Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026
Η Ομίχλη του Κύβου - Β' Μέρος
Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026
Gambit - Α' Μέρος
Πέμπτη 23 Ιουλίου 2026
Ανθισμένες Πετούνιες
Πέμπτη 16 Ιουλίου 2026
Ασθενής 0
Πέμπτη 26 Μαρτίου 2026
Data Analysis
Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026
Το Πόρισμα
Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2025
Boxhowl #3 - Sea Monster
Κυριακή 24 Αυγούστου 2025
The Box Files #8 - Στη θάλασσα ή στον ουρανό;
Γράφει: J.L.
-Καλώς το κορίτσι μου, είπε ο Ντέιβιντ μόλις άκουσε πίσω από τον καναπέ που καθόταν την εξώπορτα να ανοίγει.
- Γεια σου Ντέιβ, αποκρίθηκε η Άνν και η κούραση ήταν φανερή στον τόνο της φωνής της.
Προχώρησε ως το μεγάλο παράθυρο που έπιανε έναν ολόκληρο τοίχο στο καθιστικό. Δεν χορταινε να βλέπει τη θέα που είχε από τον 24ο όροφο από το Metropolitan σε όλο το νότιο κομμάτι του Boxhall μέχρι τη θάλασσα.Οι Ντέιβιντ και Άνν Σάιμον, είχαν εγκατασταθεί πριν δύο μήνες περίπου εδώ, ερχόμενοι από το Innercity κάπου 1000 χιλιόμετρα βόρεια, μετά τη συνταξιοδότηση του Ντέιβιντ από την ομοσπονδιακή υπηρεσία ασφαλείας με το βαθμό του ταξιάρχου.
Η Ανν έχοντας ακόμη μια πενταετία μέχρι τη σύνταξη, πήρε εύκολα μετάθεση για το πανεπιστημιακό νοσοκομείο ψυχικής υγείας του Boxhall ως νοσηλεύτρια, από ένα άσυλο ψυχικά ανιάτων που δούλευε όλα τα χρόνια. Η προοπτική της εγκατάστασης δίπλα στη θάλασσα, σε μια πόλη που πρόσφερε περισσότερα κι από τα πάντα, ήταν μια καλή επιλογή.
Σε δεύτερο γάμο και οι δύο, ήταν μαζί εδώ και 15 χρόνια. Τα παιδιά τους από τους προηγούμενους γάμους είχαν ήδη ενηλικιωθεί και τραβήξει το δρόμο τους.
Γυρνώντας προς τον Ντέιβιντ φάνηκε έντονα το πρόσωπό της σαν να είχε χάσει απότομα κάθε ίχνος σφριγηλοτητας και ζωντάνιας.
- Ανν ; Είσαι καλά; Ο Ντέιβιντ έδειξε ανήσυχος, όσο μπορούσε να φανεί στον ήρεμο και μόνιμα μειλίχιο χαρακτήρα του.
- Ντέιβ, έχω ταραχτεί απίστευτα σήμερα. Το κεφάλι μου είναι να σπάσει.
- Μα τί; Τί συνέβη; Εσύ έχεις συνηθίσει να αντιμετωπίζεις με ηρεμία πολλά δύσκολα περιστατικά τόσα χρόνια.
- Ντέιβ, θυμάσαι την πρώτη βραδιά που ήρθαμε στην πόλη πριν 2 μήνες και μείναμε σε εκείνο το μικρό ξενοδοχείο στο Palm beach ;
- Φυσικά, στο δωμάτιο 2 του Sunshine rooms με εκείνον τον ολίγον δουλοπρεπή ιδιοκτήτη τον Ντάνιελ Μπριγκς.
Η μνήμη του Ντέιβιντ και η ικανότητά του να συγκρατεί ονόματα και λεπτομέρειες - φαινομενικά αδιάφορες - ήταν παροιμιώδης από τα σχολικά του χρόνια. Κάτι που του χρησίμευσε στο έπακρο στην μετέπειτα καριέρα του.
- Και λοιπόν; Τί σχέση έχει το Sunshine rooms με την τρομερή ταραχή σου κορίτσι μου;
- Θυμάσαι που ακούσαμε κάποια βιολονίστρια που έπαιζε βιολί φαλτσάροντας συνεχώς; συνέχισε η Άνν που τώρα είχε καθίσει στο μπράτσο του καναπέ, προσπαθώντας να ηρεμήσει.
- Ναι καλή μου. Η κα Μαρία Γκουτμαν που έπαιζε το βαλς νο2 του Σοστακόβιτς. Μας έδωσε και δωρεάν εισιτήρια ο κύριος Μπριγκς όταν κάναμε παράπονα για φασαρία εκείνο το βράδυ, αλλά δεν πήγαμε γιατί είχες εφημερία εκείνο τη βραδιά της εκδήλωσης. Και λοιπόν;
- Αχ Ντέιβ, Αχ Ντέιβ ! του είπε χαμηλόφωνα η Άνν πιάνοντας με το ένα χέρι το μέτωπό της.
Το πρωί έφεραν την κα Γκουτμαν στην πτέρυγά μας με έντονη κρίση και παραληρηματική συμπεριφορά !
