Gambit - Α' Μέρος

-Είσαι σίγουρος γι’ αυτό που πάμε να κάνουμε; Ρώτησε ο Πίτερ Χέιλ τον Τζόνας καχύποπτα. Ο Τζόνας Έβανς έγνεψε καταφατικά το κεφάλι του. 

-Είναι ο μόνος τρόπος για να μας μιλήσει ο Σαρλ Ααρών…

-Να ξέρεις, δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω τον θάνατο του πατέρα μου για να κερδίσω συμπάθεια… είπε με πολύ έντονο τρόπο ο Πίτερ.

-Δεν θες να πάρεις απαντήσεις; Ρώτησε ο Τζόνας και τον κοίταξε στα μάτια. Ο Πίτερ κατέβασε το κεφάλι του. Όλα αυτά τα χρόνια είχε τόσα πολλά ερωτήματα. Δεν ήταν σίγουρος πως ο Σαρλ Ααρών μπορούσε να τα απαντήσει, αλλά τουλάχιστον ένιωθε ότι ήταν κάποιος που συνδέεται άμεσα με το Sea Monster. 

Στάθηκαν μπροστά στη πόρτα του σπιτιού. Το μάτι του Πίτερ έπεσε στις ανθισμένες πετούνιες, το χώμα στις γλάστρες ήταν υγρό, κάποιος τις είχε ποτίσει πριν λίγη ώρα. Ο Τζόνας χτύπησε το κουδούνι και λίγο μετά, μια κάνη καραμπίνας φάνηκε από τη χαραμάδα της πόρτας.  

-Ποιοι είστε και τι θέλετε; Ακούστηκε η φωνή του Σαρλ Ααρών.

-Ωραία αρχή κάναμε… είπε ο Πίτερ στον Τζόνας ψιθυριστά και εκείνος απάντησε με μια διακριτική αγκωνιά. 

-Κύριε Ααρών, θα θέλαμε να σας μιλήσουμε, είμαστε δημοσιογράφοι και…

-Δεν μιλάω σε δημοσιογράφους, φύγετε... 

-Ξέρετε, ο πατέρας του ήταν στο Sea Monster... Ο Πίτερ αγριοκοίταξε τον Τζόνας γι’ αυτό που μόλις ξεστόμισε. Η κάνη της καραμπίνας πήγε πάνω στον Πίτερ. 

-Ποιος είναι ο πατέρας σου;

-Χέιλ… Έντγκαρ Χέιλ…

Επικράτησε για λίγο σιωπή. Έπειτα ο Σαρλ κατέβασε την καραμπίνα και άνοιξε διάπλατα την πόρτα. 

-Περάστε μέσα… Συγχωρήστε λίγο την ακαταστασία… 

Το σπίτι του Σαρλ Ααρών δεν ήταν μεγάλο. Είχε μόνο ένα μικρό σαλονάκι, μια κουζίνα και ένα ξεχωριστό υπνοδωμάτιο. Το φυσικό φως έμπαινε από τα παράθυρα και τα έπιπλα ήταν παλιά και βαριά. Σε αντίθεση με όσα τους είπε στην πόρτα, το σπίτι ήταν μαζεμένο, περιποιημένο και στη διακόσμηση επικρατούσε το πράσινο χρώμα. Δίπλα από ένα παράθυρο ήταν στημένο ένα σκάκι. 

Ο Πίτερ και ο Τζόνας κάθισαν στον καναπέ ενώ ο Σαρλ πήγε στην κουζίνα κουτσαίνοντας, έβαλε δυο ποτήρια χυμό και τα πρόσφερε στους επισκέπτες του. 

-Συγχωρήστε με για την υποδοχή… Ζούμε σε άγριους καιρούς… απολογήθηκε ο Σαρλ Ααρών. Η φωνή του ήταν ήρεμη και γλυκιά και η ενέργεια του δεν είχε καμία σχέση με τον επιθετικό άνθρωπο της πόρτας. 

