Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τζόνας Έβανς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τζόνας Έβανς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026

Η Ομίχλη του Κύβου - Β' Μέρος


Ο Σαρλ κατέβασε τα μάτια. 
-Τις επόμενες μέρες δεν μπορούσα να ησυχάσω. Έβλεπα ξανά και ξανά οράματα με το πλοίο να χάνεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως. Άκουγα ξανά και ξανά τις κραυγές και τις φωνές τους. Γιατί από όλους αυτούς που είχαν εισιτήριο να είμαι εγώ εκείνος που έμεινε πίσω; Γιατί να είμαι εκείνος που βλέπει όλα αυτά τα τρομερά οράματα; Γιατί εγώ; Δεν έτρωγα. Δεν κοιμόμουν. Ήμουν σαν ζωντανός νεκρός. Μετά από μερικές μέρες ανέβασα πυρετό… Νόμιζα πως ήταν από την εξάντληση… Και έπειτα οι σπασμοί… Μέχρι που μια μέρα κατέρρευσα και όταν άνοιξα και πάλι τα μάτια μου, βρισκόμουν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview. 
-Τι σας είπαν εκεί; Ρώτησε με περιέργεια ο Τζόνας. Ο Σαρλ σήκωσε τους ώμους του.
-Τι να μου πουν; Δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι. Το μόνο που έκαναν ήταν να μου δίνουν μια χούφτα χάπια καθημερινά και να με αφήνουν να παίζω σκάκι. Πίστευαν ότι με όλα αυτά θα σταματήσουν τα οράματα. Φυσικά δεν σταμάτησαν ποτέ. Τους έλεγα πως ήμουν καλά και πως ήθελα να γυρίσω στο σπίτι μου, αλλά δεν με άφηναν να φύγω. Μέχρι που μια μέρα άρχισαν να φτάνουν δεκάδες άνθρωποι με τα ίδια συμπτώματα με μένα…. Πρώτα οράματα… έπειτα πυρετός και σπασμοί… 
-Και τις περισσότερες φορές, θάνατος… Η Ομίχλη του Κύβου… είπε ο Πίτερ.
-Η αρχή της Χαμένης Δεκαετίας… πρόσθεσε ο Τζόνας. Ο Πίτερ τον αγριοκοίταξε. 
-Είπαμε ότι δεν αναφέρουμε την Χαμένη Δεκαετία… είπε στον Τζόνας νουθετώντας τον. 
-Ε να λοιπόν που μιλάμε! Η Ομίχλη του Κύβου εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το Boxhall. Εκατοντάδες πέθαναν, ελάχιστοι επέζησαν. Και ο άνθρωπος μπροστά μας είναι ο πρώτος που επέζησε! Μπορούν να διαγράψουν όλα τα αρχεία, αλλά όχι τις μνήμες! Είπε ξεσπώντας ο Τζόνας και έπειτα στράφηκε στον Σαρλ: Στην πυρκαγιά του Shadowood βρέθηκε ένα χαρτί του στρατού με το όνομα σας, ξέρετε γιατί; 
Ο Σαρλ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. 
-Όταν ξέσπασε η Ομίχλη του Κύβου και άρχισαν οι θάνατοι, ήθελαν να καταλάβουν από που προήλθε όλο αυτό και γιατί επιβίωσα… Με μετέφεραν στο στρατόπεδο στην Περιοχή Χ, σε έναν θάλαμο αποστειρωμένο και απομονωμένο και άρχισαν τα πειράματα… Ο Σαρλ κόμπιασε και ακούμπησε το θολό του μάτι… Έμειναν και οι τρεις σιωπηλοί.  Νομίζω πως θα πρέπει να φύγετε… ξέρετε… κουράστηκα και θα ήθελα να ξεκουραστώ… είπε τελικά ο Σαρλ και σηκώθηκε όρθιος. 
-Ξέρετε, υπάρχει κάποιος που δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης… Κινδυνεύετε… είπε με ηρεμία ο Τζόνας.
-Το γνωρίζω. Έχω δει το όραμα… απάντησε ο Σαρλ το ίδιο ήρεμα. Ο Πίτερ δεν φάνηκε να ξαφνιάζεται. Η Τατιάνα Μος του είχε μιλήσει για το όραμα που είχε δει εκείνη και της είχε υποσχεθεί να μην το πει σε κανέναν. 
Ο Τζόνας κοίταξε τον Σαρλ με προσοχή. 
-Είναι αλήθεια ότι βλέπετε οράματα για σημαντικά γεγονότα πριν συμβούν; 
-Και όχι μόνο… 
Ο Σαρλ στάθηκε δίπλα στη πόρτα. Ο Πίτερ κατευθύνθηκε στο τραπεζάκι που είχε πάνω το σκάκι και κοίταξε την παρτίδα που βρισκόταν στη μέση. 
-Ποιανού σειρά είναι; Ρώτησε ο Πίτερ…
-Του πατέρα σου...
Ο Πίτερ πάγωσε και ο Σαρλ άνοιξε την πόρτα.

