Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα The Boxhaller. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα The Boxhaller. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 14 Μαΐου 2026

Off The Record


Είχαν περάσει ώρες που περίμενε μέσα στο αυτοκίνητο του ο Τζόνας Έβανς. Παρκαρισμένος έξω από το αστυνομικό τμήμα, ήταν πεπεισμένος ότι είχε μια είδηση για την εφημερίδα που θα συγκλόνιζε ολόκληρο το Boxhall. Μόλις είδε τον επιθεωρητή Βίκτορ Ντιν να βγαίνει από την είσοδο, πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο και πήγε κατευθείαν προς το μέρος του.
-Επιθεωρητά Ντιν, Τζόνας Έβανς από το Boxhaller. Ο Βίκτορ δεν του έδωσε σημασία, συνέχισε να περπατάει. Επιθεωρητά Ντιν, χθες έγινε άλλος ένας φόνος…. Επέμεινε ο Τζόνας.
-Δεν έχουμε να κάνουμε καμία ανακοίνωση, όλα είναι υπό διερεύνηση… 
-Ξέρετε, τους τελευταίους τρεις μήνες υπάρχει κατακόρυφη αύξηση φόνων… Ο Βίκτορ δεν απάντησε, απλώς αύξησε την ταχύτητα που περπατούσε. Κύριε Επιθεωρητά, νομίζω ότι όλοι αυτοί οι φόνοι συνδέονται… Να ξέρετε ότι θα γράψω άρθρο γι’ αυτό…
Ο Βίκτορ σταμάτησε το περπάτημα του.
-Θα σας παρακαλούσα κύριε Έβανς να βρείτε ένα άλλο ρεπορτάζ. 
-Έχω δίκιο. Όλοι αυτοί οι φόνοι συνδέονται μεταξύ τους, έτσι δεν είναι; 
Ο Βίκτορ έμεινε και πάλι σιωπηλός. Το τελευταίο πράγμα που ήθελε σε αυτή την υπόθεση ήταν να αναμειχθούν τα ΜΜΕ. Την είχε κρατήσει με νύχια και με δόντια εκτός δημοσιότητας, αλλά υπήρχε ο κίνδυνος να τα τινάξει όλα στον αέρα αυτός ο δημοσιογράφος.
-Κύριε Έβανς, μπορούμε να μιλήσουμε off the record; 
-Φυσικά. Off the record λοιπόν.
-Δεν μπορείτε να γράψετε για αυτήν την ιστορία. Θα επικρατήσει πανικός στο Boxhall. Ελάτε μαζί μου. 
Πήραν μαζί τον δρόμο ξανά για το αστυνομικό τμήμα. Σε λίγη ώρα, στο γραφείο του Βίκτορ Ντιν, στεκόντουσαν και οι δύο μπροστά σε έναν πίνακα με τα θύματα. 
-6 θύματα δολοφονημένα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Με σιγαστήρα, μια σφαίρα στο μέτωπο. Καμιά σύνδεση μεταξύ τους. Φαίνεται πως ο δολοφόνος χτυπάει τυχαία… Καταλαβαίνετε πόσο σημαντικό είναι να μην βγει στην δημοσιότητα… είπε με νόημα ο Βίκτορ Ντιν. 
-Δεν μπορεί, κάποια σύνδεση θα υπάρχει… είπε ο Τζόνας Έβανς διαβάζοντας διάφορα στοιχεία για κάθε θύμα. 
-Το ίδιο έλεγα και εγώ.. Μα μέχρι σήμερα, δεν έχω μπορέσει να βρω τίποτα….
Ο Τζόνας φαινόταν σκεφτικός. 
-Ξέρετε… Παρατηρήσατε ότι σε όλες τις μαρτυρίες υπάρχει μια κοινή αναφορά;
Ο Βίκτορ Ντιν παραξενεύτηκε. Τι μπορεί να του είχε διαφύγει; Κοίταξε ξανά τον πίνακα.
-Για όλα τα θύματα οι γείτονες αναφέρουν πως κάποια στιγμή ή έλεγαν ασυναρτησίες ή για οράματα… συνέχισε ο Τζόνας.
-Το έχουμε προσέξει, αλλά δεν καταλαβαίνω που το πάτε… 
-Στην Ομίχλη του Κύβου. Ξέρετε, υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι οι επιζώντες της Ομίχλης του Κύβου βλέπουν ακόμα οράματα…
-Απ’ ότι βλέπω ερευνάτε και θεωρίες συνωμοσίας… απάντησε υποτιμητικά ο Βίκτορ.
-Μπορώ να χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή σας; Ρώτησε ο Τζόνας και ο Βίκτορ τον έβαλε να καθίσει στο γραφείο του. Άρχισε να πληκτρολογεί με μανία, πότε κοιτούσε στον υπολογιστή, πότε στον πίνακα. 
-Ελάτε να δείτε… είπε τελικά ο Τζόνας στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ στάθηκε πάνω από το κεφάλι του. 
-Τα Box Files από την Χαμένη Δεκαετία. Που τα βρήκατε αυτά; Είναι προϊόντα κλοπής και… 
-Αυτά είναι από τα αρχεία που δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ. Κοιτάξετε εδώ… Όλα τα θύματα ήταν επιζώντες της Ομίχλης του Κύβου… 
-Που να με πάρει ο διάολος… μονολόγησε ο Βίκτορ Ντιν και πήρε μια εισπνοή για το άσθμα του. Κάποιος είναι εκεί έξω και δολοφονεί επιζώντες της Ομίχλης….

