Άκρως Εμπιστευτικό

Η πόρτα χτύπησε.

—Περάστε! Φώναξε ο Χέκτορ Θόρν.

Ανοίγοντας η πόρτα, μπήκε μέσα στο γραφείο του ο Άλαν Πρικ κρατώντας μερικούς φακέλους.

—Σας ευχαριστώ που με δεχτήκατε απροειδοποίητα... Είπε και κάθισε απέναντι στον Χέκτορ.

—Κύριε Άλαν Πρικ, στο τηλεφώνημά σας ακουγόταν επιτακτικό να συναντηθούμε... Τι συμβαίνει;

—Υπάρχει κάτι που σας αφορά... Ξέρω ότι ο γιος σας βρισκόταν στην πτήση BH-2602.

Ο Χέκτορ Θόρν δεν απάντησε. Πήρε ένα πούρο, το άναψε και κατέβασε το κεφάλι.

—Ξέρω επίσης ότι ο γιος σας ήταν ο δημιουργός της DΞST1NY... Συνέχισε ο Άλαν Πρικ με νόημα.

Ο Χέκτορ Θόρν γούρλωσε τα μάτια του. Αυτό υποτίθεται ότι το ξέρουν ελάχιστοι άνθρωποι στο Boxhall.

—Δεν καταλαβαίνω που το πάτε κύριε Πρικ. Και εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι μια κα....

—Δούλευα για την BoxDynamica όταν έγινε... διέκοψε ο Άλαν γιατί κατάλαβε ότι ο Χέκτορ έπαιρνε μια αμυντική στάση.

Και όντως, μόλις το είπε ο Χέκτορ Θόρν χαλάρωσε τους ώμους του.

—Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω γιατί ήρθατε ως εδώ... Ξαναρωτά ο Χέκτορ Θόρν ακόμα πιο περίεργος ενώ έπαιρνε μια τζούρα από το πούρο.

Ο Άλαν Πρικ άφησε τους φακέλους που κρατούσε στο γραφείο του.

—Έκανα την έρευνα στα δεδομένα της πτήσης BH-2602. Ανακάλυψα πως κάτι παρενέβη στο σύστημα και λείπουν κάποια δέκατα δευτερολέπτων. Δεν ήταν ανθρώπινο λάθος όπως ανακοίνωσε ο Δήμαρχος...

Ο Χέκτορ Θόρν άνοιξε τους φακέλους και κοίταξε τα έγγραφα που υπήρχαν μέσα. Τα χέρια του έτρεμαν καθώς διάβαζε.

—Θες να μου πεις ότι η DΞST1NY είναι υπεύθυνη για την παρεμβολή;

—Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος... Είναι μονάχα μια υπόθεση... Πως ήθελε να σκοτώσει τον Νέιτ...

—Και γιατί μου το αποκαλύπτετε; Τι έχετε να κερδίσετε εσείς;

—Διότι είστε πρώτα απ' όλα πατέρας... Και έπειτα σαν πρώην Δήμαρχος, έχετε όλα τα μέσα για να το ψάξετε... Ο τωρινός Δήμαρχος μάλλον δεν θέλει να το ψάξει... Όσο για το τι έχω να κερδίσω... ξέρετε, είχα έναν καρδιακό φίλο μέσα στην πτήση...

Έμειναν και οι δύο σιωπηλοί να κοιτάζονται.

—Σε ευχαριστώ πολύ... Θα δω τι μπορώ να κάνω... Έσπασε τελικά την σιωπή ο Χέκτορ.

Ο Άλαν Πρικ σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στην πόρτα.

—Όλες αυτές οι πληροφορίες να μείνουν μεταξύ μας...Είναι άκρως εμπιστευτικές. Σε οτιδήποτε μπορώ να βοηθήσω, μη διστάσετε να με ενοχλήσετε...

—Θα κρατάμε ο ένας τον άλλον ενήμερο κύριε Πρικ... Είπε ο Χέκτορ Θόρν και έσβησε το πούρο του στο τασάκι.

Επανασύνδεση

Το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στην πύλη της έπαυλης της Τατιάνας Μος. Δυο άντρες με μαύρο κουστούμι, μαύρα γυαλιά και όπλο στη ζώνη τους κατευθύνθηκαν προς αυτό και έκαναν νόημα να ανοίξει το παράθυρο.

-Έχετε κάποιο ραντεβού; Ρώτησε ο ένας από τους δύο άντρες. 

-Όχι… Αλλά σίγουρα θα με περιμένει… πείτε της, Πίτερ Χέιλ…

Ο δεύτερος άντρας απομακρύνεται λίγο, πιάνει τον ασύρματο, γυρίζει πλάτη και κάτι λέει ψιθυριστά. Λίγο μετά επιστρέφει. 

