Αλλαγή Σχεδίου

H Τατιάνα Μος σηκώθηκε από το κρεβάτι της, έβαλε κάτι πρόχειρο πάνω της και κατέβηκε στο ισόγειο του σπιτιού της. Το πρωινό στο τραπέζι ήταν ήδη στρωμένο με καφέ, φυσικό χυμό, κέικ, σάντουιτς και ένα σωρό καλούδια. 

-Δεσποινίς Μος, πρέπει να τρώτε καλά αυτή την περίοδο! Είπε η οικιακή βοηθός καθώς άφηνε στο τραπέζι μερικά αυγά με μπέικον. 

-Καλημέρα σας δεσποινίς Μος! Ακούστηκε η φωνή του Κόνορ Γκρέιβς από πίσω της. Η Τατιάνα γύρισε το κεφάλι της και μόλις τον είδε ένα λαμπερό χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπο της.

-Καλημέρα Κόνορ! Μήπως θα ήθελες πρωινό; 

-Όχι, ευχαριστώ, πρέπει να μιλήσουμε για την ασφάλεια σας… Ο τόνος του ήταν τόσο σοβαρός που το χαμόγελο της κόπηκε κατευθείαν. 

-Σε ακούω..

-Έχουμε ήδη σχεδιάσει την μεταφορά σας προς το πολυκατάστημα που θα γίνει η παρουσίαση του δίσκου σας. Πήγα εκεί προσωπικά και διερεύνησα όλες τις πιθανές εξόδους, σε όλες θα υπάρχουν αυτοκίνητα όμοια. 

-Σε ευχαριστώ για την ενημέρωση.

-Επίσης ήθελα να σας πω πως….  

Η πρόταση του διακόπηκε από το κινητό της Τατιάνας που άρχισε να χτυπάει.

-Πως…; Ρώτησε τον Κόνορ η Τατιάνα.

-Απαντήστε στο τηλέφωνο σας… είπε ο Κόνορ και έφυγε στο δίπλα δωμάτιο.

Η Τατιάνα κοίταξε την αναγνώριση κλήσεων.

-Πίτερ! Τι ευχάριστη έκπληξη είναι αυτή; Έχω να σε ακούσω πολύ καιρό….

-Καλημέρα Τατιάνα… Ναι.. έχω πολλά και σημαντικά πράγματα αυτόν τον καιρό… είπε ο Πίτερ Χέιλ από το τηλέφωνο.

-Όπως; Τι είναι πιο σημαντικό από μια παλιά φίλη; 

-Θυμάσαι που μου έλεγες για το όραμα; 

-Άκου Πίτερ… Δεν είναι η φαντασία μου… Τις προάλλες με καταδίωξε ένα αυτοκίνητο… Δεν θέλω να με περνάς για τρελή…

-Δεν σε θεωρώ τρελή… Ο Πίτερ έκανε μια τεράστια παύση. Ξέρεις Τατιάνα, υπάρχει κάποιος εκεί έξω που δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης… Έχουν δολοφονηθεί πολλοί… 

Η Τατιάνα έχασε το χρώμα από το πρόσωπο της. Τα μάτια της πήγαιναν γρήγορα δεξιά αριστερά σαν να θέλει να επεξεργαστεί την πληροφορία. 

-Έχω παρουσίαση δίσκου… είπε τελικά αμήχανα, σαν να μην ξέρει τι άλλο θέλει να πει. 

-Τατιάνα τα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά, ακόμα και η αστυνομία τα έχει χαμένα… Καλύτερα να φύγεις από την δημόσια ζωή, σε παρακαλώ σαν φίλος… Είσαι κινούμενος στόχος.

-Σε… σε ευχαριστώ Πίτερ για την προειδοποίηση… 

-Να προσέχεις… είπε ο Πίτερ και έκλεισε το τηλέφωνο. 

Η Τατιάνα κοίταξε με ένα απλανές βλέμμα τον τοίχο. 

-Κόνορ! Φώναξε με όλη την δύναμη που είχε. Ο Κόνορ έτρεξε κοντά της.

-Με φωνάξατε; 

-Θέλω να ακυρώσεις την παρουσίαση του δίσκου. Αλλαγή σχεδίου.

-Την παρουσίαση; Είστε σίγουρη; Τι σχέδιο;

-Φτιάχνω βαλίτσες άμεσα και φεύγουμε από το Boxhall...

