Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Gardenview. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Gardenview. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026

Η Ομίχλη του Κύβου - Β' Μέρος


Ο Σαρλ κατέβασε τα μάτια. 
-Τις επόμενες μέρες δεν μπορούσα να ησυχάσω. Έβλεπα ξανά και ξανά οράματα με το πλοίο να χάνεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως. Άκουγα ξανά και ξανά τις κραυγές και τις φωνές τους. Γιατί από όλους αυτούς που είχαν εισιτήριο να είμαι εγώ εκείνος που έμεινε πίσω; Γιατί να είμαι εκείνος που βλέπει όλα αυτά τα τρομερά οράματα; Γιατί εγώ; Δεν έτρωγα. Δεν κοιμόμουν. Ήμουν σαν ζωντανός νεκρός. Μετά από μερικές μέρες ανέβασα πυρετό… Νόμιζα πως ήταν από την εξάντληση… Και έπειτα οι σπασμοί… Μέχρι που μια μέρα κατέρρευσα και όταν άνοιξα και πάλι τα μάτια μου, βρισκόμουν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview. 
-Τι σας είπαν εκεί; Ρώτησε με περιέργεια ο Τζόνας. Ο Σαρλ σήκωσε τους ώμους του.
-Τι να μου πουν; Δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι. Το μόνο που έκαναν ήταν να μου δίνουν μια χούφτα χάπια καθημερινά και να με αφήνουν να παίζω σκάκι. Πίστευαν ότι με όλα αυτά θα σταματήσουν τα οράματα. Φυσικά δεν σταμάτησαν ποτέ. Τους έλεγα πως ήμουν καλά και πως ήθελα να γυρίσω στο σπίτι μου, αλλά δεν με άφηναν να φύγω. Μέχρι που μια μέρα άρχισαν να φτάνουν δεκάδες άνθρωποι με τα ίδια συμπτώματα με μένα…. Πρώτα οράματα… έπειτα πυρετός και σπασμοί… 
-Και τις περισσότερες φορές, θάνατος… Η Ομίχλη του Κύβου… είπε ο Πίτερ.
-Η αρχή της Χαμένης Δεκαετίας… πρόσθεσε ο Τζόνας. Ο Πίτερ τον αγριοκοίταξε. 
-Είπαμε ότι δεν αναφέρουμε την Χαμένη Δεκαετία… είπε στον Τζόνας νουθετώντας τον. 
-Ε να λοιπόν που μιλάμε! Η Ομίχλη του Κύβου εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το Boxhall. Εκατοντάδες πέθαναν, ελάχιστοι επέζησαν. Και ο άνθρωπος μπροστά μας είναι ο πρώτος που επέζησε! Μπορούν να διαγράψουν όλα τα αρχεία, αλλά όχι τις μνήμες! Είπε ξεσπώντας ο Τζόνας και έπειτα στράφηκε στον Σαρλ: Στην πυρκαγιά του Shadowood βρέθηκε ένα χαρτί του στρατού με το όνομα σας, ξέρετε γιατί; 
Ο Σαρλ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. 
-Όταν ξέσπασε η Ομίχλη του Κύβου και άρχισαν οι θάνατοι, ήθελαν να καταλάβουν από που προήλθε όλο αυτό και γιατί επιβίωσα… Με μετέφεραν στο στρατόπεδο στην Περιοχή Χ, σε έναν θάλαμο αποστειρωμένο και απομονωμένο και άρχισαν τα πειράματα… Ο Σαρλ κόμπιασε και ακούμπησε το θολό του μάτι… Έμειναν και οι τρεις σιωπηλοί.  Νομίζω πως θα πρέπει να φύγετε… ξέρετε… κουράστηκα και θα ήθελα να ξεκουραστώ… είπε τελικά ο Σαρλ και σηκώθηκε όρθιος. 
-Ξέρετε, υπάρχει κάποιος που δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης… Κινδυνεύετε… είπε με ηρεμία ο Τζόνας.
-Το γνωρίζω. Έχω δει το όραμα… απάντησε ο Σαρλ το ίδιο ήρεμα. Ο Πίτερ δεν φάνηκε να ξαφνιάζεται. Η Τατιάνα Μος του είχε μιλήσει για το όραμα που είχε δει εκείνη και της είχε υποσχεθεί να μην το πει σε κανέναν. 
Ο Τζόνας κοίταξε τον Σαρλ με προσοχή. 
-Είναι αλήθεια ότι βλέπετε οράματα για σημαντικά γεγονότα πριν συμβούν; 
-Και όχι μόνο… 
Ο Σαρλ στάθηκε δίπλα στη πόρτα. Ο Πίτερ κατευθύνθηκε στο τραπεζάκι που είχε πάνω το σκάκι και κοίταξε την παρτίδα που βρισκόταν στη μέση. 
-Ποιανού σειρά είναι; Ρώτησε ο Πίτερ…
-Του πατέρα σου...
Ο Πίτερ πάγωσε και ο Σαρλ άνοιξε την πόρτα.