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026

Το Πόρισμα



Στην αίθουσα τύπου του Δημαρχείου επικρατούσε αναστάτωση. Από στιγμή σε στιγμή περίμεναν τον δήμαρχο να κάνει δηλώσεις και όλος ο χώρος ήταν γεμάτος από φωτογράφους και δημοσιογράφους. Ο Πίτερ Χέιλ που είχε πάρει θέση μπροστά, έκανε νόημα στον Τζόνας Έβανς να έρθει προς το μέρος του που είχε χώρο. 
-Από εδώ είμαστε πιο κοντά, να έχεις πάντα τα μάτια σου ανοιχτά… είπε ο Πίτερ στον Τζόνας. 
Και οι δύο δούλευαν για το Boxhaller αλλά από την πρώτη στιγμή που ήρθε ο Τζόνας, ο Πίτερ έδινε πάντα συμβουλές στον νεαρό δημοσιογράφο. Ίσως επειδή του θύμιζε λίγο τον εαυτό του όταν ήταν και εκείνος νεότερος και ανυποψίαστος για την πόλη. Αλλά και ο Τζόνας εκτιμούσε ιδιαίτερα τον έμπειρο φωτογράφο, ένιωθε τον Πίτερ σαν πατέρα του. 
Ο Αλεξάντερ Κάιν μπήκε στην αίθουσα με απόλυτη σοβαρότητα και όλα τα φώτα από τα φλας άστραψαν στο πρόσωπο του. Πήρε θέση μπροστά στο μικρόφωνο και περίμενε μέχρι όλοι να κάνουν ησυχία. 
-Η έρευνα για τα αίτια πτώσης του αεροπλάνου της πτήσης BH2602, συνεχίζεται. Σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις υπήρξε βλάβη στο σύστημα πλοήγησης χωρίς όμως να μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο του ανθρώπινου λάθους. Εγώ και το δημοτικό συμβούλιο εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων και η πόλη θα είναι δίπλα τους σε οτιδήποτε χρειαστούν. Ευχαριστώ.
Ξαφνικά φασαρία από τις ανεπάλληλες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, μα ο Αλεξάντερ δεν απάντησε σε καμία, με την ίδια σοβαρότητα αποχώρησε από την αίθουσα. 
Λίγο αργότερα στο αυτοκίνητο, ο Τζόνας καθόταν στην θέση του συνοδηγού και περίμενε τον Πίτερ να βάλει την φωτογραφική μηχανή του στο πορτμπαγκάζ. Άκουγε και ξανάκουγε την ηχογράφηση των δηλώσεων «βλάβη στο σύστημα πλοήγησης… ανθρώπινο λάθος…». Ο Πίτερ μπήκε στη θέση του οδηγού και έκλεισε με δύναμη την πόρτα. 
-Σε πάω σπίτι; 
-Ναι.. απάντησε ο Τζόνας αφηρημένος. 
Στον δρόμο, επικρατούσε σιωπή μέσα στο αυτοκίνητο. Ο Τζόνας κοιτούσε από το παράθυρο τα φώτα της πόλης και κουνούσε νευρικά το δεξί του πόδι. 
-Σταμάτα το πόδι, μου αποσπάς την προσοχή… παρατήρησε ο Πίτερ. Με το ένα χέρι έβγαλε ένα τσιγάρο και το άναψε. Άνοιξε λίγο το παράθυρο του οδηγού και φύσηξε το καπνό. 
-Δεν μπορώ να βλέπω απέναντι το γραφείο της Άννας άδειο, δεν μπορώ να το πιστέψω… είπε ο Τζόνας.
Ο Πίτερ δεν απάντησε. Πήρε μονάχα μια τζούρα. 
-Μα πως μπορείς να είσαι τόσο ήρεμος; Πως; Ξέσπασε ο Τζόνας. 
Ο Πίτερ σταμάτησε στο φανάρι και τον κοίταξε στα μάτια. 
-Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν… Μα η απάντηση αυτή εξόργισε περισσότερο τον Τζόνας.
-Συμβαίνουν; Το ξέρεις ότι είναι η μεγαλύτερη τραγωδία μετά το Sea Monster; Και ξέρεις τι άλλο έχουν κοινό; Και στα δύο υπάρχουν αναφορές ότι ο Κύβος άργησε να γυρίσει για λίγο. 
-Αυτά είναι αηδίες… 
-Αηδίες; Πως μπορείς να είσαι τόσο κυνικός; Τόσες απώλειες είχαμε με την πτήση BH-2602 και το Sea Mon.... 
-Άκου μικρέ! διέκοψε με μια έκρηξη ο Πίτερ. Δεν μπορείς να ξέρεις πως νιώθω! Εγώ ένιωσα στο πετσί μου την απώλεια! Ήταν ο πατέρας μου στο Sea Monster! Μη μου κάνεις λοιπόν μαθήματα σε μένα! 
Ο Τζόνας τρόμαξε με την αντίδραση του και σιώπησε. Ποτέ δεν είχε δει τον Πίτερ να χάνει την ψυχραιμία του. 
-Συγνώμη… 
Ο Πίτερ δεν απάντησε. Πέταξε το τσιγάρο του από το ανοιγμένο παράθυρο.




Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2025

Boxhowl #1 - To δάσος Shadowood


O Τζόνας Έβανς πέρασε από την πύλη του ψυχιατρικού ασύλου Gardenview εκείνο το ομιχλώδες πρωινό. Κοίταξε το μεγάλο γκρίζο κτίριο να προβάλει καθώς πλησίαζε και του ήρθε μια ανατριχίλα. Πολλά είχαν ακουστεί για αυτό το άσυλο που εκτείνονταν σε 2 τεράστια οικοδομικά τετράγωνα του Garden.  Παρ’ ότι το κτίριο ήταν στην μέση και γύρω γύρω είχε δασάκι, πολλές φορές οι κάτοικοι άκουγαν κραυγές. 

-Ήρθα να δω την Δεσποινίς Λίντια Μπλάκγουντ είπε ο Τζόνας στην υποδοχή. 

-Ναι, παρακαλώ περιμένετε απάντησε αδιάφορα η γυναίκα που φορούσε λευκά. 

Μετά από λίγο έφτασε η Λίντια υποβασταζόμενη. Ήταν ένα 24χρονο κορίτσι, στην ηλικία του Τζόνας, μικροκαμωμένη, με μακριά μαύρα μαλλιά λαδωμένα, γαλάζια μάτια και παρότι το πρόσωπο της ήταν ταλαιπωρημένο, φαινόταν πως ήταν μια πολύ όμορφη κοπέλα. 

-Είστε ο κύριος Έβανς; Ρώτησε η Λίντια και ο Έβανς κούνησε το κεφάλι. Θα θέλατε να βγούμε έξω καλύτερα να τα πούμε; 

Κάθισαν έξω σε ένα παγκάκι μακριά από τον πολύ κόσμο. 

-Μπορείτε να μας αφήσετε λίγο μόνους; Ρώτησε ο Τζόνας την νοσηλεύτρια που την συνόδευε. Η Νοσηλεύτρια στάθηκε πιο μακριά, αλλά χωρίς να τους χάσει από το οπτικό της πεδίο. 

-Έχετε ένα τσιγάρο; Ρώτησε η Λίντια. Ο Τζόνας έβγαλε το πακέτο με τα τσιγάρα από την τσέπη του και αφού το άνοιξε, κοίταξε την νοσηλεύτρια για να πάρει την έγκριση. Η Λίντια άναψε το τσιγάρο και αμέσως ζωντάνεψε η ματιά της. 

-Δεσποινίς Μπλάκγουντ, θέλατε να μου πείτε την ιστορία σας για να την δημοσιοποιήσω στο Boxhaller... Έβγαλε από την τσέπη του το μαγνητοφωνάκι και το έβαλε ανάμεσα τους.

-Πρέπει να με σώσετε κύριε Έβανς, δεν είμαι τρελή. Ακόμα και εδώ μέσα συμβαίνει…

-Θέλετε να πάρετε τα πράγματα από την αρχή; Ρώτησε με ηρεμία ο Τζόνας. 


-Ήταν ένα καλοκαιρινό Σαββατόβραδο… Το βλέμμα της Λίντια κατευθείαν καρφώθηκε στο κενό. Είχαμε πάει βόλτα με το αυτοκίνητο με το αγόρι μου… Καταλήξαμε στα όρια της περιοχής Χ και το δάσος του Shadowood. Mας πήρε αγκαλιά ο ύπνος, όταν ξύπνησα από μια περίεργη μυρωδιά. Σαν άνθρακας που καίει. Νόμιζα ότι κάτι συμβαίνει με το αυτοκίνητο και προσπάθησα να ξυπνήσω το αγόρι μου… Αλλά δεν ξυπνούσε με τίποτα. Κοίταξα το ρολόι μου. 3:07. Βγήκα έξω να δω αν καίγεται κάτι στο αυτοκίνητο. Και τότε ένα τεράστιο λευκό φως που ερχόταν από το δάσος με τύφλωσε. Ένα αντικείμενο πετούσε πάνω από το δάσος… 

Ο Τζόνας την κοίταξε με δυσπιστία δεν την διέκοψε όμως. 

-Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι να ξυπνάω στο αμάξι ουρλιάζοντας. Το αγόρι μου ξύπνησε τρομαγμένος. Κοίταξα το ρολόι, 3:08. Αποκλείεται να πέρασε μονάχα ένα λεπτό. Ήθελα να φύγουμε κατευθείαν από εκεί. Φεύγοντας παρατήρησα ότι με πονούσε το χέρι μου… Και είχα ένα μαύρο σημάδι… Από τότε έχει συμβεί πολλές φορές… 

Σήκωσε λίγο την μπλούζα της και του έδειξε ένα μαύρο σημάδι.

-Τι πιστεύεις ότι είναι; Ρώτησε ο Τζόνας ενώ παρατηρούσε προσεκτικά το σημάδι.

-Μου κάνουν πειράματα οι εξωγήινοι. Όπως σας είπα, συμβαίνει συνέχεια ακόμα και εδώ που βρίσκομαι. Πρώτα μυρίζω καμένο άνθρακα, έπειτα βλέπω ένα δυνατό φως και όταν συνέρχομαι έχω ένα μαύρο σημάδι κάπου στο σώμα μου…. Πρέπει να γράψεις την ιστορία μου… Ο κόσμος πρέπει να ξέρει…. Όσο μιλούσε η Λίντια, τόσο φαινόταν να χάνει την ψυχραιμία της, μέχρι που την έπιασε πανικός. Η νοσοκόμα που βρισκόταν πιο πέρα, έτρεξε να την πιάσει να επιστρέψει πίσω στο κτίριο. Όμως η Λίντια αντιστεκόταν. 

-Με ακούς; Πρέπει να ξέρουν οι πολίτες του Boxhall ότι είμαστε πειραματόζωα! Όλοι! 

Ο Τζόνας έμεινε σοκαρισμένος μέχρι που έφυγαν από οπτικό του πεδίο. Άναψε ένα τσιγάρο και κάθισε στο παγκάκι. Δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγε για εξωγήινους, άλλωστε η περιοχή Χ φημίζεται για τον μεταφυσικό της χαρακτήρα… Αλλά ήταν μονάχα φήμες… Η νοσηλεύτρια που συνόδευε την Λίντια επέστρεψε. 

-Είναι καλά; Ρώτησε γεμάτος αγωνία.

-Ναι ναι, είναι καλά. Τι σας έλεγε; Πάλι για εξωγήινους;  

-Ότι την απαγάγουν ακόμα και εδώ στο Gardenview…. Τι έχετε να πείτε εσείς;

-Ξέρετε… η μυρωδιά που λέει ότι μυρίζει είναι σίγουρα παρενέργεια των φαρμάκων… έπειτα το έντονο φως, είναι οι φακοί από τους φύλακες τα βράδια που περιπολούν στο δάσος… Όσο για τα σημάδια, είδατε, καπνίζει… Καίει η ίδια τον εαυτό της… Ελάτε, πρέπει να φύγετε…

Ο Τζόνας μπήκε στο αυτοκίνητο του. Βγήκε από το Gardenview και πάρκαρε λίγο παρακάτω. Ήταν περίεργο σήμερα… από την μια η Λίντια ήταν πεπεισμένη για όσα λέει, από την άλλη η νοσηλεύτρια του έδωσε μια λογική απάντηση… Ή ήθελε να τον ξεφορτωθεί; Πήρε το μαγνητοφωνάκι και άρχισε να ακούει την συνέντευξη από την αρχή. 

Όπως ήταν απορροφημένος, κάτι περίεργο του ήρθε στην μύτη… Καμένος άνθρακας….

Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2025

Γκρίζος ουρανός


Κατέβασε την εφημερίδα The Boxhaller και ήπιε λίγο από τον καφέ του. Κοίταξε από το παράθυρο του καφέ Χρυσάνθεμο που οι πρώτες στάλες βροχής έκαναν την εμφάνιση τους. Οι περαστικοί αρχικά κοίταζαν ψηλά να βεβαιωθούν αν βρέχει και έπειτα έτρεχαν να καλυφθούν.


