Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πίτερ Χέιλ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πίτερ Χέιλ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026

Η Ομίχλη του Κύβου - Β' Μέρος


Ο Σαρλ κατέβασε τα μάτια. 
-Τις επόμενες μέρες δεν μπορούσα να ησυχάσω. Έβλεπα ξανά και ξανά οράματα με το πλοίο να χάνεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως. Άκουγα ξανά και ξανά τις κραυγές και τις φωνές τους. Γιατί από όλους αυτούς που είχαν εισιτήριο να είμαι εγώ εκείνος που έμεινε πίσω; Γιατί να είμαι εκείνος που βλέπει όλα αυτά τα τρομερά οράματα; Γιατί εγώ; Δεν έτρωγα. Δεν κοιμόμουν. Ήμουν σαν ζωντανός νεκρός. Μετά από μερικές μέρες ανέβασα πυρετό… Νόμιζα πως ήταν από την εξάντληση… Και έπειτα οι σπασμοί… Μέχρι που μια μέρα κατέρρευσα και όταν άνοιξα και πάλι τα μάτια μου, βρισκόμουν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview. 
-Τι σας είπαν εκεί; Ρώτησε με περιέργεια ο Τζόνας. Ο Σαρλ σήκωσε τους ώμους του.
-Τι να μου πουν; Δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι. Το μόνο που έκαναν ήταν να μου δίνουν μια χούφτα χάπια καθημερινά και να με αφήνουν να παίζω σκάκι. Πίστευαν ότι με όλα αυτά θα σταματήσουν τα οράματα. Φυσικά δεν σταμάτησαν ποτέ. Τους έλεγα πως ήμουν καλά και πως ήθελα να γυρίσω στο σπίτι μου, αλλά δεν με άφηναν να φύγω. Μέχρι που μια μέρα άρχισαν να φτάνουν δεκάδες άνθρωποι με τα ίδια συμπτώματα με μένα…. Πρώτα οράματα… έπειτα πυρετός και σπασμοί… 
-Και τις περισσότερες φορές, θάνατος… Η Ομίχλη του Κύβου… είπε ο Πίτερ.
-Η αρχή της Χαμένης Δεκαετίας… πρόσθεσε ο Τζόνας. Ο Πίτερ τον αγριοκοίταξε. 
-Είπαμε ότι δεν αναφέρουμε την Χαμένη Δεκαετία… είπε στον Τζόνας νουθετώντας τον. 
-Ε να λοιπόν που μιλάμε! Η Ομίχλη του Κύβου εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το Boxhall. Εκατοντάδες πέθαναν, ελάχιστοι επέζησαν. Και ο άνθρωπος μπροστά μας είναι ο πρώτος που επέζησε! Μπορούν να διαγράψουν όλα τα αρχεία, αλλά όχι τις μνήμες! Είπε ξεσπώντας ο Τζόνας και έπειτα στράφηκε στον Σαρλ: Στην πυρκαγιά του Shadowood βρέθηκε ένα χαρτί του στρατού με το όνομα σας, ξέρετε γιατί; 
Ο Σαρλ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. 
-Όταν ξέσπασε η Ομίχλη του Κύβου και άρχισαν οι θάνατοι, ήθελαν να καταλάβουν από που προήλθε όλο αυτό και γιατί επιβίωσα… Με μετέφεραν στο στρατόπεδο στην Περιοχή Χ, σε έναν θάλαμο αποστειρωμένο και απομονωμένο και άρχισαν τα πειράματα… Ο Σαρλ κόμπιασε και ακούμπησε το θολό του μάτι… Έμειναν και οι τρεις σιωπηλοί.  Νομίζω πως θα πρέπει να φύγετε… ξέρετε… κουράστηκα και θα ήθελα να ξεκουραστώ… είπε τελικά ο Σαρλ και σηκώθηκε όρθιος. 
-Ξέρετε, υπάρχει κάποιος που δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης… Κινδυνεύετε… είπε με ηρεμία ο Τζόνας.
-Το γνωρίζω. Έχω δει το όραμα… απάντησε ο Σαρλ το ίδιο ήρεμα. Ο Πίτερ δεν φάνηκε να ξαφνιάζεται. Η Τατιάνα Μος του είχε μιλήσει για το όραμα που είχε δει εκείνη και της είχε υποσχεθεί να μην το πει σε κανέναν. 
Ο Τζόνας κοίταξε τον Σαρλ με προσοχή. 
-Είναι αλήθεια ότι βλέπετε οράματα για σημαντικά γεγονότα πριν συμβούν; 
-Και όχι μόνο… 
Ο Σαρλ στάθηκε δίπλα στη πόρτα. Ο Πίτερ κατευθύνθηκε στο τραπεζάκι που είχε πάνω το σκάκι και κοίταξε την παρτίδα που βρισκόταν στη μέση. 
-Ποιανού σειρά είναι; Ρώτησε ο Πίτερ…
-Του πατέρα σου...
Ο Πίτερ πάγωσε και ο Σαρλ άνοιξε την πόρτα.

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026

Gambit - Α' Μέρος


-Είσαι σίγουρος γι’ αυτό που πάμε να κάνουμε; Ρώτησε ο Πίτερ Χέιλ τον Τζόνας καχύποπτα. Ο Τζόνας Έβανς έγνεψε καταφατικά το κεφάλι του. 
-Είναι ο μόνος τρόπος για να μας μιλήσει ο Σαρλ Ααρών…
-Να ξέρεις, δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω τον θάνατο του πατέρα μου για να κερδίσω συμπάθεια… είπε με πολύ έντονο τρόπο ο Πίτερ.
-Δεν θες να πάρεις απαντήσεις; Ρώτησε ο Τζόνας και τον κοίταξε στα μάτια. Ο Πίτερ κατέβασε το κεφάλι του. Όλα αυτά τα χρόνια είχε τόσα πολλά ερωτήματα. Δεν ήταν σίγουρος πως ο Σαρλ Ααρών μπορούσε να τα απαντήσει, αλλά τουλάχιστον ένιωθε ότι ήταν κάποιος που συνδέεται άμεσα με το Sea Monster. 
Στάθηκαν μπροστά στη πόρτα του σπιτιού. Το μάτι του Πίτερ έπεσε στις ανθισμένες πετούνιες, το χώμα στις γλάστρες ήταν υγρό, κάποιος τις είχε ποτίσει πριν λίγη ώρα. Ο Τζόνας χτύπησε το κουδούνι και λίγο μετά, μια κάνη καραμπίνας φάνηκε από τη χαραμάδα της πόρτας.  
-Ποιοι είστε και τι θέλετε; Ακούστηκε η φωνή του Σαρλ Ααρών.
-Ωραία αρχή κάναμε… είπε ο Πίτερ στον Τζόνας ψιθυριστά και εκείνος απάντησε με μια διακριτική αγκωνιά. 
-Κύριε Ααρών, θα θέλαμε να σας μιλήσουμε, είμαστε δημοσιογράφοι και…
-Δεν μιλάω σε δημοσιογράφους, φύγετε... 
-Ξέρετε, ο πατέρας του ήταν στο Sea Monster... Ο Πίτερ αγριοκοίταξε τον Τζόνας γι’ αυτό που μόλις ξεστόμισε. Η κάνη της καραμπίνας πήγε πάνω στον Πίτερ. 
-Ποιος είναι ο πατέρας σου;
-Χέιλ… Έντγκαρ Χέιλ…
Επικράτησε για λίγο σιωπή. Έπειτα ο Σαρλ κατέβασε την καραμπίνα και άνοιξε διάπλατα την πόρτα. 
-Περάστε μέσα… Συγχωρήστε λίγο την ακαταστασία… 
Το σπίτι του Σαρλ Ααρών δεν ήταν μεγάλο. Είχε μόνο ένα μικρό σαλονάκι, μια κουζίνα και ένα ξεχωριστό υπνοδωμάτιο. Το φυσικό φως έμπαινε από τα παράθυρα και τα έπιπλα ήταν παλιά και βαριά. Σε αντίθεση με όσα τους είπε στην πόρτα, το σπίτι ήταν μαζεμένο, περιποιημένο και στη διακόσμηση επικρατούσε το πράσινο χρώμα. Δίπλα από ένα παράθυρο ήταν στημένο ένα σκάκι. 
Ο Πίτερ και ο Τζόνας κάθισαν στον καναπέ ενώ ο Σαρλ πήγε στην κουζίνα κουτσαίνοντας, έβαλε δυο ποτήρια χυμό και τα πρόσφερε στους επισκέπτες του. 
-Συγχωρήστε με για την υποδοχή… Ζούμε σε άγριους καιρούς… απολογήθηκε ο Σαρλ Ααρών. Η φωνή του ήταν ήρεμη και γλυκιά και η ενέργεια του δεν είχε καμία σχέση με τον επιθετικό άνθρωπο της πόρτας. 
-Έχετε δίκιο… ξέρετε, τους τελευταίους μήνες δολοφονούνται Επιζώντες της Ομίχλης… είπε ο Τζόνας ελπίζοντας να μπει κατευθείαν στο θέμα. Μα ο Σαρλ τον αγνόησε τελείως και η προσοχή του στράφηκε στον Πίτερ.
-Ώστε ο πατέρας σου είναι ο Έντγκαρ… Ξέρεις, συναντιόμασταν κάθε Τετάρτη στην Σκακιστική Λέσχη.  Η βραδιά πάντα τελείωνε παίζοντας οι δυο μας την τελευταία παρτίδα. Εξαιρετικός σκακιστής με πολύ αναλυτική σκέψη: πότε πρέπει να θυσιάζει κάποιο κομμάτι για έναν μεγαλύτερο σκοπό και πότε όχι… Αν και μερικές φορές βιαστικός και ανυπόμονος…
-Αγαπούσε πολύ το σκάκι ναι.. όταν ήμουν μικρός μου έμαθε να παίζω και με άφηνε πάντα να κερδίζω για να μην το παρατήσω… είπε γελώντας ο Πίτερ . Ώστε… θα επιβιβαζόσασταν κι’ εσείς στο Sea Monster για να πάτε στο τουρνουά… 
Τα μάτια του Σαρλ καρφώθηκαν στο κενό. Το ένα θολό του μάτι, έμοιαζε να γίνεται ακόμα πιο λευκό. 
-8 μέρες, 15 από τους καλύτερους σκακιστές του Boxhall και εγώ…  Όμως την προηγούμενη νύχτα… ο Σαρλ κόμπιασε και σταμάτησε για λίγο. Όμως την προηγούμενη νύχτα άρχισα να βλέπω διάφορα οράματα… Το πλοίο να χάνεται μέσα στο φως… Φωνές και κραυγές… Τόσο ανατριχιαστικές… Ξύπνησα και δεν ήθελα να μπω στο Sea Monster. Δεν μπορούσα όμως να χάσω και το τουρνουά. Όσο πλησίαζα στο λιμάνι, τόσο πιο έντονα γινόταν τα οράματα, τόσο πιο δυνατές οι κραυγές… Τόσο δυνατές που έπρεπε να σταματάω και να καλύπτω τα αυτιά μου… Όταν έφτασα στο λιμάνι, το Sea Monster είχε μόλις αποπλεύσει… 
Στο δωμάτιο επικρατούσε σιωπή. Ο Πίτερ έσφιγγε τα χέρια του για να μην του φύγουν τα δάκρυα. Ο Τζόνας είχε γύρει μπροστά και άκουγε με απόλυτη προσοχή.
-Και μετά; Τι έγινε; Ρώτησε ο Τζόνας.

