβαρά καθήκοντα να φροντίσετε…

-Όλα είναι υπό έλεγχο, μην ανησυχείτε κύριε Μπελ… είπε αδιάφορα ο Αλεξάντερ και σηκώθηκε όρθιος να χειροκροτήσει τα μοντέλα που περνούσαν όλα μαζί από μπροστά τους. Σηκώθηκε και ο Μαξ Μπελ.

-Δεν ανησυχώ κύριε Κάιν. Δεν είμαι εγώ αυτός που είπε ψέματα στους πολίτες του Boxhall για την πτώση της πτήσης BH2602... 

Ο Αλεξάντερ πάγωσε αλλά έκανε τον αδιάφορο. Συνέχισε να χειροκροτά τον Τζίτζι Ντε Φέρο που έκανε υπόκλιση στην πασαρέλα. 

-Κάτι μου λέει ότι την επόμενη φορά που θα έρθω στο Δημαρχείο, θα είναι όλες οι πόρτες ανοιχτές… έτσι δεν είναι δήμαρχε; Είπε ο Μαξ Μπελ, έφτιαξε το σακάκι του και αποχώρησε για τα παρασκήνια.

Μεσάνυχτα με τον Μπρουκ

-Η επόμενη καλεσμένη, έχει στο ενεργητικό της πλατινένιους δίσκους, γεμάτα στάδια και πολλά ρεκόρ! Παρακαλώ υποδεχτείτε στο πλατό του «Μεσάνυχτα με τον Μπρουκ» την καλή μου φίλη, Τατιάνα Μος! 

Το πλήθος στο στούντιο άρχισε να φωνάζει και να χειροκροτεί όρθιο καθώς η Τατιάνα έμπαινε στο πλατό της εκπομπής, χαιρέτησε τους θεατές και κάθισε στην πολυθρόνα. 

-Τατιάνα! Πέρασαν 8 μήνες από την τελευταία φορά που ήρθες! Είπε ο Βίνσεντ Μπρουκ 

-Σας έλειψα; Απευθύνθηκε στο κοινό και αυτό άρχισε να φωνάζει. 

-Έχω να σε δω όμως από την Χριστουγεννιάτικη δεξίωση μου, ετοιμάζεις κάτι; 

Η Τατιάνα συνέχισε να χαμογελάει. Με όλα όσα είχαν συμβεί τελευταία, είχε σταματήσει να σκέφτεται τον χωρισμό της με τον Παύλο Μιτρόφ. 

-Ναι, ετοιμάζω καινούριο δίσκο… Το πρώτο single θα κυκλοφορήσει αρχές Αυγούστου!  

Ένα κύμα ενθουσιασμού κατέκλεισε ολόκληρο το πλατό. Στα παρασκήνια όμως η ασφάλεια της Τατιάνας ήταν σε επαγρύπνηση. Σε όλη την διάρκεια της συνέντευξης, παρατηρούσε πολύ προσεκτικά το κοινό για οποιαδήποτε περίεργη κίνηση. 

-Ευχαριστούμε Τατιάνα που ήσουν κοντά μας! Κυρίες και κύριοι, το πιο θερμό χειροκρότημα στη Τατιάνα Μος! 

Η ορχήστρα της εκπομπής άρχισε να παίζει μουσική καθώς ο Βίνσεντ και η Τατιάνα βγήκαν στα παρασκήνια.

-Τατιάνα, συμβαίνει κάτι; Ρώτησε ο Βίνσεντ δείχνοντας την ασφάλεια. Τόσα χρόνια φίλοι, δεν την είχε δει ποτέ να έχει τόσους πολλούς ανθρώπους μαζί της. 

-Ίσως σου εξηγήσω κάποια άλλη στιγμή… 

-Με κάνεις και ανησυχώ… 

-Όχι βρε, αφού ξέρεις τι πρόβλημα υπάρχει με τους stalkers... είπε η Τατιάνα προσπαθώντας να αποφύγει την συζήτηση. Άλλωστε τι να του έλεγε; Ότι είχε δει ένα όραμα πως κάποιος θα την σκοτώσει;

-Είμαστε έτοιμοι να βγούμε από την πλαϊνή πόρτα… διέκοψε Ο Κόνορ, ένας 50αρης με κουστούμι και μαύρα γυαλιά, ο επικεφαλής από την ασφάλεια της. 

