Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χαμένη Δεκαετία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χαμένη Δεκαετία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026

Η Ομίχλη του Κύβου - Β' Μέρος


Ο Σαρλ κατέβασε τα μάτια. 
-Τις επόμενες μέρες δεν μπορούσα να ησυχάσω. Έβλεπα ξανά και ξανά οράματα με το πλοίο να χάνεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως. Άκουγα ξανά και ξανά τις κραυγές και τις φωνές τους. Γιατί από όλους αυτούς που είχαν εισιτήριο να είμαι εγώ εκείνος που έμεινε πίσω; Γιατί να είμαι εκείνος που βλέπει όλα αυτά τα τρομερά οράματα; Γιατί εγώ; Δεν έτρωγα. Δεν κοιμόμουν. Ήμουν σαν ζωντανός νεκρός. Μετά από μερικές μέρες ανέβασα πυρετό… Νόμιζα πως ήταν από την εξάντληση… Και έπειτα οι σπασμοί… Μέχρι που μια μέρα κατέρρευσα και όταν άνοιξα και πάλι τα μάτια μου, βρισκόμουν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview. 
-Τι σας είπαν εκεί; Ρώτησε με περιέργεια ο Τζόνας. Ο Σαρλ σήκωσε τους ώμους του.
-Τι να μου πουν; Δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι. Το μόνο που έκαναν ήταν να μου δίνουν μια χούφτα χάπια καθημερινά και να με αφήνουν να παίζω σκάκι. Πίστευαν ότι με όλα αυτά θα σταματήσουν τα οράματα. Φυσικά δεν σταμάτησαν ποτέ. Τους έλεγα πως ήμουν καλά και πως ήθελα να γυρίσω στο σπίτι μου, αλλά δεν με άφηναν να φύγω. Μέχρι που μια μέρα άρχισαν να φτάνουν δεκάδες άνθρωποι με τα ίδια συμπτώματα με μένα…. Πρώτα οράματα… έπειτα πυρετός και σπασμοί… 
-Και τις περισσότερες φορές, θάνατος… Η Ομίχλη του Κύβου… είπε ο Πίτερ.
-Η αρχή της Χαμένης Δεκαετίας… πρόσθεσε ο Τζόνας. Ο Πίτερ τον αγριοκοίταξε. 
-Είπαμε ότι δεν αναφέρουμε την Χαμένη Δεκαετία… είπε στον Τζόνας νουθετώντας τον. 
-Ε να λοιπόν που μιλάμε! Η Ομίχλη του Κύβου εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το Boxhall. Εκατοντάδες πέθαναν, ελάχιστοι επέζησαν. Και ο άνθρωπος μπροστά μας είναι ο πρώτος που επέζησε! Μπορούν να διαγράψουν όλα τα αρχεία, αλλά όχι τις μνήμες! Είπε ξεσπώντας ο Τζόνας και έπειτα στράφηκε στον Σαρλ: Στην πυρκαγιά του Shadowood βρέθηκε ένα χαρτί του στρατού με το όνομα σας, ξέρετε γιατί; 
Ο Σαρλ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. 
-Όταν ξέσπασε η Ομίχλη του Κύβου και άρχισαν οι θάνατοι, ήθελαν να καταλάβουν από που προήλθε όλο αυτό και γιατί επιβίωσα… Με μετέφεραν στο στρατόπεδο στην Περιοχή Χ, σε έναν θάλαμο αποστειρωμένο και απομονωμένο και άρχισαν τα πειράματα… Ο Σαρλ κόμπιασε και ακούμπησε το θολό του μάτι… Έμειναν και οι τρεις σιωπηλοί.  Νομίζω πως θα πρέπει να φύγετε… ξέρετε… κουράστηκα και θα ήθελα να ξεκουραστώ… είπε τελικά ο Σαρλ και σηκώθηκε όρθιος. 
-Ξέρετε, υπάρχει κάποιος που δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης… Κινδυνεύετε… είπε με ηρεμία ο Τζόνας.
-Το γνωρίζω. Έχω δει το όραμα… απάντησε ο Σαρλ το ίδιο ήρεμα. Ο Πίτερ δεν φάνηκε να ξαφνιάζεται. Η Τατιάνα Μος του είχε μιλήσει για το όραμα που είχε δει εκείνη και της είχε υποσχεθεί να μην το πει σε κανέναν. 
Ο Τζόνας κοίταξε τον Σαρλ με προσοχή. 
-Είναι αλήθεια ότι βλέπετε οράματα για σημαντικά γεγονότα πριν συμβούν; 
-Και όχι μόνο… 
Ο Σαρλ στάθηκε δίπλα στη πόρτα. Ο Πίτερ κατευθύνθηκε στο τραπεζάκι που είχε πάνω το σκάκι και κοίταξε την παρτίδα που βρισκόταν στη μέση. 
-Ποιανού σειρά είναι; Ρώτησε ο Πίτερ…
-Του πατέρα σου...
Ο Πίτερ πάγωσε και ο Σαρλ άνοιξε την πόρτα.

Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2026

Ο Ιππότης με το Κυκλάμινο


Οι γιορτές στο Boxhall είχαν τελειώσει. Το μοναδικό πράγμα που τις θύμιζε ήταν το χιόνι στους δρόμους. Ακόμα και στην Πλατεία του Κύβου, οι εργάτες του Δήμου ξεστόλιζαν τα δέντρα και τα φώτα που έδιναν τόση χαρά τα Χριστούγεννα σε μεγάλους και μικρούς. 
-Ρε μαλακα κράτα καλά την σκάλα! Φώναξε εκνευρισμενος ο Στιβ Μπόρισον. Ο Μάνουελ Κρις ταραγμένος έβαλε όλο το βάρος του στην βάση της σκάλας. 
Ο Στιβ έκανε λίγο το σώμα του δεξιά και αριστερά για να ελέγξει την σταθερότητα της. Έπειτα με πολλή προσοχή έβαλε το ένα πόδι πάνω στο δέντρο και τεντωσε το χέρι του να φτάσει το άστρο στην κορυφή του. 
-Λίγο ακόμα… του έδωσε κουράγιο ο Μάνουελ. 
Ο Στιβ πήρε μια βαθιά ανάσα και κρατώντας την έκανε μια απότομη κίνηση χτυπώντας το αστέρι. Εκείνο έφυγε από την θέση του και αν δεν ήταν τα κλαδιά να ανακόψουν την πτώση του, θα είχε γίνει κομμάτια. 
-Αφού δεν το έφαγα στο κεφάλι! Σχολίασε ο Μάνουελ κρατώντας πάντα την σκάλα μέχρι να κατέβει ο ριψοκίνδυνος άντρας. 
Ο Στιβ κατέβηκε και τίναξε τα χέρια του. 
-Τα φωτάκια μας έμειναν; ρώτησε κοιτώντας διερευνητικα το δέντρο. 
-Ναι, αλλά πρέπει να τα βγάλουμε από το ρεύμα.
-Παίρνουν από την εκκλησία… Έλα, πάμε! 
Οι δύο άντρες κατευθυνθηκαν στον γοτθικό ναό που βρισκόταν στην πλατεία. Έσυραν τις βαριές πόρτες της και μπήκαν μέσα. Ο Μάνουελ κοίταξε με δέος τον ναό. Αν και κάτοικος του Boxhall, δεν είχε μπει ποτέ μέσα. Το φως της ημέρας ίσα που έφτανε μέσα από τα χρωματιστά βιτρό και το φως των κεριών τρεμοπαιζαν στους τοίχους. Καθώς προχωρούσαν πιο μέσα, τα βήματα τους ήταν ελαφρά και αθόρυβα, σαν να μην ήθελαν να σπάσουν αυτή την ιερή σιωπή που επικρατούσε. Ο Στιβ κατευθύνθηκε προς μια μεριά μόνος του και εξαφανίστηκε. Το βλέμμα του Μάνουελ έπεσε σε μια κολώνα του ναού: Εκεί βρισκόταν ένας τεράστιος πίνακας και από κάτω πολλά μπουκέτα με κυκλάμινα που έδιναν την μυρωδιά τους σε όλο το ναό. Ο πίνακας απεικόνιζε έναν Ιππότη με κεφάλι σκελετού. Στο ένα χέρι κρατούσε ένα κυκλάμινο και στο άλλο έναν μικρό Κύβο να ίπταται. Μια ανατριχίλα διαπέρασε όλη την σπονδυλική στήλη του Μάνουελ. Ήταν τόσο τρομακτικό και ταυτόχρονα τόσο όμορφο. Ένα χέρι ακούμπησε την πλάτη του και τινάχθηκε ολόκληρος. 
-Έλα, έβγαλα το ρεύμα, πάμε να βγάλουμε τα φωτάκια… είπε ψιθυριστά ο Στιβ. 
-Αυτός ποιος είναι; ρώτησε ο Μάνουελ χωρίς να πάρει τα μάτια του από τον πίνακα. 
-Ο Ιππότης με το Κυκλάμινο. Δεν έχεις ακούσει τον μύθο του; 
-Όχι… 
-Είναι ο λόγος που στο Boxhall χαρίζουμε Κυκλάμινα την πρωτοχρονιά. Βέβαια η φιγούρα του απέκτησε και άλλη σημασία μετά την Χαμένη Δεκαετία. 
-Σσσσσ…. Μην την ξαναναφερεις! Είπε πανικοβλητος ο Μάνουελ και άρχισε να κοιτάει με αγωνία τριγύρω μήπως τους άκουσε κανένας. 
Βγήκαν βιαστικά από τον ναό και δεν αντάλλαξαν καμία άλλη κουβέντα.