Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Sea Monster. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Sea Monster. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026

Η Ομίχλη του Κύβου - Β' Μέρος


Ο Σαρλ κατέβασε τα μάτια. 
-Τις επόμενες μέρες δεν μπορούσα να ησυχάσω. Έβλεπα ξανά και ξανά οράματα με το πλοίο να χάνεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως. Άκουγα ξανά και ξανά τις κραυγές και τις φωνές τους. Γιατί από όλους αυτούς που είχαν εισιτήριο να είμαι εγώ εκείνος που έμεινε πίσω; Γιατί να είμαι εκείνος που βλέπει όλα αυτά τα τρομερά οράματα; Γιατί εγώ; Δεν έτρωγα. Δεν κοιμόμουν. Ήμουν σαν ζωντανός νεκρός. Μετά από μερικές μέρες ανέβασα πυρετό… Νόμιζα πως ήταν από την εξάντληση… Και έπειτα οι σπασμοί… Μέχρι που μια μέρα κατέρρευσα και όταν άνοιξα και πάλι τα μάτια μου, βρισκόμουν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview. 
-Τι σας είπαν εκεί; Ρώτησε με περιέργεια ο Τζόνας. Ο Σαρλ σήκωσε τους ώμους του.
-Τι να μου πουν; Δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι. Το μόνο που έκαναν ήταν να μου δίνουν μια χούφτα χάπια καθημερινά και να με αφήνουν να παίζω σκάκι. Πίστευαν ότι με όλα αυτά θα σταματήσουν τα οράματα. Φυσικά δεν σταμάτησαν ποτέ. Τους έλεγα πως ήμουν καλά και πως ήθελα να γυρίσω στο σπίτι μου, αλλά δεν με άφηναν να φύγω. Μέχρι που μια μέρα άρχισαν να φτάνουν δεκάδες άνθρωποι με τα ίδια συμπτώματα με μένα…. Πρώτα οράματα… έπειτα πυρετός και σπασμοί… 
-Και τις περισσότερες φορές, θάνατος… Η Ομίχλη του Κύβου… είπε ο Πίτερ.
-Η αρχή της Χαμένης Δεκαετίας… πρόσθεσε ο Τζόνας. Ο Πίτερ τον αγριοκοίταξε. 
-Είπαμε ότι δεν αναφέρουμε την Χαμένη Δεκαετία… είπε στον Τζόνας νουθετώντας τον. 
-Ε να λοιπόν που μιλάμε! Η Ομίχλη του Κύβου εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το Boxhall. Εκατοντάδες πέθαναν, ελάχιστοι επέζησαν. Και ο άνθρωπος μπροστά μας είναι ο πρώτος που επέζησε! Μπορούν να διαγράψουν όλα τα αρχεία, αλλά όχι τις μνήμες! Είπε ξεσπώντας ο Τζόνας και έπειτα στράφηκε στον Σαρλ: Στην πυρκαγιά του Shadowood βρέθηκε ένα χαρτί του στρατού με το όνομα σας, ξέρετε γιατί; 
Ο Σαρλ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. 
-Όταν ξέσπασε η Ομίχλη του Κύβου και άρχισαν οι θάνατοι, ήθελαν να καταλάβουν από που προήλθε όλο αυτό και γιατί επιβίωσα… Με μετέφεραν στο στρατόπεδο στην Περιοχή Χ, σε έναν θάλαμο αποστειρωμένο και απομονωμένο και άρχισαν τα πειράματα… Ο Σαρλ κόμπιασε και ακούμπησε το θολό του μάτι… Έμειναν και οι τρεις σιωπηλοί.  Νομίζω πως θα πρέπει να φύγετε… ξέρετε… κουράστηκα και θα ήθελα να ξεκουραστώ… είπε τελικά ο Σαρλ και σηκώθηκε όρθιος. 
-Ξέρετε, υπάρχει κάποιος που δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης… Κινδυνεύετε… είπε με ηρεμία ο Τζόνας.
-Το γνωρίζω. Έχω δει το όραμα… απάντησε ο Σαρλ το ίδιο ήρεμα. Ο Πίτερ δεν φάνηκε να ξαφνιάζεται. Η Τατιάνα Μος του είχε μιλήσει για το όραμα που είχε δει εκείνη και της είχε υποσχεθεί να μην το πει σε κανέναν. 
Ο Τζόνας κοίταξε τον Σαρλ με προσοχή. 
-Είναι αλήθεια ότι βλέπετε οράματα για σημαντικά γεγονότα πριν συμβούν; 
-Και όχι μόνο… 
Ο Σαρλ στάθηκε δίπλα στη πόρτα. Ο Πίτερ κατευθύνθηκε στο τραπεζάκι που είχε πάνω το σκάκι και κοίταξε την παρτίδα που βρισκόταν στη μέση. 
-Ποιανού σειρά είναι; Ρώτησε ο Πίτερ…
-Του πατέρα σου...
Ο Πίτερ πάγωσε και ο Σαρλ άνοιξε την πόρτα.

