Ο Σαρλ κατέβασε τα μάτια.
-Τις επόμενες μέρες δεν μπορούσα να ησυχάσω. Έβλεπα ξανά και ξανά οράματα με το πλοίο να χάνεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως. Άκουγα ξανά και ξανά τις κραυγές και τις φωνές τους. Γιατί από όλους αυτούς που είχαν εισιτήριο να είμαι εγώ εκείνος που έμεινε πίσω; Γιατί να είμαι εκείνος που βλέπει όλα αυτά τα τρομερά οράματα; Γιατί εγώ; Δεν έτρωγα. Δεν κοιμόμουν. Ήμουν σαν ζωντανός νεκρός. Μετά από μερικές μέρες ανέβασα πυρετό… Νόμιζα πως ήταν από την εξάντληση… Και έπειτα οι σπασμοί… Μέχρι που μια μέρα κατέρρευσα και όταν άνοιξα και πάλι τα μάτια μου, βρισκόμουν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview.
-Τι σας είπαν εκεί; Ρώτησε με περιέργεια ο Τζόνας. Ο Σαρλ σήκωσε τους ώμους του.
-Τι να μου πουν; Δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι. Το μόνο που έκαναν ήταν να μου δίνουν μια χούφτα χάπια καθημερινά και να με αφήνουν να παίζω σκάκι. Πίστευαν ότι με όλα αυτά θα σταματήσουν τα οράματα. Φυσικά δεν σταμάτησαν ποτέ. Τους έλεγα πως ήμουν καλά και πως ήθελα να γυρίσω στο σπίτι μου, αλλά δεν με άφηναν να φύγω. Μέχρι που μια μέρα άρχισαν να φτάνουν δεκάδες άνθρωποι με τα ίδια συμπτώματα με μένα…. Πρώτα οράματα… έπειτα πυρετός και σπασμοί…
-Και τις περισσότερες φορές, θάνατος… Η Ομίχλη του Κύβου… είπε ο Πίτερ.
-Η αρχή της Χαμένης Δεκαετίας… πρόσθεσε ο Τζόνας. Ο Πίτερ τον αγριοκοίταξε.
-Είπαμε ότι δεν αναφέρουμε την Χαμένη Δεκαετία… είπε στον Τζόνας νουθετώντας τον.
-Ε να λοιπόν που μιλάμε! Η Ομίχλη του Κύβου εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το Boxhall. Εκατοντάδες πέθαναν, ελάχιστοι επέζησαν. Και ο άνθρωπος μπροστά μας είναι ο πρώτος που επέζησε! Μπορούν να διαγράψουν όλα τα αρχεία, αλλά όχι τις μνήμες! Είπε ξεσπώντας ο Τζόνας και έπειτα στράφηκε στον Σαρλ: Στην πυρκαγιά του Shadowood βρέθηκε ένα χαρτί του στρατού με το όνομα σας, ξέρετε γιατί;
Ο Σαρλ κούνησε καταφατικά το κεφάλι.
-Όταν ξέσπασε η Ομίχλη του Κύβου και άρχισαν οι θάνατοι, ήθελαν να καταλάβουν από που προήλθε όλο αυτό και γιατί επιβίωσα… Με μετέφεραν στο στρατόπεδο στην Περιοχή Χ, σε έναν θάλαμο αποστειρωμένο και απομονωμένο και άρχισαν τα πειράματα… Ο Σαρλ κόμπιασε και ακούμπησε το θολό του μάτι… Έμειναν και οι τρεις σιωπηλοί. Νομίζω πως θα πρέπει να φύγετε… ξέρετε… κουράστηκα και θα ήθελα να ξεκουραστώ… είπε τελικά ο Σαρλ και σηκώθηκε όρθιος.
-Ξέρετε, υπάρχει κάποιος που δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης… Κινδυνεύετε… είπε με ηρεμία ο Τζόνας.
-Το γνωρίζω. Έχω δει το όραμα… απάντησε ο Σαρλ το ίδιο ήρεμα. Ο Πίτερ δεν φάνηκε να ξαφνιάζεται. Η Τατιάνα Μος του είχε μιλήσει για το όραμα που είχε δει εκείνη και της είχε υποσχεθεί να μην το πει σε κανέναν.
Ο Τζόνας κοίταξε τον Σαρλ με προσοχή.
-Είναι αλήθεια ότι βλέπετε οράματα για σημαντικά γεγονότα πριν συμβούν;
-Και όχι μόνο…
Ο Σαρλ στάθηκε δίπλα στη πόρτα. Ο Πίτερ κατευθύνθηκε στο τραπεζάκι που είχε πάνω το σκάκι και κοίταξε την παρτίδα που βρισκόταν στη μέση.
-Ποιανού σειρά είναι; Ρώτησε ο Πίτερ…
-Του πατέρα σου...
Ο Πίτερ πάγωσε και ο Σαρλ άνοιξε την πόρτα.