-Σε ευχαριστώ Βίνσεντ για όλα! Είπε η Τατιάνα και ακολούθησε τον Κόνορ.

Ο Βίνσεντ της έριξε ένα χαμόγελο. Δεν είχε όμως πειστεί από τις απαντήσεις της. 

Η λιμουζίνα περίμενε την Τατιάνα ακριβώς στην πόρτα. Μπροστά και πίσω της, υπήρχαν δυο ίδια ακριβώς αυτοκίνητα, αλλά ήταν της ασφάλειας. Κλείνοντας η Τατιάνα την πόρτα της λιμουζίνας, ένιωσε επιτέλους ασφάλεια. Καθώς φεύγανε από το Στούντιο 14, χάζεψε από το παράθυρο το φεγγάρι πάνω από το West Side. Μερικούς δρόμους πιο κάτω γυρίζανε μια σκηνή από ταινία. Πιο πέρα κάποιοι μεταφέρανε ολόκληρες γκαρνταρόμπες, ενώ σε 3 τετράγωνα πιο κάτω στήνανε ένα εξωτερικό πλατό. Πολλοί κάτοικοι του Boxhall δεν είχαν ιδέα πόσο μεγάλο ήταν το West Side. 

-Κοίτα Κόνορ, εδώ γύρισα το πρώτο μου βιντεοκλίπ! Είπε γεμάτη χαρά η Τατιάνα στον επικεφαλή που καθόταν δίπλα της. Εκείνος γύρισε το κεφάλι του να δει, όταν ακούστηκε ο ασύρματος από την ζώνη του.

-Ένα ύποπτο αυτοκίνητο μας ακολουθεί εδώ και ώρα…

-Δώσε στοιχεία… απάντησε ο Κόνορ με απόλυτη σοβαρότητα.

-Μαύρο αυτοκίνητο, έχουν αφαιρεθεί τα διακριτικά της μάρκας και έχουν ξεβάψει επίτηδες την πινακίδα. 

Η Τατιάνα έπαιρνε συνεχώς βαθιές ανάσες και ένιωθε να πλησιάζει η κρίση πανικού. 

-Λίγο πιο κάτω υπάρχει μια μεγάλη σήραγγα… Σχέδιο Τριφύλλι… έπειτα στράφηκε προς την Τατιάνα: Μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά…

Μπαίνοντας στην σήραγγα οι τρεις ίδιες λιμουζίνες έπιασαν όλες τις λωρίδες αλλάζοντας μεταξύ τους θέση. Κατά την έξοδο, η μία προχώρησε ευθεία, η δεύτερη έστριψε δεξιά και η τρίτη αριστερά. 

Η αναπνοή της Τατιάνας γινόταν όλο και πιο βαριά και είχε πέσει στην αγκαλιά του Κόνορ ο οποίος είχε γυρίσει το κεφάλι του και κοιτούσε προς τα πίσω.

-Νομίζω μας έχασε… είπε τελικά μετά από 2 λεπτά και έσφιξε την Τατιάνα πάνω του.

Δούρειος

Όταν έπεφτε η νύχτα, το New Town μεταμορφωνόταν σε πολύχρωμο ψηφιδωτό, δικαιώνοντας έτσι τις καταβολές του: Χρώματα παντού και μουσικές, άνθρωποι του πνεύματος να πίνουν αψέντι στα μπαρ, γυναίκες που φοράνε εκκεντρικά φορέματα του Τζίτζι Ντε Φέρο και Velmont και αυτοκίνητα που σταματάνε μπροστά στα κορίτσια που κάνουν πεζοδρόμιο. Τίποτα δεν κάνει εντύπωση στο New Town. Ίσως γι’ αυτό κανείς από τους θαμώνες του Cube Grid, ένα υπόγειο κλαμπ με ηλεκτρονική μουσική, δεν έδινε σημασία στην σκιά με την μηχανική μάσκα λύκου που κινούνταν ανάμεσα τους. Ίσως δεν βοηθούσαν το σκοτάδι, τα λέιζερ, και οι ξέφρενοι χοροί. Η σκιά με την μάσκα λύκου κινήθηκε στο βάθος που υπήρχε μια πόρτα και οδηγούσε σε έναν άλλο χώρο. Ένας τεράστιος πορτιέρης με πράσινα μαλλιά και piercing παντού, του άνοιξε την πόρτα να περάσει. Περπατώντας το σκοτεινό διάδρομο, ο ήχος από την ηλεκτρονική μουσική έγινε πιο μουντός. Άνοιξε μια πόρτα και μπήκε μέσα. 