 Χαμογέλασε με την εικόνα. Σηκώθηκε ίσιωσε το παντελόνι γνήσιο Τζίτζι Ντε Φέρο και πήγε κατευθείαν στο μπαρ να πληρώσει. Έβγαλε από την τσέπη του ένα χαρτονόμισμα, το πέταξε μπροστά στη κοπέλα και έκανε να φύγει.
-Τα ρέστα σας…. Του είπε εκείνη αλλά της έκανε ένα νόημα ότι είναι εντάξει. Μα είναι πάρα πολλά…! Επέμενε η κοπέλα έκπληκτη μα εκείνος δεν έδωσε σημασία. Βγήκε έξω και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ακόμα και με τόσο πολλά κτίρια τριγύρω, μπορούσε ακόμα να φτάσει στη  μύτη του η μυρωδιά της βροχής. Λάτρευε αυτή την μυρωδιά. Του έφερνε τόσες πολλές αναμνήσεις. Καθώς δυνάμωνε η βροχή, έβαλε τα χέρια στις τσέπες του και άρχισε να περπατά. Κοίταξε ψηλά τον γκρίζο ουρανό και θυμήθηκε την γειτονιά του Garden που μεγάλωσε: Τα κτίρια δεν είχαν σοβαδιστεί και οι γκρίζοι τσιμεντόλιθοι έπαιρναν χρώμα μονάχα όταν υπήρχαν σχοινιά με απλωμένα ρούχα, χρώματα ξεθωριασμένα από την πολλή χρήση. Όταν βράδιαζε, ο δρόμος γέμιζε με αστέγους και διάφορους dealer, οπότε όλη η οικογένεια κλεινόταν από νωρίς στο σπίτι. 
Σταμάτησε μπροστά από το Πανεπιστήμιο. Το νερό της βροχής έσταζε από τα μαλλιά του στα μάτια του μα δεν έκανε καμιά κίνηση να το τινάξει. Όταν κατάφερε να πάρει υποτροφία για να σπουδάσει στο Χημικό, ήταν ένα μικρό θαύμα. Σε τέτοιες συνθήκες που ζούσαν, θα ήταν ο πρώτος της οικογένειας που θα είχε την ευκαιρία να σπουδάσει, να γίνει κάτι σημαντικό. Εκεί την είχε γνωρίσει, σε κάποια τάξη. Μόλις την είδε να μπαίνει μέσα, έμεινε άναυδος από την ομορφιά της. Με τα μακριά μαύρα μαλλιά της και τα γκρίζα μάτια της, κάθε κίνηση της έμοιαζε αέρινη. Τον πλησίασε και τον ρώτησε αν θα μπορούσε να κάτσει δίπλα του. Δεν μπόρεσε να αρθρώσει λέξη εκείνη την στιγμή, απλώς κούνησε καταφατικά το κεφάλι. Με λένε Ελίζα, του είπε. Και κάπως έτσι ξεκίνησε ο πρώτος έρωτας. Μαζί ζήσανε τα πρώτα φιλιά, τους πρώτους περιπάτους πιασμένοι χέρι-χέρι, το άγχος για την πρώτη φορά στο κρεβάτι, τα αναμαλλιασμένα πρωινά και τα πρώτα Σ’ αγαπώ. Δεν μπορούσε να πιστέψει πόσο τυχερός ήταν. Kάπου στο τρίτο έτος αποφάσισε η Ελίζα να δοκιμάσει την τύχη της σαν μοντέλο. Αρχίσαν να γνωρίζουν ανθρώπους της μόδας, να κάνουν παρέα μαζί τους, να βγαίνουν στο Flashway. Εκείνη άρχισε να ανεβαίνει σταδιακά σε φήμη και εκείνος να δουλεύει σε περιοδικό μόδας. Τα χρήματα έγιναν άφθονα αλλά δεν υπήρχε πια χρόνος για το πανεπιστήμιο. Το εγκατέλειψαν. Άλλωστε τα είχαν όλα.
Κάθισε σε ένα παγκάκι με θέα τον ποταμό Riverstone που διαπερνούσε το Boxhall. Κοίταξε τις στάλες της βροχής που χτυπούσαν το νερό. Τα ρούχα του πια είχαν βραχεί τόσο που κολλούσαν στο σώμα του. Η Ελίζα από την πίεση άρχισε να έχει κρίσεις πανικού. Τα βράδια μετά βίας κοιμόταν. Ένιωθε μόνιμα εξαντλημένη. Τον παρακαλούσε να την βοηθήσει κάπως και έκλαιγε. Δεν μπορούσε να την βλέπει έτσι. Αποφάσισε να το κάνει χρησιμοποιώντας τις σπουδές του. Στην αρχή όλα πήγαιναν υπέροχα. Η Ελίζα είχε αρχίσει πάλι να βρίσκει την αυτοπεποίθηση της. Άρχισαν πάλι να βγαίνουν, να ξαναβρίσκουν την ζωή τους. Μέχρι που ένα απόγευμα, η Ελίζα Ντιν έπεσε νεκρή κατά την διάρκεια μιας επίδειξης. 
Είχε δημιουργήσει το Gloire D’ Or. Και η πρώτη του αγάπη ήταν το πρώτο θύμα του.

Πέμπτη 31 Ιουλίου 2025

Χρυσάνθεμο


Η Άννα Μπέλμοντ καθόταν σε ένα τραπεζάκι στο καφέ «Χρυσάνθεμο» στο New Town, ένα μικρό γραφικό μαγαζί με βαριά ξύλινα έπιπλα και ρετρό διακόσμηση. Σε ένα μικρό ράφι δίπλα στο μπαρ, υπήρχαν βιβλία που μπορούσες να διαβάσεις: Πολλοί συγγραφείς στο Boxhall άφηναν τα βιβλία τους εκεί πριν εκδοθούν για να πάρουν τις πρώτες αντιδράσεις. Έτσι, πολλοί άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού έπιναν τον καφέ τους εκεί για να ανακαλύψουν πρώτοι τον επόμενο μεγάλο συγγραφέα. 