Κόκκινο Μετάξι

Ο Ραφαέλ Κρεστ μπήκε μέσα στο Red Silk και σκάναρε τον χώρο. Η αποστολή ήταν συγκεκριμένη: Να μάθει ποιος θέλει νεκρό τον Άλαν Τρεντ, πέρα φυσικά από το αφεντικό του. Ήξερε πάρα πολύ καλά ποιον έψαχνε, τον παρακολουθούσε επί μήνες, ήξερε τα πάντα γι’αυτόν. Τις κινήσεις του, το πρόγραμμα του και τι του αρέσει. Δεν ήταν λοιπόν έκπληξη που είδε τον Όσκαρ Βέιλ να πίνει μόνος του στο μπαρ. Ο Ραφαέλ Κρεστ πλησίασε στο μπαρ και κάθισε στο διπλανό σκαμπό. Έκανε νόημα στη κοπέλα του μπαρ.

-Ένα ουίσκι Black Stag... σκέτο. 

Μόλις άκουσε την παραγγελία ο Όσκαρ κοίταξε τον Ραφαέλ περίεργα. 

-Είσαι ένας από τους ελάχιστους στο Boxhall που πίνει Black Stag... 

Ο Ραφαέλ χαμογέλασε. 

-Δεν αντέχω την γεύση από κανένα άλλο ουίσκι… Μόνο όσοι ξέρουμε από καλό ουίσκι πίνουμε Black Stag... Με λένε Μαρκ… 

-Όσκαρ, χάρηκα! 

Η κοπέλα έφερε το ουίσκι του Ραφαέλ και αφού της πλήρωσε το ποτό, έβαλε και ένα χαρτονόμισμα στο στήθος της. 

-Στην υγειά της Black Stag λοιπόν! Είπε ο Όσκαρ και τσούγκρισαν τα ποτήρια. Ο Ραφαέλ προσπάθησε με κόπο να συγκρατήσει την αηδία του από την γεύση του Black Stag. Από την άλλη ο Όσκαρ φαινόταν να το απολαμβάνει ιδιαίτερα. 

-Με τι ασχολείσαι Όσκαρ; Ρώτησε ο Ραφαέλ.

-Είμαι Αρχιτέκτονας… 

Ο Όσκαρ ήταν ένας πανύψηλος τύπος, με μούσι, πάρα πολύ γυμνασμένος και με τατουάζ. Όποιος δεν τον ήξερε, τον περνούσε περισσότερο με μπράβο της νύχτας παρά με αρχιτέκτονα. 

-Α ενδιαφέρον, έχεις κάποιο project αυτό τον καιρό; 

-Ναι, είμαι ο αρχιτέκτονας για το Apex... 

Tα μάτια του Ραφαέλ άστραψαν! Είχε φέρει τον Όσκαρ ακριβώς στο σημείο που ήθελε! Και μάλιστα τόσο γρήγορα! 

-Έχω ακούσει ότι έχετε διάφορα προβλήματα στη κατασκευή του… 

-Ναι αλλά ευτυχώς τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε ξεκινήσει πάλι… 

-Αλήθεια, πως είναι να δουλεύεις με τον Άλαν Τρεντ; 

Ο Όσκαρ γέλασε. 

-Γιατί ρωτάς; 

-Νομίζω όλοι στο Boxhall έχουν αυτή την απορία. 

-Ξέρω, ο Άλαν μπορεί να φαίνεται περίεργος στον έξω κόσμο, αλλά εμείς μεγαλώσαμε από μικρά μαζί. Είμαστε σαν αδέρφια. 

Ο Ραφαέλ ήπιε μια γουλιά από το Black Stag.

-Πρέπει να περνάει δύσκολα αυτό τον καιρό, δεδομένου ότι θέλουν να τον βγάλουν από την μέση… 

-Ξέρει να προσέχει… Να κεράσω ένα σφηνάκι; 

Ο Όσκαρ έκανε νόημα και αμέσως έφτασαν δυο σφηνάκια. Οι δυο άντρες τα ήπιαν. 

-Μα ποιος να θέλει να τον σκοτώσει; Θέλω να πω, το Apex θα δώσει στο Boxhall μια άλλη αίγλη… 

-Λάβαμε απειλητικά μηνύματα από κάποια Αδελφότητα του Τετραγωνισμένου Κύκλου…

-Αδελφότητα ποια; Ο Ραφαέλ είχε πάρει μια περίεργη έκφραση. Πρώτη φορά το άκουγε.