-Δούρειε, με ζήτησες… είπε η σκιά με την μάσκα λύκου. 

Ο Δούρειος, που φορούσε μάσκα ενός μηχανικού αλόγου, καθόταν σε ένα γραφείο με πολλές οθόνες υπολογιστών και κοιτούσε με προσοχή. 

-Έχουμε σοβαρό πρόβλημα, πέρασε μέσα… είπε ο Δούρειος και η φωνή του ακουγόταν σχεδόν ηλεκτρονική. Ο Λύκος στάθηκε πάνω από τις οθόνες των υπολογιστών που έτρεχαν έναν κώδικα. 

-Αστυνομία; Τι παίζει; Δεν φάνηκε να του κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, αλλά με τις ηλεκτρονικές φωνές ήταν σχεδόν αδύνατο να καταλάβεις τι συναίσθημα έκρυβαν οι μάσκες από πίσω. 

-Κάποιος από εκεί μπήκε να ελέγξει τα Box Files που έχουμε αναρτήσει… Αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι πήγε κατευθείαν στα ονόματα των Εκλεκτών… 

-Τι μπορεί να θέλανε;

-Έσπασα το σύστημα και το τσέκαρα. Σύμφωνα με τα αρχεία της αστυνομίας, κάποιος είναι εκεί έξω και δολοφονεί τους Εκλεκτούς του Κύβου… 

-Έβγαλες την λίστα με τα ονόματα;

-Ξέρεις ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό… Το Boxhall θέλει να περάσει στην λήθη η Χαμένη Δεκαετία… Τα Box Files είναι η μνήμη της πόλης… Αν την αποκρύψουμε, θα γίνουμε σαν το Σύστημα που πολεμάμε…

-Τι θες να κάνουμε Δούρειε; 

-Όλος ο Κύκλος των Χαμένων Κυβιστών πρέπει να προστατέψει τους Εκλεκτούς του Κύβου. Αυτό δεν είναι η εντολή μου. Είναι χρέος μας. 

Ο Λύκος υποκλίθηκε μπροστά στον Δούρειο και αποχώρησε.

Πλήρης Αναφορά

Ο παρκαδόρος του καζίνο “Le Lac Noir” έτρεξε κατευθείαν στο αυτοκίνητο που μόλις είχε φτάσει.  

-Καλησπέρα σας…

-Καλησπέρα… είπε ξεφυσώντας ο Ραφαέλ Κρέστ και του έδωσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου στο χέρι.

-Κύριε Κρέστ! Δεν σας αναγνώρισα με αυτό το αμάξι, τι έγινε το δικό σας; 

-Πολλά ρωτάς… απάντησε κουρασμένα μέσα από τα δόντια του.

Ο Παρκαδόρος ξεροκατάπιε, δεν ήθελε να φανεί αδιάκριτος, αλλά ο Ραφαέλ ούτε που έδωσε σημασία. Ανέβηκε αργά τα σκαλιά. 

-Καλησπέρα σας κύριε Κρέστ, έχετε επισκέψεις στο γραφείο σας… είπε ο πορτιέρης, ένας τεράστιος τύπος με ξυρισμένο κεφάλι και κουστούμι.

-Είναι ο…. ρώτησε ο Ραφαέλ με νόημα και ο πορτιέρης του κούνησε θετικά το κεφάλι.

Ο Ραφαέλ μπήκε μέσα και κατευθύνθηκε στο γραφείο του. Στάθηκε έξω από την πόρτα, πήρε μια πολύ βαθιά ανάσα και την άνοιξε. 

-Ραφαέλ! Με έχεις στεναχωρήσει, να το ξέρεις… είπε ο Φρανκ Κάρτερ, καθισμένος στην καρέκλα του Ραφαέλ, με τα πόδια πάνω στο γραφείο και ένα πούρο στο στόμα. 