Πέμπτη 16 Ιουλίου 2026

Ασθενής 0


Η περιοχή του Shadowood ήταν γεμάτη καμένα δέντρα και το ελαφρύ αεράκι γέμιζε τα πνευμόνια με την μυρωδιά καμένου ξύλου. Πολύ ψηλά στο λόφο, υπήρχαν τα απομεινάρια μιας ξύλινης καλύβας, μόνο τα δοκάρια και ο σκελετός είχαν απομείνει. Κάτω χαμηλά στο δρόμο μια μικρή ξύλινη εξέδρα είχε στηθεί και οι δημοσιογράφοι περίμεναν υπομονετικά για τις δηλώσεις του αρχηγού της πυροσβεστικής. 
Ο Τζίμι Άσλερ ανέβηκε πάνω και στάθηκε μπροστά να κάνει δηλώσεις ενώ πίσω του ακολούθησε ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν και στάθηκε πιο πίσω με τα χέρια πίσω από την πλάτη του. 
-Η έρευνα για τα αίτια της πυρκαγιάς βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η αρχική εστία εντοπίζεται σε μια αυθαίρετη καλύβα στη μέση του δάσους… Καθώς η έρευνα συνεχίζεται, δεν έχουμε εικόνα αν οφείλεται σε ατύχημα, προς το παρόν δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κανένα σενάριο, συμπεριλαμβανομένου αυτό του εμπρησμού.  
-Έχουν βρεθεί απανθρακωμένοι άνθρωποι στην καλύβα; Ρώτησε ο Τζόνας Έβανς κρατώντας ένα μαγνητοφωνάκι. Δίπλα του ο Πίτερ Χέιλ τραβούσε φωτογραφίες.
-Συνεργεία ερευνούν τόσο την καλύβα όσο και την γύρω περιοχή. Σας ευχαριστώ όλους… είπε ο Τζίμι Άσλερ και κατέβηκε από την εξέδρα. 
Καθώς το πλήθος διαλυόταν ο Πίτερ τράβηξε παράμερα τον Τζόνας.
-Θέλω να βγάλω καλύτερες φωτογραφίες της καλύβας. Έλα, πάμε από εδώ. 
Περπάτησαν γύρω στα 200 μέτρα για να φύγουν από την περιοχή που είχε αποκλείσει η πυροσβεστική και η αστυνομία. Καθώς έμπαιναν προς το καμένο δάσος με προσοχή ένα αεράκι φύσηξε παίρνοντας μαζί του λίγη στάχτη. Κάλυψαν λίγο τα πρόσωπα τους για να μην μπει στάχτη στα μάτια του, όταν ο Τζόνας πρόσεξε ένα μισοκαμένο κομμάτι χαρτί να ξεπροβάλει από τις στάχτες που σήκωσε ο αέρας. Το πήρε στα χέρια του. Ήταν φανερά κιτρινισμένο από την φωτιά και έλλειπε το μεγαλύτερο μέρος του εγγράφου. Το μόνο που μπόρεσε να διαβάσει ήταν: Σάρλ Ααρών – Ασθενής 0. 
-Πίτερ… κοίτα… είπε ο Τζόνας δίνοντας το χαρτάκι στον Πίτερ. Ο Πίτερ το διάβασε με προσοχή και άλλαξε το πρόσωπο του χρώμα. Τι συμβαίνει; Ρώτησε ο Τζόνας γεμάτος ανησυχία.
-Ο Σαρλ Ααρών είναι ο μοναδικός που δεν ανέβηκε στο Sea Monster... Έπειτα από το ναυάγιο τον έκλεισαν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview... 
Έμειναν για λίγα δευτερόλεπτα και οι δυο σιωπηλοί.
-Έλα, πρέπει να βρούμε τον Επιθεωρητή Ντιν… είπε ξαφνικά ο Τζόνας και άρχισε να τον τραβάει προς το μέρος που βρισκόταν η αστυνομία. Ο Πίτερ δεν καταλάβαινε, προσπαθούσε να τον ρωτήσει αλλά ο Τζόνας ήταν τόσο φουριόζος που δεν άκουγε τίποτα. Έφτασαν στο σημείο που βρισκόταν η αστυνομία και ο Τζόνας έκανε με μανία νοήματα στον Βίκτορ Ντιν να τον προσέξει. Ο Επιθεωρητής μόλις τον είδε, πλησίασε τους δυο δημοσιογράφους.
-Κύριε Έβανς… είπε ο Βίκτορ αλλά ο Τζόνας τον διέκοψε κατευθείαν.
-Επιθεωρητά, από εδώ ο Πίτερ Χέιλ, Πίτερ από εδώ ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν, κοίτα τι βρήκαμε! Είπε ο Τζόνας με μια ανάσα και έδωσε το χαρτάκι στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ κοίταξε με προσοχή το χαρτί. 
-Σαρλ Άαρων – Ασθενής μηδέν… μονολόγησε ο Βίκτορ. Υπάρχει η γωνία κάποιου λογότυπου, είμαι σίγουρος ότι είναι της στρατιωτικής βάσης, το έχω δει πολλές φορές… 
-Γιατί να ενδιαφέρονται για έναν επιζώντα του Sea Monster κλεισμένο στο Gardenview; Ρώτησε με μεγάλη απορία ο Πίτερ…
-Δεν είναι πια στο Gardenview... βγήκε πριν μερικά χρόνια και ζει μόνος στο Plain Fields... είπε ο Βίκτορ Ντιν το ίδιο σκεφτικός. 
-Είναι ο πρώτος ασθενής της Ομίχλης του Κύβου! Είπε με γουρλωμένα μάτια ο Τζόνας… Κινδυνεύει! 
-Δεν νομίζω ότι ο στρατός βγαίνει και δολοφονεί Επιζώντες… είπε ο Βίκτορ.
-Θέλετε να πείτε… ότι κάποιος δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης; Είπε ο Πίτερ και το μυαλό του έτρεξε κατευθείαν σε όσα του είχε πει η Τατιάνα Μος.
-Θα σας εξηγήσω μια άλλη φορά… προς το παρόν νομίζω ότι πρέπει να επισκεφτώ τον κύριο Σαρλ Ααρών… είπε ο Επιθεωρητής και έβαλε το χαρτάκι στην τσέπη του.

Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026

Η τέταρτη νύχτα


Η νύχτα έπεσε στο Boxhall και το σκοτάδι αγκάλιασε το Garden για τέταρτη μέρα λόγω του blackout της περιοχής. Μονάχα κάποια περιστασιακά αυτοκίνητα περνούσαν και φώτιζαν για λίγα δευτερόλεπτα τους δρόμους που είχαν γίνει ακόμα πιο επικίνδυνοι. Εγκληματίες και ναρκομανείς που μέχρι τώρα κρυβόντουσαν, έκαναν βόλτες στους κεντρικούς δρόμους. Ακόμα και οι φιλήσυχοι άστεγοι της περιοχής, είχαν χωθεί ακόμα πιο βαθιά στα σοκάκια για να νιώσουν πιο ασφαλείς. Κάποιοι μάλιστα προτίμησαν να μετακομίσουν στα χωράφια του Plain Fields μέχρι να αποκατασταθεί η ζημιά. Ο αέρας ήταν αποπνικτικός: κρέατα και φαγητά που είχαν χαλάσει εκτός ψυγείου και κατάψυξης, στοιβάζονταν στους κάδους απορριμμάτων. Τα γκρίζα κτίρια είχαν εξαφανιστεί στο σκοτάδι. Το μόνο που μαρτυρούσε πως κατοικούνταν ήταν το πορτοκαλί φως από τα κεριά που έβλεπες από τα παράθυρα. Μα ακόμα πιο απόκοσμη ήταν η ησυχία που επικρατούσε. Είναι απίστευτο το πόσο θόρυβο κάνει το ηλεκτρικό ρεύμα. Χωρίς αυτό, μπορούσες να ακούσεις τα πάντα: Τα βαριά βήματα έξω από την πόρτα, τις συνομιλίες από το πάνω διαμέρισμα. Τα βογγητά πάθους ή τους τσακωμούς από ζευγάρια που μέχρι τώρα νόμιζες πως ήταν αγαπημένοι. Κάποιοι έπαιζαν κιθάρα ή πιάνο ενώ κάπου στο βάθος μπορούσες να ξεχωρίσεις τις κραυγές από το ψυχιατρικό άσυλο του Garden View. Και όσο προχωρούσε το βράδυ, τόσο η σιωπή έπεφτε βαριά ανάμεσα στις γειτονιές. Μπορούσες να ακούσεις ξεκάθαρα τις γάτες που πηδούσαν αριστοτεχνικά πάνω στους κάδους για να βρουν φαγητό. Τις νυχτερίδες που πετούσαν κάνοντας ακροβατικά ανάμεσα στα κτίρια. 
Και ξαφνικά, ένας δυνατός πυροβολισμός κομμάτιασε την ησυχία του Garden.

Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2025

Boxhowl #1 - To δάσος Shadowood


O Τζόνας Έβανς πέρασε από την πύλη του ψυχιατρικού ασύλου Gardenview εκείνο το ομιχλώδες πρωινό. Κοίταξε το μεγάλο γκρίζο κτίριο να προβάλει καθώς πλησίαζε και του ήρθε μια ανατριχίλα. Πολλά είχαν ακουστεί για αυτό το άσυλο που εκτείνονταν σε 2 τεράστια οικοδομικά τετράγωνα του Garden.  Παρ’ ότι το κτίριο ήταν στην μέση και γύρω γύρω είχε δασάκι, πολλές φορές οι κάτοικοι άκουγαν κραυγές. 

-Ήρθα να δω την Δεσποινίς Λίντια Μπλάκγουντ είπε ο Τζόνας στην υποδοχή. 

-Ναι, παρακαλώ περιμένετε απάντησε αδιάφορα η γυναίκα που φορούσε λευκά. 

Μετά από λίγο έφτασε η Λίντια υποβασταζόμενη. Ήταν ένα 24χρονο κορίτσι, στην ηλικία του Τζόνας, μικροκαμωμένη, με μακριά μαύρα μαλλιά λαδωμένα, γαλάζια μάτια και παρότι το πρόσωπο της ήταν ταλαιπωρημένο, φαινόταν πως ήταν μια πολύ όμορφη κοπέλα. 

-Είστε ο κύριος Έβανς; Ρώτησε η Λίντια και ο Έβανς κούνησε το κεφάλι. Θα θέλατε να βγούμε έξω καλύτερα να τα πούμε; 

Κάθισαν έξω σε ένα παγκάκι μακριά από τον πολύ κόσμο. 

-Μπορείτε να μας αφήσετε λίγο μόνους; Ρώτησε ο Τζόνας την νοσηλεύτρια που την συνόδευε. Η Νοσηλεύτρια στάθηκε πιο μακριά, αλλά χωρίς να τους χάσει από το οπτικό της πεδίο. 

-Έχετε ένα τσιγάρο; Ρώτησε η Λίντια. Ο Τζόνας έβγαλε το πακέτο με τα τσιγάρα από την τσέπη του και αφού το άνοιξε, κοίταξε την νοσηλεύτρια για να πάρει την έγκριση. Η Λίντια άναψε το τσιγάρο και αμέσως ζωντάνεψε η ματιά της. 