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026

Gambit - Α' Μέρος


-Είσαι σίγουρος γι’ αυτό που πάμε να κάνουμε; Ρώτησε ο Πίτερ Χέιλ τον Τζόνας καχύποπτα. Ο Τζόνας Έβανς έγνεψε καταφατικά το κεφάλι του. 
-Είναι ο μόνος τρόπος για να μας μιλήσει ο Σαρλ Ααρών…
-Να ξέρεις, δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω τον θάνατο του πατέρα μου για να κερδίσω συμπάθεια… είπε με πολύ έντονο τρόπο ο Πίτερ.
-Δεν θες να πάρεις απαντήσεις; Ρώτησε ο Τζόνας και τον κοίταξε στα μάτια. Ο Πίτερ κατέβασε το κεφάλι του. Όλα αυτά τα χρόνια είχε τόσα πολλά ερωτήματα. Δεν ήταν σίγουρος πως ο Σαρλ Ααρών μπορούσε να τα απαντήσει, αλλά τουλάχιστον ένιωθε ότι ήταν κάποιος που συνδέεται άμεσα με το Sea Monster. 
Στάθηκαν μπροστά στη πόρτα του σπιτιού. Το μάτι του Πίτερ έπεσε στις ανθισμένες πετούνιες, το χώμα στις γλάστρες ήταν υγρό, κάποιος τις είχε ποτίσει πριν λίγη ώρα. Ο Τζόνας χτύπησε το κουδούνι και λίγο μετά, μια κάνη καραμπίνας φάνηκε από τη χαραμάδα της πόρτας.  
-Ποιοι είστε και τι θέλετε; Ακούστηκε η φωνή του Σαρλ Ααρών.
-Ωραία αρχή κάναμε… είπε ο Πίτερ στον Τζόνας ψιθυριστά και εκείνος απάντησε με μια διακριτική αγκωνιά. 
-Κύριε Ααρών, θα θέλαμε να σας μιλήσουμε, είμαστε δημοσιογράφοι και…
-Δεν μιλάω σε δημοσιογράφους, φύγετε... 
-Ξέρετε, ο πατέρας του ήταν στο Sea Monster... Ο Πίτερ αγριοκοίταξε τον Τζόνας γι’ αυτό που μόλις ξεστόμισε. Η κάνη της καραμπίνας πήγε πάνω στον Πίτερ. 
-Ποιος είναι ο πατέρας σου;
-Χέιλ… Έντγκαρ Χέιλ…
Επικράτησε για λίγο σιωπή. Έπειτα ο Σαρλ κατέβασε την καραμπίνα και άνοιξε διάπλατα την πόρτα. 
-Περάστε μέσα… Συγχωρήστε λίγο την ακαταστασία… 
Το σπίτι του Σαρλ Ααρών δεν ήταν μεγάλο. Είχε μόνο ένα μικρό σαλονάκι, μια κουζίνα και ένα ξεχωριστό υπνοδωμάτιο. Το φυσικό φως έμπαινε από τα παράθυρα και τα έπιπλα ήταν παλιά και βαριά. Σε αντίθεση με όσα τους είπε στην πόρτα, το σπίτι ήταν μαζεμένο, περιποιημένο και στη διακόσμηση επικρατούσε το πράσινο χρώμα. Δίπλα από ένα παράθυρο ήταν στημένο ένα σκάκι. 
Ο Πίτερ και ο Τζόνας κάθισαν στον καναπέ ενώ ο Σαρλ πήγε στην κουζίνα κουτσαίνοντας, έβαλε δυο ποτήρια χυμό και τα πρόσφερε στους επισκέπτες του. 
-Συγχωρήστε με για την υποδοχή… Ζούμε σε άγριους καιρούς… απολογήθηκε ο Σαρλ Ααρών. Η φωνή του ήταν ήρεμη και γλυκιά και η ενέργεια του δεν είχε καμία σχέση με τον επιθετικό άνθρωπο της πόρτας. 
-Έχετε δίκιο… ξέρετε, τους τελευταίους μήνες δολοφονούνται Επιζώντες της Ομίχλης… είπε ο Τζόνας ελπίζοντας να μπει κατευθείαν στο θέμα. Μα ο Σαρλ τον αγνόησε τελείως και η προσοχή του στράφηκε στον Πίτερ.
-Ώστε ο πατέρας σου είναι ο Έντγκαρ… Ξέρεις, συναντιόμασταν κάθε Τετάρτη στην Σκακιστική Λέσχη.  Η βραδιά πάντα τελείωνε παίζοντας οι δυο μας την τελευταία παρτίδα. Εξαιρετικός σκακιστής με πολύ αναλυτική σκέψη: πότε πρέπει να θυσιάζει κάποιο κομμάτι για έναν μεγαλύτερο σκοπό και πότε όχι… Αν και μερικές φορές βιαστικός και ανυπόμονος…
-Αγαπούσε πολύ το σκάκι ναι.. όταν ήμουν μικρός μου έμαθε να παίζω και με άφηνε πάντα να κερδίζω για να μην το παρατήσω… είπε γελώντας ο Πίτερ . Ώστε… θα επιβιβαζόσασταν κι’ εσείς στο Sea Monster για να πάτε στο τουρνουά… 
Τα μάτια του Σαρλ καρφώθηκαν στο κενό. Το ένα θολό του μάτι, έμοιαζε να γίνεται ακόμα πιο λευκό. 
-8 μέρες, 15 από τους καλύτερους σκακιστές του Boxhall και εγώ…  Όμως την προηγούμενη νύχτα… ο Σαρλ κόμπιασε και σταμάτησε για λίγο. Όμως την προηγούμενη νύχτα άρχισα να βλέπω διάφορα οράματα… Το πλοίο να χάνεται μέσα στο φως… Φωνές και κραυγές… Τόσο ανατριχιαστικές… Ξύπνησα και δεν ήθελα να μπω στο Sea Monster. Δεν μπορούσα όμως να χάσω και το τουρνουά. Όσο πλησίαζα στο λιμάνι, τόσο πιο έντονα γινόταν τα οράματα, τόσο πιο δυνατές οι κραυγές… Τόσο δυνατές που έπρεπε να σταματάω και να καλύπτω τα αυτιά μου… Όταν έφτασα στο λιμάνι, το Sea Monster είχε μόλις αποπλεύσει… 
Στο δωμάτιο επικρατούσε σιωπή. Ο Πίτερ έσφιγγε τα χέρια του για να μην του φύγουν τα δάκρυα. Ο Τζόνας είχε γύρει μπροστά και άκουγε με απόλυτη προσοχή.
-Και μετά; Τι έγινε; Ρώτησε ο Τζόνας.

Πέμπτη 23 Ιουλίου 2026

Ανθισμένες Πετούνιες



Ο Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν έσβησε το τσιγάρο στο χώμα. Κοίταξε το σπίτι απέναντι: Ένα μικρό ξύλινο σπίτι στο Plain Fields με πράσινα παράθυρα και πόρτα, ένα μικρό κήπο και μια κόκκινη ξύλινη σκεπή. Με αργά βήματα κατευθύνθηκε στη πόρτα και στάθηκε λίγο πριν χτυπήσει. Έβγαλε το εισπνεόμενο σπρέι, πήρε μια βαθιά ανάσα και χτύπησε την πόρτα. Έβαλε τα χέρια στις τσέπες και κοίταξε τις ανθισμένες πετούνιες στις γλάστρες της αυλής. Η πόρτα μισάνοιξε ξαφνικά και η κάννη μιας καραμπίνας ξεπρόβαλλε από το άνοιγμα. Πίσω από αυτήν ήταν ένας άνδρας γύρω στα 65, φαλακρός στην κορυφή με γκρίζα ατημέλητα μαλλιά στα πλάγια και βαθιές ρυτίδες στο πρόσωπο του. Το ένα μάτι του ήταν θολό, σχεδόν λευκό ενώ με το άλλο κοίταζε ερευνητικά τον Βίκτορ. 
-Τι θέλετε; ρώτησε με κοφτό και απότομο τρόπο ο άνδρας πίσω από την πόρτα. 
Ο Βίκτορ σήκωσε ήρεμα λίγο τα χέρια του. 
-Ο κύριος Σαρλ Ααρών; 
-Ξαναρωτάω, τι θέλετε; ο άνδρας είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του και έκανε μια νευρική κίνηση με την καραμπίνα. 
-Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν… είπε και με αργές κινήσεις έβγαλε το σήμα από το πουκάμισο του. Θέλω μονάχα να μιλήσουμε… 
-Δεν έχω να πω τίποτα στις Αρχές, φύγετε… αυτή τη φορά σήκωσε με σταθερό χέρι την καραμπίνα προς το κεφάλι του Επιθεωρητή.
-Κινδυνεύετε… Σας σκοτώνουν όλους… είπε πιο ψιθυριστά ο Βίκτορ στον Σαρλ. Ο Σαρλ κατέβασε την καραμπίνα. Έμεινε για λίγο σιωπηλός κοιτάζοντας τον Βίκτορ μέσα στα μάτια. Ο Βίκτορ κατέβασε τα χέρια του πολύ αργά, ίσως η προειδοποίηση να τον είχε κάνει να το σκεφτεί περισσότερο. 
-Δεν κινδυνεύω λιγότερο μαζί σας… Μη ξαναέρθετε… είπε ο Σαρλ τελικά και έκλεισε την πόρτα. 
Ο Βίκτορ ξεφύσηξε κοιτώντας την κλειστή πόρτα. Μπήκε στο αυτοκίνητο του και έδεσε την ζώνη. Κοίταξε λίγο το σπίτι του Σαρλ με τις ανθισμένες πετούνιες. Έβγαλε το κινητό του και σχημάτισε ένα νούμερο. 
-Ναι; Τζόνας; Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν εδώ… Χρειάζομαι την βοήθεια σου…
-Επιθεωρητά… Ναι, ευχαρίστως, πως μπορώ να σας βοηθήσω; ακούστηκε η φωνή του Τζόνας Έβανς από την άλλη γραμμή.
-Βρήκα τον Σαρλ Ααρών… αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να του μιλήσω. Είναι πολύ καχύποπτος και εχθρικός με τις Αρχές… Σκεφτόμουν αν μπορείς να του μιλήσεις εσύ.. Ίσως είναι πιο ανοιχτός με έναν δημοσιογράφο…
-Μπορώ να προσπαθήσω, αλλά να ξέρετε, ακόμα και σε δημοσιογράφους είναι δύσκολο να ανοιχτούν, εκτός αν υπάρχει κάποιος λόγ…. Ξαφνικά ο Τζόνας σταμάτησε να μιλάει. 
-Τι συμβαίνει; 
-Ξέρετε τι; Θα πάρω μαζί μου τον Πίτερ Χέιλ… Σε αυτόν θα μιλήσει…
-Γιατί συγκεκριμένα σε αυτόν; Ρώτησε με περιέργεια ο Βίκτορ.
-Ο πατέρας του ήταν επιβάτης στο Sea Monster... Στείλτε μου την διεύθυνση, αφήστε τα υπόλοιπα πάνω μου, θα πείσω εγώ τον Πίτερ…