- Ανν, εσύ το έχεις πει ότι οι καλλιτέχνες είναι επιρρεπείς σε ψυχολογικές διαταραχές κάθε είδους. Κρίμα πάντως η καημένη η κοπέλα.
- Δεν είναι κοπέλα Ντέιβ. 62 έγραφε ο φάκελός της. Και το θέμα δεν είναι έτσι απλό. Όταν την έφεραν φώναζε επανειλημμένα: "Στη θάλασσα ή στον ουρανό; Στη θάλασσα ή στον ουρανό;" με τις κόρες των ματιών της φανερά διεσταλμένες. Της έκαναν τις προβλεπόμενες ηρεμιστικές ενέσεις και όταν μπήκα να την τακτοποιήσω στο δωμάτιο είχε πια ησυχάσει και μου ζήτησε να την ακούσω.
- Δεν είναι πρωτόγνωρο κάτι τέτοιο γλυκιά μου. Πόσοι και πόσοι δεν σου έχουν πει ένα σωρό ιστορίες μεταξύ αλήθειας και φαντασίας άλλωστε.
- Ντέιβ η κυρία Γκουτμαν δεν ξέρω αν μίλησε για κάτι φανταστικό ή όντως είναι αλήθεια. Μου είπε ότι ένα βράδυ που έκανε πρόβα το συγκεκριμένο κομμάτι στο σπίτι της κάπου εδώ στο Metropolitan άκουσε στο κεφάλι της φωνές. Όχι έντονες αλλά ξεκάθαρα: "στη θάλασσα ή στον ουρανό;" Σε επόμενη πρόβα στα παρασκήνια του Μεγάρου Box οι φωνές ήταν πιο δυνατές. Και όταν σκέφτηκε να παίξει δοκιμαστικά στην προκυμαία στο palm beach η ένταση ήταν αφόρητη. Όσο πιο κοντά στη θάλασσα, τόσο μεγαλύτερη η ένταση. Έκλεισε δωμάτιο εκείνο το βράδυ στο Sunshine rooms να κάνει πρόβα απρόσκοπτα και να συγκεντρωθεί. Τότε ήταν που διέκρινε μέσα στις πολλές φωνές, τη φωνή της καλύτερης φίλης της και συμμαθήτριάς της στο μουσικό πανεπιστήμιο Νταϊάν Μπιτ, μέλος της ορχήστρας του κρουαζιερόπλοιου Sea Monster που χάθηκε κάτω από άγνωστες συνθήκες. Το βαλς νο2 του Σοστακόβιτς ήταν το αγαπημένο κομμάτι της Νταϊάν.
- Αηδίες ! Μπούρδες ! Κλασική περίπτωση σχιζοφρένειας ! Φώναξε με πρωτοφανή ένταση ο Ντέιβιντ την ώρα που πεταγόταν σαν ελατήριο από τον καναπέ.
- Μα Ντέιβ, μην καταδικάζεις έτσι αμέσως μια γλυκύτατη κυρία, μια ασθενή στο τέλος τέλος. Εμένα πάντως αυτή η εμμονή της με τις φωνές και με το χαμένο κρουαζιερόπλοιο νομίζω ότι μπορεί να μην είναι και εντελώς τυχαίο.
- Όχι, όχι, όχι ! Ανν σε παρακαλώ. Ο φάκελος της εξαφάνισης του πλοίου έχει και επισήμως κλείσει από κάθε άποψη.
Η Ανν που είχε ανακτήσει κατά πολύ την αυτοκυριαρχία της έβλεπε ένα Ντέιβιντ να βηματίζει ασύγχρονα και σπασμωδικά από τη μια άκρη του δωματίου στην άλλη επαναλαμβάνοντας "η υπόθεση έχει κλείσει", "όχι, όχι", "η γυναίκα είναι σχιζοφρενής ολότελα" χτυπώντας τα χέρια του στους μηρούς του.
Ήταν ήδη απίστευτα κουρασμένη και σωματικά και ψυχικά για να δώσει συνέχεια σε αυτή την τόσο παράξενη μέρα. Προτίμησε να κάνει ένα ζεστό ντουζ και να αποσυρθεί στο υπνοδωμάτιο από τις 8. Θα κοιμόταν να συνέλθει. Και θα άφηνε και τον Ντέιβ να συνέλθει από την πραγματικά περίεργη έξαψη που του συνέβη απόψε.
Πέμπτη 26 Ιουνίου 2025
Boxhall Fashion Week
Πέμπτη 22 Μαΐου 2025
Το Μπαλόνι
Η βραδιά στο Boxhall ήταν γλυκιά και οι δρόμοι στο νότιο Soft Lake ήταν γεμάτοι με οικογένειες που έκαναν βόλτα στα λούνα παρκ και τα πάρκα. Στην ατμόσφαιρα μπορούσες να ακούσεις την μουσική από τα παιχνίδια, τα γέλια και τις φωνές των παιδιών. Ένα κοριτσάκι πλησίασε τον Έντι Μονρόε με τους γονείς του.