-Έχετε δίκιο… ξέρετε, τους τελευταίους μήνες δολοφονούνται Επιζώντες της Ομίχλης… είπε ο Τζόνας ελπίζοντας να μπει κατευθείαν στο θέμα. Μα ο Σαρλ τον αγνόησε τελείως και η προσοχή του στράφηκε στον Πίτερ.

-Ώστε ο πατέρας σου είναι ο Έντγκαρ… Ξέρεις, συναντιόμασταν κάθε Τετάρτη στην Σκακιστική Λέσχη.  Η βραδιά πάντα τελείωνε παίζοντας οι δυο μας την τελευταία παρτίδα. Εξαιρετικός σκακιστής με πολύ αναλυτική σκέψη: πότε πρέπει να θυσιάζει κάποιο κομμάτι για έναν μεγαλύτερο σκοπό και πότε όχι… Αν και μερικές φορές βιαστικός και ανυπόμονος…

-Αγαπούσε πολύ το σκάκι ναι.. όταν ήμουν μικρός μου έμαθε να παίζω και με άφηνε πάντα να κερδίζω για να μην το παρατήσω… είπε γελώντας ο Πίτερ . Ώστε… θα επιβιβαζόσασταν κι’ εσείς στο Sea Monster για να πάτε στο τουρνουά… 

Τα μάτια του Σαρλ καρφώθηκαν στο κενό. Το ένα θολό του μάτι, έμοιαζε να γίνεται ακόμα πιο λευκό. 

-8 μέρες, 15 από τους καλύτερους σκακιστές του Boxhall και εγώ…  Όμως την προηγούμενη νύχτα… ο Σαρλ κόμπιασε και σταμάτησε για λίγο. Όμως την προηγούμενη νύχτα άρχισα να βλέπω διάφορα οράματα… Το πλοίο να χάνεται μέσα στο φως… Φωνές και κραυγές… Τόσο ανατριχιαστικές… Ξύπνησα και δεν ήθελα να μπω στο Sea Monster. Δεν μπορούσα όμως να χάσω και το τουρνουά. Όσο πλησίαζα στο λιμάνι, τόσο πιο έντονα γινόταν τα οράματα, τόσο πιο δυνατές οι κραυγές… Τόσο δυνατές που έπρεπε να σταματάω και να καλύπτω τα αυτιά μου… Όταν έφτασα στο λιμάνι, το Sea Monster είχε μόλις αποπλεύσει… 

Στο δωμάτιο επικρατούσε σιωπή. Ο Πίτερ έσφιγγε τα χέρια του για να μην του φύγουν τα δάκρυα. Ο Τζόνας είχε γύρει μπροστά και άκουγε με απόλυτη προσοχή.

-Και μετά; Τι έγινε; Ρώτησε ο Τζόνας.

Ανθισμένες Πετούνιες

Ο Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν έσβησε το τσιγάρο στο χώμα. Κοίταξε το σπίτι απέναντι: Ένα μικρό ξύλινο σπίτι στο Plain Fields με πράσινα παράθυρα και πόρτα, ένα μικρό κήπο και μια κόκκινη ξύλινη σκεπή. Με αργά βήματα κατευθύνθηκε στη πόρτα και στάθηκε λίγο πριν χτυπήσει. Έβγαλε το εισπνεόμενο σπρέι, πήρε μια βαθιά ανάσα και χτύπησε την πόρτα. Έβαλε τα χέρια στις τσέπες και κοίταξε τις ανθισμένες πετούνιες στις γλάστρες της αυλής. Η πόρτα μισάνοιξε ξαφνικά και η κάννη μιας καραμπίνας ξεπρόβαλλε από το άνοιγμα. Πίσω από αυτήν ήταν ένας άνδρας γύρω στα 65, φαλακρός στην κορυφή με γκρίζα ατημέλητα μαλλιά στα πλάγια και βαθιές ρυτίδες στο πρόσωπο του. Το ένα μάτι του ήταν θολό, σχεδόν λευκό ενώ με το άλλο κοίταζε ερευνητικά τον Βίκτορ. 