-Μπορείτε να περάσετε κύριε Χέιλ…

Οι μεγάλες πόρτες ανοίγουν και ο Πίτερ πέρασε μέσα. Ένας άλλος άντρας του κάνει σήμα που να παρκάρει και συνεχίζει να κάνει την περίμετρο της έπαυλης. Ο Πίτερ κατεβαίνει κάτω και δυο άντρες τον σταματάνε στην είσοδο. 

-Αν έχετε όπλο, καλύτερα να το παραδώσετε σε εμάς…

-Δεν έχω όπλο…

-Σας πειράζει να κάνουμε έναν έλεγχο;

Ο Πίτερ έκανε νόημα να προχωρήσουν στον έλεγχο και αφού τον έψαξαν, τον άφησαν να χτυπήσει το κουδούνι. 

Η πόρτα άνοιξε και μια υπηρέτρια τον οδήγησε στο σαλόνι όπου τον περίμενε η Τατιάνα Μος.

-Πίτερ! Τι ευχάριστη έκπληξη! Σηκώθηκε αμέσως και πήγε να τον αγκαλιάσει. 

-Ήρθα λοιπόν, όπως υποσχέθηκα! Απάντησε ο Πίτερ και ανταπέδωσε την αγκαλιά. Κάθισαν και οι δυο στον καναπέ. 

-Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να τηρήσεις την υπόσχεση σου… 

-Μα γιατί, είναι πάντα ευχάριστο να βλέπεις παλιούς φίλους, ακόμα και αν έχουν αλλάξει πολλά… 

-Έχουν αλλάξει όντως πολλά… το βλέμμα της Τατιάνας σκοτείνιασε λίγο. 

-Μιλώντας για αλλαγές, βλέπω ότι έχεις βάλει μεγάλη ασφάλεια… Παλιότερα ήταν πιο εύκολο να μπω μέσα… είπε χαριτολογώντας ο Πίτερ. Μα σοβάρεψε απότομα όταν είδε το ανήσυχο βλέμμα της Τατιάνας. Σηκώθηκε και κοίταξε γύρω το δωμάτιο για να σιγουρευτεί ότι είναι μόνοι τους.

-Ναι τις τελευταίες μέρες έχω αυξήσει τόσο πολύ την ασφάλεια…

-Τι συμβαίνει Τατιάνα; 

Εκείνη έριξε άλλη μια ματιά γύρω της και του έπιασε τα χέρια σφιχτά.

-Πίτερ, είδα ένα όραμα… και από τότε έχω τρομάξει πολύ… ο Πίτερ είδε στο μέτωπο της Τατιάνας να πετάγεται μια φλέβα.

-Ηρέμησε… 

-Έπαιζα πιάνο… και τότε είδα ένα όραμα… Ένα όπλο με σιγαστήρα να με σημαδεύει… Δεν είδα ποιος το κρατούσε… Αλλά ήταν έτοιμος να με σκοτώσει…

-Γι’ αυτό και τόση ασφάλεια; Ρώτησε δύσπιστος ο Πίτερ.

-Ναι… 

-Τατιάνα, μπορεί να σε πήρε ο ύπνος και να…

-Δεν ήταν όνειρο Πίτερ. Τον διέκοψε η Τατιάνα. 

-Σίγουρα πάντως δεν μπορείς να ζεις μέσα στον φόβο επειδή είδες κάτι…

-Θέλω να σου πω κάτι… Αλλά θέλω να υποσχεθείς πως θα μείνει μεταξύ μας… τα χέρια της Τατιάνας άρχισαν να τρέμουν. 

-Το υπόσχομαι…

Η Τατιάνα κοίταξε ακόμα μια φορά γύρω της για να σιγουρευτεί ότι είναι μόνη της. Έπειτα έσκυψε στο αυτί του Πίτερ.

-Πριν λίγο καιρό είχα άλλο ένα όραμα… ένα αεροπλάνο να πέφτει… λίγες εβδομάδες μετά έπεσε η πτήση BH2602...

Εκτός Δικτύου

Μπήκε φουριόζος στο γραφείο του δημάρχου Αλεξάντερ Κάιν και άφησε μπροστά του ένα χαρτί. 

-Είχα αρχίσει να ανησυχώ. Σε 5 λεπτά πρέπει να δώσω συνέντευξη τύπου για το πόρισμα. 

-Διάβασε! Του απάντησε με μεγάλη αγωνία ο Άλαν Πρικ.

Ο Αλεξάντερ πήρε το χαρτί και άρχισε να το διαβάζει. Μα όσο το βλέμμα του προχωρούσε στο πόρισμα, τόσο το χρώμα στο πρόσωπο του άρχιζε να αλλάζει. Ο Άλαν τον κοιτούσε με αγωνία. 