Πέμπτη 16 Ιουλίου 2026

Ασθενής 0


Η περιοχή του Shadowood ήταν γεμάτη καμένα δέντρα και το ελαφρύ αεράκι γέμιζε τα πνευμόνια με την μυρωδιά καμένου ξύλου. Πολύ ψηλά στο λόφο, υπήρχαν τα απομεινάρια μιας ξύλινης καλύβας, μόνο τα δοκάρια και ο σκελετός είχαν απομείνει. Κάτω χαμηλά στο δρόμο μια μικρή ξύλινη εξέδρα είχε στηθεί και οι δημοσιογράφοι περίμεναν υπομονετικά για τις δηλώσεις του αρχηγού της πυροσβεστικής. 
Ο Τζίμι Άσλερ ανέβηκε πάνω και στάθηκε μπροστά να κάνει δηλώσεις ενώ πίσω του ακολούθησε ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν και στάθηκε πιο πίσω με τα χέρια πίσω από την πλάτη του. 
-Η έρευνα για τα αίτια της πυρκαγιάς βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η αρχική εστία εντοπίζεται σε μια αυθαίρετη καλύβα στη μέση του δάσους… Καθώς η έρευνα συνεχίζεται, δεν έχουμε εικόνα αν οφείλεται σε ατύχημα, προς το παρόν δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κανένα σενάριο, συμπεριλαμβανομένου αυτό του εμπρησμού.  
-Έχουν βρεθεί απανθρακωμένοι άνθρωποι στην καλύβα; Ρώτησε ο Τζόνας Έβανς κρατώντας ένα μαγνητοφωνάκι. Δίπλα του ο Πίτερ Χέιλ τραβούσε φωτογραφίες.
-Συνεργεία ερευνούν τόσο την καλύβα όσο και την γύρω περιοχή. Σας ευχαριστώ όλους… είπε ο Τζίμι Άσλερ και κατέβηκε από την εξέδρα. 
Καθώς το πλήθος διαλυόταν ο Πίτερ τράβηξε παράμερα τον Τζόνας.
-Θέλω να βγάλω καλύτερες φωτογραφίες της καλύβας. Έλα, πάμε από εδώ. 
Περπάτησαν γύρω στα 200 μέτρα για να φύγουν από την περιοχή που είχε αποκλείσει η πυροσβεστική και η αστυνομία. Καθώς έμπαιναν προς το καμένο δάσος με προσοχή ένα αεράκι φύσηξε παίρνοντας μαζί του λίγη στάχτη. Κάλυψαν λίγο τα πρόσωπα τους για να μην μπει στάχτη στα μάτια του, όταν ο Τζόνας πρόσεξε ένα μισοκαμένο κομμάτι χαρτί να ξεπροβάλει από τις στάχτες που σήκωσε ο αέρας. Το πήρε στα χέρια του. Ήταν φανερά κιτρινισμένο από την φωτιά και έλλειπε το μεγαλύτερο μέρος του εγγράφου. Το μόνο που μπόρεσε να διαβάσει ήταν: Σάρλ Ααρών – Ασθενής 0. 
-Πίτερ… κοίτα… είπε ο Τζόνας δίνοντας το χαρτάκι στον Πίτερ. Ο Πίτερ το διάβασε με προσοχή και άλλαξε το πρόσωπο του χρώμα. Τι συμβαίνει; Ρώτησε ο Τζόνας γεμάτος ανησυχία.
-Ο Σαρλ Ααρών είναι ο μοναδικός που δεν ανέβηκε στο Sea Monster... Έπειτα από το ναυάγιο τον έκλεισαν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview... 
Έμειναν για λίγα δευτερόλεπτα και οι δυο σιωπηλοί.
-Έλα, πρέπει να βρούμε τον Επιθεωρητή Ντιν… είπε ξαφνικά ο Τζόνας και άρχισε να τον τραβάει προς το μέρος που βρισκόταν η αστυνομία. Ο Πίτερ δεν καταλάβαινε, προσπαθούσε να τον ρωτήσει αλλά ο Τζόνας ήταν τόσο φουριόζος που δεν άκουγε τίποτα. Έφτασαν στο σημείο που βρισκόταν η αστυνομία και ο Τζόνας έκανε με μανία νοήματα στον Βίκτορ Ντιν να τον προσέξει. Ο Επιθεωρητής μόλις τον είδε, πλησίασε τους δυο δημοσιογράφους.
-Κύριε Έβανς… είπε ο Βίκτορ αλλά ο Τζόνας τον διέκοψε κατευθείαν.
-Επιθεωρητά, από εδώ ο Πίτερ Χέιλ, Πίτερ από εδώ ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν, κοίτα τι βρήκαμε! Είπε ο Τζόνας με μια ανάσα και έδωσε το χαρτάκι στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ κοίταξε με προσοχή το χαρτί. 
-Σαρλ Άαρων – Ασθενής μηδέν… μονολόγησε ο Βίκτορ. Υπάρχει η γωνία κάποιου λογότυπου, είμαι σίγουρος ότι είναι της στρατιωτικής βάσης, το έχω δει πολλές φορές… 
-Γιατί να ενδιαφέρονται για έναν επιζώντα του Sea Monster κλεισμένο στο Gardenview; Ρώτησε με μεγάλη απορία ο Πίτερ…
-Δεν είναι πια στο Gardenview... βγήκε πριν μερικά χρόνια και ζει μόνος στο Plain Fields... είπε ο Βίκτορ Ντιν το ίδιο σκεφτικός. 
-Είναι ο πρώτος ασθενής της Ομίχλης του Κύβου! Είπε με γουρλωμένα μάτια ο Τζόνας… Κινδυνεύει! 
-Δεν νομίζω ότι ο στρατός βγαίνει και δολοφονεί Επιζώντες… είπε ο Βίκτορ.
-Θέλετε να πείτε… ότι κάποιος δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης; Είπε ο Πίτερ και το μυαλό του έτρεξε κατευθείαν σε όσα του είχε πει η Τατιάνα Μος.
-Θα σας εξηγήσω μια άλλη φορά… προς το παρόν νομίζω ότι πρέπει να επισκεφτώ τον κύριο Σαρλ Ααρών… είπε ο Επιθεωρητής και έβαλε το χαρτάκι στην τσέπη του.