-Τι θέλετε; ρώτησε με κοφτό και απότομο τρόπο ο άνδρας πίσω από την πόρτα. 

Ο Βίκτορ σήκωσε ήρεμα λίγο τα χέρια του. 

-Ο κύριος Σαρλ Ααρών; 

-Ξαναρωτάω, τι θέλετε; ο άνδρας είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του και έκανε μια νευρική κίνηση με την καραμπίνα. 

-Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν… είπε και με αργές κινήσεις έβγαλε το σήμα από το πουκάμισο του. Θέλω μονάχα να μιλήσουμε… 

-Δεν έχω να πω τίποτα στις Αρχές, φύγετε… αυτή τη φορά σήκωσε με σταθερό χέρι την καραμπίνα προς το κεφάλι του Επιθεωρητή.

-Κινδυνεύετε… Σας σκοτώνουν όλους… είπε πιο ψιθυριστά ο Βίκτορ στον Σαρλ. Ο Σαρλ κατέβασε την καραμπίνα. Έμεινε για λίγο σιωπηλός κοιτάζοντας τον Βίκτορ μέσα στα μάτια. Ο Βίκτορ κατέβασε τα χέρια του πολύ αργά, ίσως η προειδοποίηση να τον είχε κάνει να το σκεφτεί περισσότερο. 

-Δεν κινδυνεύω λιγότερο μαζί σας… Μη ξαναέρθετε… είπε ο Σαρλ τελικά και έκλεισε την πόρτα. 

Ο Βίκτορ ξεφύσηξε κοιτώντας την κλειστή πόρτα. Μπήκε στο αυτοκίνητο του και έδεσε την ζώνη. Κοίταξε λίγο το σπίτι του Σαρλ με τις ανθισμένες πετούνιες. Έβγαλε το κινητό του και σχημάτισε ένα νούμερο. 

-Ναι; Τζόνας; Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν εδώ… Χρειάζομαι την βοήθεια σου…

-Επιθεωρητά… Ναι, ευχαρίστως, πως μπορώ να σας βοηθήσω; ακούστηκε η φωνή του Τζόνας Έβανς από την άλλη γραμμή.

-Βρήκα τον Σαρλ Ααρών… αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να του μιλήσω. Είναι πολύ καχύποπτος και εχθρικός με τις Αρχές… Σκεφτόμουν αν μπορείς να του μιλήσεις εσύ.. Ίσως είναι πιο ανοιχτός με έναν δημοσιογράφο…

-Μπορώ να προσπαθήσω, αλλά να ξέρετε, ακόμα και σε δημοσιογράφους είναι δύσκολο να ανοιχτούν, εκτός αν υπάρχει κάποιος λόγ…. Ξαφνικά ο Τζόνας σταμάτησε να μιλάει. 

-Τι συμβαίνει; 

-Ξέρετε τι; Θα πάρω μαζί μου τον Πίτερ Χέιλ… Σε αυτόν θα μιλήσει…

-Γιατί συγκεκριμένα σε αυτόν; Ρώτησε με περιέργεια ο Βίκτορ.

-Ο πατέρας του ήταν επιβάτης στο Sea Monster... Στείλτε μου την διεύθυνση, αφήστε τα υπόλοιπα πάνω μου, θα πείσω εγώ τον Πίτερ…

Ασθενής 0

Η περιοχή του Shadowood ήταν γεμάτη καμένα δέντρα και το ελαφρύ αεράκι γέμιζε τα πνευμόνια με την μυρωδιά καμένου ξύλου. Πολύ ψηλά στο λόφο, υπήρχαν τα απομεινάρια μιας ξύλινης καλύβας, μόνο τα δοκάρια και ο σκελετός είχαν απομείνει. Κάτω χαμηλά στο δρόμο μια μικρή ξύλινη εξέδρα είχε στηθεί και οι δημοσιογράφοι περίμεναν υπομονετικά για τις δηλώσεις του αρχηγού της πυροσβεστικής. 