– Διάλεξε ένα μπαλόνι, ποιο θες;
– Αυτό το ροζ με την καρδούλα! απάντησε το κοριτσάκι με μάτια που έλαμπαν. Ο Έντι ξεχώρισε το μπαλόνι και της το έδωσε στο χέρι.
– Επέλεξες το πιο ωραίο απ’ όλα! της είπε ο Έντι κλείνοντας το μάτι. Να πουλάει μπαλόνια ήταν κουραστικό: Από την μία να τα κρατάει όλα αυτά στο ένα χέρι και από την άλλη η ορθοστασία τόσες πολλές ώρες. Αλλά κάθε σπίθα στα μάτια και κάθε χαμόγελο των παιδιών ήταν για εκείνον ένα μικρό παράσημο.
Και τότε ήρθε. Ένας άντρας γύρω στα 45 με γκρίζα μαλλιά και καφέ κουρασμένα μάτια. Ήξερε τι θα ακολουθούσε ακριβώς.
– Θα ήθελα το μπαλόνι με τον κύβο! είπε ο άντρας και έδωσε χρήματα στον Έντι.
Ξεχώρισε το μπαλόνι και του το έδωσε. Ο άντρας έγνεψε, πήρε το μπαλόνι και απομακρύνθηκε. Πήγε λίγο παρακάτω και το άφησε να πετάξει στον ουρανό κοιτάζοντάς το μέχρι να χαθεί στον ουρανό.
Αυτό γινόταν συνέχεια. Κάθε Πέμπτη στις 19:30 το βράδυ ερχόταν αυτός ο άντρας, έπαιρνε ένα μπαλόνι στο σχήμα του κύβου και το άφηνε να φύγει. Ο Έντι ήθελε να μάθει γιατί το κάνει, είχε σχεδόν ετοιμάσει τα λόγια του, αλλά ακόμα μια φορά δεν βρήκε το θάρρος να του μιλήσει.
Όλη την εβδομάδα σκεφτόταν διάφορες θεωρίες. Ίσως να είχε χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Ίσως να ήταν η μητέρα του που της είχε αδυναμία. Μπορεί να είχε χάσει κάποιο παιδί και κάθε Πέμπτη να πήγαιναν βόλτα στο Λούνα Παρκ, ίσως να ήθελε να συνεχίσει αυτή την παράδοση με τον τρόπο του. Να είχε χάσει κάποια αδερφή ή αδερφό στο ναυάγιο του Sea Monster, άλλωστε όλοι στο Boxhall είχαν χάσει κάποιον αγαπημένο εκείνη την αποφράδα μέρα. Μπορεί να είχε χάσει κάποιον έρωτα: Να είχαν συναντηθεί στο Λούνα Παρκ μια Πέμπτη και να είχαν ερωτευτεί. Έπρεπε να μάθει. Όχι για να τον φέρει σε δύσκολη θέση, αλλά επειδή πραγματικά τον είχε συγκινήσει αυτή η κίνηση.
Πέμπτη. Κοίταξε το ρολόι του. 19:29. Από στιγμή σε στιγμή θα φαινόταν ο άντρας. Μετακίνησε ένα μπαλόνι σε σχήμα Κύβου ώστε να το δώσει πιο εύκολα. Η ώρα περνούσε αλλά ο άντρας πουθενά. Περίεργο. Ήταν πάντα στην ώρα του. Και αυτή την φορά όντως θα τον ρωτούσε ο Έντι. Ο Άντρας δεν φάνηκε ποτέ.
Την επόμενη μέρα ανοίγοντας το Boxhaller είδε την φωτογραφία του: Άνδρας αγνώστων στοιχείων κατέρρευσε χθες στις 19:25 στο Soft Lake, διεκομίσθη στο νοσοκομείο όπου και κατέληξε. Όποιος γνωρίζει πληροφορίες, να έρθει σε επαφή με τις αρχές. Ο Έντι κατέβασε την εφημερίδα και ένας κόμπος έπνιξε τον λαιμό του. Γι’αυτό λοιπόν δεν εμφανίστηκε ποτέ.
-Μπαμπά, θα μου πάρεις μπαλόνι; Είπε ένα 3χρονο αγοράκι δείχνοντας προς το μέρος του Έντι. Ο πατέρας έκανε νόημα στον Έντι.
-Ποιο θες να σου δώσω; Ρώτησε με χαμόγελο.
-Αυτό με τον μονόκερο! Είπε ο μικρός ενθουσιασμένος.
-Το πιο ωραίο διάλεξες!
Βλέποντας τον μικρό να απομακρύνεται θυμήθηκε ότι ήταν Πέμπτη. Κοίταξε το ρολόι του: 19:30. Ο Έντι ξεχώρισε ένα μπαλόνι με κύβο και το άφησε να φύγει. Όσο το κοιτούσε να απομακρύνεται ένα χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπο του. Δεν έμαθε ποτέ για ποιο λόγο ο άντρας άφηνε το μπαλόνι. Όμως γνωρίζει καλά για ποιον λόγο θα το αφήνει από εδώ και πέρα ο ίδιος…


.png)