-Αδελφότητα του Τετραγωνισμένου Κύκλου. Θεωρούν ότι το Apex βρίσκεται σε ιερά τους χώματα και τέτοιες παπαριές… 

-Ενδιαφέρον.. πρώτη φορά τους ακούω…

-Ξέρεις τι δεν είναι ενδιαφέρον; Οι γυναίκες στο Red Silk απόψε. Εδώ πιο κάτω έχει ένα άλλο μπαράκι που έχει καλά γκομενάκια. Ψήνεσαι; 

-Φύγαμε! Όμως θα κεράσω εγώ! Είπε ο Ραφαέλ με νόημα.

-Έγινε!

Οι δυο άντρες βγήκαν από το Red Silk και μπήκαν μέσα στα στενάκια του New Town. Παρ’ότι καλοκαίρι, στα κακόφημα αυτά στενά, δεν κυκλοφορούσε κανείς. 

-Και τι σκοπεύετε να κάνετε με αυτή την Αδελφότητα; 

Ξαφνικά ο Όσκαρ τον έπιασε από τον λαιμό και τον κόλλησε στον τοίχο.

-Λέγε για ποιον δουλεύεις…. 

Ο Ραφαέλ σοκαρίστηκε. Το χέρι του Όσκαρ έσφιγγε τον λαιμό του τόσο δυνατά που μετά βίας μπορούσε να αναπνεύσει. 

-Δεν ξέρω για ποιο πράγμα μιλάς….

-Με παρακολουθείς εδώ και μήνες… Λέγε….

-Αλήθεια, μάλλον υπάρχει κάποια παρεξήγηση…

-Η Υπομονή μου τελειώνει… είπε ο Όσκαρ και κρατώντας τον Ραφαέλ από τον λαιμό τον σήκωσε στον αέρα. Τα μάτια του Ραφαέλ θόλωσαν… Ο κόσμος ξεκινούσε να μαυρίζει….

-Φρα…Φρανκ Κα… Καρτ…Καρτερ…. Ψέλλισε ο Ραφαέλ μετά βίας. 

Ο Όσκαρ άνοιξε το χέρι του και ο Ραφαέλ έπεσε στο έδαφος. Ο Ραφαέλ έκανε θόρυβο καθώς προσπαθούσε να πάρει αναπνοές. 

-Σε ευχαριστώ για το όνομα… Και τώρα…. Ο Όσκαρ έβγαλε ένα όπλο και σημάδεψε τον Ραφαέλ. Αυτό είναι επειδή πήγες να δολοφονήσεις τον Άλαν Τρέντ…. 

Πάτησε την σκανδάλη και ο τοίχος βάφτηκε κόκκινος.

Η επόμενη κίνηση

Έβαλε τους αγκώνες του πάνω στο τετράγωνο τραπεζάκι και στήριξε πάνω στα χέρια του το κεφάλι του. Ήταν ώρα που κοιτούσε την σκακιέρα μπροστά του. Είχε μια δύσκολη απόφαση να πάρει. Θα μπορούσε ο μαύρος αξιωματικός του να πάει από το d5 στο c4 που βρισκόταν ο λευκός ίππος και να πέσει στη μάχη από το πιόνι στο d3. Από την άλλη θα μπορούσε να προωθήσει τον μαύρο ίππο του από το c6 στο d4 για καλύτερο έλεγχο στο κέντρο της σκακιέρας. Χάιδεψε απαλά το πηγούνι του. Στην κατάσταση που βρισκόταν ίσως δεν είχε και τόση σημασία. Έξυσε αμήχανα τα μαλλιά του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Προώθησε τον μαύρο Ίππο από το c6 στο d4 και χαμογέλασε. 

-Σειρά σου Σαρλ.

Η Ομίχλη του Κύβου - Β' Μέρος

Διαβάστε εδώ το πρώτο μέρος 

Ο Σαρλ κατέβασε τα μάτια. 