-Λοιπόν; Τι έχεις να πεις; 

Ο Αλεξάντερ Κάιν κατέβασε το χαρτί και τον κοίταξε με περισσότερη απορία από πριν. 

-Τι θες να πεις ότι λείπουν κλάσματα δευτερολέπτων;

-Υπήρξε μια παρεμβολή η οποία διέγραψε τα τελευταία κλάσματα δευτερολέπτων και προκάλεσε black out σε ολόκληρο το αεροπλάνο. 

-Και τι πιστεύεις ότι το προκάλεσε;

Ο Άλαν Πρικ δεν απάντησε. Έβγαλε το κινητό από την τσέπη του και το έκλεισε. Έκανε νόημα στον Αλεξάντερ να κλείσει τον υπολογιστή του και το κινητό του. Αφού σιγουρεύτηκε ότι δεν υπάρχει τριγύρω καμία συσκευή που είναι συνδεμένη στο ίντερνετ κάθισε πάλι στην θέση του.

-Υποψιάζομαι την DΞST1NY… είπε χαμηλόφωνα ο Άλαν.

-Η DΞST1NY; Μα γιατί να κάνει κάτι τέτοιο; Ρώτησε και πάλι σκεφτικός ο Αλεξάντερ. Δεν τον είχε πείσει ιδιαίτερα η απάντηση του Άλαν.

-Απ’ όσο γνωρίζω, μονάχα εκείνη μπορεί να κάνει μια τέτοια παρεμβολή. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Οι δυνατότητες της είναι τρομακτικές… 

Όμως υπήρχε και κάτι άλλο που δεν μπορούσε να πει ο Άλαν στον Αλεξάντερ. Μέσα στο αεροπλάνο υπήρχε και ο δημιουργός της, ο Νέιτ Θόρν. 

-Μα η DΞST1NY δεν έχει δώσει ποτέ τέτοια δείγματα… Ναι, μπορεί να παρακολουθεί τα πάντα αλλά ποτέ δεν έχει δείξει διάθεση για να σκοτώσει…

-Μέχρι τώρα… πρόσθεσε ο Άλαν με νόημα.

Η πόρτα χτύπησε και μπήκε ένας ψηλός άντρας. 

-Κύριε Δήμαρχε, ήρθε η ώρα της ανακοίνωσης. 

-Έρχομαι αμέσως… απάντησε ο Αλεξάντερ Κάιν και κοίταξε τον Άλαν στα μάτια. 

Μπαίνοντας στην αίθουσα τύπου όλα τα φώτα άστραψαν. Ο Αλεξάντερ Κάιν ίσιωσε το σακάκι του και στάθηκε μπροστά στο μικρόφωνο. Όλη η αίθουσα έκανε ησυχία. 

-Σήμερα ολοκληρώθηκε το πόρισμα για τα αίτια συντριβής της πτήσης BH2602. Σύμφωνα με την έρευνα, τα αίτια του δυστυχήματος οφείλονται από λάθος ανθρώπινο χειρισμό. Ευχαριστώ. 

Μια βουή ξέσπασε από δημοσιογράφους που ήθελαν να κάνουν ερώτηση, μα ο Αλεξάντερ Κάιν χωρίς να σχολιάσει τίποτα άλλο, έφυγε από την σκηνή.

Τα Κίτρινα Παπούτσια

Ο ανοιξιάτικος ήλιος ίσα ίσα που έμπαινε 

από τα μικρά παράθυρα της αποθήκης. Ο Φράνκ Κάρτερ είχε ακουμπήσει πάνω στο γραφείο και κρατούσε ένα παλιό σταθερό τηλέφωνο που συνδεόταν με γυμνά καλώδια στην πρίζα του τηλεφώνου. 

Χτύπησε με δύναμη πάνω στο γραφείο :

-Πρέπει να πουληθούν όλα τα “δαχτυλίδια”! Δεν με ενδιαφέρει σε ποιον θα τα πουλήσεις! 

Τα “δαχτυλίδια” ήταν η κωδική ονομασία του Gloire D'or. O Φράνκ, δεδομένου ότι ήταν ο πρώην αρχηγός της αστυνομίας, ήταν πάντα προσεκτικός στο τι έλεγε. Προτιμούσε ακόμα και τα παλιά τηλέφωνα όταν έκλεινε δουλειές γιατί ήταν πιο δύσκολο να το παρακολουθήσουν. 

-Τώρα μπαίνουν στο κουτί τους και σε μια ώρα θα έρθει η “κούριερ”. Να είσαι εκεί. Με προσοχή πάντα. 