Πέμπτη 26 Μαρτίου 2026

Data Analysis


Το μοναδικό φως στο γραφείο, ήταν η οθόνη του υπολογιστή που άλλαζε ένταση με ταχύτητα. Τα κατακόκκινα από την κούραση μάτια του Άλαν Πρικ παρατηρούσαν προσεκτικά όλα τα δεδομένα που κυλούσαν με ταχύτητα μπροστά του. Από τότε που ανέλαβε εθελοντικά την ανάλυση των δεδομένων πλοήγησης από την πτήση BH2602, δεν είχε κοιμηθεί καθόλου. Έπρεπε να βρει μια απάντηση.
Η πόρτα του γραφείου του χτύπησε και μπήκε μέσα η κυρία Γούντμαν, καθαρίστρια της εταιρείας. 
-Αγόρι μου, ακόμα εδώ είσαι; Έχουν πάει μεσάνυχτα. 
-Ναι κυρία Γούντμαν… απάντησε ο Άλαν και έτριψε τα μάτια του. Πήρε τον καφέ του και ήπιε μια γουλιά.  
Η κυρία Γούντμαν άφησε την σκούπα και πήγε κοντά του. 
-Τα μάτια σου είναι κατακόκκινα από την κούραση… Έχεις μέρες να κοιμηθείς… Έχεις φάει τίποτα; Ρώτησε με μεγάλη στοργή. 
-Εχμμμ… δεν θυμάμαι… σταμάτησε να κοιτάει την οθόνη για να σκεφτεί. Ίσως χθες το πρωί… 
-Πρέπει όμως να φας κάτι… Ξέρω ότι σου έχει στοιχίσει ο θάνατος του Χένρι Κάλντγουελ αλλά πρέπει να φας, να ξεκουραστείς… 
-Ο Χένρι δεν ήταν μονάχα προγραμματιστής στην Phoenix Cube Systems Μαζί μεγαλώσαμε. Ήμασταν αδέρφια. Του χρωστάω μια απάντηση.  
Τα μάτια του Άλαν βούρκωσαν. Η κυρία Γούντμαν του έπιασε τρυφερά τον ώμο.
-Με το να καταστρέφεις τον εαυτό σου, δεν τον φέρνεις πίσω. Άκου με και μένα που έχασα τον σύζυγο μου στο Sea Monster. Δεν κερδίζεις τίποτα έτσι. Έλα, κλείσε τον υπολογιστή, πήγαινε στο σπίτι να φας κάτι, να κοιμηθείς και αύριο θα συνεχίσεις με καθαρότερο μυαλό. 
-Έχετε δίκιο… 
Ο Άλαν σηκώθηκε από την καρέκλα του για να ανάψει το φως του γραφείου του. Εκείνη ξαναπήρε την σκούπα της και όπως έκλεινε την πόρτα πίσω της, την σταμάτησε η φωνή του Άλαν.
-Κυρία Γούντμαν; Σας ευχαριστώ. 
Σταμάτησε για λίγο και του χαμογέλασε. Είχε δίκιο η κυρία Γούντμαν, με τόση κούραση ήταν αδύνατο να αναλύσει τα δεδομένα του αεροπλάνου που επέβαινε ο Χένρι. Θα έχανε κάτι σημαντικό. 
Κάθισε στην καρέκλα του για να κλείσει τον υπολογιστή του και τότε είδε στην οθόνη κάτι παράξενο. Πάγωσε. Μα πως δεν το είδε νωρίτερα; Άρχισε να κλικάρει μανιωδώς για να επιβεβαιώσει τις υποψίες του. Ορίστε η απάντηση που έψαχνε. Έκανε πίσω την καρέκλα του και έβαλε τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του. Το βλέμμα του απλανές. 
Λίγο πριν πέσει το αεροπλάνο, σε όλα τα δεδομένα των συστημάτων λείπουν μερικά δέκατα δευτερολέπτων….

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026

Το Πόρισμα



Στην αίθουσα τύπου του Δημαρχείου επικρατούσε αναστάτωση. Από στιγμή σε στιγμή περίμεναν τον δήμαρχο να κάνει δηλώσεις και όλος ο χώρος ήταν γεμάτος από φωτογράφους και δημοσιογράφους. Ο Πίτερ Χέιλ που είχε πάρει θέση μπροστά, έκανε νόημα στον Τζόνας Έβανς να έρθει προς το μέρος του που είχε χώρο. 
-Από εδώ είμαστε πιο κοντά, να έχεις πάντα τα μάτια σου ανοιχτά… είπε ο Πίτερ στον Τζόνας. 
Και οι δύο δούλευαν για το Boxhaller αλλά από την πρώτη στιγμή που ήρθε ο Τζόνας, ο Πίτερ έδινε πάντα συμβουλές στον νεαρό δημοσιογράφο. Ίσως επειδή του θύμιζε λίγο τον εαυτό του όταν ήταν και εκείνος νεότερος και ανυποψίαστος για την πόλη. Αλλά και ο Τζόνας εκτιμούσε ιδιαίτερα τον έμπειρο φωτογράφο, ένιωθε τον Πίτερ σαν πατέρα του. 
Ο Αλεξάντερ Κάιν μπήκε στην αίθουσα με απόλυτη σοβαρότητα και όλα τα φώτα από τα φλας άστραψαν στο πρόσωπο του. Πήρε θέση μπροστά στο μικρόφωνο και περίμενε μέχρι όλοι να κάνουν ησυχία. 
-Η έρευνα για τα αίτια πτώσης του αεροπλάνου της πτήσης BH2602, συνεχίζεται. Σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις υπήρξε βλάβη στο σύστημα πλοήγησης χωρίς όμως να μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο του ανθρώπινου λάθους. Εγώ και το δημοτικό συμβούλιο εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων και η πόλη θα είναι δίπλα τους σε οτιδήποτε χρειαστούν. Ευχαριστώ.
Ξαφνικά φασαρία από τις ανεπάλληλες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, μα ο Αλεξάντερ δεν απάντησε σε καμία, με την ίδια σοβαρότητα αποχώρησε από την αίθουσα. 
Λίγο αργότερα στο αυτοκίνητο, ο Τζόνας καθόταν στην θέση του συνοδηγού και περίμενε τον Πίτερ να βάλει την φωτογραφική μηχανή του στο πορτμπαγκάζ. Άκουγε και ξανάκουγε την ηχογράφηση των δηλώσεων «βλάβη στο σύστημα πλοήγησης… ανθρώπινο λάθος…». Ο Πίτερ μπήκε στη θέση του οδηγού και έκλεισε με δύναμη την πόρτα. 
-Σε πάω σπίτι; 
-Ναι.. απάντησε ο Τζόνας αφηρημένος. 
Στον δρόμο, επικρατούσε σιωπή μέσα στο αυτοκίνητο. Ο Τζόνας κοιτούσε από το παράθυρο τα φώτα της πόλης και κουνούσε νευρικά το δεξί του πόδι. 
-Σταμάτα το πόδι, μου αποσπάς την προσοχή… παρατήρησε ο Πίτερ. Με το ένα χέρι έβγαλε ένα τσιγάρο και το άναψε. Άνοιξε λίγο το παράθυρο του οδηγού και φύσηξε το καπνό. 
-Δεν μπορώ να βλέπω απέναντι το γραφείο της Άννας άδειο, δεν μπορώ να το πιστέψω… είπε ο Τζόνας.
Ο Πίτερ δεν απάντησε. Πήρε μονάχα μια τζούρα. 
-Μα πως μπορείς να είσαι τόσο ήρεμος; Πως; Ξέσπασε ο Τζόνας. 
Ο Πίτερ σταμάτησε στο φανάρι και τον κοίταξε στα μάτια. 
-Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν… Μα η απάντηση αυτή εξόργισε περισσότερο τον Τζόνας.
-Συμβαίνουν; Το ξέρεις ότι είναι η μεγαλύτερη τραγωδία μετά το Sea Monster; Και ξέρεις τι άλλο έχουν κοινό; Και στα δύο υπάρχουν αναφορές ότι ο Κύβος άργησε να γυρίσει για λίγο. 
-Αυτά είναι αηδίες… 
-Αηδίες; Πως μπορείς να είσαι τόσο κυνικός; Τόσες απώλειες είχαμε με την πτήση BH-2602 και το Sea Mon.... 
-Άκου μικρέ! διέκοψε με μια έκρηξη ο Πίτερ. Δεν μπορείς να ξέρεις πως νιώθω! Εγώ ένιωσα στο πετσί μου την απώλεια! Ήταν ο πατέρας μου στο Sea Monster! Μη μου κάνεις λοιπόν μαθήματα σε μένα! 
Ο Τζόνας τρόμαξε με την αντίδραση του και σιώπησε. Ποτέ δεν είχε δει τον Πίτερ να χάνει την ψυχραιμία του. 
-Συγνώμη… 
Ο Πίτερ δεν απάντησε. Πέταξε το τσιγάρο του από το ανοιγμένο παράθυρο.




Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2025

Boxhowl #3 - Sea Monster





Ήταν ένα παγωμένο βράδυ στο Boxhall. Αλλά ο Ντάνιελ Ρόου δεν μπορούσε να πάει στο σπίτι του σήμερα, τον έπνιγε, ήθελε να περπατήσει. Δεν είχε ιδέα πόσα χιλιόμετρα είχε κάνει μέχρι να φτάσει στο San Marine. Αλλά απόψε ήθελε να βρίσκεται εκεί. Κάθισε σε ένα παγκάκι απέναντι από το μνημείο του Sea Monster και το κοίταξε με ένα κενό βλέμμα. Στεκόταν εκεί ψηλά, φτιαγμένο από σίδερο που είχε οξειδωθεί από την αλμύρα της θάλασσας και ήταν δυο κύματα που σπάνε και από την μέση βγαίνει ένα κοχύλι. Όταν περνούσε από μέσα ο αέρας, έμοιαζε σαν να ακούγεται ο ήχος του πλοίου που χαιρετά το λιμάνι. Μέσα σε αυτό το πλοίο που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς χωρίς να βρεθεί το παραμικρό ούτε από το πλοίο, ούτε από τους επιβάτες, ήταν και η δίδυμη αδερφή του Ντάνιελ. Και σαν σήμερα θα γιόρταζαν μαζί τα γενέθλια τους. 
Αφαιρέθηκε στον ήχο των κυμάτων. Ήταν πολύ δεμένα αδέρφια, μαζί στα πρώτα βήματα, μαζί στο νηπιαγωγείο, μαζί στο σχολείο, μαζί στους πρώτους έρωτες, μαζί στο Δήμο του Boxhall. Μαζί και στο ίδιο σπίτι που τώρα τον έπνιγε η απουσία της. Όμως σήμερα, ημέρα που θα έπρεπε να γιορτάζουν μαζί, ήταν ακόμα πιο αποπνικτικό. Πολλοί στο Boxhall είχαν χάσει φίλους, συγγενείς, γονείς και αδέρφια στο Sea Monster, αλλά ο Ντάνιελ ένιωθε ότι είχε χάσει την μισή ψυχή του. Και κάθε χρόνος που περνούσε, τόσο μεγάλωνε το κενό μέσα του. 
Το κινητό του δονήθηκε. Πήρε μια βαθιά ανάσα και έβγαλε το τηλέφωνο από την τσέπη και κοίταξε το μήνυμα που του ήρθε. 
«Χρόνια Πολλά».
Ο Ντάνιελ κοίταξε τον αποστολέα και πάγωσε. Ήταν από την Γκαμπριέλα.

Κυριακή 24 Αυγούστου 2025

The Box Files #8 - Στη θάλασσα ή στον ουρανό;

 




Γράφει: J.L.