Πέμπτη 23 Ιουλίου 2026

Ανθισμένες Πετούνιες



Ο Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν έσβησε το τσιγάρο στο χώμα. Κοίταξε το σπίτι απέναντι: Ένα μικρό ξύλινο σπίτι στο Plain Fields με πράσινα παράθυρα και πόρτα, ένα μικρό κήπο και μια κόκκινη ξύλινη σκεπή. Με αργά βήματα κατευθύνθηκε στη πόρτα και στάθηκε λίγο πριν χτυπήσει. Έβγαλε το εισπνεόμενο σπρέι, πήρε μια βαθιά ανάσα και χτύπησε την πόρτα. Έβαλε τα χέρια στις τσέπες και κοίταξε τις ανθισμένες πετούνιες στις γλάστρες της αυλής. Η πόρτα μισάνοιξε ξαφνικά και η κάννη μιας καραμπίνας ξεπρόβαλλε από το άνοιγμα. Πίσω από αυτήν ήταν ένας άνδρας γύρω στα 65, φαλακρός στην κορυφή με γκρίζα ατημέλητα μαλλιά στα πλάγια και βαθιές ρυτίδες στο πρόσωπο του. Το ένα μάτι του ήταν θολό, σχεδόν λευκό ενώ με το άλλο κοίταζε ερευνητικά τον Βίκτορ. 
-Τι θέλετε; ρώτησε με κοφτό και απότομο τρόπο ο άνδρας πίσω από την πόρτα. 
Ο Βίκτορ σήκωσε ήρεμα λίγο τα χέρια του. 
-Ο κύριος Σαρλ Ααρών; 
-Ξαναρωτάω, τι θέλετε; ο άνδρας είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του και έκανε μια νευρική κίνηση με την καραμπίνα. 
-Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν… είπε και με αργές κινήσεις έβγαλε το σήμα από το πουκάμισο του. Θέλω μονάχα να μιλήσουμε… 
-Δεν έχω να πω τίποτα στις Αρχές, φύγετε… αυτή τη φορά σήκωσε με σταθερό χέρι την καραμπίνα προς το κεφάλι του Επιθεωρητή.
-Κινδυνεύετε… Σας σκοτώνουν όλους… είπε πιο ψιθυριστά ο Βίκτορ στον Σαρλ. Ο Σαρλ κατέβασε την καραμπίνα. Έμεινε για λίγο σιωπηλός κοιτάζοντας τον Βίκτορ μέσα στα μάτια. Ο Βίκτορ κατέβασε τα χέρια του πολύ αργά, ίσως η προειδοποίηση να τον είχε κάνει να το σκεφτεί περισσότερο. 
-Δεν κινδυνεύω λιγότερο μαζί σας… Μη ξαναέρθετε… είπε ο Σαρλ τελικά και έκλεισε την πόρτα. 
Ο Βίκτορ ξεφύσηξε κοιτώντας την κλειστή πόρτα. Μπήκε στο αυτοκίνητο του και έδεσε την ζώνη. Κοίταξε λίγο το σπίτι του Σαρλ με τις ανθισμένες πετούνιες. Έβγαλε το κινητό του και σχημάτισε ένα νούμερο. 
-Ναι; Τζόνας; Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν εδώ… Χρειάζομαι την βοήθεια σου…
-Επιθεωρητά… Ναι, ευχαρίστως, πως μπορώ να σας βοηθήσω; ακούστηκε η φωνή του Τζόνας Έβανς από την άλλη γραμμή.
-Βρήκα τον Σαρλ Ααρών… αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να του μιλήσω. Είναι πολύ καχύποπτος και εχθρικός με τις Αρχές… Σκεφτόμουν αν μπορείς να του μιλήσεις εσύ.. Ίσως είναι πιο ανοιχτός με έναν δημοσιογράφο…
-Μπορώ να προσπαθήσω, αλλά να ξέρετε, ακόμα και σε δημοσιογράφους είναι δύσκολο να ανοιχτούν, εκτός αν υπάρχει κάποιος λόγ…. Ξαφνικά ο Τζόνας σταμάτησε να μιλάει. 
-Τι συμβαίνει; 
-Ξέρετε τι; Θα πάρω μαζί μου τον Πίτερ Χέιλ… Σε αυτόν θα μιλήσει…
-Γιατί συγκεκριμένα σε αυτόν; Ρώτησε με περιέργεια ο Βίκτορ.
-Ο πατέρας του ήταν επιβάτης στο Sea Monster... Στείλτε μου την διεύθυνση, αφήστε τα υπόλοιπα πάνω μου, θα πείσω εγώ τον Πίτερ…

Πέμπτη 16 Ιουλίου 2026

Ασθενής 0


Η περιοχή του Shadowood ήταν γεμάτη καμένα δέντρα και το ελαφρύ αεράκι γέμιζε τα πνευμόνια με την μυρωδιά καμένου ξύλου. Πολύ ψηλά στο λόφο, υπήρχαν τα απομεινάρια μιας ξύλινης καλύβας, μόνο τα δοκάρια και ο σκελετός είχαν απομείνει. Κάτω χαμηλά στο δρόμο μια μικρή ξύλινη εξέδρα είχε στηθεί και οι δημοσιογράφοι περίμεναν υπομονετικά για τις δηλώσεις του αρχηγού της πυροσβεστικής. 
Ο Τζίμι Άσλερ ανέβηκε πάνω και στάθηκε μπροστά να κάνει δηλώσεις ενώ πίσω του ακολούθησε ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν και στάθηκε πιο πίσω με τα χέρια πίσω από την πλάτη του. 
-Η έρευνα για τα αίτια της πυρκαγιάς βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η αρχική εστία εντοπίζεται σε μια αυθαίρετη καλύβα στη μέση του δάσους… Καθώς η έρευνα συνεχίζεται, δεν έχουμε εικόνα αν οφείλεται σε ατύχημα, προς το παρόν δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κανένα σενάριο, συμπεριλαμβανομένου αυτό του εμπρησμού.  
-Έχουν βρεθεί απανθρακωμένοι άνθρωποι στην καλύβα; Ρώτησε ο Τζόνας Έβανς κρατώντας ένα μαγνητοφωνάκι. Δίπλα του ο Πίτερ Χέιλ τραβούσε φωτογραφίες.
-Συνεργεία ερευνούν τόσο την καλύβα όσο και την γύρω περιοχή. Σας ευχαριστώ όλους… είπε ο Τζίμι Άσλερ και κατέβηκε από την εξέδρα. 
Καθώς το πλήθος διαλυόταν ο Πίτερ τράβηξε παράμερα τον Τζόνας.
-Θέλω να βγάλω καλύτερες φωτογραφίες της καλύβας. Έλα, πάμε από εδώ. 
Περπάτησαν γύρω στα 200 μέτρα για να φύγουν από την περιοχή που είχε αποκλείσει η πυροσβεστική και η αστυνομία. Καθώς έμπαιναν προς το καμένο δάσος με προσοχή ένα αεράκι φύσηξε παίρνοντας μαζί του λίγη στάχτη. Κάλυψαν λίγο τα πρόσωπα τους για να μην μπει στάχτη στα μάτια του, όταν ο Τζόνας πρόσεξε ένα μισοκαμένο κομμάτι χαρτί να ξεπροβάλει από τις στάχτες που σήκωσε ο αέρας. Το πήρε στα χέρια του. Ήταν φανερά κιτρινισμένο από την φωτιά και έλλειπε το μεγαλύτερο μέρος του εγγράφου. Το μόνο που μπόρεσε να διαβάσει ήταν: Σάρλ Ααρών – Ασθενής 0. 
-Πίτερ… κοίτα… είπε ο Τζόνας δίνοντας το χαρτάκι στον Πίτερ. Ο Πίτερ το διάβασε με προσοχή και άλλαξε το πρόσωπο του χρώμα. Τι συμβαίνει; Ρώτησε ο Τζόνας γεμάτος ανησυχία.
-Ο Σαρλ Ααρών είναι ο μοναδικός που δεν ανέβηκε στο Sea Monster... Έπειτα από το ναυάγιο τον έκλεισαν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview... 
Έμειναν για λίγα δευτερόλεπτα και οι δυο σιωπηλοί.
-Έλα, πρέπει να βρούμε τον Επιθεωρητή Ντιν… είπε ξαφνικά ο Τζόνας και άρχισε να τον τραβάει προς το μέρος που βρισκόταν η αστυνομία. Ο Πίτερ δεν καταλάβαινε, προσπαθούσε να τον ρωτήσει αλλά ο Τζόνας ήταν τόσο φουριόζος που δεν άκουγε τίποτα. Έφτασαν στο σημείο που βρισκόταν η αστυνομία και ο Τζόνας έκανε με μανία νοήματα στον Βίκτορ Ντιν να τον προσέξει. Ο Επιθεωρητής μόλις τον είδε, πλησίασε τους δυο δημοσιογράφους.
-Κύριε Έβανς… είπε ο Βίκτορ αλλά ο Τζόνας τον διέκοψε κατευθείαν.
-Επιθεωρητά, από εδώ ο Πίτερ Χέιλ, Πίτερ από εδώ ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν, κοίτα τι βρήκαμε! Είπε ο Τζόνας με μια ανάσα και έδωσε το χαρτάκι στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ κοίταξε με προσοχή το χαρτί. 
-Σαρλ Άαρων – Ασθενής μηδέν… μονολόγησε ο Βίκτορ. Υπάρχει η γωνία κάποιου λογότυπου, είμαι σίγουρος ότι είναι της στρατιωτικής βάσης, το έχω δει πολλές φορές… 
-Γιατί να ενδιαφέρονται για έναν επιζώντα του Sea Monster κλεισμένο στο Gardenview; Ρώτησε με μεγάλη απορία ο Πίτερ…
-Δεν είναι πια στο Gardenview... βγήκε πριν μερικά χρόνια και ζει μόνος στο Plain Fields... είπε ο Βίκτορ Ντιν το ίδιο σκεφτικός. 
-Είναι ο πρώτος ασθενής της Ομίχλης του Κύβου! Είπε με γουρλωμένα μάτια ο Τζόνας… Κινδυνεύει! 
-Δεν νομίζω ότι ο στρατός βγαίνει και δολοφονεί Επιζώντες… είπε ο Βίκτορ.
-Θέλετε να πείτε… ότι κάποιος δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης; Είπε ο Πίτερ και το μυαλό του έτρεξε κατευθείαν σε όσα του είχε πει η Τατιάνα Μος.
-Θα σας εξηγήσω μια άλλη φορά… προς το παρόν νομίζω ότι πρέπει να επισκεφτώ τον κύριο Σαρλ Ααρών… είπε ο Επιθεωρητής και έβαλε το χαρτάκι στην τσέπη του.