Έκλεισε το ακουστικό με δύναμη. Πήρε μια βαθιά ανάσα για να ηρεμήσει. Άνοιξε ένα ξύλινο κουτί που βρισκόταν πάνω στο γραφείο, έβγαλε ένα πούρο και το άναψε. Σήκωσε πάλι το τηλέφωνο και σχημάτισε έναν εσωτερικό αριθμό. 

-Έλα, να φορτώσετε και να φύγει. Θα τον περιμένει. 

Ξεμπλεξε το καλώδιο του ακουστικού και το έκλεισε. Κάθισε στην καρέκλα του και πήρε μια βαθιά τζούρα. Οι δουλειές με το Gloire D'Or είχαν μείνει στάσιμες τον τελευταίο μήνα. Κάτι έπρεπε να κάνει για να πάρει μπροστά. Τουλάχιστον οι εργασίες στο εργοτάξιο Apex του Άλαν Τρέντ είχαν παγώσει. Δεν ήθελε να χάσει τον τίτλο του ψηλότερου κτιρίου το Bird, του ανήκε σχεδόν ολόκληρο μέσα από ανθρώπους-βιτρίνα CEO σε 4 εταιρείες φαντάσματα που έλεγχε ο ίδιος. 

Πήρε άλλη μια τζούρα. Καθώς εξέπνευσε, ο πυκνός καπνός γέμισε το μικρό δωμάτιο που βρισκόταν. Και μόλις καθάρισε η ατμόσφαιρα, τα μάτια του Φράνκ είχαν γυρίσει ανάποδα, τα βλέφαρά του ανοιγόκλειναν με ταχύτητα. 

Ένα όραμα, ένα χέρι να κρατάει ένα όπλο με σιγαστήρα και να πυροβολεί. Δεν μπορούσε να δει πρόσωπο, ούτε κάποιο άλλο χαρακτηριστικό, μόνο κάτι κίτρινα παπούτσια. 

Μόλις συνήλθε, ο Φράνκ έμεινε ακίνητος. 

-Ενδιαφέρον και αυτό… Μονολόγησε. 

Σι ύφεση Ματζόρε

Κάθισε στο λευκό πιάνο με την τεράστια ουρά που βρισκόταν στο κέντρο του σαλονιού της. Είχε φροντίσει λίγο νωρίτερα να ανάψει όλα τα κεριά και να σβήσει τον πανάκριβο πολυέλαιο από κρυστάλλους που κρεμόταν από το κέντρο του δωματίου. Και ας ήταν μόνη. Η Τατιάνα Μος χαίδεψε με την άκρη των δαχτύλων της τα πλήκτρα. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Η αίσθηση των πλήκτρων πάντα την ηρεμούσε, οτιδήποτε και να της συνέβαινε στην ζωή της. Σήκωσε τα χέρια της με πολλή χάρη και άρχισε να παίζει απαλά ένα τραγούδι της. Οι νότες γέμισαν ολόκληρο το δωμάτιο σαν ψίθυροι και έμοιαζαν να έχουν διάλογο ανάλογα με τις δυναμικές του κομματιού. Και όσο περνούσαν τα δευτερόλεπτα, τόσο πιο δυναμικό και γινόταν το κομμάτι, ακόμα και οι φλόγες από τα κεριά ξεκίνησαν να χορεύουν στον ρυθμό. Πότε στακάτο, πότε λεγκάτο, τα χέρια της έμοιαζαν να χορεύουν γρήγορα πάνω στα πλήκτρα με απόλυτη ακρίβεια. Έκλεισε τα μάτια της να απολαύσει τον ήχο του πιάνου. Αυτό ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα της κομμάτια της και το είχε γράψει σε Σι ύφεση ματζόρε στην αρχή της καριέρας της. Το κομμάτι γινόταν όλο και πιο δυνατό, με τα χέρια της να ανεβοκατεβαίνουν τις οκτάβες όλο και πιο γρήγορα μέχρι που πατάει μια συγχορδία, πατάει το sustain πετάλι και έμειναν οι νότες να αιωρούνται. 

Τα μάτια της γύρισαν και έγιναν άσπρα. Τα βλέφαρα της άρχισαν να τρεμοπαίζουν πολύ γρήγορα. Το σώμα της Τατιάνας ακίνητο. Οι νότες παρέμεναν κρεμασμένες στον αέρα. Μονάχα εκείνες είχαν βάρος στην ξαφνική σιωπή. 

Συνήλθε ταραγμένη. Σηκώθηκε γρήγορα από το πιάνο και σήκωσε το τηλέφωνο της. 

-Σας παρακαλώ πολύ, μπορούμε να αυξήσουμε την ασφάλεια μου; Όλο το 24ωρο. Ευχαριστώ.