Λευκό Κρασί

Για τους πρώτους καλοκαιρινούς τουρίστες, η βραδιά στο Palm Beach ήταν υπέροχη: Το φεγγάρι έλαμπε στον ουρανό και το θαλασσινό αεράκι του River Bay ήταν απαλό και δροσερό. Όλα τα πανδοχεία και τα εστιατόρια της περιοχής ήταν ανοιχτά, έτοιμα να τους υποδεχτούν για την νέα σεζόν. 

Στο εστιατόριο «Το Μωβ Κοχύλι» είχαν στρώσει ήδη τα κόκκινα τραπεζομάντιλα και είχαν ανάψει τα κεράκια πάνω στα τραπέζια. Σε ένα από αυτά καθόταν και ο Άλαν Πρικ, με ένα υφασμάτινο μπλε παντελόνι και ένα λευκό πουκάμισο. Φυσούσε και ξεφυσούσε συνεχώς και κουνούσε ασυναίσθητα το πόδι του κάτω από το τραπέζι. Μόλις την είδε να πλησιάζει, πετάχτηκε όρθιος κατευθείαν για να την υποδεχτεί. Είχε πιάσει τα μαλλιά της κότσο για να φαίνεται ο υπέροχος λαιμός της και το κόκκινο αέρινο φόρεμα της έπαιζε με το ελαφρύ φύσημα της θάλασσας. 

-Συγνώμη που άργησα, είχε λίγο κίνηση… απολογήθηκε η Ναντίν.

-Σημασία έχει ότι ήρθες… απάντησε ο Άλαν και τράβηξε την καρέκλα της για να καθίσει. 

Κάθισαν απέναντι και κοιτάχτηκαν στα μάτια. Τα πρόσωπα τους φώτιζε το ζεστό φως του κεριού. 

-Καλησπέρα σας, καλώς ήρθατε, είστε έτοιμοι για παραγγελία; Ρώτησε ο σερβιτόρος, ένα νεαρό παιδί.

-Θα πάρω ό,τι πάρει η δεσποινίς. 

-Μια αστακομακαρονάδα… είπε χαμογελώντας η Ναντίν. 

-Και λευκό κρασί! Πρόσθεσε ο Άλαν.  

Ο σερβιτόρος αποχώρησε και έμειναν μόνοι. 

-Είσαι πανέμορφη απόψε… Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως επιτέλους βγήκαμε…

-Η αλήθεια είναι ότι πάντα κάτι συνέβαινε. Την μια είχες σχέση εσύ, την άλλη είχα σχέση με τον Ίθαν, έπειτα έφυγες από την BoxDynamica...

Η συζήτηση διακόπηκε προσωρινά από τον σερβιτόρο που έφερε το κρασί και τους γέμισε τα ποτήρια. 

-Πάντα αναρωτιόμουν γιατί δεν με έψαξες μετά την απόλυση μου…

-Άλαν, θέλω να καταλάβεις ότι ήταν λίγο περίεργο με την δουλειά… ειδικά μετά που έφτιαξες την Phoenix Cube Systems... Είμαστε σε ανταγωνιστικές εταιρείες πια… Αν μας δει κάποιο μάτι… Δεν πρέπει να το μάθει κανείς…

-Καταλαβαίνω. Γι’ αυτό πρότεινα να βρεθούμε εδώ, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. 

-Ας κάνουμε μια συμφωνία. Να μην μιλάμε για την δουλειά… 

-Έχεις απόλυτο δίκιο… Στην υγειά μας… είπε ο Άλαν και σήκωσε το ποτήρι με το κρασί για να τσουγκρίσουν.  Κοιτάχτηκαν στα μάτια. Ήπιαν από μια γουλιά με το βλέμμα τους καρφωμένο στον άλλον. Άφησαν τα ποτήρια τους και με μια αδέξια κίνηση, έριξε ο Άλαν το ποτήρι και έπεσε κρασί στο φόρεμα της Ναντίν. 

-Ωχ συγνώμη! φώναξε ο Άλαν και πετάχτηκε όρθιος με μια πετσέτα. Πήγε πάνω από την Ναντίν και της σκούπισε το κρασί από το φόρεμα. 

Η Ναντίν τον κοίταξε στα μάτια. Ο Άλαν πάγωσε. Και σε μια στιγμή, άρχισαν να φιλιούνται παθιασμένα.

Η Παραδοχή

O Μαξ Μπελ κοίταξε αδιάφορα από το παράθυρο της λιμουζίνας του, τις επαύλεις που προσπερνούσαν. Ένα τέτοιο αυτοκίνητο δεν θα περνούσε απαρατήρητο από το υπόλοιπο Boxhall, αλλά στο Mountain Hills, την γειτονιά των διάσημων και των πλουσίων, ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο. Κοίταξε το smart ρολόι στο χέρι του και κατέβασε το παράθυρο που τον χώριζε από τον οδηγό.