-Καλησπέρα σας κύριε Κάρτερ…

-Σου είχα αναθέσει μια αποστολή πριν από μήνες… και από τότε δεν μου έχεις δώσει καμία αναφορά.

-Έχετε δίκιο… αλλά να ξέρετε, δουλεύω πάνω στην υπόθεση… 

-Περιμένω λοιπόν αναφορά…

-Λίγες μέρες μετά την επίσκεψη σας, έπεσα τυχαία σε κάτι εργάτες του εργοταξίου Apex... Ένας από αυτούς υποψιαζόταν ότι ο πρώην Δήμαρχος θέλει τον Άλαν Τρεντ νεκρό…

-Ο Χέκτορ Θόρν; Τι κίνητρο μπορεί να έχει ο Χέκτορ εναντίον του Άλαν Τρεντ; Είπε με ενδιαφέρον ο Φρανκ κατεβάζοντας τα πόδια από το γραφείο και γέρνοντας μπροστά το σώμα του. 

-Το έψαξα αρκετά το θέμα. Δεν βρήκα απολύτως κανένα στοιχείο που να επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό. Όμως αν κάποιος γνωρίζει κάτι, σίγουρα θα είναι ο αρχιτέκτονας του Apex. Εδώ και εβδομάδες μελετώ κάθε κίνηση του, μαθαίνω τα πάντα γι’ αυτόν. Μάλιστα τώρα μόλις γύρισα από παρακολούθηση… 

-Τι γνωρίζουμε για εκείνον;

-Όσκαρ Βέιλ. Αρχιτέκτονας, παιδικός φίλος του Άλαν Τρεντ που του έχει αναθέσει την σχεδίαση του Apex, άρα οι δυο τους έχουν κάτι παραπάνω από επαγγελματική σχέση. Παντρεμένος με 3 παιδιά, συχνάζει στο κωλόμπαρο Red Silk του New Town και έχει αδυναμία στις γυναίκες, στο αλκοόλ και στο Gloire D’Or...  

-Μπράβο Ραφαέλ…. Καλή δουλειά… ξέρεις τώρα τι πρέπει να κάνεις… είπε ο Φρανκ Κάρτερ και σηκώθηκε από την καρέκλα. Μην με απογοητεύσεις… θα το μετανιώσεις… πρόσθεσε με νόημα στο τέλος. 

-Δεν θα σας απογοητεύσω… να είστε σίγουρος…

-Να με κρατάς ενήμερο… είπε ο Φρανκ και έφυγε.

Λευκό Κρασί

Για τους πρώτους καλοκαιρινούς τουρίστες, η βραδιά στο Palm Beach ήταν υπέροχη: Το φεγγάρι έλαμπε στον ουρανό και το θαλασσινό αεράκι του River Bay ήταν απαλό και δροσερό. Όλα τα πανδοχεία και τα εστιατόρια της περιοχής ήταν ανοιχτά, έτοιμα να τους υποδεχτούν για την νέα σεζόν. 

Στο εστιατόριο «Το Μωβ Κοχύλι» είχαν στρώσει ήδη τα κόκκινα τραπεζομάντιλα και είχαν ανάψει τα κεράκια πάνω στα τραπέζια. Σε ένα από αυτά καθόταν και ο Άλαν Πρικ, με ένα υφασμάτινο μπλε παντελόνι και ένα λευκό πουκάμισο. Φυσούσε και ξεφυσούσε συνεχώς και κουνούσε ασυναίσθητα το πόδι του κάτω από το τραπέζι. Μόλις την είδε να πλησιάζει, πετάχτηκε όρθιος κατευθείαν για να την υποδεχτεί. Είχε πιάσει τα μαλλιά της κότσο για να φαίνεται ο υπέροχος λαιμός της και το κόκκινο αέρινο φόρεμα της έπαιζε με το ελαφρύ φύσημα της θάλασσας. 

-Συγνώμη που άργησα, είχε λίγο κίνηση… απολογήθηκε η Ναντίν.

-Σημασία έχει ότι ήρθες… απάντησε ο Άλαν και τράβηξε την καρέκλα της για να καθίσει. 