Πέμπτη 23 Απριλίου 2026

Επανασύνδεση


Το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στην πύλη της έπαυλης της Τατιάνας Μος. Δυο άντρες με μαύρο κουστούμι, μαύρα γυαλιά και όπλο στη ζώνη τους κατευθύνθηκαν προς αυτό και έκαναν νόημα να ανοίξει το παράθυρο.
-Έχετε κάποιο ραντεβού; Ρώτησε ο ένας από τους δύο άντρες. 
-Όχι… Αλλά σίγουρα θα με περιμένει… πείτε της, Πίτερ Χέιλ…
Ο δεύτερος άντρας απομακρύνεται λίγο, πιάνει τον ασύρματο, γυρίζει πλάτη και κάτι λέει ψιθυριστά. Λίγο μετά επιστρέφει. 
-Μπορείτε να περάσετε κύριε Χέιλ…
Οι μεγάλες πόρτες ανοίγουν και ο Πίτερ πέρασε μέσα. Ένας άλλος άντρας του κάνει σήμα που να παρκάρει και συνεχίζει να κάνει την περίμετρο της έπαυλης. Ο Πίτερ κατεβαίνει κάτω και δυο άντρες τον σταματάνε στην είσοδο. 
-Αν έχετε όπλο, καλύτερα να το παραδώσετε σε εμάς…
-Δεν έχω όπλο…
-Σας πειράζει να κάνουμε έναν έλεγχο;
Ο Πίτερ έκανε νόημα να προχωρήσουν στον έλεγχο και αφού τον έψαξαν, τον άφησαν να χτυπήσει το κουδούνι. 
Η πόρτα άνοιξε και μια υπηρέτρια τον οδήγησε στο σαλόνι όπου τον περίμενε η Τατιάνα Μος.
-Πίτερ! Τι ευχάριστη έκπληξη! Σηκώθηκε αμέσως και πήγε να τον αγκαλιάσει. 
-Ήρθα λοιπόν, όπως υποσχέθηκα! Απάντησε ο Πίτερ και ανταπέδωσε την αγκαλιά. Κάθισαν και οι δυο στον καναπέ. 
-Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να τηρήσεις την υπόσχεση σου… 
-Μα γιατί, είναι πάντα ευχάριστο να βλέπεις παλιούς φίλους, ακόμα και αν έχουν αλλάξει πολλά… 
-Έχουν αλλάξει όντως πολλά… το βλέμμα της Τατιάνας σκοτείνιασε λίγο. 
-Μιλώντας για αλλαγές, βλέπω ότι έχεις βάλει μεγάλη ασφάλεια… Παλιότερα ήταν πιο εύκολο να μπω μέσα… είπε χαριτολογώντας ο Πίτερ. Μα σοβάρεψε απότομα όταν είδε το ανήσυχο βλέμμα της Τατιάνας. Σηκώθηκε και κοίταξε γύρω το δωμάτιο για να σιγουρευτεί ότι είναι μόνοι τους.
-Ναι τις τελευταίες μέρες έχω αυξήσει τόσο πολύ την ασφάλεια…
-Τι συμβαίνει Τατιάνα; 
Εκείνη έριξε άλλη μια ματιά γύρω της και του έπιασε τα χέρια σφιχτά.
-Πίτερ, είδα ένα όραμα… και από τότε έχω τρομάξει πολύ… ο Πίτερ είδε στο μέτωπο της Τατιάνας να πετάγεται μια φλέβα.
-Ηρέμησε… 
-Έπαιζα πιάνο… και τότε είδα ένα όραμα… Ένα όπλο με σιγαστήρα να με σημαδεύει… Δεν είδα ποιος το κρατούσε… Αλλά ήταν έτοιμος να με σκοτώσει…
-Γι’ αυτό και τόση ασφάλεια; Ρώτησε δύσπιστος ο Πίτερ.
-Ναι… 
-Τατιάνα, μπορεί να σε πήρε ο ύπνος και να…
-Δεν ήταν όνειρο Πίτερ. Τον διέκοψε η Τατιάνα. 
-Σίγουρα πάντως δεν μπορείς να ζεις μέσα στον φόβο επειδή είδες κάτι…
-Θέλω να σου πω κάτι… Αλλά θέλω να υποσχεθείς πως θα μείνει μεταξύ μας… τα χέρια της Τατιάνας άρχισαν να τρέμουν. 
-Το υπόσχομαι…
Η Τατιάνα κοίταξε ακόμα μια φορά γύρω της για να σιγουρευτεί ότι είναι μόνη της. Έπειτα έσκυψε στο αυτί του Πίτερ.
-Πριν λίγο καιρό είχα άλλο ένα όραμα… ένα αεροπλάνο να πέφτει… λίγες εβδομάδες μετά έπεσε η πτήση BH2602...

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026

Το Πόρισμα



Στην αίθουσα τύπου του Δημαρχείου επικρατούσε αναστάτωση. Από στιγμή σε στιγμή περίμεναν τον δήμαρχο να κάνει δηλώσεις και όλος ο χώρος ήταν γεμάτος από φωτογράφους και δημοσιογράφους. Ο Πίτερ Χέιλ που είχε πάρει θέση μπροστά, έκανε νόημα στον Τζόνας Έβανς να έρθει προς το μέρος του που είχε χώρο. 
-Από εδώ είμαστε πιο κοντά, να έχεις πάντα τα μάτια σου ανοιχτά… είπε ο Πίτερ στον Τζόνας. 
Και οι δύο δούλευαν για το Boxhaller αλλά από την πρώτη στιγμή που ήρθε ο Τζόνας, ο Πίτερ έδινε πάντα συμβουλές στον νεαρό δημοσιογράφο. Ίσως επειδή του θύμιζε λίγο τον εαυτό του όταν ήταν και εκείνος νεότερος και ανυποψίαστος για την πόλη. Αλλά και ο Τζόνας εκτιμούσε ιδιαίτερα τον έμπειρο φωτογράφο, ένιωθε τον Πίτερ σαν πατέρα του. 
Ο Αλεξάντερ Κάιν μπήκε στην αίθουσα με απόλυτη σοβαρότητα και όλα τα φώτα από τα φλας άστραψαν στο πρόσωπο του. Πήρε θέση μπροστά στο μικρόφωνο και περίμενε μέχρι όλοι να κάνουν ησυχία. 
-Η έρευνα για τα αίτια πτώσης του αεροπλάνου της πτήσης BH2602, συνεχίζεται. Σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις υπήρξε βλάβη στο σύστημα πλοήγησης χωρίς όμως να μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο του ανθρώπινου λάθους. Εγώ και το δημοτικό συμβούλιο εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων και η πόλη θα είναι δίπλα τους σε οτιδήποτε χρειαστούν. Ευχαριστώ.
Ξαφνικά φασαρία από τις ανεπάλληλες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, μα ο Αλεξάντερ δεν απάντησε σε καμία, με την ίδια σοβαρότητα αποχώρησε από την αίθουσα. 
Λίγο αργότερα στο αυτοκίνητο, ο Τζόνας καθόταν στην θέση του συνοδηγού και περίμενε τον Πίτερ να βάλει την φωτογραφική μηχανή του στο πορτμπαγκάζ. Άκουγε και ξανάκουγε την ηχογράφηση των δηλώσεων «βλάβη στο σύστημα πλοήγησης… ανθρώπινο λάθος…». Ο Πίτερ μπήκε στη θέση του οδηγού και έκλεισε με δύναμη την πόρτα. 
-Σε πάω σπίτι; 
-Ναι.. απάντησε ο Τζόνας αφηρημένος. 
Στον δρόμο, επικρατούσε σιωπή μέσα στο αυτοκίνητο. Ο Τζόνας κοιτούσε από το παράθυρο τα φώτα της πόλης και κουνούσε νευρικά το δεξί του πόδι. 
-Σταμάτα το πόδι, μου αποσπάς την προσοχή… παρατήρησε ο Πίτερ. Με το ένα χέρι έβγαλε ένα τσιγάρο και το άναψε. Άνοιξε λίγο το παράθυρο του οδηγού και φύσηξε το καπνό. 
-Δεν μπορώ να βλέπω απέναντι το γραφείο της Άννας άδειο, δεν μπορώ να το πιστέψω… είπε ο Τζόνας.
Ο Πίτερ δεν απάντησε. Πήρε μονάχα μια τζούρα. 
-Μα πως μπορείς να είσαι τόσο ήρεμος; Πως; Ξέσπασε ο Τζόνας. 
Ο Πίτερ σταμάτησε στο φανάρι και τον κοίταξε στα μάτια. 
-Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν… Μα η απάντηση αυτή εξόργισε περισσότερο τον Τζόνας.
-Συμβαίνουν; Το ξέρεις ότι είναι η μεγαλύτερη τραγωδία μετά το Sea Monster; Και ξέρεις τι άλλο έχουν κοινό; Και στα δύο υπάρχουν αναφορές ότι ο Κύβος άργησε να γυρίσει για λίγο. 
-Αυτά είναι αηδίες… 
-Αηδίες; Πως μπορείς να είσαι τόσο κυνικός; Τόσες απώλειες είχαμε με την πτήση BH-2602 και το Sea Mon.... 
-Άκου μικρέ! διέκοψε με μια έκρηξη ο Πίτερ. Δεν μπορείς να ξέρεις πως νιώθω! Εγώ ένιωσα στο πετσί μου την απώλεια! Ήταν ο πατέρας μου στο Sea Monster! Μη μου κάνεις λοιπόν μαθήματα σε μένα! 
Ο Τζόνας τρόμαξε με την αντίδραση του και σιώπησε. Ποτέ δεν είχε δει τον Πίτερ να χάνει την ψυχραιμία του. 
-Συγνώμη… 
Ο Πίτερ δεν απάντησε. Πέταξε το τσιγάρο του από το ανοιγμένο παράθυρο.




Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026

Το φωτογραφικό κάδρο



Μπήκε στο ασανσέρ από τον τελευταίο όροφο του κτιρίου Bird και πάτησε το ισόγειο. Έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Επιτέλους τελείωσε και αυτό. Δεν είχε καμία πρόθεση να βρεθεί στο φιλανθρωπικό gala εκείνη την μέρα, όμως έπρεπε να καλύψει έναν συνάδελφο που ήταν άρρωστος. Είχε εδώ και χρόνια αποφασίσει να απέχει από την φωτογραφική κάλυψη των κοινωνικών εκδηλώσεων. Είχε κουραστεί αφάνταστα από την ίντριγκα των διάσημων της πόλης. Τώρα πια ως φωτογράφος στο Boxhaller, προτιμούσε να καλύπτει το πολιτικό και αστυνομικό ρεπορτάζ. Όμως πάντα έλεγε ότι το Flashway του είχε μάθει να βλέπει τα πράγματα μέσα από την φωτογραφική μηχανή του αλλιώς. Για παράδειγμα απόψε μπορούσε να δει τον προηγούμενο δήμαρχο Χέκτορ Θόρν να προσπαθεί να κερδίσει πίσω την κοινωνική του θέση με μια μεγάλη δωρεά και τον Μαξ Μπελ να προσπαθεί να πάρει αποστάσεις από εκείνον στην άλλη μεριά της αίθουσας. Ή ο Αλεξάντερ Κάιν που μιλούσε με τον Φρανκ Κάρτερ. Κοίταξε σε ποιον όροφο βρισκόταν. Είχε ακόμα αρκετά μέχρι να φτάσει στο ισόγειο. Κοίταξε στην μηχανή του τις φωτογραφίες που τράβηξε. Ο Άλαν Τρεντ χαμογελαστός με τον Τζίτζι Ντε Φέρο με ένα ποτήρι σαμπάνιας στο χέρι. Έπειτα η άβολη φωτογραφία του Άλαν Πρικ, από το πρόσωπο του μπορούσε κάποιος να καταλάβει ότι είναι η πρώτη φορά βρίσκεται σε τέτοιες εκδηλώσεις. Κατέβασε την φωτογραφική του μηχανή καθώς έφτανε στο ισόγειο. Οι πόρτες άνοιξαν και βλέπει μπροστά του την Τατιάνα Μος. 

-Πίτερ! Φώναξε με έκπληξη στα μάτια της.

Ο Πίτερ Χέιλ χαμογέλασε. 

-Δεσποινίς Τατιάνα Μος, τα σέβη μου…

-Βρε άσε τις τυπικότητες με μένα, θέλω να έρθεις από το σπίτι να τα πούμε. 

-Τατιάνα ξέρεις ότι δεν είμαι πια παπαράτσι και… 

Η Τατιάνα του έκλεισε το στόμα με το χέρι της. 