-Δεσποινίς Μπλάκγουντ, θέλατε να μου πείτε την ιστορία σας για να την δημοσιοποιήσω στο Boxhaller... Έβγαλε από την τσέπη του το μαγνητοφωνάκι και το έβαλε ανάμεσα τους.

-Πρέπει να με σώσετε κύριε Έβανς, δεν είμαι τρελή. Ακόμα και εδώ μέσα συμβαίνει…

-Θέλετε να πάρετε τα πράγματα από την αρχή; Ρώτησε με ηρεμία ο Τζόνας. 


-Ήταν ένα καλοκαιρινό Σαββατόβραδο… Το βλέμμα της Λίντια κατευθείαν καρφώθηκε στο κενό. Είχαμε πάει βόλτα με το αυτοκίνητο με το αγόρι μου… Καταλήξαμε στα όρια της περιοχής Χ και το δάσος του Shadowood. Mας πήρε αγκαλιά ο ύπνος, όταν ξύπνησα από μια περίεργη μυρωδιά. Σαν άνθρακας που καίει. Νόμιζα ότι κάτι συμβαίνει με το αυτοκίνητο και προσπάθησα να ξυπνήσω το αγόρι μου… Αλλά δεν ξυπνούσε με τίποτα. Κοίταξα το ρολόι μου. 3:07. Βγήκα έξω να δω αν καίγεται κάτι στο αυτοκίνητο. Και τότε ένα τεράστιο λευκό φως που ερχόταν από το δάσος με τύφλωσε. Ένα αντικείμενο πετούσε πάνω από το δάσος… 

Ο Τζόνας την κοίταξε με δυσπιστία δεν την διέκοψε όμως. 

-Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι να ξυπνάω στο αμάξι ουρλιάζοντας. Το αγόρι μου ξύπνησε τρομαγμένος. Κοίταξα το ρολόι, 3:08. Αποκλείεται να πέρασε μονάχα ένα λεπτό. Ήθελα να φύγουμε κατευθείαν από εκεί. Φεύγοντας παρατήρησα ότι με πονούσε το χέρι μου… Και είχα ένα μαύρο σημάδι… Από τότε έχει συμβεί πολλές φορές… 

Σήκωσε λίγο την μπλούζα της και του έδειξε ένα μαύρο σημάδι.

-Τι πιστεύεις ότι είναι; Ρώτησε ο Τζόνας ενώ παρατηρούσε προσεκτικά το σημάδι.

-Μου κάνουν πειράματα οι εξωγήινοι. Όπως σας είπα, συμβαίνει συνέχεια ακόμα και εδώ που βρίσκομαι. Πρώτα μυρίζω καμένο άνθρακα, έπειτα βλέπω ένα δυνατό φως και όταν συνέρχομαι έχω ένα μαύρο σημάδι κάπου στο σώμα μου…. Πρέπει να γράψεις την ιστορία μου… Ο κόσμος πρέπει να ξέρει…. Όσο μιλούσε η Λίντια, τόσο φαινόταν να χάνει την ψυχραιμία της, μέχρι που την έπιασε πανικός. Η νοσοκόμα που βρισκόταν πιο πέρα, έτρεξε να την πιάσει να επιστρέψει πίσω στο κτίριο. Όμως η Λίντια αντιστεκόταν. 

-Με ακούς; Πρέπει να ξέρουν οι πολίτες του Boxhall ότι είμαστε πειραματόζωα! Όλοι! 

Ο Τζόνας έμεινε σοκαρισμένος μέχρι που έφυγαν από οπτικό του πεδίο. Άναψε ένα τσιγάρο και κάθισε στο παγκάκι. Δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγε για εξωγήινους, άλλωστε η περιοχή Χ φημίζεται για τον μεταφυσικό της χαρακτήρα… Αλλά ήταν μονάχα φήμες… Η νοσηλεύτρια που συνόδευε την Λίντια επέστρεψε. 

-Είναι καλά; Ρώτησε γεμάτος αγωνία.