-Μπορείς να κάνεις λίγο πιο γρήγορα; Δεν πρέπει να αργήσουμε. 

Ο οδηγός έκανε μονάχα ένα νεύμα και καθώς ανέβαζε πάλι το παραθυράκι, αύξησε λίγο την ταχύτητα. Λίγα λεπτά αργότερα σταμάτησε μπροστά στο Γκόλντεν Παρκ, η πόρτα άνοιξε, μπήκε μέσα ο Χέκτορ Θορν και αμέσως συνέχισε την πορεία του στους δρόμους του Mountain Hills. 

-Σε ευχαριστώ που ήρθες ως εδώ… Χρειαζόμουν διακριτικότητα… είπε ο Χέκτορ και κάθισε απέναντι από τον Μαξ Μπελ. 

- Έχεις να μου πεις κάτι που με ενδιαφέρει… απάντησε ο Μαξ μπαίνοντας κατευθείαν στο θέμα. 

-Ήρθε προχθές από το γραφείο μου ο Άλαν Πρικ… 

Με το που άκουσε το όνομα του, το πρόσωπο του Μαξ έγινε κατακόκκινο. Χτύπησε νευρικά τα δάχτυλα του στο ξύλο του καθίσματος. Ο Χέκτορ δεν του έδωσε σημασία.

-Υποψιάζεται ότι για την πτώση της πτήσης BH2602 υπήρξε παρέμβαση της DΞST1NY…

-Μα ο Δήμαρχος ανακοίνωσε πως ήταν ανθρώπινο λάθος. 

-Δεν ήταν ανθρώπινο λάθος. Ο Άλαν Πρικ πιστεύει…. Ο Μαξ έβγαλε έναν ήχο αποδοκιμασίας αλλά ο Χέκτορ τον αγνόησε. Ο Άλαν Πρικ πιστεύει ότι ήθελε να σκοτώσει τον Νέιτ, τον δημιουργό της. Θεωρώ λοιπόν πως βρίσκεσαι και εσύ σε κίνδυνο. 

-Μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι η DΞST1NY μπορεί να κάνει πολλά πράγματα… Αλλά όχι να σκοτώσει. 

-Πως μπορείς να είσαι τόσο σίγουρος;

-Διότι την δημιούργησα μαζί με τον Νέιτ. 

-Και έπειτα ανεξαρτητοποιήθηκε και κινήθηκε εναντίον σας… είπε εκνευρισμένος ο Χέκτορ. 

Ο Μαξ δεν ήθελε να βάλει άλλο λάδι στην φωτιά. Άλλωστε ο Χέκτορ ήταν ένας πατέρας που έχασε το ίδιο του το παιδί.

-Χέκτορ, ζούμε σε μια τεχνολογική εποχή… Εάν η DΞST1NY  θέλει να μας σκοτώσει όλους, μπορεί να το πραγματοποιήσει ανά πάσα στιγμή. Όμως δεν το θέλει. 

Ήταν η πρώτη φορά που ο Μαξ Μπελ παραδέχτηκε σε κάποιον  άλλον την δύναμη της DΞST1NY. Ο Χέκτορ κατέβασε το παραθυράκι και έκανε νόημα στον οδηγό να σταματήσει. 

-Όπως και να έχει, να προσέχεις Μαξ… είπε και κατέβηκε από την λιμουζίνα. 

Ο Μαξ δεν απάντησε. Κοίταξε μονάχα τον Χέκτορ να απομακρύνεται. 

-Επιστρέφουμε στα γραφεία της BoxDynamica.... έδωσε εντολή στον οδηγό.

Off The Record

Είχαν περάσει ώρες που περίμενε μέσα στο αυτοκίνητο του ο Τζόνας Έβανς. Παρκαρισμένος έξω από το αστυνομικό τμήμα, ήταν πεπεισμένος ότι είχε μια είδηση για την εφημερίδα που θα συγκλόνιζε ολόκληρο το Boxhall. Μόλις είδε τον επιθεωρητή Βίκτορ Ντιν να βγαίνει από την είσοδο, πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο και πήγε κατευθείαν προς το μέρος του.

-Επιθεωρητά Ντιν, Τζόνας Έβανς από το Boxhaller. Ο Βίκτορ δεν του έδωσε σημασία, συνέχισε να περπατάει. Επιθεωρητά Ντιν, χθες έγινε άλλος ένας φόνος…. Επέμεινε ο Τζόνας.