-Μην λες βλακειες. Θέλω να σε δω. Το υπόσχεσαι; 

-Το υπόσχομαι. 

Η Τατιάνα Μος μπήκε στο ασανσέρ και τον κοίταξε στα μάτια μέχρι να κλείσουν οι πόρτες.


Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2015

Κεφάλαιο 1.10

Ο Πίτερ και η Ντεμπόρα κάθισαν στο «Μωβ Κοχύλι» στο Palm Beach. Στο μικρό τραπεζάκι με τα κόκκινα τραπεζομάντιλα υπήρχαν γιασεμί και ένα μικρό λυχναράκι. Αφού παράγγειλαν μερικά τοπικά εδέσματα, έμειναν μόνοι. Δεν μιλούσε κανείς από τους δυο. Σιωπή. Δεν ήξεραν από πού να ξεκινήσουν. Τελικά πήρε ο Πίτερ την απόφαση.
-Ήρθε η ώρα να εξηγηθούμε μια και καλή.
-Ναι, θα ήθελα να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία.
-Κατ’ αρχάς πως βρήκες το σπίτι μου; Το μαχαίρι; Το όπλο; Είσαι τόσο μικρή για να είσαι τόσο σκληρή.
Η Ντεμπόρα χαμογέλασε.
-Ξεχνάς ποια είναι η δουλειά μου. Έχω και εγώ τις διασυνδέσεις μου για να μπορώ να μαθαίνω πράγματα. Όσο για την σκληρότητα μου… κάπως πρέπει να προστατεύομαι τις νύχτες, δεν νομίζεις;
-Έχεις τόσο γερό στομάχι; Ρώτησε ξανά ο Πίτερ
-Το αποκτάς. Είναι θέμα ζωής και θανάτου.
-Μα πραγματικά δεν θες να τα αλλάξεις όλα αυτά;
Τα φαγητά ήρθανε και η συζήτηση διακόπηκε. Η Ντεμπόρα έκανε λίγο στην άκρη για να αφήσει ο σερβιτόρος τα πιάτα στο τραπέζι. Ο Πίτερ δεν την άφηνε από τα μάτια του. Είχε καρφωθεί στο πρόσωπο της. Ο Σερβιτόρος έφυγε και αρχίσανε να τρώνε.
-Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί επιμένεις να κάνω κάτι που δεν θέλω. Συνέχισε η Ντεμπόρα
-Να γίνεις τραγουδίστρια δεν ήταν το όνειρο σου; Μπορώ να σε βοηθήσω να το πραγματοποιήσεις. Μπορείς να αφήσεις ότι κάνεις τώρα και το Flashway είναι εκεί και σε περιμένει να το κατακτήσεις.
Η Ντεμπόρα άφησε το πιρούνι στο πιάτο  και τον κοίταξε λοξά.
-Τώρα πραγματικά, εσύ που γνωρίζεις καλύτερα το Flashway, πιστεύεις ότι είναι λιγότερο επικίνδυνο από αυτό που κάνω; Πιστεύεις ότι είναι τόσο λαμπερό όσο το φλας της φωτογραφικής μηχανής σου;






Ο Πίτερ κόλλησε. Ήξερε πολύ καλά ότι η Ντεμπόρα είχε δίκιο σε αυτό. Τα φώτα απλά σε τυφλώνουν για να μην βλέπεις την σαπίλα που υπάρχει.
-Άκου λοιπόν. Συνέχισε η Ντεμπόρα βλέποντας την σιωπή του Πίτερ. Ξεκίνησα για να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα όπως λες. Όμως στην πορεία μπήκαν άλλες προτεραιότητες. Η μητέρα μου εξαφανίστηκε και έχω τον πατέρα μου.
Ο Πίτερ πήγε να μιλήσει αλλά η Ντεμπόρα του έβαλε το χέρι στο στόμα και συνέχισε:
-Ανακάλυψα λοιπόν ότι αυτό που θέλω είναι να είμαι με τους ανθρώπους που αγαπώ. Τον πατέρα μου, τους φίλους μου. Κάτι πιο σημαντικό από την διασημότητα είναι να μπορώ να κυκλοφορώ ελεύθερη και να ζω στο έπακρο τις στιγμές χωρίς να καραδοκούν παντού, και συγνώμη που στο λέω, παπαράτσι. Αποδέξου λοιπόν τις επιλογές μου και σταμάτα όλη αυτή την τρέλα που δημιούργησες. Σταμάτα να θες να με φυλακίσεις μπροστά σε έναν φωτογραφικό φακό.
Ο Πίτερ κατέβασε το βλέμμα. Για πρώτη φορά ένιωσε πιο ανώριμος απ’ ότι το κορίτσι απέναντι του. Θυμήθηκε πως κυνηγώντας τα δικά του όνειρα, έχασε τις μικρές στιγμές της χαράς. Συνειδητοποίησε ότι καμιά φορά τα μεγάλα όνειρα πεθαίνουν μπροστά στην μεγαλειότητα της απλότητας. Όπως εκείνη η παρέα που τραγουδούσε στον δρόμο την νύχτα που γνώρισε την Ντεμπόρα. Άλλωστε αυτό έψαχνε εκείνη την νύχτα, την απλότητα της στιγμής. Αυτό ερωτεύτηκε στην Ντεμπόρα.
Η Ντεμπόρα σκούπισε το στόμα της και σηκώθηκε για να φύγει. Ο Πίτερ πετάχτηκε κατευθείαν και της έπιασε το χέρι.
-Μείνε! Την παρακάλεσε. Η Ντεμπόρα γύρισε και τον κοίταξε στα μάτια. Ήθελα να σου πω πως….
Η Ντεμπόρα έβαλε για μια ακόμα φορά το χέρι της στο στόμα για να τον κάνει να σιωπήσει.
-Μην το πεις.  Μην ζητήσεις πράγματα που δεν μπορώ να σου δώσω εγώ.
Του δίνει αργά ένα φιλί στο μάγουλο και άρχισε να κατευθύνεται προς την έξοδο. Σκούπισε με τρόπο τα μάτια της για να μην φανούν τα δάκρυα. Και ο Πίτερ έμεινε εκεί σιωπηλός να την βλέπει να απομακρύνεται. Με τα μάτια του καρφωμένα πάνω της προσπαθούσε να κρατήσει στο μυαλό του τον τρόπο που κινούταν… τον τρόπο που μιλούσε… το πρόσωπο της… εκείνη….

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2015

Κεφάλαιο 1.9

Ένα τσούρμο παπαράτσικυνηγούσε την Τατιάνα Μος στο Flashway. Είχε τόσο ανάγκη να πιει μια μαργαρίτα στο αγαπημένο της μπαράκι, το «Λιοντάρι», που φυσικά ήταν και το πιο ξακουστό στην περιοχή για τα κοκτέιλ του. Ο Παύλος της άνοιξε την πόρτα και εκείνη μπήκε μέσα χωρίς να βγάλει τα γυαλιά της και κατευθύνθηκε σε ένα τραπέζι δίπλα στην τζαμαρία. Κάθισε και χαιρέτισε χαμογελώντας υποκριτικά στα φλας που αναβόσβηναν. Άλλωστε ένας από τους λόγους που βγήκε ήταν για να την συζητούν την επόμενη μέρα. Ο Παύλος κάθισε απέναντι της. Ο Σερβιτόρος ήρθε και τους πήρε παραγγελία.
-Ελπίζω να πιάσει το κόλπο. Έχω βαρεθεί να μιλάνε τις τελευταίες μέρες για την τσουλάρα. Είπε η Τατιάνα στον Παύλο την ίδια στιγμή που συνέχιζε να χαμογελάει υποκριτικά απ’ έξω.
-Έβαλα τους δικούς μου να ψάξουν πως ξεκίνησε το θέμα. Ο Πίτερ είναι ο υπεύθυνος.
-Γι’ αυτό έχει πάψει να με κυνηγάει για φωτογραφίες. Ο Αχάριστος. Θα τον καταστρέψω.
-Όχι ακόμα. Δυστυχώς τον χρειαζόμαστε. Ξέρει να δημιουργεί σκάνδαλα όσο κανείς άλλος.
-Δεν νομίζω να χρειαστεί…. Η Τύχη μας χαμογέλασε.. είπε η Τατιάνα και έκρυψε το πρόσωπο της.






Οι παπαράτσι απ’ έξω άρχισαν να φωνάζουν. Επικρατούσε πανικός. Τα φλας άρχισαν να αστράφτουν δυο φορές περισσότερο απ’ ότι πριν. Ο Παύλος κοίταξε προς την πόρτα και βλέπει την Ντιάνα Φίσερ.
Η Ντιάνα Φίσερ είναι τραγουδίστρια και θεωρητικά η μεγαλύτερη αντίπαλος της Τατιάνας. Στα 50 της, ήδη πολλοί την αποκαλούν βασίλισσα της μουσικής, αφού είναι η γυναίκα που άνοιξε την πόρτα σε όλες τις υπόλοιπες. Όμως η Τατιάνα είχε μπει δυναμικά στην μουσική, οι πωλήσεις και οι εμφανίσεις της, έβαλε σε αμφισβήτηση τον τίτλο της Ντιάνα. Ο Τύπος είναι εκείνος που έχει κατασκευάσει την κόντρα των δυο γυναικών, και εκείνες φροντίζουν να την τροφοδοτούν με δηλώσεις και κάθε άλλο μέσον. Άλλωστε τους συμφέρει στο παιχνίδι της δημοσιότητας.
Η Ντιάνα κοίταξε τον χώρο του μαγαζιού και μόλις είδε την Τατιάνα κατευθύνθηκε με την παρέα της στην ακριβώς απέναντι μεριά. Οι Παπαράτσι απ’ έξω είχαν αρχίσει να φωνάζουν πια, είχαν κατενθουσιαστεί που οι δυο αντίπαλες βρισκόταν στο ίδιο χώρο. Κάτι τέτοιο είχε να συμβεί από τα προηγούμενα βραβεία, όπου η Ντιάνα και η Τατιάνα ήταν και οι δυο υποψήφιες για την καλύτερη τραγουδίστρια της χρονιάς και είχε κερδίσει η Ντιάνα.
Ο Σερβιτόρος έφερε τα ποτά στο τραπέζι της Τατιάνας και του Παύλου.
-Αύριο η τσουλάρα θα έχει εξαφανιστεί από τα εξώφυλλα. Είπε η Τατιάνα στον Παύλο. Αύριο όλοι θα μιλάνε για την συνάντηση μου με την Ντιάνα.

Η Τατιάνα σηκώθηκε από την καρέκλα της χωρίς να ακουμπήσει καν το ποτό της. Ο Παύλος ακολούθησε. Η Τατιάνα φτάνοντας στην πόρτα απέφυγε με επιδεικτικό τρόπο να συναντήσει έστω και το βλέμμα της Ντιάνα, τόσο επιδεικτικά ώστε να το φωτογραφήσουν οι δεκάδες παπαράτσι που βρισκόταν απ’ έξω. Αυτή η έξοδος ήταν πραγματικός θρίαμβος για την δημοσιότητα που έψαχνε η Τατιάνα.  