Κάθισαν απέναντι και κοιτάχτηκαν στα μάτια. Τα πρόσωπα τους φώτιζε το ζεστό φως του κεριού. 

-Καλησπέρα σας, καλώς ήρθατε, είστε έτοιμοι για παραγγελία; Ρώτησε ο σερβιτόρος, ένα νεαρό παιδί.

-Θα πάρω ό,τι πάρει η δεσποινίς. 

-Μια αστακομακαρονάδα… είπε χαμογελώντας η Ναντίν. 

-Και λευκό κρασί! Πρόσθεσε ο Άλαν.  

Ο σερβιτόρος αποχώρησε και έμειναν μόνοι. 

-Είσαι πανέμορφη απόψε… Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως επιτέλους βγήκαμε…

-Η αλήθεια είναι ότι πάντα κάτι συνέβαινε. Την μια είχες σχέση εσύ, την άλλη είχα σχέση με τον Ίθαν, έπειτα έφυγες από την BoxDynamica...

Η συζήτηση διακόπηκε προσωρινά από τον σερβιτόρο που έφερε το κρασί και τους γέμισε τα ποτήρια. 

-Πάντα αναρωτιόμουν γιατί δεν με έψαξες μετά την απόλυση μου…

-Άλαν, θέλω να καταλάβεις ότι ήταν λίγο περίεργο με την δουλειά… ειδικά μετά που έφτιαξες την Phoenix Cube Systems... Είμαστε σε ανταγωνιστικές εταιρείες πια… Αν μας δει κάποιο μάτι… Δεν πρέπει να το μάθει κανείς…

-Καταλαβαίνω. Γι’ αυτό πρότεινα να βρεθούμε εδώ, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. 

-Ας κάνουμε μια συμφωνία. Να μην μιλάμε για την δουλειά… 

-Έχεις απόλυτο δίκιο… Στην υγειά μας… είπε ο Άλαν και σήκωσε το ποτήρι με το κρασί για να τσουγκρίσουν.  Κοιτάχτηκαν στα μάτια. Ήπιαν από μια γουλιά με το βλέμμα τους καρφωμένο στον άλλον. Άφησαν τα ποτήρια τους και με μια αδέξια κίνηση, έριξε ο Άλαν το ποτήρι και έπεσε κρασί στο φόρεμα της Ναντίν. 

-Ωχ συγνώμη! φώναξε ο Άλαν και πετάχτηκε όρθιος με μια πετσέτα. Πήγε πάνω από την Ναντίν και της σκούπισε το κρασί από το φόρεμα. 

Η Ναντίν τον κοίταξε στα μάτια. Ο Άλαν πάγωσε. Και σε μια στιγμή, άρχισαν να φιλιούνται παθιασμένα.

Η Παραδοχή

O Μαξ Μπελ κοίταξε αδιάφορα από το παράθυρο της λιμουζίνας του, τις επαύλεις που προσπερνούσαν. Ένα τέτοιο αυτοκίνητο δεν θα περνούσε απαρατήρητο από το υπόλοιπο Boxhall, αλλά στο Mountain Hills, την γειτονιά των διάσημων και των πλουσίων, ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο. Κοίταξε το smart ρολόι στο χέρι του και κατέβασε το παράθυρο που τον χώριζε από τον οδηγό.

-Μπορείς να κάνεις λίγο πιο γρήγορα; Δεν πρέπει να αργήσουμε. 

Ο οδηγός έκανε μονάχα ένα νεύμα και καθώς ανέβαζε πάλι το παραθυράκι, αύξησε λίγο την ταχύτητα. Λίγα λεπτά αργότερα σταμάτησε μπροστά στο Γκόλντεν Παρκ, η πόρτα άνοιξε, μπήκε μέσα ο Χέκτορ Θορν και αμέσως συνέχισε την πορεία του στους δρόμους του Mountain Hills. 

-Σε ευχαριστώ που ήρθες ως εδώ… Χρειαζόμουν διακριτικότητα… είπε ο Χέκτορ και κάθισε απέναντι από τον Μαξ Μπελ. 

- Έχεις να μου πεις κάτι που με ενδιαφέρει… απάντησε ο Μαξ μπαίνοντας κατευθείαν στο θέμα. 