Ο Τζίμι Άσλερ ανέβηκε πάνω και στάθηκε μπροστά να κάνει δηλώσεις ενώ πίσω του ακολούθησε ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν και στάθηκε πιο πίσω με τα χέρια πίσω από την πλάτη του. 

-Η έρευνα για τα αίτια της πυρκαγιάς βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η αρχική εστία εντοπίζεται σε μια αυθαίρετη καλύβα στη μέση του δάσους… Καθώς η έρευνα συνεχίζεται, δεν έχουμε εικόνα αν οφείλεται σε ατύχημα, προς το παρόν δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κανένα σενάριο, συμπεριλαμβανομένου αυτό του εμπρησμού.  

-Έχουν βρεθεί απανθρακωμένοι άνθρωποι στην καλύβα; Ρώτησε ο Τζόνας Έβανς κρατώντας ένα μαγνητοφωνάκι. Δίπλα του ο Πίτερ Χέιλ τραβούσε φωτογραφίες.

-Συνεργεία ερευνούν τόσο την καλύβα όσο και την γύρω περιοχή. Σας ευχαριστώ όλους… είπε ο Τζίμι Άσλερ και κατέβηκε από την εξέδρα. 

Καθώς το πλήθος διαλυόταν ο Πίτερ τράβηξε παράμερα τον Τζόνας.

-Θέλω να βγάλω καλύτερες φωτογραφίες της καλύβας. Έλα, πάμε από εδώ. 

Περπάτησαν γύρω στα 200 μέτρα για να φύγουν από την περιοχή που είχε αποκλείσει η πυροσβεστική και η αστυνομία. Καθώς έμπαιναν προς το καμένο δάσος με προσοχή ένα αεράκι φύσηξε παίρνοντας μαζί του λίγη στάχτη. Κάλυψαν λίγο τα πρόσωπα τους για να μην μπει στάχτη στα μάτια του, όταν ο Τζόνας πρόσεξε ένα μισοκαμένο κομμάτι χαρτί να ξεπροβάλει από τις στάχτες που σήκωσε ο αέρας. Το πήρε στα χέρια του. Ήταν φανερά κιτρινισμένο από την φωτιά και έλλειπε το μεγαλύτερο μέρος του εγγράφου. Το μόνο που μπόρεσε να διαβάσει ήταν: Σάρλ Ααρών – Ασθενής 0. 

-Πίτερ… κοίτα… είπε ο Τζόνας δίνοντας το χαρτάκι στον Πίτερ. Ο Πίτερ το διάβασε με προσοχή και άλλαξε το πρόσωπο του χρώμα. Τι συμβαίνει; Ρώτησε ο Τζόνας γεμάτος ανησυχία.

-Ο Σαρλ Ααρών είναι ο μοναδικός που δεν ανέβηκε στο Sea Monster... Έπειτα από το ναυάγιο τον έκλεισαν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview... 

Έμειναν για λίγα δευτερόλεπτα και οι δυο σιωπηλοί.

-Έλα, πρέπει να βρούμε τον Επιθεωρητή Ντιν… είπε ξαφνικά ο Τζόνας και άρχισε να τον τραβάει προς το μέρος που βρισκόταν η αστυνομία. Ο Πίτερ δεν καταλάβαινε, προσπαθούσε να τον ρωτήσει αλλά ο Τζόνας ήταν τόσο φουριόζος που δεν άκουγε τίποτα. Έφτασαν στο σημείο που βρισκόταν η αστυνομία και ο Τζόνας έκανε με μανία νοήματα στον Βίκτορ Ντιν να τον προσέξει. Ο Επιθεωρητής μόλις τον είδε, πλησίασε τους δυο δημοσιογράφους.

-Κύριε Έβανς… είπε ο Βίκτορ αλλά ο Τζόνας τον διέκοψε κατευθείαν.