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2015

Κεφάλαιο 1.8

Η Ντεμπόρα καθόταν στον καναπέ του σπιτιού της και έβλεπε τηλεόραση φανερά εκνευρισμένη. Είχαν περάσει ήδη 24 ώρες από την διορία που είχε δώσει στον Πίτερ μα οι εφημερίδες δεν έλεγαν να σωπάσουν να λένε για εκείνη. Αντιθέτως, όσο περνούσαν οι ώρες, μιλούσαν και πιο πολύ. Άλλαζε τα κανάλια συνεχώς, χωρίς όμως να προσέχει τι παίζουν. Όταν από την άλλη μιλούσαν για εκείνη, έβριζε μόνη της. Η συγκάτοικος της Ντεμπόρα, η Άλισον, πήγε και κάθισε δίπλα της.
-Ξεκόλλα λίγο επιτέλους! Κάποια στιγμή θα σταματήσουν!
-Ρε συ, δεν μπορώ ούτε να πάω για δουλειά!
-Μα τι θέλει από σένα επιτέλους αυτός ο τύπος;
-Έλα ντε… απάντησε η Ντεμπόρα και ξανακόλλησε τα μάτια της στην τηλεόραση. Η Άλισον πήρε ένα μαξιλαράκι του καναπέ και της το πέταξε στο κεφάλι παιχνιδιάρικα.
-Ξέρω πως θα σου φτιάξω το κέφι. Γνώρισα έναν τύπο χθες, και μου ζήτησε ραντεβού. Θα έρθει σε λίγο από εδώ και του είπα να φέρει κάποιον φίλο του.
-Πάλι ανακατεύεσαι; Σου έχω πει δεν θέλω κανέναν. Άσε μας κουκλίτσα μου με τα γκομενικά!
-Άντε πήγαινε να ετοιμαστείς, όπου να’ ναι φτάνουν. Η Άλισον πήρε μια σκεφτική έκφραση και συνέχισε: Φαντάζεσαι να φέρει τον τύπο που σε ψάχνει;
Η Ντεμπόρα πέταξε στην Άλισον το μαξιλαράκι πίσω, με δύναμη αυτή την φορά.
-Αν έρθει αυτός ο Πίτερ εδώ, σε έχω σκίσει!
Η Άλισον γέλασε σατανικά. Θα ήταν διαβολική σύμπτωση. Αλλά αυτά συμβαίνουν μόνο σε ταινίες και σε κάτι δευτεροκλασάτα αποτυχημένα μυθιστορήματα. Το κουδούνι χτύπησε και πήγε να ανοίξει την πόρτα.




-Δες ποιος είναι πρώτα! Της φώναξε η Ντεμπόρα.
-Λες να είναι παπαράτσι; Απάντησε η Άλισον και κοίταξε από το ματάκι της πόρτας. Και έπειτα ανοίγει την πόρτα.
-Μπιλ! Καλώς ήρθες! Περάστε μέσα!
Ο Μπιλ μπαίνει μέσα και από πίσω ακολουθεί ο φίλος του. Γυρίζει το κεφάλι της η Ντεμπόρα, βλέπει τον Πίτερ και τα χάνει. Γυρνάει προς την  Άλισον.
-Ε είσαι πολύ ηλίθια!
Η Άλισον παγώνει καθώς καταλαβαίνει τι έχει συμβεί. Ένιωσε τα πόδια της να τρέμουν σαν να βρίσκεται όντως σε αποτυχημένο δευτεροκλασάτο μυθιστόρημα. Έσκυψε στο αυτί του Μπιλ και ψιθύρισε:
-Τουλάχιστον εσύ είσαι όντως ο Μπιλ; Εκείνος γέλασε.
-Ναι, πάμε εμείς μέσα να κάνουμε τα δικά μας. Είπε, την πήρε από το χέρι και πήγαν στο δίπλα δωμάτιο. Η Ντεμπόρα είχε μείνει ακίνητη και ο Πίτερ την κοιτούσε και χαμογελούσε.
-Μπορώ να κάτσω και εγώ; Είπε ο Πίτερ διστακτικά και πήγε να κάτσει στον καναπέ.
-Βλέπω δεν φοβήθηκες από χθες. Θα μου πεις επιτέλους τι θέλεις από μένα;
Ο Πίτερ έπιασε ένα ποτήρι από το τραπεζάκι δίπλα στον καναπέ, και το γέμισε με ουίσκι από το μπουκάλι που βρισκόταν δίπλα.
-Θέλω να σου δώσω μια ευκαιρία να κάνεις αυτό που ήθελες. Απάντησε πίνοντας μια γουλιά από το ποτό του.
-Κάνω ήδη αυτό που θέλω.
-Είσαι πολύ μικρή ακόμα για να με ξεγελάσεις. Μπορείς να ξεγελάς τον εαυτό σου όσο θέλεις αλλά όχι εμένα.
-Μα γιατί επιμένεις τόσο για κάτι που δεν θέλω;
-Γιατί… Ο Πίτερ κόλλησε. Πλησίασε με το σώμα του λίγο πιο κοντά. Γιατί….
Ξαφνικά ακούστηκαν από το δίπλα δωμάτιο κάποιοι σεξουαλικοί ήχοι. Η Ντεμπόρα κούνησε το κεφάλι της και στριφογύρισε τα μάτια της. Σηκώθηκε από τον καναπέ απότομα.
-Πάμε να φύγουμε από εδώ. Κέρδισες. Ήρθε η ώρα για εξηγήσεις.

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015

Κεφάλαιο 1.7




Ο Πίτερ περίμενε ανυπόμονος για νέα καθισμένος στον υπολογιστή. Το τηλέφωνο δεν είχε χτυπήσει καθόλου. Μα πως γίνεται να εξαφανίστηκε εντελώς από την πόλη; Έκλεισε τις ειδήσεις και άνοιξε να διαβάσει το Ποντικοδρόμιο και έπειτα το «Σιγά τ’αυγά» ,δυο  blog που παρακολουθεί πάντοτε πιστά. Κουνούσε το πόδι του νευρικά. Συνήθως οι δημοσιογράφοι βρίσκουν πάντα αυτό που θέλουν. Λες να εγκατέλειψε την πόλη; Οι σκέψεις του διακόπηκαν από το κουδούνι της πόρτας. Κατευθύνθηκε προς τα εκεί και κοίταξε από το ματάκι. Μια ξανθιά άγνωστη γυναίκα περίμενε απ’ έξω εκνευρισμένα. Άνοιξε την πόρτα.
-Μάλλον λάθος κάνετε, ποιον ζητάτε; Είπε ο Πίτερ αλλά πριν προλάβει να τελειώσει την φράση του η άγνωστη ξανθιά του ρίχνει ένα δυνατό χαστούκι.
-Καλά, είσαι πολύ μεγάλος μαλάκας! Φώναξε εκείνη και μπήκε με τσαμπουκά στο σπίτι. Ο Πίτερ έμεινε άναυδος να κρατάει το μάγουλο του.
-Γνωριζόμαστε; Κατάφερε να ψελλίσει. Εκείνη τον τράβηξε μέσα στο σπίτι και έκλεισε την πόρτα. Με μια κίνηση έβγαλε την ξανθιά περούκα της μένοντας με το πολύ κοντό μαύρο μαλλί της. Ο Πίτερ την κοίταξε καλύτερα.
-Ντεμπόρα;;;; Μα… πως….
-Τι σκατά θες από μένα; Τι θέλει η φωτογραφία μου σε όλα τα εξώφυλλα εφημερίδων;
-Ήθελα να σε ξαναδώ. Μα πως με βρήκες; Είπε ο Πίτερ κρατώντας ακόμα το μάγουλο του. Προφανώς ήταν τόσο δυνατό χαστούκι που είχαν αποτυπωθεί τα δάχτυλα της επάνω.
-Έχω και εγώ τα δικά μου μέσα. Άλλωστε μπορώ να μεταμορφώνομαι σε όποια θέλω. Λοιπόν, πάρε τα σκυλιά σου και πες τους να σταματήσουν να με ψάχνουν. Πες τους να τελειώνουν την ιστορία εδώ.
-Αλλιώς… τι; Ρώτησε ο Πίτερ και την πλησίασε περίεργος να δει τι θα ακούσει. Η Ντεμπόρα τον πλησίασε ακόμα περισσότερο, και έβαλε τα χείλια της μερικά χιλιοστά μακριά από τα δικά του. Ο Πίτερ ένιωσε μια απίστευτη ένταση και μια έλξη σαν την μύγα σε υπεριώδεις λυχνίες.
-Παίζεις με την φωτιά μικρή… είπε και έκανε την κίνηση να ακουμπήσει τα χείλια της όταν ένιωσε μια παγωμένη λεπίδα στο λαιμό του και σταμάτησε.
-Μην ανησυχείς, είμαι καλή στους εμπρησμούς. Δεν με γνωρίζεις καθόλου.
-Αυτό μπορεί να λυθεί πολύ εύκολα… ο Πίτερ με μια απότομη κίνηση την αφοπλίζει πετώντας το στιλέτο στο πάτωμα.
-Δεν νομίζω. Είπε ξανά και του έβαλε ένα όπλο στον κρόταφο με το άλλο χέρι. Το όπλισε και ο Πίτερ αυτή την φορά πάγωσε. Η Ντεμπόρα χαμογέλασε, κατέβασε το όπλο και έπιασε το στιλέτο από το πάτωμα.
-Έχεις 48 ώρες για να σωπάσουν όλες οι εφημερίδες να μιλάνε για μένα… Είπε βγαίνοντας από την πόρτα και βάζοντας πάλι την ξανθιά περούκα της.
-Είσαι άγρια και μ’ αρέσεις… μονολόγησε ο Πίτερ καθώς την έβλεπε να εξαφανίζεται στον διάδρομο.



Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2015

Κεφάλαιο 1.6

Με την Ελέν να έχει φύγει, είχε φύγει και ένα βάρος στον Πίτερ. Ένιωθε ξανά ελεύθερος να ζήσει, πως το Boxhall ήταν μια άλλη πόλη γεμάτη προκλήσεις, εμπειρίες, και διψούσε να την κατακτήσει. Είχε πάρα πολλά χρόνια να ζήσει αυτό το συναίσθημα. Και το πρώτο πράγμα που ήθελε να κάνει ήταν να ξαναβρεί εκείνη την κοπέλα. Πήρε την εκτυπωμένη φωτογραφία της με την Τατιάνα και άρχισε να πηγαίνει στο σημείο που την είχε συναντήσει με την δικαιολογία να της την δώσει. Άδικα όμως έψαχνε. Όσες βραδιές και να είχε πάει, ποτέ δεν μπόρεσε να την βρει. Άρχισε να ρωτάει άλλες κοπέλες μήπως ξέρουν κάτι γι’ αυτήν αλλά καμία δεν την ήξερε. Έτσι τουλάχιστον έλεγαν, ο Πίτερ ήταν σίγουρος πως θα τον περνούσαν για μπάτσο και δεν του έλεγαν την αλήθεια. Αποφάσισε λοιπόν να βάλει άλλα μέσα για να βρει αυτό που θέλει. Ήδη την επόμενημέρα όλες οι εφημερίδες είχαν την φωτογραφία της στα εξώφυλλα. Αφού δεν μπορούσε ο ίδιος να την βρει, τότε ας την βρει η διασημότητα. Ένα τσούρμο δημοσιογράφοι που ξαφνικά ενδιαφέρονται να μάθουν για εκείνη τα πάντα. Το μόνο που είχε να κάνει είναι να περιμένει, και ο πρώτος που θα είχε πληροφορίες για εκείνη θα τον έπαιρνε τηλέφωνο. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να περιμένει. Και όντως δεν πέρασε πολύ ώρα και χτύπησε το τηλέφωνο. Κοίταξε την αναγνώριση. Η Τατιάνα Μος. Όχι ρε γαμώτο σκέφτηκε.
-Παρακαλώ; Είπε τάχα αδιάφορα ο Πίτερ.
-Τι είναι αυτές οι μαλακίες πάλι; Ακούστηκε εξοργισμένη η Τατιάνα από την άλλη άκρη.
-Για την φωτογραφία λες;
-Φυσικά και λέω για την φωτογραφία με το πουτανάκι σου. Άκου να σου πω, δεν θα παίξεις μαζί μου για να κάνεις εκείνη διάσημη το κατάλαβες; Μπορώ να σε καταστρέψω!
-Ηρέμησε Τατιάνα, ηρέμησε. Την φωτογραφία όντως εγώ την έστειλα. Αλλά την έδωσα επειδή μου ζήτησαν φωτογραφία από εκείνη την βραδιά. Δεν ήξερα πως θα γράψουν τελικά για εκείνη. Ξέρεις τους δημοσιογράφους….
Η Τατιάνα έμεινε για λίγο σιωπηλή. Ήξερε πολύ καλά πως οι δημοσιογράφοι διαστρεβλώνουν τα πράγματα και πως πάνε να βγάλουν είδηση από το πουθενά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που το αντιμετώπιζε.
-Ελπίζω να μην λες ψέματα γιατί θα σε καταστρέψω! Είπε η Τατιάνα πάλι εξοργισμένη και έκλεισε το τηλέφωνο. Ο Πίτερ όντως της έλεγε ψέματα. Αλλά άξιζε το ρίσκο.