Ο καφές της Άννας ήρθε και εκείνη έκλεισε το βιβλίο που κρατούσε και το άφησε δίπλα στο βάζο με τα χρυσάνθεμα. 
-Άννα;;; Εσύ;;; Ακούστηκε μια γνώριμη γυναικεία φωνή και έστριψε το κεφάλι προς το μέρος της.
-Νάνσυ Ρόου; Τι δουλειά έχεις εδώ; Είπε με τεράστια έκπληξη η Άννα και σηκώθηκε να την φιλήσει.
-Είχα κάτι ψώνια εδώ κοντά και μπήκα να πιώ ένα παγωμένο τσάι, αυτή η ζέστη του καλοκαιριού…
-Κάτσε, κάτσε να μου πεις τα νέα σου! 
Η Νάνσυ τράβηξε την καρέκλα για να κάτσει και άφησε τις τσάντες από τα ψώνια δίπλα της και έπιασε κατευθείαν τα δυο χέρια της Άννας πάνω στο τραπέζι.
-Έχω να σε δω από τότε που τελειώσαμε το πανεπιστήμιο… Χαθήκαμε βρε παιδί μου… Με τι ασχολείσαι;
-Δουλεύω στο Boxhaller, είμαι η επικεφαλής της πολιτιστικής στήλης…  απάντησε η Άννα και ήπιε λίγο από τον καφέ της. Εσύ με τι ασχολείσαι;
-Είμαι παντρεμένη και έχω 3 παιδιά… Οπότε καταλαβαίνεις… έβαλε τα γέλια η Νάνσυ. Παντρεύτηκα τον Τζον….
-Αλήθεια; Συγχαρητήρια! Μα θυμάμαι ότι ήσασταν πολύ ερωτευμένοι από τότε… 
-Περνάς ακόμα από την γειτονιά που μεγαλώσαμε; 
-Πέρασα πριν μερικά χρόνια… Το μίνι μάρκετ εκεί στην γωνιά έκλεισε… τώρα έχει ανοίξει ένα μαγαζί με είδη σπιτιού… ακούστηκε λίγο απογοητευμένη η φωνή της Άννας.
-Έμαθα ότι πέθανε ο κύριος Άμποτ. Τι γλυκός κύριος! Όποτε πηγαίναμε μας κέρναγε και τσίχλες!
-Και το σπίτι του Άντι και του Πιερ έχει κατεδαφιστεί, υπάρχει μια πολυκατοικία πια εκεί…
-Με τον Άντι βρεθήκαμε τυχαία πριν μερικά χρόνια, είχε αρραβωνιαστεί μια φιλόλογο… Η Νάνσυ ρούφηξε λίγο από το τσάι της… Εσύ; Παντρεμένη; Παιδάκια;
-Όχι, είμαι ελεύθερη… 
-Ε δεν πειράζει, θα βρεθεί και ένα καλό παιδί για σένα…
-Δεν χρειάζεται, είμαι ευτυχισμένη, έχω την δουλειά μου και την ησυχία μου! Γέλασε η Άννα…
Σιωπή για λίγο.
-Αλήθεια, εσύ που δουλεύεις στο Boxhaller, τι γίνεται τώρα με αυτή την DΞST1NY που εμφανίστηκε; 
Η Άννα σούφρωσε τα φρύδια της.
-Πραγματικά δεν ξέρει κανείς από που προήλθε και τι να περιμένουμε…
 Σιωπή. Η Νάνσυ έπαιξε με το καλαμάκι στο ποτήρι της. 
-Να σου δείξω τα παιδάκια μου; 
-Ίδια ο Τζον! 
-Ναι… 
Σιωπή… Η Άννα μετακίνησε το βάζο με τα χρυσάνθεμα στην άκρη του τραπεζιού.
-Προχθές είχε η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Boxhall συναυλία… Πραγματικά έδωσαν την καλύτερη συναυλία τους μέχρι σήμερα! Άλλαξαν την διεύθυνση ορχήστρας και έχουν άλλο αέρα! Είπε ενθουσιασμένη η Άννα…
-Α ναι; Χαίρομαι πολύ… 
Σιωπή… Παρατεταμένη… Η Νάνσυ κοίταξε από το παράθυρο… Η Άννα άρχισε να χαϊδεύει αμήχανα το βιβλίο…
-Λοιπόν, πέρασε η ώρα, πρέπει να φύγω! Η Νάνσυ πετάχτηκε όρθια. Μη χαθούμε πάλι! Να κανονίσουμε!
-Ναι, θα κανονίσουμε σίγουρα! Απάντησε η Άννα.
Καθώς η Νάνσυ έβγαινε από την πόρτα, η Άννα χανόταν πάλι στις σελίδες του βιβλίου της…

Πέμπτη 29 Μαΐου 2025

Η Κυρία Καμέλια



-Θέλεις να σου βάλω λίγο γλυκό του κουταλιού; Το έχω φτιάξει με τα χεράκια μου! Είπε η κυρία Καμέλια Λεβάν με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό της.