-Επιθεωρητά, από εδώ ο Πίτερ Χέιλ, Πίτερ από εδώ ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν, κοίτα τι βρήκαμε! Είπε ο Τζόνας με μια ανάσα και έδωσε το χαρτάκι στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ κοίταξε με προσοχή το χαρτί. 

-Σαρλ Άαρων – Ασθενής μηδέν… μονολόγησε ο Βίκτορ. Υπάρχει η γωνία κάποιου λογότυπου, είμαι σίγουρος ότι είναι της στρατιωτικής βάσης, το έχω δει πολλές φορές… 

-Γιατί να ενδιαφέρονται για έναν επιζώντα του Sea Monster κλεισμένο στο Gardenview; Ρώτησε με μεγάλη απορία ο Πίτερ…

-Δεν είναι πια στο Gardenview... βγήκε πριν μερικά χρόνια και ζει μόνος στο Plain Fields... είπε ο Βίκτορ Ντιν το ίδιο σκεφτικός. 

-Είναι ο πρώτος ασθενής της Ομίχλης του Κύβου! Είπε με γουρλωμένα μάτια ο Τζόνας… Κινδυνεύει! 

-Δεν νομίζω ότι ο στρατός βγαίνει και δολοφονεί Επιζώντες… είπε ο Βίκτορ.

-Θέλετε να πείτε… ότι κάποιος δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης; Είπε ο Πίτερ και το μυαλό του έτρεξε κατευθείαν σε όσα του είχε πει η Τατιάνα Μος.

-Θα σας εξηγήσω μια άλλη φορά… προς το παρόν νομίζω ότι πρέπει να επισκεφτώ τον κύριο Σαρλ Ααρών… είπε ο Επιθεωρητής και έβαλε το χαρτάκι στην τσέπη του.

Πυρκαγιά

 Ο Χέκτορ Θόρν πάρκαρε λίγο πιο έξω από το αυτοσχέδιο κέντρο επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής και κοίταξε το μέτωπο της πυρκαγιάς που έκαιγε το δάσος του Shadowood. Κατέβηκε από το αυτοκίνητο και ένα πυροσβεστικό όχημα πέρασε δίπλα του με ταχύτητα, φωτίζοντας με κόκκινο φως τον δρόμο. Κάτω από μια τέντα, ο αρχηγός της Πυροσβεστικής είχε απλώσει τον χάρτη πάνω σε κάτι κιβώτια και μερικοί άλλοι στεκόταν από πάνω του. Πήγε προς τα εκεί όταν ένας νεαρός πυροσβέστης τον σταμάτησε. 

-Δεν μπορείτε να περάσετε από εδώ κύριε… 

Η  φράση αυτή τράβηξε την προσοχή του αρχηγού.

-Κύριε Θόρν! 

-Αρχηγέ, ελπίζω να μην ενοχλώ. Ήρθα να δω πώς είναι η κατάσταση.

Ο Τζίμι Άσλερ έκανε νόημα στον πυροσβέστη με το χέρι του να τον αφήσει να περάσει.

-Κάθε άλλο, κύριε Θόρν. Αν θέλετε να βοηθήσετε, ελάτε.

Ο Χέκτορ πλησίασε στο σημείο όπου είχε στηθεί πρόχειρα το μικρό κέντρο επιχειρήσεων. Κοίταξε πάνω από τον χάρτη που ήταν σημειωμένα διάφορα σημεία με κόκκινες γραμμές. Πιο δίπλα ο Ίθαν Μάλορι άκουγε προσεκτικά από τον ασύρματο τις πληροφορίες που ερχόταν από τις μονάδες στο πύρινο μέτωπο. 

-Προς τα που φυσάει ο άνεμος;

Ο Άσλερ του έδειξε με το δάχτυλο μια κόκκινη μεγάλη γραμμή στο βόρειο κομμάτι του Shadowood.

-Αυτή τη στιγμή φυσάει νοτιάς…είπε ο αρχηγός. Οι προβλέψεις όμως λένε ότι αύριο ο άνεμος θα γυρίσει θυελλώδης δυτικός. Αυτό σημαίνει…. 