Χιλιόμετρα πιο βόρεια, στο Plain Fields, η Ντεμπόρα μπήκε στο σπίτι αφού βράδιασε έξω. Είχε πάει στο πατρικό της σπίτι για τις γιορτές, να βοηθήσει και τον πατέρα της στην φάρμα. Μια φάρμα που, μετά την εξαφάνιση της μητέρας της, ο πατέρας είχε σχεδόν εγκαταλείψει. Κάθισε κουρασμένη σε μια καρέκλα αφού όλη μέρα φρόντιζε τα ζώα και το χωράφι και κοίταξε το ρολόι της. Μα που είναι ο πατέρας της; Είχε φύγει από το πρωί χωρίς να της πει που πάει και από τότε ούτε το κινητό του δεν σηκώνει. Άρχισε να χτυπάει νευρικά τα δάχτυλα της στο τραπέζι. Η πόρτα ξαφνικά ανοίγει και εκείνη σηκώνεται πάνω σαν ελατήριο.
-Που ήσουν όλη μέρα; Ρώτησε η Ντεμπόρα τον πατέρα της. Εκείνος δεν απάντησε, άρχισε να βγάζει το σκουφάκι του, το κασκόλ του, και το σακάκι του.
-Που ήσουν ξαναλέω; Επανέλαβε εκείνη. Αυτή την φορά πήρε απάντηση όμως.
-Είχα πάει στην περιοχή Χ. Όμως ακόμα την έχει αποκλεισμένη ο στρατός. Δεν έχεις ακούσει τι γίνεται;
-Από τότε που εξαφανίστηκε η μαμά, η φάρμα έχει ριμάξει. Πρέπει να σταματήσεις να κάνεις ότι έκανε και εκείνη και να κοιτάξεις την φάρμα σου. Αν συνεχίσεις έτσι, θα σταματήσω να σου στέλνω χρήματα.
-Κάνε ότι θέλεις… είπε ο πατέρας της αδιάφορα και άρχισε να αδειάζει το σακίδιο που είχε μαζί του. Η Ντεμπόρα πήγε κοντά του, τον άρπαξε και άρχισε να τον ταρακουνά:
-Η Μαμά χάθηκε, πάρε το απόφαση. Κοίτα να συνεχίσεις την ζωή σου και σταμάτα να τα κυνηγάς αυτά. Δεν θέλω να σε χάσω όπως εκείνη. Σταμάτα να κυνηγάς φαντάσματα.
Ο πατέρας της την κοίταξε γλυκά και αφού της χαμογέλασε της χάιδεψε απαλά το πρόσωπο της.
-Κοριτσάκι μου, η μητέρα σου δεν ήταν τρελή. Κάτι συμβαίνει. Είμαι σίγουρος ότι κάτι συμβαίνει και θα το ανακαλύψω. Δεν ήταν όμως τρελή.
-Και όμως τώρα δεν είναι κοντά μας. Ακόμα και να συμβαίνει κάτι, είναι πολύ επικίνδυνο. Σταμάτα επιτέλους.
Την συζήτηση τους την διέκοψε το κινητό της Ντεμπόρα που άρχισε να χτυπάει. Το σήκωσε.

-Τι; Έρχομαι αμέσως! Απάντησε και έκλεισε βιαστικά το τηλέφωνο. Πρέπει να φύγω, κάτι προέκυψε. Θα τελειώσουμε άλλη φορά αυτή την συζήτηση… είπε στον πατέρα της και έφυγε βιαστικά κλείνοντας την πόρτα πίσω της με δύναμη.  

Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 1.5




Η ώρα πια είχε προχωρήσει. Ο Πίτερ και η Ντεμπόρα μπήκαν ξανά στο αμάξι.
-Που θα σε αφήσω; Ρώτησε ο Πίτερ
-Εκεί ακριβώς που με βρήκες. Απάντησε η Ντεμπόρα. Δεν ήθελε κάποιος πελάτης να γνωρίζει που μένει, και άσχετα του πόσο καλά πέρασε εκείνη την νύχτα, ο Πίτερ παρέμενε ένας πελάτης.
-Ώστε ήθελες λοιπόν να τραγουδάς… ρώτησε ξανά ο Πίτερ.
Η Ντεμπόρα έβγαλε έναν ήχο σαν απάντηση και έγνευσε θετικά. Άρχισε να τραγουδάει ένα τραγούδι. Η κρυστάλλινη και δυνατή φωνή της γέμισε το αυτοκίνητο. Ο Πίτερ ανατρίχιασε με την μελωδικότητα και την αισθαντικότητα της. Μπορούσε ήδη να την φανταστεί στην σκηνή με χιλιάδες θαυμαστές από κάτω να την αποθεώνουν.
-Έχεις καταπληκτική φωνή…
-Ναι.. την πήρα από την μητέρα μου… Εκείνη τραγουδούσε…
-Τραγουδούσε; Δεν ζει πια;
O Πίτερ πάτησε απότομα το φρένο.
-Στο Sea Monster; Το ίδιο και ο πατέρας μου! Είπε έκπληκτος ο Πίτερ
-Αλήθεια; Είχε και ο πατέρας σου ψύχωση με τον…
ΚΥΒΟ! Είπαν και οι δυο μαζί ταυτόχρονα.
-Ναι, ο πατέρας μου έψαχνε πολύ τον γρίφο του Κύβου. Πίστευε ότι κάτι φοβερό θα συμβεί σε περίπτωση που λυθεί μια μέρα. Ποτέ δεν μου είπε αν θα συνέβαινε κάτι καλό ή κακό… Είπε σκεφτικός ο Πίτερ.
-Το ίδιο ακριβώς και η μητέρα μου… Και δεδομένου ότι μέναμε στο Plain Fields έκανε συχνά εξορμήσεις στην περιοχή Χ. Πάντα έλεγε ότι κάποια σχέση έχει με τον Κύβο. Μετά την εξαφάνιση του Sea Monster o πατέρας μου κλείστηκε στον εαυτό του… Και τότε αποφάσισα να φύγω… είπε μελαγχολικά η Ντεμπόρα και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Είχαν φτάσει κι’ όλας στο προορισμό τους. Ο Πίτερ της έπιασε το χέρι.
-Άσε με να σε βοηθήσω… Που μπορώ να σε ξαναδώ;
Εκείνη την στιγμή η Ντεμπόρα συνειδητοποίησε ότι είχε ήδη ξεφύγει από την επαγγελματική της δεοντολογία και είχε γίνει πλέον πολύ προσωπικό το θέμα. Άνοιξε την πόρτα θυμωμένη.
-Δεν μπορείς να με ξαναδείς. Μου χρωστάς 1200!
-1200; Μα νόμιζα 400!
-Έχασα παραπάνω ώρες μαζί σου!
-Έχασες; Ρώτησε απορημένος ο Πίτερ και έβγαλε 1200 και της τα έδωσε. Εκείνη τα άρπαξε και έφυγε.
Ο Πίτερ δεν μπορούσε να καταλάβει τι την είχε πιάσει τόσο ξαφνικά. Νόμιζε πως θα ήταν μια ξεχωριστή βραδιά για εκείνη. Άλλωστε ήξερε πως μπορούσε να την βοηθήσει με όλες τις επαφές που έχει εκείνος. Ξέχασε κι’ όλας το όνειρο που είχε; Με αυτές τις σκέψεις βρέθηκε μπροστά στην πόρτα του σπιτιού του. Συνειδητοποίησε ότι τώρα είχε να αντιμετωπίσει την Ελέν. Μπαίνει μέσα στο σπίτι και το βρίσκει στολισμένο. Όλα τα λαμπάκια και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια γέμιζε το σπίτι με μια ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα. Μα που είναι η Ελέν; Ο Πίτερ προχώρησε διερευνητικά μέσα στο σπίτι όταν πρόσεξε ένα γράμμα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το άνοιξε και άρχισε να διαβάζει:

Πίτερ,
Ήθελα να σου το πω εδώ και πολύ καιρό, αλλά πλέον τα γεγονότα με αναγκάζουν. Είμαι έγκυος. Και δεν είσαι εσύ ο πατέρας όπως πολύ καλά ξέρεις. Έφυγα για να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα, μην μπεις στον κόπο να με ψάξεις. Θα επικοινωνήσω εγώ μαζί σου για να τελειώνουμε αυτή την ιστορία μια και καλή. Καλά Χριστούγεννα και να θυμάσαι πως σ’ αγαπώ.
Ελέν.

Ο Πίτερ τσαλάκωσε το γράμμα μέσα στο χέρι του και το πέταξε στην άλλη άκρη του δωματίου. Κάθισε στην πολυθρόνα και κοίταζε τα λαμπάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο που αναβόσβηναν. Κοίταξε ολόγυρα. Να και κάτι που δεν περίμενε. Ώστε η Ελέν τον απατούσε τόσο καιρό. Γι’ αυτό και όλες αυτές οι υστερίες. Προσπαθούσε να του φορτώσει διάφορα για να απαλύνει τις δικές της τύψεις. Και τώρα είναι έγκυος από κάποιον άλλον. Ο Πίτερ χαμογέλασε αμήχανα. Δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί που τελείωσε η κόλαση του ή να εκνευριστεί για όσα άδικα είχε τραβήξει τόσο καιρό. Και εκεί, βλέποντας τα λαμπάκια να αναβοσβήνουν στο δέντρο, τον πήρε ο ύπνος στην πολυθρόνα.


Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 1.4

Μέσα στην νύχτα, οι ουρές έξω από όλα τα δισκοπωλεία της πόλης είχαν γίνει τεράστιες. Μικροί και μεγάλοι είχαν στηθεί για ώρες περιμένοντας υπομονετικά να ανοίξουν έκτακτα τα μαγαζιά για το πιο μεγάλο μουσικό γεγονός της χρονιάς. Η Τατιάνα Μος έβγαζε τον  καινούριο της άλμπουμ. Τα πιο μεγάλα τηλεοπτικά συνεργεία όπως το BH News24 έκαναν ρεπορτάζ στο πιο μεγάλο δισκοπωλείο της πόλης, το Albumworld, κοντά στην πλατεία του κύβου.
-Πόσες ώρες περιμένετε στην σειρά; Ρώτησε με χαμόγελο η δημοσιογράφος του BH News 24, Μιράντα Σοββόν, τον  πρώτο στην σειρά.
-Περίπου 2 μέρες! Απάντησε ο τύπος γύρω στα 30. Φορούσε ένα μπλουζάκι από το τελευταίο τουρ της Τατιάνας και ένα καπελάκι που είχε υπογράψει πάνω εκείνη.
-Πόσο καιρό είστε φαν; Ρώτησε ξανά η Μιράντα
-Από τότε που ξεκίνησε, 10 χρόνια τώρα! Είναι απλά η καλύτερη! Απάντησε καθώς από πίσω του τον έσπρωχναν άλλοι φαν και χαιρετούσαν την κάμερα.