-Όχι, όχι, σας ευχαριστώ! Απάντησε ο Τζόνας Έβανς και κάθισε στην καρέκλα του καθιστικού.

-Θα φτιάξω όμως ένα υπέροχο τσάι να πιούμε! Είναι από τον κήπο μου! Η κυρία Καμέλια κατευθύνθηκε προς την κουζίνα.

Ο Τζόνας έτριψε τα ιδρωμένα χέρια του στο παντελόνι του. Κοίταξε από το τεράστιο παράθυρο που έβλεπε στον κήπο της κυρίας Καμέλια, ο ήλιος έλουζε με φως όλο το Plain Fields.

-Είναι η πρώτη συνέντευξη που παίρνεις αγόρι μου; Ρώτησε η κυρία Καμέλια. Ο Τζόνας έτρεξε να βοηθήσει την ηλικιωμένη κυρία να μεταφέρει το τσάι. Η κυρία Καμέλια κάθισε με δυσκολία στην απέναντι καρέκλα. Και μένα είναι η πρώτη συνέντευξη που δίνω... Και μάλιστα για το The Boxhaller!

Ο Τζόνας έστησε το ραδιοφωνάκι πάνω στο τραπέζι. Πάτησε την εγγραφή.

-Κυρία Καμέλια Λεβάν, κερδίσατε τον διαγωνισμό ζωγραφικής με τίτλο «Boxhall: Ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι». Ένα πολύ διαφορετικό έργο απ’ όλες τις άλλες συμμετοχές. Πείτε μας πρώτα δυο πράγματα για εσάς.

-Ήθελα από μικρή να σπουδάσω Τέχνη. Αλλά βλέπετε, πριν σχεδόν 70 χρόνια, αυτό ήταν ανήκουστο για τα κορίτσια. Αντίθετα, ο πατέρας μου φρόντισε να με παντρέψει από τα 16 μου. Βλέπετε, ήμασταν μια φτωχή οικογένεια και ο μακαρίτης ο άντρας μου ήταν τότε ανερχόμενος δικηγόρος. Όμως τον αγάπησα πολύ.

-Παιδιά, έχετε;

-Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να κάνουμε… Η κυρία Καμέλια ήπιε λίγο από το τσάι της.


-Ας περάσουμε καλύτερα στον πίνακα. Τι σας ενέπνευσε;

-Επέλεξα την αφαιρετική οδό, ο Κύβος, τα γεωμετρικά σχήματα που τον απειλούνε, το μάτι. Ξέρεις αγαπητέ μου, ο κύβος εκπροσωπεί κάθε πολίτη του Boxhall που έχει μέσα του την τάξη. Όμως κάποιοι το βλέπουν αυτό και θέλουν να το διαταράξουν. Επιβουλεύονται τον Κύβο.

-Θέλετε να μου δώσετε κάποια παραδείγματα;

-Βλέπετε την χυδαιότητα παντού γύρω σας. Στον τρόπο που μιλάνε οι άνθρωποι. Στα ήθη που χαλαρώνουν μέρα με την μέρα. Στο New Town οι πόρνες έχουν πολλαπλασιαστεί. Βλέπεις τις τραγουδίστριες στο Flashway να φωτογραφίζονται με τα οπίσθια έξω και οι υπόλοιπες γυναίκες να μιμούνται αυτά που βλέπουν στα περιοδικά. Όμως πάντα έτσι ήταν. Έβαζες την γειτόνισσα στο σπίτι σου και εκείνη κουνιόταν στον άντρα σου γιατί ένιωθε ότι θέλει απόγονο. Και ο κύβος; Ο κύβος μπερδεμένος… Όμως κάποια στιγμή και αυτός βρίσκει την λύση… Και τα προβλήματα… τελειώνουν. Μια για πάντα….

Η Κυρία Καμέλια ήπιε μια γουλιά από το τσάι της. Κοιτάχτηκαν στα μάτια. Σιωπή.

-Σας ευχαριστούμε κυρία Καμέλια… είπε ο Τζόνας σταματώντας το μαγνητοφωνάκι.





Πέμπτη 22 Μαΐου 2025

Το Μπαλόνι


Η βραδιά στο Boxhall ήταν γλυκιά και οι δρόμοι στο νότιο Soft Lake ήταν γεμάτοι με οικογένειες που έκαναν βόλτα στα λούνα παρκ και τα πάρκα. Στην ατμόσφαιρα μπορούσες να ακούσεις την μουσική από τα παιχνίδια, τα γέλια και τις φωνές των παιδιών. Ένα κοριτσάκι πλησίασε τον Έντι Μονρόε με τους γονείς του.