-Δεν έχουμε να κάνουμε καμία ανακοίνωση, όλα είναι υπό διερεύνηση… 

-Ξέρετε, τους τελευταίους τρεις μήνες υπάρχει κατακόρυφη αύξηση φόνων… Ο Βίκτορ δεν απάντησε, απλώς αύξησε την ταχύτητα που περπατούσε. Κύριε Επιθεωρητά, νομίζω ότι όλοι αυτοί οι φόνοι συνδέονται… Να ξέρετε ότι θα γράψω άρθρο γι’ αυτό…

Ο Βίκτορ σταμάτησε το περπάτημα του.

-Θα σας παρακαλούσα κύριε Έβανς να βρείτε ένα άλλο ρεπορτάζ. 

-Έχω δίκιο. Όλοι αυτοί οι φόνοι συνδέονται μεταξύ τους, έτσι δεν είναι; 

Ο Βίκτορ έμεινε και πάλι σιωπηλός. Το τελευταίο πράγμα που ήθελε σε αυτή την υπόθεση ήταν να αναμειχθούν τα ΜΜΕ. Την είχε κρατήσει με νύχια και με δόντια εκτός δημοσιότητας, αλλά υπήρχε ο κίνδυνος να τα τινάξει όλα στον αέρα αυτός ο δημοσιογράφος.

-Κύριε Έβανς, μπορούμε να μιλήσουμε off the record; 

-Φυσικά. Off the record λοιπόν.

-Δεν μπορείτε να γράψετε για αυτήν την ιστορία. Θα επικρατήσει πανικός στο Boxhall. Ελάτε μαζί μου. 

Πήραν μαζί τον δρόμο ξανά για το αστυνομικό τμήμα. Σε λίγη ώρα, στο γραφείο του Βίκτορ Ντιν, στεκόντουσαν και οι δύο μπροστά σε έναν πίνακα με τα θύματα. 

-6 θύματα δολοφονημένα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Με σιγαστήρα, μια σφαίρα στο μέτωπο. Καμιά σύνδεση μεταξύ τους. Φαίνεται πως ο δολοφόνος χτυπάει τυχαία… Καταλαβαίνετε πόσο σημαντικό είναι να μην βγει στην δημοσιότητα… είπε με νόημα ο Βίκτορ Ντιν. 

-Δεν μπορεί, κάποια σύνδεση θα υπάρχει… είπε ο Τζόνας Έβανς διαβάζοντας διάφορα στοιχεία για κάθε θύμα. 

-Το ίδιο έλεγα και εγώ.. Μα μέχρι σήμερα, δεν έχω μπορέσει να βρω τίποτα….

Ο Τζόνας φαινόταν σκεφτικός. 

-Ξέρετε… Παρατηρήσατε ότι σε όλες τις μαρτυρίες υπάρχει μια κοινή αναφορά;

Ο Βίκτορ Ντιν παραξενεύτηκε. Τι μπορεί να του είχε διαφύγει; Κοίταξε ξανά τον πίνακα.

-Για όλα τα θύματα οι γείτονες αναφέρουν πως κάποια στιγμή ή έλεγαν ασυναρτησίες ή για οράματα… συνέχισε ο Τζόνας.

-Το έχουμε προσέξει, αλλά δεν καταλαβαίνω που το πάτε… 

-Στην Ομίχλη του Κύβου. Ξέρετε, υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι οι επιζώντες της Ομίχλης του Κύβου βλέπουν ακόμα οράματα…

-Απ’ ότι βλέπω ερευνάτε και θεωρίες συνωμοσίας… απάντησε υποτιμητικά ο Βίκτορ.

-Μπορώ να χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή σας; Ρώτησε ο Τζόνας και ο Βίκτορ τον έβαλε να καθίσει στο γραφείο του. Άρχισε να πληκτρολογεί με μανία, πότε κοιτούσε στον υπολογιστή, πότε στον πίνακα. 

-Ελάτε να δείτε… είπε τελικά ο Τζόνας στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ στάθηκε πάνω από το κεφάλι του. 

-Τα Box Files από την Χαμένη Δεκαετία. Που τα βρήκατε αυτά; Είναι προϊόντα κλοπής και… 

-Αυτά είναι από τα αρχεία που δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ. Κοιτάξετε εδώ… Όλα τα θύματα ήταν επιζώντες της Ομίχλης του Κύβου… 

-Που να με πάρει ο διάολος… μονολόγησε ο Βίκτορ Ντιν και πήρε μια εισπνοή για το άσθμα του. Κάποιος είναι εκεί έξω και δολοφονεί επιζώντες της Ομίχλης….