-Πως η φωτιά θα κατευθυνθεί ανατολικά στο Mountain Hills... διέκοψε ο Χέκτορ. Ο Τζίμι Άσλερ τον κοίταξε στα μάτια και έκανε ένα θετικό νεύμα με το κεφάλι του. Έχετε ξεκινήσει τις αντιπυρικές ζώνες; Ρώτησε και πάλι ο Χέκτορ.

-Αρχηγέ, να σας θυμίσω ότι περιμένουμε τον Δήμαρχο που δίνει συνέντευξη… διέκοψε ο Ίθαν πριν καν απαντήσει ο Τζίμι Άσλερ. 

-Δεν έχουμε την πολυτέλεια χρόνου να περιμένουμε να τελειώσει το επικοινωνιακό του σόου ο δήμαρ….. ο Άσλερ δεν πρόλαβε να τελειώσει την φράση του.

-Καλησπέρα σας κύριοι… ακούστηκε η φωνή του Αλεξάντερ Κάιν καθώς πλησίαζε. Κύριε Θόρν δεν περίμενα να σας δω εδώ… Να σας δώσω τα συλλυπητήρια μου για τον γιό σας…

Ο Χέκτορ έσφιξε τα δόντια του και έκανε τα χέρια του γροθιά. Πήγε να απαντήσει αλλά τελευταία στιγμή αποφάσισε να πάρει απλώς μια πολύ βαθιά ανάσα. 

-Έλεγα λοιπόν κύριε Δήμαρχε ότι αύριο θα γυρίσουν οι άνεμοι δυτικοί και κινδυνεύει να πάει η πυρκαγιά στο Mountain Hills...

-Έχουμε άλλες δυνάμεις να στείλουμε εκεί; Το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι μια πυρκαγιά μέσα στη πόλη… είπε ο Αλεξάντερ σκεφτικός. Ο Τζίμι Άσλερ δεν απάντησε. Κοίταξε τον Χέκτορ Θόρν στα μάτια. 

-Οι αντιπυρικές ζώνες που έχουμε φτιάξει είναι εδώ και εδώ… είπε δείχνοντας τον χάρτη στον Χέκτορ.

-Ίσως θα μπορούσατε να φτιάξετε εδώ… είπε ο Αλεξάντερ δείχνοντας ένα άλλο σημείο…

-Εκεί είναι τέτοια η κλίση του εδάφους που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα… 

-Εδώ υπάρχει ένας στενός δρόμος. Θα μπορούσατε να κάνετε μια αντιπυρική ζώνη εδώ… ο δρόμος οδηγεί στο δημοτικό υδραγωγείο, θα μπορούσατε να το χρησιμοποιήσετε για την πιο γρήγορη κατάσβεση. 

-Το υδραγωγείο…μα φυσικά… Αυτό θα αξιοποιήσουμε … είπε ο Αλεξάντερ Κάιν λες και ήταν δική του ιδέα. Όλοι γύρισαν και τον κοίταξαν περίεργα. 

-Άκουσες τι πρέπει να κάνουμε, δώσε τις εντολές… είπε ο Τζίμι Άσλερ στον Ίθαν Μάλορι και εκείνος άρχισε να δίνει οδηγίες μέσω ασυρμάτου. Το ήξερα πως θα ήσασταν χρήσιμος απόψε εδώ κύριε Θόρν… συνέχισε ο αρχηγός της πυροσβεστικής.

Νέοι Ορίζοντες

Έβαλε λίγη Jazz μουσική και έπειτα στάθηκε πάνω από το τηγάνι για να γυρίσει το φιλέτο κοτόπουλο. Το κουδούνι χτύπησε και ο Άλαν Πρικ έτρεξε αμέσως να ανοίξει, σχεδόν γλιστρώντας στο πάτωμα. 

-Καλωσόρισες! Πέρασε μέσα!