– Διάλεξε ένα μπαλόνι, ποιο θες;

– Αυτό το ροζ με την καρδούλα! απάντησε το κοριτσάκι με μάτια που έλαμπαν. Ο Έντι ξεχώρισε το μπαλόνι και της το έδωσε στο χέρι.

– Επέλεξες το πιο ωραίο απ’ όλα! της είπε ο Έντι κλείνοντας το μάτι. Να πουλάει μπαλόνια ήταν κουραστικό: Από την μία να τα κρατάει όλα αυτά στο ένα χέρι και από την άλλη η ορθοστασία τόσες πολλές ώρες. Αλλά κάθε σπίθα στα μάτια και κάθε χαμόγελο των παιδιών ήταν για εκείνον ένα μικρό παράσημο.

Και τότε ήρθε. Ένας άντρας γύρω στα 45 με γκρίζα μαλλιά και καφέ κουρασμένα μάτια. Ήξερε τι θα ακολουθούσε ακριβώς.

– Θα ήθελα το μπαλόνι με τον κύβο! είπε ο άντρας και έδωσε χρήματα στον Έντι.

Ξεχώρισε το μπαλόνι και του το έδωσε. Ο άντρας έγνεψε, πήρε το μπαλόνι και απομακρύνθηκε. Πήγε λίγο παρακάτω και το άφησε να πετάξει στον ουρανό κοιτάζοντάς το μέχρι να χαθεί στον ουρανό.


Αυτό γινόταν συνέχεια. Κάθε Πέμπτη στις 19:30 το βράδυ ερχόταν αυτός ο άντρας, έπαιρνε ένα μπαλόνι στο σχήμα του κύβου και το άφηνε να φύγει. Ο Έντι ήθελε να μάθει γιατί το κάνει, είχε σχεδόν ετοιμάσει τα λόγια του, αλλά ακόμα μια φορά δεν βρήκε το θάρρος να του μιλήσει. 

Όλη την εβδομάδα σκεφτόταν διάφορες θεωρίες. Ίσως να είχε χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Ίσως να ήταν η μητέρα του που της είχε αδυναμία. Μπορεί να είχε χάσει κάποιο παιδί και κάθε Πέμπτη να πήγαιναν βόλτα στο Λούνα Παρκ, ίσως να ήθελε να συνεχίσει αυτή την παράδοση με τον τρόπο του. Να είχε χάσει κάποια αδερφή ή αδερφό στο ναυάγιο του Sea Monster, άλλωστε όλοι στο Boxhall είχαν χάσει κάποιον αγαπημένο εκείνη την αποφράδα μέρα. Μπορεί να είχε χάσει κάποιον έρωτα: Να είχαν συναντηθεί στο Λούνα Παρκ μια Πέμπτη και να είχαν ερωτευτεί. Έπρεπε να μάθει. Όχι για να τον φέρει σε δύσκολη θέση, αλλά επειδή πραγματικά τον είχε συγκινήσει αυτή η κίνηση.


Πέμπτη. Κοίταξε το ρολόι του. 19:29. Από στιγμή σε στιγμή θα φαινόταν ο άντρας. Μετακίνησε ένα μπαλόνι σε σχήμα Κύβου ώστε να το δώσει πιο εύκολα. Η ώρα περνούσε αλλά ο άντρας πουθενά. Περίεργο. Ήταν πάντα στην ώρα του. Και αυτή την φορά όντως θα τον ρωτούσε ο Έντι. Ο Άντρας δεν φάνηκε ποτέ. 

Την επόμενη μέρα ανοίγοντας το Boxhaller είδε την φωτογραφία του: Άνδρας αγνώστων στοιχείων κατέρρευσε χθες στις 19:25 στο Soft Lake, διεκομίσθη στο νοσοκομείο όπου και κατέληξε. Όποιος γνωρίζει πληροφορίες, να έρθει σε επαφή με τις αρχές. Ο Έντι κατέβασε την εφημερίδα και ένας κόμπος έπνιξε τον λαιμό του. Γι’αυτό λοιπόν δεν εμφανίστηκε ποτέ. 


-Μπαμπά, θα μου πάρεις μπαλόνι; Είπε ένα 3χρονο αγοράκι δείχνοντας προς το μέρος του Έντι. Ο πατέρας έκανε νόημα στον Έντι. 

-Ποιο θες να σου δώσω; Ρώτησε με χαμόγελο.

-Αυτό με τον μονόκερο! Είπε ο μικρός ενθουσιασμένος.

-Το πιο ωραίο διάλεξες! 

Βλέποντας τον μικρό να απομακρύνεται θυμήθηκε ότι ήταν Πέμπτη. Κοίταξε το ρολόι του: 19:30. Ο Έντι ξεχώρισε ένα μπαλόνι με κύβο και το άφησε να φύγει. Όσο το κοιτούσε να απομακρύνεται ένα χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπο του. Δεν έμαθε ποτέ για ποιο λόγο ο άντρας άφηνε το μπαλόνι. Όμως γνωρίζει καλά για ποιον λόγο θα το αφήνει από εδώ και πέρα ο ίδιος…