-Καλώς το κορίτσι μου, είπε ο Ντέιβιντ μόλις άκουσε πίσω από τον καναπέ που καθόταν την εξώπορτα να ανοίγει.
- Γεια σου Ντέιβ, αποκρίθηκε η Άνν και η κούραση ήταν φανερή στον τόνο της φωνής της.
Προχώρησε ως το μεγάλο παράθυρο που έπιανε έναν ολόκληρο τοίχο στο καθιστικό. Δεν χορταινε να βλέπει τη θέα που είχε από τον 24ο όροφο από το Metropolitan σε όλο το νότιο κομμάτι του Boxhall μέχρι τη θάλασσα.Οι Ντέιβιντ και Άνν Σάιμον, είχαν εγκατασταθεί πριν δύο μήνες περίπου εδώ, ερχόμενοι από το Innercity κάπου 1000 χιλιόμετρα βόρεια, μετά τη συνταξιοδότηση του Ντέιβιντ από την ομοσπονδιακή υπηρεσία ασφαλείας με το βαθμό του ταξιάρχου.
Η Ανν έχοντας ακόμη μια πενταετία μέχρι τη σύνταξη, πήρε εύκολα μετάθεση για το πανεπιστημιακό νοσοκομείο ψυχικής υγείας του Boxhall ως νοσηλεύτρια, από ένα άσυλο ψυχικά ανιάτων που δούλευε όλα τα χρόνια. Η προοπτική της εγκατάστασης δίπλα στη θάλασσα, σε μια πόλη που πρόσφερε περισσότερα κι από τα πάντα, ήταν μια καλή επιλογή.
Σε δεύτερο γάμο και οι δύο, ήταν μαζί εδώ και 15 χρόνια. Τα παιδιά τους από τους προηγούμενους γάμους είχαν ήδη ενηλικιωθεί και τραβήξει το δρόμο τους.
Γυρνώντας προς τον Ντέιβιντ φάνηκε έντονα το πρόσωπό της σαν να είχε χάσει απότομα κάθε ίχνος σφριγηλοτητας και ζωντάνιας.
- Ανν ; Είσαι καλά; Ο Ντέιβιντ έδειξε ανήσυχος, όσο μπορούσε να φανεί στον ήρεμο και μόνιμα μειλίχιο χαρακτήρα του.
- Ντέιβ, έχω ταραχτεί απίστευτα σήμερα. Το κεφάλι μου είναι να σπάσει.
- Μα τί; Τί συνέβη; Εσύ έχεις συνηθίσει να αντιμετωπίζεις με ηρεμία πολλά δύσκολα περιστατικά τόσα χρόνια.
- Ντέιβ, θυμάσαι την πρώτη βραδιά που ήρθαμε στην πόλη πριν 2 μήνες και μείναμε σε εκείνο το μικρό ξενοδοχείο στο Palm beach ;
- Φυσικά, στο δωμάτιο 2 του Sunshine rooms με εκείνον τον ολίγον δουλοπρεπή ιδιοκτήτη τον Ντάνιελ Μπριγκς.
Η μνήμη του Ντέιβιντ και η ικανότητά του να συγκρατεί ονόματα και λεπτομέρειες - φαινομενικά αδιάφορες - ήταν παροιμιώδης από τα σχολικά του χρόνια. Κάτι που του χρησίμευσε στο έπακρο στην μετέπειτα καριέρα του.
- Και λοιπόν; Τί σχέση έχει το Sunshine rooms με την τρομερή ταραχή σου κορίτσι μου;
- Θυμάσαι που ακούσαμε κάποια βιολονίστρια που έπαιζε βιολί φαλτσάροντας συνεχώς; συνέχισε η Άνν που τώρα είχε καθίσει στο μπράτσο του καναπέ, προσπαθώντας να ηρεμήσει.
- Ναι καλή μου. Η κα Μαρία Γκουτμαν που έπαιζε το βαλς νο2 του Σοστακόβιτς. Μας έδωσε και δωρεάν εισιτήρια ο κύριος Μπριγκς όταν κάναμε παράπονα για φασαρία εκείνο το βράδυ, αλλά δεν πήγαμε γιατί είχες εφημερία εκείνο τη βραδιά της εκδήλωσης. Και λοιπόν;
- Αχ Ντέιβ, Αχ Ντέιβ ! του είπε χαμηλόφωνα η Άνν πιάνοντας με το ένα χέρι το μέτωπό της.
Το πρωί έφεραν την κα Γκουτμαν στην πτέρυγά μας με έντονη κρίση και παραληρηματική συμπεριφορά !
- Ανν, εσύ το έχεις πει ότι οι καλλιτέχνες είναι επιρρεπείς σε ψυχολογικές διαταραχές κάθε είδους. Κρίμα πάντως η καημένη η κοπέλα.
- Δεν είναι κοπέλα Ντέιβ. 62 έγραφε ο φάκελός της. Και το θέμα δεν είναι έτσι απλό. Όταν την έφεραν φώναζε επανειλημμένα: "Στη θάλασσα ή στον ουρανό; Στη θάλασσα ή στον ουρανό;" με τις κόρες των ματιών της φανερά διεσταλμένες. Της έκαναν τις προβλεπόμενες ηρεμιστικές ενέσεις και όταν μπήκα να την τακτοποιήσω στο δωμάτιο είχε πια ησυχάσει και μου ζήτησε να την ακούσω.
- Δεν είναι πρωτόγνωρο κάτι τέτοιο γλυκιά μου. Πόσοι και πόσοι δεν σου έχουν πει ένα σωρό ιστορίες μεταξύ αλήθειας και φαντασίας άλλωστε.
- Ντέιβ η κυρία Γκουτμαν δεν ξέρω αν μίλησε για κάτι φανταστικό ή όντως είναι αλήθεια. Μου είπε ότι ένα βράδυ που έκανε πρόβα το συγκεκριμένο κομμάτι στο σπίτι της κάπου εδώ στο Metropolitan άκουσε στο κεφάλι της φωνές. Όχι έντονες αλλά ξεκάθαρα: "στη θάλασσα ή στον ουρανό;" Σε επόμενη πρόβα στα παρασκήνια του Μεγάρου Box οι φωνές ήταν πιο δυνατές. Και όταν σκέφτηκε να παίξει δοκιμαστικά στην προκυμαία στο palm beach η ένταση ήταν αφόρητη. Όσο πιο κοντά στη θάλασσα, τόσο μεγαλύτερη η ένταση. Έκλεισε δωμάτιο εκείνο το βράδυ στο Sunshine rooms να κάνει πρόβα απρόσκοπτα και να συγκεντρωθεί. Τότε ήταν που διέκρινε μέσα στις πολλές φωνές, τη φωνή της καλύτερης φίλης της και συμμαθήτριάς της στο μουσικό πανεπιστήμιο Νταϊάν Μπιτ, μέλος της ορχήστρας του κρουαζιερόπλοιου Sea Monster που χάθηκε κάτω από άγνωστες συνθήκες. Το βαλς νο2 του Σοστακόβιτς ήταν το αγαπημένο κομμάτι της Νταϊάν.






- Αηδίες ! Μπούρδες ! Κλασική περίπτωση σχιζοφρένειας ! Φώναξε με πρωτοφανή ένταση ο Ντέιβιντ την ώρα που πεταγόταν σαν ελατήριο από τον καναπέ.
- Μα Ντέιβ, μην καταδικάζεις έτσι αμέσως μια γλυκύτατη κυρία, μια ασθενή στο τέλος τέλος. Εμένα πάντως αυτή η εμμονή της με τις φωνές και με το χαμένο κρουαζιερόπλοιο νομίζω ότι μπορεί να μην είναι και εντελώς τυχαίο.
- Όχι, όχι, όχι ! Ανν σε παρακαλώ. Ο φάκελος της εξαφάνισης του πλοίου έχει και επισήμως κλείσει από κάθε άποψη.
Η Ανν που είχε ανακτήσει κατά πολύ την αυτοκυριαρχία της έβλεπε ένα Ντέιβιντ να βηματίζει ασύγχρονα και σπασμωδικά από τη μια άκρη του δωματίου στην άλλη επαναλαμβάνοντας "η υπόθεση έχει κλείσει", "όχι, όχι", "η γυναίκα είναι σχιζοφρενής ολότελα" χτυπώντας τα χέρια του στους μηρούς του.
Ήταν ήδη απίστευτα κουρασμένη και σωματικά και ψυχικά για να δώσει συνέχεια σε αυτή την τόσο παράξενη μέρα. Προτίμησε να κάνει ένα ζεστό ντουζ και να αποσυρθεί στο υπνοδωμάτιο από τις 8. Θα κοιμόταν να συνέλθει. Και θα άφηνε και τον Ντέιβ να συνέλθει από την πραγματικά περίεργη έξαψη που του συνέβη απόψε.

Πέμπτη 26 Ιουνίου 2025

Boxhall Fashion Week


Η 19χρονη Σελίν Ντελακρουά έσφιξε το στομάχι της προσπαθώντας να πάρει βαθιές ανάσες. Γύρω της επικρατούσαν φωνές, μυρωδιά από λακ, μοντέλα που ετοιμαζόταν να βγουν στην πασαρέλα, μακιγιέρ και ο Τζίτζι Ντε Φέρο έδινε τις τελευταίες οδηγίες πριν βγει το κάθε μοντέλο. Το fashion show του εκκεντρικού σχεδιαστή ήταν το αποκορύφωμα της εβδομάδας μόδας στο Boxhall, συγκεντρώνοντας την προσοχή όλου του κόσμου της μόδας και των lifestyle περιοδικών. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Boxhall η πασαρέλα θα γινόταν στη περιοχή του San Marine, στο Marine Royal, και τα μοντέλα θα περπατούσαν από το ένα γιοτ στο άλλο, πάνω σε σανίδες που τα ενώνουν, όσο οι ιδιοκτήτες τους απολαμβάνουν τα κοκτέιλ τους. Tα haute couture φορέματα ήταν εμπνευσμένα από την εξαφάνιση του Sea Monster και η Σελίν θα έβγαινε στο τέλος με το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα! Ένα μακρύ διάφανο φόρεμα που μοιάζει με ομίχλη και μέσα από τις πτυχώσεις μηχανικά χέρια που ζητάνε βοήθεια. Και μόνο η σκέψη της προκάλεσε ζάλη.
-Είδε τον δήμαρχο να κατεβαίνει από το γιοτ…. Ακούστηκε να λέει δίπλα ένα άλλο μοντέλο αλλά τα αυτιά της άρχισαν να σφυρίζουν.
-Δεν νιώθω καλά… ψιθύρισε η Σελίν και κάθισε δίπλα σε ένα κάθισμα. 
-Τι έπαθες; Ρώτησε το μοντέλο που ήταν δίπλα και έσκυψε από πάνω της με φροντίδα.
-Το άγχος… Δεν μπορώ να το διαχειριστώ… 
Η κοπέλα κοίταξε τριγύρω να δει αν τους βλέπει κανείς. Αφού σιγουρεύτηκε ότι κανείς δεν κοιτάζει, βγάζει από την τσάντα της ένα σακουλάκι με χρυσή σκόνη και το βάζει στο χέρι της Σελίν.
-Ρούφα το από την μύτη… Θα πάνε όλα καλά…  
-Σε πολύ λίγο βγαίνεις! Έλα να βάλεις το φόρεμα! Της φώναξε ο Τζίτζι Ντε Φέρο. 
-Ναι είμαι σχεδόν έτοιμη… απάντησε και έτρεξε στην τουαλέτα. Η Σελίν άνοιξε για λίγο το χέρι της και κοίταξε την σκόνη. Λαμπύριζε στο λιγοστό φως σαν χρυσόσκονη. Αυτή ήταν μια στιγμή που θα καθόριζε την καριέρα της. Δεν έπρεπε να αφήσει το άγχος να την καταβάλει. 
Βγαίνοντας ένιωθε άλλος άνθρωπος. Καθόλου άγχος. Όσο ο Τζίτζι της φορούσε προσεχτικά το φόρεμα, άκουγε ξεκάθαρα το beat της μουσικής, ένιωθε το φόρεμα να αγκαλιάζει το κορμί της, την κίνηση κάθε μηχανικού χεριού. 