-Τις επόμενες μέρες δεν μπορούσα να ησυχάσω. Έβλεπα ξανά και ξανά οράματα με το πλοίο να χάνεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως. Άκουγα ξανά και ξανά τις κραυγές και τις φωνές τους. Γιατί από όλους αυτούς που είχαν εισιτήριο να είμαι εγώ εκείνος που έμεινε πίσω; Γιατί να είμαι εκείνος που βλέπει όλα αυτά τα τρομερά οράματα; Γιατί εγώ; Δεν έτρωγα. Δεν κοιμόμουν. Ήμουν σαν ζωντανός νεκρός. Μετά από μερικές μέρες ανέβασα πυρετό… Νόμιζα πως ήταν από την εξάντληση… Και έπειτα οι σπασμοί… Μέχρι που μια μέρα κατέρρευσα και όταν άνοιξα και πάλι τα μάτια μου, βρισκόμουν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview. 

-Τι σας είπαν εκεί; Ρώτησε με περιέργεια ο Τζόνας. Ο Σαρλ σήκωσε τους ώμους του.

-Τι να μου πουν; Δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι. Το μόνο που έκαναν ήταν να μου δίνουν μια χούφτα χάπια καθημερινά και να με αφήνουν να παίζω σκάκι. Πίστευαν ότι με όλα αυτά θα σταματήσουν τα οράματα. Φυσικά δεν σταμάτησαν ποτέ. Τους έλεγα πως ήμουν καλά και πως ήθελα να γυρίσω στο σπίτι μου, αλλά δεν με άφηναν να φύγω. Μέχρι που μια μέρα άρχισαν να φτάνουν δεκάδες άνθρωποι με τα ίδια συμπτώματα με μένα…. Πρώτα οράματα… έπειτα πυρετός και σπασμοί… 

-Και τις περισσότερες φορές, θάνατος… Η Ομίχλη του Κύβου… είπε ο Πίτερ.

-Η αρχή της Χαμένης Δεκαετίας… πρόσθεσε ο Τζόνας. Ο Πίτερ τον αγριοκοίταξε. 

-Είπαμε ότι δεν αναφέρουμε την Χαμένη Δεκαετία… είπε στον Τζόνας νουθετώντας τον. 

-Ε να λοιπόν που μιλάμε! Η Ομίχλη του Κύβου εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το Boxhall. Εκατοντάδες πέθαναν, ελάχιστοι επέζησαν. Και ο άνθρωπος μπροστά μας είναι ο πρώτος που επέζησε! Μπορούν να διαγράψουν όλα τα αρχεία, αλλά όχι τις μνήμες! Είπε ξεσπώντας ο Τζόνας και έπειτα στράφηκε στον Σαρλ: Στην πυρκαγιά του Shadowood βρέθηκε ένα χαρτί του στρατού με το όνομα σας, ξέρετε γιατί; 

Ο Σαρλ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. 

-Όταν ξέσπασε η Ομίχλη του Κύβου και άρχισαν οι θάνατοι, ήθελαν να καταλάβουν από που προήλθε όλο αυτό και γιατί επιβίωσα… Με μετέφεραν στο στρατόπεδο στην Περιοχή Χ, σε έναν θάλαμο αποστειρωμένο και απομονωμένο και άρχισαν τα πειράματα… Ο Σαρλ κόμπιασε και ακούμπησε το θολό του μάτι… Έμειναν και οι τρεις σιωπηλοί.  Νομίζω πως θα πρέπει να φύγετε… ξέρετε… κουράστηκα και θα ήθελα να ξεκουραστώ… είπε τελικά ο Σαρλ και σηκώθηκε όρθιος. 

-Ξέρετε, υπάρχει κάποιος που δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης… Κινδυνεύετε… είπε με ηρεμία ο Τζόνας.

-Το γνωρίζω. Έχω δει το όραμα… απάντησε ο Σαρλ το ίδιο ήρεμα. Ο Πίτερ δεν φάνηκε να ξαφνιάζεται. Η Τατιάνα Μος του είχε μιλήσει για το όραμα που είχε δει εκείνη και της είχε υποσχεθεί να μην το πει σε κανέναν. 

Ο Τζόνας κοίταξε τον Σαρλ με προσοχή. 

-Είναι αλήθεια ότι βλέπετε οράματα για σημαντικά γεγονότα πριν συμβούν; 

-Και όχι μόνο… 

Ο Σαρλ στάθηκε δίπλα στη πόρτα. Ο Πίτερ κατευθύνθηκε στο τραπεζάκι που είχε πάνω το σκάκι και κοίταξε την παρτίδα που βρισκόταν στη μέση. 

-Ποιανού σειρά είναι; Ρώτησε ο Πίτερ…

-Του πατέρα σου...

Ο Πίτερ πάγωσε και ο Σαρλ άνοιξε την πόρτα.