-Ναι ναι, είναι καλά. Τι σας έλεγε; Πάλι για εξωγήινους;  

-Ότι την απαγάγουν ακόμα και εδώ στο Gardenview…. Τι έχετε να πείτε εσείς;

-Ξέρετε… η μυρωδιά που λέει ότι μυρίζει είναι σίγουρα παρενέργεια των φαρμάκων… έπειτα το έντονο φως, είναι οι φακοί από τους φύλακες τα βράδια που περιπολούν στο δάσος… Όσο για τα σημάδια, είδατε, καπνίζει… Καίει η ίδια τον εαυτό της… Ελάτε, πρέπει να φύγετε…

Ο Τζόνας μπήκε στο αυτοκίνητο του. Βγήκε από το Gardenview και πάρκαρε λίγο παρακάτω. Ήταν περίεργο σήμερα… από την μια η Λίντια ήταν πεπεισμένη για όσα λέει, από την άλλη η νοσηλεύτρια του έδωσε μια λογική απάντηση… Ή ήθελε να τον ξεφορτωθεί; Πήρε το μαγνητοφωνάκι και άρχισε να ακούει την συνέντευξη από την αρχή. 

Όπως ήταν απορροφημένος, κάτι περίεργο του ήρθε στην μύτη… Καμένος άνθρακας….