Πίσω στο αμάξι του Πίτερ, δεν είχε ανταλλάξει ούτε κουβέντα με την Ντεμπόρα. Το μόνο που ακουγόταν ήταν το ραδιόφωνο συντονισμένο στο Beatbox. Καθώς περνούσαν έξω από το Albumworld η Ντεμπόρα κοίταξε όλο αυτό τον κόσμο που είχε μαζευτεί.
-Μα τι γίνεται εδώ; Ρώτησε γεμάτη περιέργεια.
-Σήμερα βγαίνει το καινούριο άλμπουμ της Τατιάνας Μος. Απάντησε ο Πίτερ αδιάφορα.
-Σταμάτα λίγο!
Ο Πίτερ σταμάτησε το αμάξι και κοίταξαν μαζί το πλήθος που είχε μαζευτεί. Υπήρχε μια ανησυχία στον κόσμο, μια ανατάραξη, και ξαφνικά μια μαύρη λιμουζίνα σταμάτησε μπροστά. Ξαφνικά έσπευσαν από παντού φωτογράφοι καθώς η Τατιάνα κατέβαινε από την λιμουζίνα και χαιρετούσε το πλήθος, συνοδευόμενη πάντα από τον Παύλο Μιτρόφ. Έσκασε έτσι «μη προγραμματισμένα» για να υπογράψει σε μερικούς τυχερούς το νέο της άλμπουμ.
-Δεν το πιστεύω! Είναι η Τατιάνα Μος! Αναφώνησε με έκπληξη η Ντεμπόρα.
-Σου αρέσει η Τατιάνα;  
-Ναι, τραγουδούσα, γι’ αυτό και μετακόμισα στο New Town, ήθελα να γίνω σαν και εκείνη.
-Τραγουδούσες; Δεν τραγουδάς πια; Και πως βρέθηκες να…
-Κάποια πράγματα δεν μπορούν να γίνουν. Διέκοψε τον Πίτερ απότομα η Ντεμπόρα. Ξεκίνα τώρα! Συνέχισε και τράβηξε μια τζούρα από την πίπα της.
Ο Πίτερ ήξερε πολύ καλά τι εννοούσε. Δεν ήταν η μόνη που ήθελε να γίνει σαν την Τατιάνα Μος. Ο δρόμος για το Flashway δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Πρέπει να έχεις τις σωστές γνωριμίες και να είσαι έτοιμος να πουλήσεις την ψυχή σου στον διάβολο. Που να βρει ένα νέο κορίτσι τα μέσα για να πραγματοποιήσει αυτό που θέλει; Ο Πίτερ άρπαξε την φωτογραφική μηχανή από το πίσω κάθισμα.
-Κατέβα. Είπε στην Ντεμπόρα ανοίγοντας βιαστικά την πόρτα να βγει έξω.
-Μα τι λες; Είσαι τρελός; Μπες μέσα!
Ο Πίτερ πήγε από την μεριά της Ντεμπόρα και της άνοιξε την πόρτα τραβώντας την έξω.
-Σήμερα θα γνωρίσεις την Τατιάνα Μος!
-Μα πως… πήγε να ρωτήσει η Ντεμπόρα αλλά ήδη την είχε τραβήξει μέσα στο πλήθος από το χέρι.
Η Τατιάνα είχε μπει ήδη στο κατάστημα και οι πόρτες άνοιξαν. Το πλήθος μπούκαρε με πανικό και έτρεξαν κατευθείαν στα ράφια και στην Τατιάνα που γύρω της είχε σταθεί η προσωπική της ασφάλεια. Μέσα στο στριμωξίδι, ο Πίτερ έψαχνε τρόπο να φτάσει κοντά στην πόρτα κρατώντας σφικτά από το χέρι την Ντεμπόρα. Ξαφνικά πρόσεξε τον Παύλο στην πόρτα.
-Παύλο! Φώναξε ο Πίτερ σηκώνοντας το χέρι. Ο Παύλος, που άκουσε το όνομα του, κοίταξε γύρω στο πλήθος. Είδε το σηκωμένο χέρι του Πίτερ και σήκωσε το χέρι του σαν απάντηση να περιμένει. Δεν περνάει πολύ ώρα και έρχεται ο Παύλος με την βοήθεια μερικής προσωπικής ασφάλειας στον Πίτερ.
-Πίτερ! Τι χαρά! Τι σε φέρνει από εδώ; Φώναξε στο αυτί του Πίτερ
-Η κοπέλα θέλει να γνωρίσει την Τατιάνα!
Ο Παύλος κοίταξε την Ντεμπόρα, χαμογέλασε και έσκυψε πάλι στο αυτί του Πίτερ
-Ωραία επιλογή, πόσα παίρνει; Τελοσπάντων, ακολουθήστε!
Με την βοήθεια πλέον της ασφάλειας, οι τρεις τους έφτασαν μπροστά στην Τατιάνα που τελείωνε την υπογραφή σε ένα άλμπουμ. Μόλις είδε τον Πίτερ σηκώθηκε όρθια.
-Πίτερ! Τι ωραία έκπληξη! Είπε φιλώντας τον στον αέρα. Βλέπεις τι γίνεται; Θα σκίσει το άλμπουμ! Συνέχισε βλέποντας την Ντεμπόρα που κρατούσε σφιχτά το χέρι του Πίτερ. Φαινόταν χαμένη, γινόταν όλα τόσο γρήγορα για εκείνη. Η Κοπέλα; Ρώτησε η Τατιάνα.
-Από εδώ η Ντεμπόρα, είναι θαυμάστρια σου, τραγουδούσε κι’ όλας!
-Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω! Είπε η Ντεμπόρα απλώνοντας το χέρι της. Η Τατιάνα την κοίταξε με ένα σνομπ ύφος από πάνω μέχρι κάτω. Χαμογέλασε υποκριτικά, όπως σε όλους άλλωστε, και της έδωσε το χέρι της. Έσκυψε στο αυτί του Πίτερ.
-Σοβαρά Πίτερ; Πουτάνα πολυτελείας; Εγώ είμαι πολυτελείας και δεν θα σου πάρω χρήματα…
-Η Ντεμπόρα ήθελε να σε γνωρίσει. Να σας βγάλω μια φωτογραφία μαζί;

-Μα φυσικά… Είπε η Τατιάνα και πόζαρε μαζί με την Ντεμπόρα στον φακό του Πίτερ. Και αφού είσαι φίλη του Πίτερ, θα σου κάνω δώρο το νέο μου άλμπουμ… 

Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 1.3

Η Ντεμπόρα βγήκε από το μπάνιο γυμνή και πατώντας στις άκρες των δαχτύλων της, έφτασε ως την άλλη άκρη του δωματίου. Άνοιξε την μουσική και την έβαλε στο τέρμα. Κοιτάχτηκε στον ολόσωμο καθρέφτη και ανακάτεψε τα κοντά μαύρα μαλλιά της. Άρχισε να χορεύει απαλά στον ρυθμό της μουσικής καθώς γλιστρούσε στο κορμί της το μαύρο στενό διάφανο couture φόρεμα του Τζίτζι Ντε Φέρο που κάλυπτε μονάχα τα επίμαχα σημεία. Άρχισε να βάφει με γήινα χρώματα τα μπλε μάτια της και έπειτα πρόσθεσε ψεύτικες βλεφαρίδες. Έπιασε το κατακόκκινο κραγιόν και άρχισε να βάφει τα σαρκώδη χείλη της.  Κοίταξε το πρόσωπο της. Τέλειο, σκέφτηκε. Είχε έρθει η στιγμή για την τελευταία πινελιά της μεταμόρφωσης της. Έπιασε την περούκα με τα καρέ μαλλιά και τις αφέλειες. Την στερέωσε με προσοχή, κοιτάχτηκε, και έφτιαξε λίγο με τα χέρια της τις λεπτομέρειες.






Άλλη μια βραδιά που ο Πίτερ ήταν στο αυτοκίνητο και σκεφτόταν πως θα γυρίσει σπίτι. Ήξερε όπως πάντα πως η Ελέν θα τον περίμενε ξύπνια και θα άρχιζε πάλι τις φωνές. Είναι γνωστό πια το σκηνικό. Καθώς σταμάτησε στο φανάρι κοίταξε δίπλα του ένα ζευγαράκι νεαρής ηλικίας να φιλιέται. Στο απέναντι πεζοδρόμιο μια παρέα είχε αράξει, κάνανε αστεία, γελούσαν και πίνανε μπύρες. Του ήρθαν όλα ξαφνικά. Πόσο καιρό είχε να φλερτάρει; Πόσο καιρό είχε να γελάσει; Να πιει μια μπύρα; Πόσο καιρό είχε να ζήσει; Θύμωσε με τον εαυτό του όταν συνειδητοποίησε πόσο παθητικός είχε γίνει με όλα όσα του συμβαίνουν. Το πράσινο φανάρι είχε ανάψει και όλα τα αυτοκίνητα πίσω του κορνάρανε. Έδωσε στον εαυτό του λίγο ακόμα χρόνο. Πρέπει να κάνει κάτι. Πρέπει. Κάνει ένα επικίνδυνο ελιγμό αλλάζοντας κατεύθυνση προς το New Town. Αποφεύγει τελευταία στιγμή μια σύγκρουση με ένα διερχόμενο αμάξι και πατάει το γκάζι καθώς του κορνάρανε και τον βρίζανε οι άλλοι οδηγοί.  Σταμάτησε απέναντι από ένα μπαράκι. Ο δρόμος φωτιζόταν από την νέον πινακίδα του, αλλά δεν πρόσεξε καν το όνομα του. Απλώς του άρεσε η μουσική που ακουγόταν μέχρι έξω. Ξαφνικά κάποιος του χτύπησε το τζάμι του οδηγού. Γυρίζει το κεφάλι του και παγώνει. Ήταν τόσο σαγηνευτική. Έμεινε να την κοιτάει αποσβολωμένος. Εκείνη τράβηξε μια τζούρα από την μακριά πίπα της και του έκανε νόημα να κατεβάσει το παράθυρο. Του φυσάει τον καπνό στην μούρη.
-Ψάχνεις για παρέα; Ο Πίτερ δεν μπόρεσε να απαντήσει. 400 παίρνω… είπε ξανά εκείνη και έκανε τον γύρο του αμαξιού για να μπει στην θέση του συνοδηγού. Την ακολουθούσε με τα μάτια του. Όλες οι κινήσεις της είχαν τόση θηλυκότητα και χάρη. Πως μπόρεσε να μην προσέξει ότι σταμάτησε μπροστά της; Κλείνει την πόρτα.
-Που πάμε; Ρώτησε η Ντεμπόρα αδιάφορα παίρνοντας άλλη μια τζούρα.
-Δεν έχεις κάτι να προτείνεις; Είπε για πρώτη φορά ο Πίτερ.
Η Ντεμπόρα κοίταξε το χέρι του και πρόσεξε την βέρα. Της ξέφυγε ένα γελάκι. Δεν ήταν ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος παντρεμένος που ψάχνει για τέτοιου είδους παρέα.
-Γιατί γελάς;
Η Ντεμπόρα κοίταξε μέσα στα μάτια τον Πίτερ.

-Τίποτα. Ξεκίνα. 


Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2014

Kεφάλαιο 1.2

Στο σπίτι της Τατιάνας Μος, κάπου στο Mountain Hills, επικρατούσε πανικός στα τηλέφωνα. Δεν προλάβαινε να απαντήσει στο ένα τηλέφωνο και χτυπούσε το δεύτερο. Δημοσιογράφοι από περιοδικά και τηλεοπτικούς σταθμούς ήθελαν σχόλιο για το καινούριο σκάνδαλο που είχε ξεσπάσει.
-Δεν αντέχω άλλο! Απάντησε στον μάνατζερ και σύντροφο της, Παύλο Μιτρόφ. Ανέλαβε το εσύ!
Βγήκε από το μεγάλο γραφείο και πήγε τρέχοντας στο μπάνιο του πάνω ορόφου της βίλας. Άνοιξε το ζεστό νερό για να γεμίσει την μπανιέρα, έριξε μέσα μπόλικο αφρόλουτρο με άλατα και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Τα μελιά της μάτια ήταν ταλαιπωρημένα από το χθεσινό ξενύχτι. Τι βραδιά και αυτή! Σκέφτηκε καθώς άρχισε να ξεβάφεται, ούτε αυτό πρόλαβε να κάνει, έπεσε κατευθείαν για ύπνο όταν γύρισε στο σπίτι. Είναι τόσο απασχολημένη αυτό τον καιρό, σε μια εβδομάδα βγαίνει ο καινούριος της δίσκος και τώρα έχει να αντιμετωπίσει και όλο αυτό το σκάνδαλο: Την φωτογραφία της που δείχνει να ρίχνει σφαλιάρα στον Παύλο. Όλοι ρωτούσαν αν χώρισαν, αν τα ξαναβρήκαν, αν η σχέση τους περνάει κρίση και διάφορα τέτοια. Έλυσε τα μακριά καστανοκόκκινα μαλλιά της και μπήκε μέσα στην μπανιέρα με το ζεστό νερό  που ήταν γεμάτη μπουρμπουλήθρες. Ένιωσε την χαλάρωση σε όλο το κορμί της. Ναι, μπορεί να ένιωθε κουρασμένη παρά τα 30 χρόνια της, αλλά απολάμβανε όσο τίποτα άλλο την δόξα που είχε αποκτήσει.
Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο Παύλος.
-Ήρθε ο άνθρωπος μας… της λέει με νόημα καθώς στέκεται στην πόρτα.
-Πες του να έρθει… Πίτερ! Αχ Πίτερ! Μπες μέσα, μην ντρέπεσαι! Πλησίασε!
-Καλύτερα να μείνω εδώ! Απάντησε ο Πίτερ καθώς παρατηρούσε τον Παύλο να φεύγει και να κλείνει την πόρτα πίσω του.
-Μήπως θες να έρθεις μέσα στην μπανιέρα μαζί μου;
-Όπως είδες έγινε χθες η δουλειά… είπε ο Πίτερ αλλάζοντας την κουβέντα.
Σηκώθηκε όρθια λάγνα και εκείνος έστρεψε το κεφάλι του για να μην την δει γυμνή. Η Τατιάνα άρπαξε μια πετσέτα και την τύλιξε γύρω της.
-Βλέπω δεν έχεις μάτια για άλλη πέρα από την γυναίκα σου. Συγκινητικό. Να ξέρεις πάντως πως εγώ και ο Παύλος έχουμε ανοιχτά μυαλά…
-Προχώρα τώρα! Είπε ο Πίτερ εκνευρισμένος. Καθώς ακολουθούσε την Τατιάνα στο ισόγειο γραφείο της έπαυλης σκεφτόταν την Ελέν. Μπορεί να την αγαπούσε για όσα είχαν περάσει αλλά δεν την άντεχε άλλο. Είχε κάνει πολλές προσπάθειες να βρουν μια μέση λύση, αλλά όλα λειτούργησαν προσωρινά. Λίγες μέρες μετά ξανάρχιζαν τα ίδια και τα ίδια. Μπαίνοντας μέσα στο γραφείο, ο Παύλος μόλις έκλεινε ένα τηλέφωνο και βαρούσε μανιωδώς το άλλο.
-Εκπληκτική δουλειά κάναμε με το σκάνδαλο Πίτερ! Δεν έχουν πάψει να βαράνε τα τηλέφωνα! Η φωτογραφία σου με το χαστούκι είναι παντού! Είναι η τέλεια διαφήμιση για τον νέο της άλμπουμ! Τα χρήματα είναι στο τραπέζι!
Ο Πίτερ κατευθύνθηκε στο τραπέζι και άρχισε να μετράει τα χρήματα.
-Αλίμονο, αυτή είναι η δουλειά μου. Να σας δημιουργώ σκάνδαλα όταν τα χρειάζεστε… Τατιάνα, που θα πας το βράδυ να έρθω να σε φωτογραφίσω;
-Στο κρεβάτι σου…
-Κόφτο! Ο τόνος του Πίτερ έγινε πολύ αυστηρός.
-Μα γιατί; Εγώ σου έδωσα τα χρήματα που έχεις…
-Εγώ διατηρώ την φήμη σου…
-Κάντε ησυχία, κάτι λένε στις ειδήσεις! Διέκοψε ο Παύλος υψώνοντας την φωνή της τηλεόρασης. Δεν πρόλαβαν όμως να ακούσουν τι λέει, οι ειδήσεις άρχισαν να λένε για τον δήμαρχο που ανάβει το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Πλατεία του Κύβου. Έμειναν λίγο να χαζέψουν την εικόνα.




-Τώρα που φτάνουν τα Χριστούγεννα το άλμπουμ μου θα πουλήσει σαν τρελό! Παρατήρησε η Τατιάνα.
-Ναι, έτσι νομίζω… απάντησε μελαγχολικός ο Πίτερ. 

Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2014

Kεφάλαιο 1.1

Ξημερώματα στο Boxhall. Όλα τα φώτα  στους δρόμους και στις πινακίδες ήταν ακόμα αναμμένα, όμως και αυτά θα έσβηναν σε λίγη ώρα. Ο Πίτερ μέσα στο αυτοκίνητο, περίμενε μπροστά στο κόκκινο φανάρι και άλλαζε αδιάφορα τους σταθμούς στο ραδιόφωνο. Ήθελε κάτι πραγματικά χαλαρωτικό. Ήταν μέσα στην φρενίτιδα του Flashway και ήθελε πραγματικά να ηρεμήσει. Ήθελε πραγματικά να φτάσει στο σπίτι του και να ξαπλώσει με ηρεμία, να αδειάσει το κεφάλι του. Ήξερε όμως παρ’ όλα αυτά ότι στο σπίτι του, η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από το Flashway. Η γυναίκα του θα τον περίμενε εκεί, και δεν είχε καμία όρεξη να ακούει πάλι τις φωνές της, τις ζήλιες της και τις υστερίες της. Το κινητό του χτυπάει και το σηκώνει αμέσως.
-Ναι; Ναι, φυσικά και τις έχω… Η γνωστή τιμή… είπε και το έκλεισε, ρίχνοντας όμως μια ματιά στην Πλατεία του Κύβου καθώς περνούσε από εκεί με το αμάξι. «Δεν ξέρεις ποτέ…» σκέφτηκε.





Απογοητεύτηκε, έβαλε το τραγούδι που έπαιζε στο ραδιόφωνο στο τέρμα και γύρισε στις σκέψεις του. Ο Πίτερ και η Ελέν ήταν κάποτε το τέλειο ζευγάρι. Αν και οι δυο μεγάλωσαν στο Garden σε παράλληλους δρόμους, εκείνοι γνωρίστηκαν στο Πανεπιστήμιο. Ήταν ένας θυελλώδης έρωτας και όλοι ζήλευαν με το πόσο ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον. Πήγαιναν κάθε τόσο ξαφνικές εκδρομές στο Winterville για να περάσουν ρομαντικά μερικές μέρες χωρίς να το ξέρει κανείς, αφήνοντας τους πάντες να τους ψάχνουν στα τηλέφωνα σαν τρελοί. Τελειώνοντας το Πανεπιστήμιο αποφάσισαν ότι θέλουν να παντρευτούνε. Κανείς δεν σοκαρίστηκε από την είδηση. Άλλωστε ήταν το τέλειο ζευγάρι. Χρήματα όμως δεν υπήρχαν και δουλειά στο αντικείμενο τους δεν μπορούσαν να βρουν. Δεν το έβαλαν όμως κάτω. Η Ελέν δούλευε σαν σερβιτόρα στο New Town, ο Πίτερ δούλευε σε ένα ξενοδοχείο, και ενοικίασαν μια τρύπα στο Garden. Παρ’ όλες τις δυσκολίες παρέμειναν το τέλειο ζευγάρι που όλοι ζήλευαν. Και πάντα ονειρευόντουσαν να έχουν την τέλεια ζωή όμως η πραγματικότητα τσάκιζε τα όνειρα τους. Μια μέρα ένας φίλος του Πίτερ του πρότεινε να του μάθει τα μυστικά να γίνει παπαράτσι. Θα του μάθαινε αυτός τα κατατόπια του Flashway και που να πουλάει τις φωτογραφίες του. Ο Πίτερ δέχτηκε, έτσι και αλλιώς μια φωτογραφία του θα μπορούσε να αξίζει όσο μισθό παίρνει και στο ξενοδοχείο. Δεν πέρασε πολύς καιρός όταν με το φακό του αποθανάτισε την διάσημη τραγουδίστρια Τατιάνα Μος να φιλιέται στον δρόμο με έναν άγνωστο που φυσικά δεν ήταν η επίσημη σχέση της. Έγινε πανικός. Η φωτογραφία πουλήθηκε σαν χρυσός, ο Πίτερ επιτέλους κατάφερε να αγοράσει ένα διαμέρισμα στο Metropolitan και τα χρήματα για να γίνει ο γάμος όπως ακριβώς ονειρευόντουσαν. Και πράγματι, έγινε ένας τέλειος γάμος για το τέλειο ζευγάρι. Μετά τον γάμο όμως ήρθαν όλα τα προβλήματα και ανακάλυψε πως δεν υπάρχει το «τέλειο ζευγάρι».
Ο Πίτερ έσβησε το αυτοκίνητο, τράβηξε το χειρόφρενο και έμεινε λίγο στο σκοτάδι. Κοίταξε το διαμέρισμα του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ήθελε όσο τίποτα άλλο την γαλήνη, αλλά ήξερε ότι μπαίνοντας στο σπίτι δεν θα την έβρισκε. Κατέβηκε αργά, ανέβηκε την σκάλα, βάζει το κλειδί στην πόρτα και ανοίγει. Πίσω από την πόρτα περίμενε εκείνη.
-Πάλι με αυτή την πουτάνα ήσουν; Ρωτάει μα ο Πίτερ την αγνόησε. Έβγαλε την φωτογραφική μηχανή του και μπήκε στο δωμάτιο που χρησιμοποιούσε σαν γραφείο του, γεμάτο φωτογραφίες της. Η Ελέν τον ακολούθησε φωνάζοντας. Δεν μπορούσε να ακούσει τι λέει, άλλωστε είχε μάθει μετά από τόσο καιρό να αγνοεί τις φωνές της. Το μόνο που κατάλαβε ήταν ότι η Ελέν έσκισε μια φωτογραφία της Τατιάνας Μος από τον τοίχο και την έβριζε. Ο Πίτερ πήγε στην κρεβατοκάμαρα, γδύθηκε, ξάπλωσε στο κρεβάτι και προσποιήθηκε ότι κοιμήθηκε καθώς η Ελέν συνέχιζε να φωνάζει από πάνω του τα δικά της.


Συνεχίζεται...