Ώρα Αιχμής

Πέμπτη πρωί και στο Trade Center ήταν ώρα αιχμής. Όλος ο κόσμος των επιχειρήσεων μέσα στην ρουτίνα, άλλοι για επαγγελματικά ραντεβού, άλλοι για παρουσιάσεις, άλλοι για διάφορες υποθέσεις του γραφείου τους. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι με βιαστικούς ανθρώπους , καλοντυμένους, που μιλούσαν στο κινητό για δουλειές ή ήταν χαμένοι στις σκέψεις τους. 

Η Ναντίν Ρόου έτρεχε και εκείνη να παραδώσει κάτι φακέλους από την BoxDynamica σε κάποιον πελάτη. Άρχισε να χτυπάει το κινητό της. Άρχισε να το ψάχνει μέσα στη τσάντα της. Πάνω στη βιασύνη της, χτύπησε με τον ώμο της κάποιον περαστικό.

-Συγνώμη! είπε απολογητικά καθώς το κινητό συνέχιζε να χτυπάει. 

Αγκάλιασε σφιχτά τους φακέλους και έχωσε το χέρι της στην μεγάλη τσάντα για να ψάξει καλύτερα. Αλλά ήταν δύσκολο να το βρει μέσα στα τόσα πράγματα που είχε μέσα. Όταν πια σταμάτησε να χτυπάει το κινητό, εγκατέλειψε τις προσπάθειες για να το βρει. 

Σήκωσε το κεφάλι της και τότε τον είδε στο απέναντι πεζοδρόμιο να μιλάει με κάποιον. Ξαφνικά όλος ο κόσμος γύρω της φάνηκε να σταματάει. Έμεινε να τον κοιτάζει. Από τότε που απολύθηκε από την BoxDynamica δεν τον είχε ξαναδεί. Ούτε είχαν ξαναμιλήσει. Άλλωστε τώρα ο Άλαν Πρικ είχε ιδρύσει την Phoenix Cube Systems, αντίπαλη εταιρεία της BoxDynamica. Έμοιαζε λες και ο Κύβος να έβαζε εμπόδια κάθε φορά που πήγαινε να γίνει κάτι μεταξύ τους. 

Ο Άλαν έσφιξε το χέρι του συνομιλητή του για να τον αποχαιρετήσει και καθώς γύρισε το κεφάλι του για να φύγει, είδε την Ναντίν. Πάγωσε. Έμειναν και οι δυο να κοιτάζονται στα μάτια. Δεν μπορούσε κανείς από τους δυο να καταλάβει αν έμειναν έτσι δευτερόλεπτα ή λεπτά. Τελικά ο Άλαν βρήκε το θάρρος και της έκανε νόημα με το χέρι να τον περιμένει. 

Η Ναντίν ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται καθώς τον έβλεπε να σταματάει τα αυτοκίνητα για να περάσει απέναντι. 

-Καλημέρα… της είπε ο Άλαν μόλις την πλησίασε.

-Καλημέρα Άλαν… Είσαι καλά; 

-Ναι… εσύ;

-Κι εγώ…

Σιωπή. Η Ναντίν έσφιξε ξανά τους φακέλους στην αγκαλιά της. Ο Άλαν ίσιωσε το πουκάμισο του. Χωρίς να αφήσει ο ένας τα μάτια του άλλου.

-Ξέρεις… τραύλισαν και οι δύο ταυτόχρονα… και σταμάτησαν απότομα.

-Τι ήθελες να πεις; Ρώτησε η Ναντίν

-Όχι, όχι, πες αυτό που πήγαινες να πεις… 

Κανείς από τους δύο δεν είχε το θάρρος να πει αυτό που πραγματικά ήθελε. Άλλη μια αμήχανη σιωπή. Που διέκοψε το κινητό της Ναντίν  που άρχισε να χτυπάει. 

-Το κινητό σου χτυπάει… 

-Ναι… απάντησε η Ναντίν αλλά δεν κουνήθηκε καθόλου. Δεν έκανε καν τον κόπο να το ψάξει μέσα στη τσάντα. Απλώς τον κοιτούσε. 

-Χάρηκα πάντως που σε είδα… συνέχισε ο Άλαν.

-Κι εγώ χάρηκα πολύ… 

Η Ναντίν έκανε ένα βήμα να φύγει.

-Ναντίν; 

-Παρακαλώ; Σταμάτησε το βήμα της κατευθείαν.

-Θα ήθελες να βγούμε κάποια στιγμή;

-Πολύ θα το ήθελα… απάντησε με ένα χαμόγελο η Ναντίν και έφυγε.