Κυριακή 20 Ιουλίου 2025

The Box Files #3 Χαμένες ψυχές



Γράφει:  Bert Li



Ο John ο πορτιέρης τον κοιτούσε με αηδία ! Πώς είναι δυνατόν να αφήσει έναν τέτοιο ελεεινό και κουρελή να περάσει στο καζίνο ; Όταν όμως o Jim του έδειξε τα χαρτονομίσματα στην τσέπη του μπαλωμένου σακακιού τον έπεισε . Του έβαλε ένα πεντοχίλιαρο στο χέρι και με ύφος συνωμοτικό του είπε : ' Mην τολμήσεις να καλέσεις την αστυνομία '.
 ' Ο καθένας έχει δικαίωμα να δοκιμάσει την τύχη του ' σκέφτηκε ο John και μέριασε.
Ο Jim Farley καταδικασμένος δις σε ισόβια , εδώ και πέντε χρόνια ,κοιτούσε από το κελί του κάθε βράδι τον Κύβο , σύμβολο της πόλης , να αιωρείται στο κέντρο του Down town. Η  αέναη αιώρηση του κύβου του έδινε το αίσθημα ελευθερίας  να ονειρεύεται.
Πριν πέντε χρόνια τον συνέλαβαν για τον φόνο της κας Dumpfire , της πιο πλούσιας γυναίκας στην πόλη. Μόνη και ηλικιωμένη έγινε εύκολος στόχος για τον απατεώνα Jim. Αυτό το έγκλημα προκάλεσε πολλά ερωτηματικά. Η ληστεία φάνηκε να δίνει καλή αιτιολογία στην πράξη του κακοποιού. Μια ληστεία στην οποία δεν βρέθηκαν  έως τώρα, τα κλοπιμαία. 
Όμως κάποιοι που αρέσκονταν σε αναλύσεις του προφίλ του θύτη και του θύματος προσπάθησαν να βρουν συνδέσεις για το κοινό παρελθόν τους.
Η κα Dumpfire ήρθε στο Boxhall πριν σαράντα χρόνια, όταν η ίδια ήταν σε ηλικία τριάντα χρονών.Η εμφάνιση της προκάλεσε πολλά σχόλια . Άγαμη, εγκυμονούσα και επιχειρηματίας. Μετά από ένα μήνα ακούστηκε πως απέβαλλε κι ενώ στην προσωπική της ζωή φάνηκε πως τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, η επαγγελματική της απογειώθηκε αγοράζοντας μετοχές από εταιρείες που άνθιζαν στο Trade Center.
Στα επόμενα χρόνια δεν απασχόλησε την κοινή γνώμη, διότι η ίδια επέλεξε να ζήσει απομονωμένη σε ένα αγρόκτημα στο Plain Fields.
To μόνο στοιχείο που θα μπορούσε να συνδεθεί με τον Jim είναι ,ίσως, η γειτονία των περιοχών που έζησαν και η χρονιά γέννησης του που συμπίπτει με την εμφάνιση της κας Dumpfire στην πόλη. 
Από μικρός ορφανός και εγκαταλελειμένος μεγάλωσε στο Garden , που συνορεύει με την περιοχή του PlainField , από ένα ζευγάρι μικροκακοποιών που ήταν εθισμένοι στο ποτό. Κανείς δεν ξέρει πώς μεγάλωσε αυτό το παιδί .
Κατά τη διάρκεια της προφυλάκισης του και αργότερα της δίκης  δεν έδωσε κανένα προσωπικό στοιχείο για τη ζωή του.Με λεπτομέρειες ,όμως ανατριχιαστικές , περιέγραψε τη σφαγή της κας Dumpfire και την ομολογία του σαν αυτά να καθόριζαν όλο τον κόσμο του. Έναν κόσμο σαράντα χρόνων που ο καχεκτικός σωματότυπος του και το ηλίθιο βλέμμα του δεν μαρτυρούσαν το απεχθές έγκλημα που θα διέπραττε.