-Ήρθε προχθές από το γραφείο μου ο Άλαν Πρικ… 

Με το που άκουσε το όνομα του, το πρόσωπο του Μαξ έγινε κατακόκκινο. Χτύπησε νευρικά τα δάχτυλα του στο ξύλο του καθίσματος. Ο Χέκτορ δεν του έδωσε σημασία.

-Υποψιάζεται ότι για την πτώση της πτήσης BH2602 υπήρξε παρέμβαση της DΞST1NY…

-Μα ο Δήμαρχος ανακοίνωσε πως ήταν ανθρώπινο λάθος. 

-Δεν ήταν ανθρώπινο λάθος. Ο Άλαν Πρικ πιστεύει…. Ο Μαξ έβγαλε έναν ήχο αποδοκιμασίας αλλά ο Χέκτορ τον αγνόησε. Ο Άλαν Πρικ πιστεύει ότι ήθελε να σκοτώσει τον Νέιτ, τον δημιουργό της. Θεωρώ λοιπόν πως βρίσκεσαι και εσύ σε κίνδυνο. 

-Μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι η DΞST1NY μπορεί να κάνει πολλά πράγματα… Αλλά όχι να σκοτώσει. 

-Πως μπορείς να είσαι τόσο σίγουρος;

-Διότι την δημιούργησα μαζί με τον Νέιτ. 

-Και έπειτα ανεξαρτητοποιήθηκε και κινήθηκε εναντίον σας… είπε εκνευρισμένος ο Χέκτορ. 

Ο Μαξ δεν ήθελε να βάλει άλλο λάδι στην φωτιά. Άλλωστε ο Χέκτορ ήταν ένας πατέρας που έχασε το ίδιο του το παιδί.

-Χέκτορ, ζούμε σε μια τεχνολογική εποχή… Εάν η DΞST1NY  θέλει να μας σκοτώσει όλους, μπορεί να το πραγματοποιήσει ανά πάσα στιγμή. Όμως δεν το θέλει. 

Ήταν η πρώτη φορά που ο Μαξ Μπελ παραδέχτηκε σε κάποιον  άλλον την δύναμη της DΞST1NY. Ο Χέκτορ κατέβασε το παραθυράκι και έκανε νόημα στον οδηγό να σταματήσει. 

-Όπως και να έχει, να προσέχεις Μαξ… είπε και κατέβηκε από την λιμουζίνα. 

Ο Μαξ δεν απάντησε. Κοίταξε μονάχα τον Χέκτορ να απομακρύνεται. 

-Επιστρέφουμε στα γραφεία της BoxDynamica.... έδωσε εντολή στον οδηγό.

Off The Record

Είχαν περάσει ώρες που περίμενε μέσα στο αυτοκίνητο του ο Τζόνας Έβανς. Παρκαρισμένος έξω από το αστυνομικό τμήμα, ήταν πεπεισμένος ότι είχε μια είδηση για την εφημερίδα που θα συγκλόνιζε ολόκληρο το Boxhall. Μόλις είδε τον επιθεωρητή Βίκτορ Ντιν να βγαίνει από την είσοδο, πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο και πήγε κατευθείαν προς το μέρος του.

-Επιθεωρητά Ντιν, Τζόνας Έβανς από το Boxhaller. Ο Βίκτορ δεν του έδωσε σημασία, συνέχισε να περπατάει. Επιθεωρητά Ντιν, χθες έγινε άλλος ένας φόνος…. Επέμεινε ο Τζόνας.

-Δεν έχουμε να κάνουμε καμία ανακοίνωση, όλα είναι υπό διερεύνηση… 

-Ξέρετε, τους τελευταίους τρεις μήνες υπάρχει κατακόρυφη αύξηση φόνων… Ο Βίκτορ δεν απάντησε, απλώς αύξησε την ταχύτητα που περπατούσε. Κύριε Επιθεωρητά, νομίζω ότι όλοι αυτοί οι φόνοι συνδέονται… Να ξέρετε ότι θα γράψω άρθρο γι’ αυτό…

Ο Βίκτορ σταμάτησε το περπάτημα του.

-Θα σας παρακαλούσα κύριε Έβανς να βρείτε ένα άλλο ρεπορτάζ. 