Με ένα νόημα να ξεκινήσει, άρχισε την πασαρέλα. Σε κάθε βήμα της, ο κόσμος της άνηκε. Τα φώτα από τα φλας αναδείκνυαν μια θεά που προχωρούσε αγέρωχη από κατάστρωμα σε κατάστρωμα. Μπορούσε ανάμεσα στη μουσική να ακούσει τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα και τα επιφωνήματα θαυμασμού. Στο τέλος της πασαρέλας στάθηκε ακίνητη και όλα τα μηχανικά χέρια υψώθηκαν στον ουρανό.
Θρίαμβος. Αυτή ήταν η λέξη που μπορούσε να σκεφτεί για την βραδιά. Θρίαμβος. 
Όταν μετά από το τέλος της βραδιάς μπήκε στο ξενοδοχείο της, ακόμα είχε την αίσθηση μιας βασίλισσας. Πλησίασε την ρεσεψιόν.
-Δωμάτιο 19… είπε η Σελίν με ένα χαμόγελο στα χείλη.
-Αμέσως… είπε ο ρεσεψιονίστ και της έδωσε το κλειδί.
Εκείνη την ώρα ένιωσε ένα δυνατό πόνο στη καρδιά. Ο κόσμος σκοτείνιασε. Ο λαιμός της έκλεισε. Σε λίγα δευτερόλεπτα είχε πέσει στο πάτωμα. 
Ο Ρεσεψιονίστ τα έχασε. Ένας άντρας σηκώθηκε αστραπιαία από τον καναπέ του λόμπι και έτρεξε κοντά.
-Είμαι γιατρός… είπε κοφτά και άρχισε αμέσως να παρέχει τις πρώτες βοήθειες στην Σελίν. Οι υπόλοιποι πελάτες παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα.
Κάποια στιγμή ο γιατρός παράτησε τις προσπάθειες…
-Είναι νεκρή… ψιθύρισε.

Πέμπτη 22 Μαΐου 2025

Το Μπαλόνι


Η βραδιά στο Boxhall ήταν γλυκιά και οι δρόμοι στο νότιο Soft Lake ήταν γεμάτοι με οικογένειες που έκαναν βόλτα στα λούνα παρκ και τα πάρκα. Στην ατμόσφαιρα μπορούσες να ακούσεις την μουσική από τα παιχνίδια, τα γέλια και τις φωνές των παιδιών. Ένα κοριτσάκι πλησίασε τον Έντι Μονρόε με τους γονείς του.

– Διάλεξε ένα μπαλόνι, ποιο θες;

– Αυτό το ροζ με την καρδούλα! απάντησε το κοριτσάκι με μάτια που έλαμπαν. Ο Έντι ξεχώρισε το μπαλόνι και της το έδωσε στο χέρι.

– Επέλεξες το πιο ωραίο απ’ όλα! της είπε ο Έντι κλείνοντας το μάτι. Να πουλάει μπαλόνια ήταν κουραστικό: Από την μία να τα κρατάει όλα αυτά στο ένα χέρι και από την άλλη η ορθοστασία τόσες πολλές ώρες. Αλλά κάθε σπίθα στα μάτια και κάθε χαμόγελο των παιδιών ήταν για εκείνον ένα μικρό παράσημο.

Και τότε ήρθε. Ένας άντρας γύρω στα 45 με γκρίζα μαλλιά και καφέ κουρασμένα μάτια. Ήξερε τι θα ακολουθούσε ακριβώς.

– Θα ήθελα το μπαλόνι με τον κύβο! είπε ο άντρας και έδωσε χρήματα στον Έντι.

Ξεχώρισε το μπαλόνι και του το έδωσε. Ο άντρας έγνεψε, πήρε το μπαλόνι και απομακρύνθηκε. Πήγε λίγο παρακάτω και το άφησε να πετάξει στον ουρανό κοιτάζοντάς το μέχρι να χαθεί στον ουρανό.


Αυτό γινόταν συνέχεια. Κάθε Πέμπτη στις 19:30 το βράδυ ερχόταν αυτός ο άντρας, έπαιρνε ένα μπαλόνι στο σχήμα του κύβου και το άφηνε να φύγει. Ο Έντι ήθελε να μάθει γιατί το κάνει, είχε σχεδόν ετοιμάσει τα λόγια του, αλλά ακόμα μια φορά δεν βρήκε το θάρρος να του μιλήσει. 

Όλη την εβδομάδα σκεφτόταν διάφορες θεωρίες. Ίσως να είχε χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Ίσως να ήταν η μητέρα του που της είχε αδυναμία. Μπορεί να είχε χάσει κάποιο παιδί και κάθε Πέμπτη να πήγαιναν βόλτα στο Λούνα Παρκ, ίσως να ήθελε να συνεχίσει αυτή την παράδοση με τον τρόπο του. Να είχε χάσει κάποια αδερφή ή αδερφό στο ναυάγιο του Sea Monster, άλλωστε όλοι στο Boxhall είχαν χάσει κάποιον αγαπημένο εκείνη την αποφράδα μέρα. Μπορεί να είχε χάσει κάποιον έρωτα: Να είχαν συναντηθεί στο Λούνα Παρκ μια Πέμπτη και να είχαν ερωτευτεί. Έπρεπε να μάθει. Όχι για να τον φέρει σε δύσκολη θέση, αλλά επειδή πραγματικά τον είχε συγκινήσει αυτή η κίνηση.


Πέμπτη. Κοίταξε το ρολόι του. 19:29. Από στιγμή σε στιγμή θα φαινόταν ο άντρας. Μετακίνησε ένα μπαλόνι σε σχήμα Κύβου ώστε να το δώσει πιο εύκολα. Η ώρα περνούσε αλλά ο άντρας πουθενά. Περίεργο. Ήταν πάντα στην ώρα του. Και αυτή την φορά όντως θα τον ρωτούσε ο Έντι. Ο Άντρας δεν φάνηκε ποτέ. 