Πέντε χρόνια τώρα, εκτίει την ποινή του σιωπηλά.
 Φιλικά απόμακρος από τους φύλακες και επιδεικτικά απομονωμένος από τους συναυλίζοντες του στη φυλακή διατηρούσε μια καχυποψία για το πρόσωπο του.
Οι σκληροπυρηνικοί κατάδικοι εικάζουν πως η μυστηριώδης αυτοκτονία του  Bill Settler είναι έργο του Farley.
 Καθημερινά το βλέμμα του αντικρίζει τον Κύβο που αιωρείται στο κέντρο του Down town . Και τότε γελά τόσο δυνατά που ανατριχιάζουν και οι τοίχοι της φυλακής στο Garden.
Σήμερα όμως , κανείς δεν άκουσε το γέλιο του.
Πώς κατάφερε να δραπετεύσει από τη φυλακή υψίστης ασφαλείας ; Θα έλεγε κανείς πως συνομώτησε με τον διάολο ή μήπως ήταν ο ίδιος ο διάολος ;
Μόνο ερωτηματικά! 
Νάτος τώρα με θράσος μεγαλύτερο από το μπόι του να μπαίνει στο Καζίνο.
Πού τα βρήκε τα λεφτά για να παίξει; Δεν αντιλαμβάνεται το ρίσκο να μένει στην πόλη; Σαν να προχωρά με κάποιο σχέδιο που μόνο ο ίδιος το ξέρει.
Οι σειρήνες του περιπολικού κάλυψαν την περιοχή και ο Jim για άλλη μια φορά έπαιξε στην ρουλέτα τη ζωή του.
Μετά την σύλληψη του οι φύλακες διέκριναν πως η συμπεριφορά του, μέρα τη μέρα,γινόταν πιο ιδιόμορφη. Μιλούσε μόνος του , χειρονομούσε σαν να ήταν κάποιος απέναντι του, δεν έτρωγε, δεν κοιμόταν τα βράδια και κυρίως γελούσε με ιδιαίτερα ανατριχιαστικό τρόπο .
Μετά από εισήγηση του διευθυντή των φυλακών τον μετέφεραν στην ψυχιατρική κλινική του Garden για να γίνει ψυχιατρική εκτίμηση.
Ένας νεαρός ψυχίατρος τον εξέτασε αλλά ο Jim δεν ανταποκρινόταν στις ερωτήσεις του. Με στιλωμένο το βλέμμα κοιτούσε έξω από το παράθυρο του γραφείου τον περιβόητο κύβο και τότε άρχισε να γελά με τον γνωστό τρόπο.
Μη μπορώντας να βγάλει πόρισμα ο γιατρός , ζήτησε από το νοσοκόμο της πτέρυγας, έναν άντρα ψηλό και γεροδεμένο, να τον οδηγήσει στο θάλαμο 609. Ήταν απαραίτητες κάποιες μέρες νοσηλείας προκειμένου να γίνει η σωστή διάγνωση. Λόγω της ιδιαιτερότητας του Jim ως ισόβιος θανατοποινίτης , τον έδεσαν με ιμάντες όπως ακριβώς τους βαριά ψυχικά διαταραγμένους που είναι επικίνδυνοι για τον εαυτό τους ή τους άλλους.
Πως ήταν επικίνδυνος για τους άλλους το απέδειξε με τον φόνο της κας Dumpfire. Για τον ίδιο ποιος νοιαζόταν; Τόσα χρόνια στη φυλακή κανείς δεν τον επισκέφτηκε, κανείς δεν ρώτησε γιαυτόν. Οι μόνες ερωτήσεις ήταν του δικαστή όταν τον καταδίκασαν και τώρα του ψυχιάτρου για να τεθεί διάγνωση.
Κάτω και γύρω από τον κύβο της πόλης, σκοτεινοί τύποι και χαμένες ψυχές κυκλοφορούν και υπενθυμίζουν τις αντιθέσεις του Boxhall !