-Έχω δίκιο. Όλοι αυτοί οι φόνοι συνδέονται μεταξύ τους, έτσι δεν είναι; 

Ο Βίκτορ έμεινε και πάλι σιωπηλός. Το τελευταίο πράγμα που ήθελε σε αυτή την υπόθεση ήταν να αναμειχθούν τα ΜΜΕ. Την είχε κρατήσει με νύχια και με δόντια εκτός δημοσιότητας, αλλά υπήρχε ο κίνδυνος να τα τινάξει όλα στον αέρα αυτός ο δημοσιογράφος.

-Κύριε Έβανς, μπορούμε να μιλήσουμε off the record; 

-Φυσικά. Off the record λοιπόν.

-Δεν μπορείτε να γράψετε για αυτήν την ιστορία. Θα επικρατήσει πανικός στο Boxhall. Ελάτε μαζί μου. 

Πήραν μαζί τον δρόμο ξανά για το αστυνομικό τμήμα. Σε λίγη ώρα, στο γραφείο του Βίκτορ Ντιν, στεκόντουσαν και οι δύο μπροστά σε έναν πίνακα με τα θύματα. 

-6 θύματα δολοφονημένα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Με σιγαστήρα, μια σφαίρα στο μέτωπο. Καμιά σύνδεση μεταξύ τους. Φαίνεται πως ο δολοφόνος χτυπάει τυχαία… Καταλαβαίνετε πόσο σημαντικό είναι να μην βγει στην δημοσιότητα… είπε με νόημα ο Βίκτορ Ντιν. 

-Δεν μπορεί, κάποια σύνδεση θα υπάρχει… είπε ο Τζόνας Έβανς διαβάζοντας διάφορα στοιχεία για κάθε θύμα. 

-Το ίδιο έλεγα και εγώ.. Μα μέχρι σήμερα, δεν έχω μπορέσει να βρω τίποτα….

Ο Τζόνας φαινόταν σκεφτικός. 

-Ξέρετε… Παρατηρήσατε ότι σε όλες τις μαρτυρίες υπάρχει μια κοινή αναφορά;

Ο Βίκτορ Ντιν παραξενεύτηκε. Τι μπορεί να του είχε διαφύγει; Κοίταξε ξανά τον πίνακα.

-Για όλα τα θύματα οι γείτονες αναφέρουν πως κάποια στιγμή ή έλεγαν ασυναρτησίες ή για οράματα… συνέχισε ο Τζόνας.

-Το έχουμε προσέξει, αλλά δεν καταλαβαίνω που το πάτε… 

-Στην Ομίχλη του Κύβου. Ξέρετε, υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι οι επιζώντες της Ομίχλης του Κύβου βλέπουν ακόμα οράματα…

-Απ’ ότι βλέπω ερευνάτε και θεωρίες συνωμοσίας… απάντησε υποτιμητικά ο Βίκτορ.

-Μπορώ να χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή σας; Ρώτησε ο Τζόνας και ο Βίκτορ τον έβαλε να καθίσει στο γραφείο του. Άρχισε να πληκτρολογεί με μανία, πότε κοιτούσε στον υπολογιστή, πότε στον πίνακα. 

-Ελάτε να δείτε… είπε τελικά ο Τζόνας στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ στάθηκε πάνω από το κεφάλι του. 

-Τα Box Files από την Χαμένη Δεκαετία. Που τα βρήκατε αυτά; Είναι προϊόντα κλοπής και… 

-Αυτά είναι από τα αρχεία που δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ. Κοιτάξετε εδώ… Όλα τα θύματα ήταν επιζώντες της Ομίχλης του Κύβου… 

-Που να με πάρει ο διάολος… μονολόγησε ο Βίκτορ Ντιν και πήρε μια εισπνοή για το άσθμα του. Κάποιος είναι εκεί έξω και δολοφονεί επιζώντες της Ομίχλης….

Ώρα Αιχμής

Πέμπτη πρωί και στο Trade Center ήταν ώρα αιχμής. Όλος ο κόσμος των επιχειρήσεων μέσα στην ρουτίνα, άλλοι για επαγγελματικά ραντεβού, άλλοι για παρουσιάσεις, άλλοι για διάφορες υποθέσεις του γραφείου τους. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι με βιαστικούς ανθρώπους , καλοντυμένους, που μιλούσαν στο κινητό για δουλειές ή ήταν χαμένοι στις σκέψεις τους. 