Η Ναντίν Ρόου φορώντας ένα φλοράλ αέρινο φόρεμα μπήκε μέσα κρατώντας ένα μπουκάλι κρασί.

-Αυτό είναι για το καινούριο σου σπίτι… Έτσι για το καλό… είπε στον Άλαν, του έδωσε το κρασί και μόλις έκλεισε η πόρτα φιλήθηκαν στο στόμα. 

Όπως πολλοί άλλοι που είχαν εταιρείες, έτσι και ο Άλαν Πρικ μόλις είχε αγοράσει ένα καινούριο μικρό διαμέρισμα στο Trade Center ώστε να βρίσκεται πάντα κοντά στο γραφείο του. 

-Κάτι μυρίζει υπέροχα… παρατήρησε η Ναντίν.

-Ναι, φτιάχνω το αγαπημένο σου φαγητό, κοτόπουλο φιλέτο αλα κρεμ με μανιτάρια και ρύζι… 

-Άλαν, μα εσύ δεν μαγειρεύεις! 

-Νομίζω ότι την πρώτη νύχτα στο νέο μου σπίτι, πρέπει να το γιορτάσουμε όπως πρέπει… Μισό λεπτό να δω το κοτόπουλο και το ρύζι! 

Η Ναντίν γέλασε. Το διαμέρισμα ήταν μικρό, ίσα-ίσα μια μικρή κουζίνα, μια μικρή σαλονοτραπεζαρία και ένα μικρό υπνοδωμάτιο. Υπήρχαν ακόμα μερικές κούτες τριγύρω αλλά ο Άλαν είχε φροντίσει να στρώσει το τραπέζι και να βάλει κεριά. Κατευθύνθηκε προς το παράθυρο και κοίταξε την θέα του Trade Center. Οι μεγάλοι ουρανοξύστες με τα φώτα τους ήταν πολύ εντυπωσιακοί. Ο Άλαν αγκάλιασε την Ναντίν από πίσω, την φίλησε στο λαιμό και ακούμπησε το κεφάλι του στους ώμους της. Έμειναν λίγο αμίλητοι κοιτώντας την θέα αγκαλιά. 

-Είναι πολύ ωραία εδώ Άλαν…

-Ξέρεις τι είναι πιο ωραίο; Ότι είναι κοντά στις δουλειές μας… Θα σε απολαμβάνω περισσότερο τα πρωινά… 

Η Ναντίν γύρισε και άρχισε να φιλάει τον Άλαν. Εκείνος την έσφιξε σφιχτά πάνω στο σώμα του.

-Άλαν… ψιθύρισε η Ναντίν

-Μμμ; 

-Κάτι καίγεται…

Ο Άλαν έφυγε πανικόβλητος στην κουζίνα και η Ναντίν έβαλε τα γέλια. Κάτι μουρμούριζε στην κουζίνα, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι λέει. Μετά από λίγο επέστρεψε με δυο ποτήρια κρασί.

-Φαίνεται ότι τελικά δεν θα φάμε απόψε… Αλλά τουλάχιστον μπορούμε να πιούμε το κρασί που έφερες…

-Δεν πειράζει αγάπη μου… απάντησε η Ναντίν χωρίς να μπορεί να σταματήσει να γελάει δυνατά. Ο Άλαν πήρε μια γλυκιά λυπημένη φατσούλα. 

-Μα ήθελα να είναι όλα τέλεια απόψε! 

-Μα είναι όλα τέλεια! Πήρε τα ποτήρια από τα χέρια του Άλαν, τα άφησε στο τραπέζι και άρχισε να τον φιλάει. Εκείνος με τα δυο χέρια την σήκωσε και την ξάπλωσε στο τραπέζι, ρίχνοντας ένα πιάτο κάτω. Του έβγαλε την μπλούζα που φορούσε και τον φίλησε στο στήθος. Το κινητό της που βρισκόταν πάνω στο τραπέζι άρχισε να χτυπάει, με την άκρη του ματιού της κοίταξε ποιος καλεί. Η BoxDynamica.