Κυριακή 13 Ιουλίου 2025

The Box Files #2 Η Έλντα Νίον θα λύσει τον κύβο



Η Έλντα Νίον έξυσε με μανία  από τα δάχτυλα του δεξιού της χεριού κομμάτια από ζύμη που είχαν ξεραθεί πάνω στο δέρμα της, από την πάστα φλόρα που έφτιαχνε. Χρειαζόταν ένα τσιγάρο. Βγήκε στο deck από το Μωβ Κοχύλι, στο οποίο εργαζόταν τους τελευταίους μήνες και ρούφηξε μια γερή τζούρα με μεγάλη ευχαρίστηση. 




Ως πρόσφατη  μόνιμη κάτοικος του Boxhall, η πόλη της έχει φερθεί με εξαιρετικη ευγένεια. Όμως να... την δυσκολεύει η ύπαρξη του κύβου. Στο ρεπο της, σηκώνεται πρωί πρωί. Φοράει ένα παντελόνι, ένα πουλοβεράκι και κάτι  μπαλαρίνες με λεπτή σόλα, που με το πάτημα τους νιώθει στα πόδια της ότι υπάρχει στο έδαφος. Παίρνει έναν καφέ στο χέρι και κάθεται σε ένα πάρκο με θέα τον κύβο. Δεν ξέρει γιατί το κάνει. Τι την τραβάει εκεί, τι την μαγνητίζει, αυτό που ξέρει είναι πως είναι ανήμπορη. Πηγαίνει εκεί θέλει , δεν θέλει. Αυτή και ο κύβος. Έτσι νιώθει. Οι δυο τους. Θέλει κάτι να της πει;
Κάθεται και τον κοιτάει όλη μέρα μέχρι να έρθει η ώρα να πάρει τον γιο της από το σχολείο.
Αυτό συνεχίζεται και το βράδυ,δεν την αφήνει να κοιμηθεί. Σηκώνεται μέσα στην νύχτα και τραβάει την κουρτίνα του παραθύρου της και τον κοιτάει να αχνοφαίνεται. Νιώθει τα χρώματα του να τρέχουν μέσα στο αίμα της. Τα μικρά κυβάκια του στο μυαλό της. Λες για αυτό η ζωή να έφερε την ίδια και τον γιο της σε αυτή την πόλη; Μα φυσικά και ναι. Ο κύβος έχει τους δικούς του κανόνες και τα δικά του θέλω. Σε αυτή θα επιτρέψει να τον λύσει.  Να τον ανοίξει, να δουν όλοι οι κάτοικοι του Boxhall τα κρυμμένα μυστικά του.




Νιώθει ένα χέρι να την σκουντάει και πετάγεται από τον ύπνο της
" κ. Έλντα ξυπνήστε ήρθε ο γιος σας να σας δει και σας έφερε και την πάστα φλώρα που σας αρέσει " της χαμογελάει η νοσοκόμα της ψυχιατρικής  κλινικής Gardenview. Δώστε μου να καθαρίσω το αίμα από τα δάχτυλα σας, πάλι τα πληγώσατε στον ύπνο σας"