Η Ναντίν Ρόου έτρεχε και εκείνη να παραδώσει κάτι φακέλους από την BoxDynamica σε κάποιον πελάτη. Άρχισε να χτυπάει το κινητό της. Άρχισε να το ψάχνει μέσα στη τσάντα της. Πάνω στη βιασύνη της, χτύπησε με τον ώμο της κάποιον περαστικό.

-Συγνώμη! είπε απολογητικά καθώς το κινητό συνέχιζε να χτυπάει. 

Αγκάλιασε σφιχτά τους φακέλους και έχωσε το χέρι της στην μεγάλη τσάντα για να ψάξει καλύτερα. Αλλά ήταν δύσκολο να το βρει μέσα στα τόσα πράγματα που είχε μέσα. Όταν πια σταμάτησε να χτυπάει το κινητό, εγκατέλειψε τις προσπάθειες για να το βρει. 

Σήκωσε το κεφάλι της και τότε τον είδε στο απέναντι πεζοδρόμιο να μιλάει με κάποιον. Ξαφνικά όλος ο κόσμος γύρω της φάνηκε να σταματάει. Έμεινε να τον κοιτάζει. Από τότε που απολύθηκε από την BoxDynamica δεν τον είχε ξαναδεί. Ούτε είχαν ξαναμιλήσει. Άλλωστε τώρα ο Άλαν Πρικ είχε ιδρύσει την Phoenix Cube Systems, αντίπαλη εταιρεία της BoxDynamica. Έμοιαζε λες και ο Κύβος να έβαζε εμπόδια κάθε φορά που πήγαινε να γίνει κάτι μεταξύ τους. 

Ο Άλαν έσφιξε το χέρι του συνομιλητή του για να τον αποχαιρετήσει και καθώς γύρισε το κεφάλι του για να φύγει, είδε την Ναντίν. Πάγωσε. Έμειναν και οι δυο να κοιτάζονται στα μάτια. Δεν μπορούσε κανείς από τους δυο να καταλάβει αν έμειναν έτσι δευτερόλεπτα ή λεπτά. Τελικά ο Άλαν βρήκε το θάρρος και της έκανε νόημα με το χέρι να τον περιμένει. 

Η Ναντίν ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται καθώς τον έβλεπε να σταματάει τα αυτοκίνητα για να περάσει απέναντι. 

-Καλημέρα… της είπε ο Άλαν μόλις την πλησίασε.

-Καλημέρα Άλαν… Είσαι καλά; 

-Ναι… εσύ;

-Κι εγώ…

Σιωπή. Η Ναντίν έσφιξε ξανά τους φακέλους στην αγκαλιά της. Ο Άλαν ίσιωσε το πουκάμισο του. Χωρίς να αφήσει ο ένας τα μάτια του άλλου.

-Ξέρεις… τραύλισαν και οι δύο ταυτόχρονα… και σταμάτησαν απότομα.

-Τι ήθελες να πεις; Ρώτησε η Ναντίν

-Όχι, όχι, πες αυτό που πήγαινες να πεις… 

Κανείς από τους δύο δεν είχε το θάρρος να πει αυτό που πραγματικά ήθελε. Άλλη μια αμήχανη σιωπή. Που διέκοψε το κινητό της Ναντίν  που άρχισε να χτυπάει. 

-Το κινητό σου χτυπάει… 

-Ναι… απάντησε η Ναντίν αλλά δεν κουνήθηκε καθόλου. Δεν έκανε καν τον κόπο να το ψάξει μέσα στη τσάντα. Απλώς τον κοιτούσε. 

-Χάρηκα πάντως που σε είδα… συνέχισε ο Άλαν.

-Κι εγώ χάρηκα πολύ… 

Η Ναντίν έκανε ένα βήμα να φύγει.

-Ναντίν; 

-Παρακαλώ; Σταμάτησε το βήμα της κατευθείαν.

-Θα ήθελες να βγούμε κάποια στιγμή;

-Πολύ θα το ήθελα… απάντησε με ένα χαμόγελο η Ναντίν και έφυγε.