Την επόμενη μέρα ανοίγοντας το Boxhaller είδε την φωτογραφία του: Άνδρας αγνώστων στοιχείων κατέρρευσε χθες στις 19:25 στο Soft Lake, διεκομίσθη στο νοσοκομείο όπου και κατέληξε. Όποιος γνωρίζει πληροφορίες, να έρθει σε επαφή με τις αρχές. Ο Έντι κατέβασε την εφημερίδα και ένας κόμπος έπνιξε τον λαιμό του. Γι’αυτό λοιπόν δεν εμφανίστηκε ποτέ. 


-Μπαμπά, θα μου πάρεις μπαλόνι; Είπε ένα 3χρονο αγοράκι δείχνοντας προς το μέρος του Έντι. Ο πατέρας έκανε νόημα στον Έντι. 

-Ποιο θες να σου δώσω; Ρώτησε με χαμόγελο.

-Αυτό με τον μονόκερο! Είπε ο μικρός ενθουσιασμένος.

-Το πιο ωραίο διάλεξες! 

Βλέποντας τον μικρό να απομακρύνεται θυμήθηκε ότι ήταν Πέμπτη. Κοίταξε το ρολόι του: 19:30. Ο Έντι ξεχώρισε ένα μπαλόνι με κύβο και το άφησε να φύγει. Όσο το κοιτούσε να απομακρύνεται ένα χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπο του. Δεν έμαθε ποτέ για ποιο λόγο ο άντρας άφηνε το μπαλόνι. Όμως γνωρίζει καλά για ποιον λόγο θα το αφήνει από εδώ και πέρα ο ίδιος…

Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 1.5




Η ώρα πια είχε προχωρήσει. Ο Πίτερ και η Ντεμπόρα μπήκαν ξανά στο αμάξι.
-Που θα σε αφήσω; Ρώτησε ο Πίτερ
-Εκεί ακριβώς που με βρήκες. Απάντησε η Ντεμπόρα. Δεν ήθελε κάποιος πελάτης να γνωρίζει που μένει, και άσχετα του πόσο καλά πέρασε εκείνη την νύχτα, ο Πίτερ παρέμενε ένας πελάτης.
-Ώστε ήθελες λοιπόν να τραγουδάς… ρώτησε ξανά ο Πίτερ.
Η Ντεμπόρα έβγαλε έναν ήχο σαν απάντηση και έγνευσε θετικά. Άρχισε να τραγουδάει ένα τραγούδι. Η κρυστάλλινη και δυνατή φωνή της γέμισε το αυτοκίνητο. Ο Πίτερ ανατρίχιασε με την μελωδικότητα και την αισθαντικότητα της. Μπορούσε ήδη να την φανταστεί στην σκηνή με χιλιάδες θαυμαστές από κάτω να την αποθεώνουν.
-Έχεις καταπληκτική φωνή…
-Ναι.. την πήρα από την μητέρα μου… Εκείνη τραγουδούσε…
-Τραγουδούσε; Δεν ζει πια;
O Πίτερ πάτησε απότομα το φρένο.
-Στο Sea Monster; Το ίδιο και ο πατέρας μου! Είπε έκπληκτος ο Πίτερ
-Αλήθεια; Είχε και ο πατέρας σου ψύχωση με τον…
ΚΥΒΟ! Είπαν και οι δυο μαζί ταυτόχρονα.
-Ναι, ο πατέρας μου έψαχνε πολύ τον γρίφο του Κύβου. Πίστευε ότι κάτι φοβερό θα συμβεί σε περίπτωση που λυθεί μια μέρα. Ποτέ δεν μου είπε αν θα συνέβαινε κάτι καλό ή κακό… Είπε σκεφτικός ο Πίτερ.
-Το ίδιο ακριβώς και η μητέρα μου… Και δεδομένου ότι μέναμε στο Plain Fields έκανε συχνά εξορμήσεις στην περιοχή Χ. Πάντα έλεγε ότι κάποια σχέση έχει με τον Κύβο. Μετά την εξαφάνιση του Sea Monster o πατέρας μου κλείστηκε στον εαυτό του… Και τότε αποφάσισα να φύγω… είπε μελαγχολικά η Ντεμπόρα και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Είχαν φτάσει κι’ όλας στο προορισμό τους. Ο Πίτερ της έπιασε το χέρι.
-Άσε με να σε βοηθήσω… Που μπορώ να σε ξαναδώ;
Εκείνη την στιγμή η Ντεμπόρα συνειδητοποίησε ότι είχε ήδη ξεφύγει από την επαγγελματική της δεοντολογία και είχε γίνει πλέον πολύ προσωπικό το θέμα. Άνοιξε την πόρτα θυμωμένη.
-Δεν μπορείς να με ξαναδείς. Μου χρωστάς 1200!
-1200; Μα νόμιζα 400!
-Έχασα παραπάνω ώρες μαζί σου!
-Έχασες; Ρώτησε απορημένος ο Πίτερ και έβγαλε 1200 και της τα έδωσε. Εκείνη τα άρπαξε και έφυγε.
Ο Πίτερ δεν μπορούσε να καταλάβει τι την είχε πιάσει τόσο ξαφνικά. Νόμιζε πως θα ήταν μια ξεχωριστή βραδιά για εκείνη. Άλλωστε ήξερε πως μπορούσε να την βοηθήσει με όλες τις επαφές που έχει εκείνος. Ξέχασε κι’ όλας το όνειρο που είχε; Με αυτές τις σκέψεις βρέθηκε μπροστά στην πόρτα του σπιτιού του. Συνειδητοποίησε ότι τώρα είχε να αντιμετωπίσει την Ελέν. Μπαίνει μέσα στο σπίτι και το βρίσκει στολισμένο. Όλα τα λαμπάκια και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια γέμιζε το σπίτι με μια ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα. Μα που είναι η Ελέν; Ο Πίτερ προχώρησε διερευνητικά μέσα στο σπίτι όταν πρόσεξε ένα γράμμα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το άνοιξε και άρχισε να διαβάζει:

Πίτερ,
Ήθελα να σου το πω εδώ και πολύ καιρό, αλλά πλέον τα γεγονότα με αναγκάζουν. Είμαι έγκυος. Και δεν είσαι εσύ ο πατέρας όπως πολύ καλά ξέρεις. Έφυγα για να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα, μην μπεις στον κόπο να με ψάξεις. Θα επικοινωνήσω εγώ μαζί σου για να τελειώνουμε αυτή την ιστορία μια και καλή. Καλά Χριστούγεννα και να θυμάσαι πως σ’ αγαπώ.
Ελέν.

Ο Πίτερ τσαλάκωσε το γράμμα μέσα στο χέρι του και το πέταξε στην άλλη άκρη του δωματίου. Κάθισε στην πολυθρόνα και κοίταζε τα λαμπάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο που αναβόσβηναν. Κοίταξε ολόγυρα. Να και κάτι που δεν περίμενε. Ώστε η Ελέν τον απατούσε τόσο καιρό. Γι’ αυτό και όλες αυτές οι υστερίες. Προσπαθούσε να του φορτώσει διάφορα για να απαλύνει τις δικές της τύψεις. Και τώρα είναι έγκυος από κάποιον άλλον. Ο Πίτερ χαμογέλασε αμήχανα. Δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί που τελείωσε η κόλαση του ή να εκνευριστεί για όσα άδικα είχε τραβήξει τόσο καιρό. Και εκεί, βλέποντας τα λαμπάκια να αναβοσβήνουν στο δέντρο, τον πήρε ο ύπνος στην πολυθρόνα.