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026

Gambit - Α' Μέρος


-Είσαι σίγουρος γι’ αυτό που πάμε να κάνουμε; Ρώτησε ο Πίτερ Χέιλ τον Τζόνας καχύποπτα. Ο Τζόνας Έβανς έγνεψε καταφατικά το κεφάλι του. 
-Είναι ο μόνος τρόπος για να μας μιλήσει ο Σαρλ Ααρών…
-Να ξέρεις, δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω τον θάνατο του πατέρα μου για να κερδίσω συμπάθεια… είπε με πολύ έντονο τρόπο ο Πίτερ.
-Δεν θες να πάρεις απαντήσεις; Ρώτησε ο Τζόνας και τον κοίταξε στα μάτια. Ο Πίτερ κατέβασε το κεφάλι του. Όλα αυτά τα χρόνια είχε τόσα πολλά ερωτήματα. Δεν ήταν σίγουρος πως ο Σαρλ Ααρών μπορούσε να τα απαντήσει, αλλά τουλάχιστον ένιωθε ότι ήταν κάποιος που συνδέεται άμεσα με το Sea Monster. 
Στάθηκαν μπροστά στη πόρτα του σπιτιού. Το μάτι του Πίτερ έπεσε στις ανθισμένες πετούνιες, το χώμα στις γλάστρες ήταν υγρό, κάποιος τις είχε ποτίσει πριν λίγη ώρα. Ο Τζόνας χτύπησε το κουδούνι και λίγο μετά, μια κάνη καραμπίνας φάνηκε από τη χαραμάδα της πόρτας.  
-Ποιοι είστε και τι θέλετε; Ακούστηκε η φωνή του Σαρλ Ααρών.
-Ωραία αρχή κάναμε… είπε ο Πίτερ στον Τζόνας ψιθυριστά και εκείνος απάντησε με μια διακριτική αγκωνιά. 
-Κύριε Ααρών, θα θέλαμε να σας μιλήσουμε, είμαστε δημοσιογράφοι και…
-Δεν μιλάω σε δημοσιογράφους, φύγετε... 
-Ξέρετε, ο πατέρας του ήταν στο Sea Monster... Ο Πίτερ αγριοκοίταξε τον Τζόνας γι’ αυτό που μόλις ξεστόμισε. Η κάνη της καραμπίνας πήγε πάνω στον Πίτερ. 
-Ποιος είναι ο πατέρας σου;
-Χέιλ… Έντγκαρ Χέιλ…
Επικράτησε για λίγο σιωπή. Έπειτα ο Σαρλ κατέβασε την καραμπίνα και άνοιξε διάπλατα την πόρτα. 
-Περάστε μέσα… Συγχωρήστε λίγο την ακαταστασία… 
Το σπίτι του Σαρλ Ααρών δεν ήταν μεγάλο. Είχε μόνο ένα μικρό σαλονάκι, μια κουζίνα και ένα ξεχωριστό υπνοδωμάτιο. Το φυσικό φως έμπαινε από τα παράθυρα και τα έπιπλα ήταν παλιά και βαριά. Σε αντίθεση με όσα τους είπε στην πόρτα, το σπίτι ήταν μαζεμένο, περιποιημένο και στη διακόσμηση επικρατούσε το πράσινο χρώμα. Δίπλα από ένα παράθυρο ήταν στημένο ένα σκάκι. 
Ο Πίτερ και ο Τζόνας κάθισαν στον καναπέ ενώ ο Σαρλ πήγε στην κουζίνα κουτσαίνοντας, έβαλε δυο ποτήρια χυμό και τα πρόσφερε στους επισκέπτες του. 
-Συγχωρήστε με για την υποδοχή… Ζούμε σε άγριους καιρούς… απολογήθηκε ο Σαρλ Ααρών. Η φωνή του ήταν ήρεμη και γλυκιά και η ενέργεια του δεν είχε καμία σχέση με τον επιθετικό άνθρωπο της πόρτας. 
-Έχετε δίκιο… ξέρετε, τους τελευταίους μήνες δολοφονούνται Επιζώντες της Ομίχλης… είπε ο Τζόνας ελπίζοντας να μπει κατευθείαν στο θέμα. Μα ο Σαρλ τον αγνόησε τελείως και η προσοχή του στράφηκε στον Πίτερ.
-Ώστε ο πατέρας σου είναι ο Έντγκαρ… Ξέρεις, συναντιόμασταν κάθε Τετάρτη στην Σκακιστική Λέσχη.  Η βραδιά πάντα τελείωνε παίζοντας οι δυο μας την τελευταία παρτίδα. Εξαιρετικός σκακιστής με πολύ αναλυτική σκέψη: πότε πρέπει να θυσιάζει κάποιο κομμάτι για έναν μεγαλύτερο σκοπό και πότε όχι… Αν και μερικές φορές βιαστικός και ανυπόμονος…
-Αγαπούσε πολύ το σκάκι ναι.. όταν ήμουν μικρός μου έμαθε να παίζω και με άφηνε πάντα να κερδίζω για να μην το παρατήσω… είπε γελώντας ο Πίτερ . Ώστε… θα επιβιβαζόσασταν κι’ εσείς στο Sea Monster για να πάτε στο τουρνουά… 
Τα μάτια του Σαρλ καρφώθηκαν στο κενό. Το ένα θολό του μάτι, έμοιαζε να γίνεται ακόμα πιο λευκό. 
-8 μέρες, 15 από τους καλύτερους σκακιστές του Boxhall και εγώ…  Όμως την προηγούμενη νύχτα… ο Σαρλ κόμπιασε και σταμάτησε για λίγο. Όμως την προηγούμενη νύχτα άρχισα να βλέπω διάφορα οράματα… Το πλοίο να χάνεται μέσα στο φως… Φωνές και κραυγές… Τόσο ανατριχιαστικές… Ξύπνησα και δεν ήθελα να μπω στο Sea Monster. Δεν μπορούσα όμως να χάσω και το τουρνουά. Όσο πλησίαζα στο λιμάνι, τόσο πιο έντονα γινόταν τα οράματα, τόσο πιο δυνατές οι κραυγές… Τόσο δυνατές που έπρεπε να σταματάω και να καλύπτω τα αυτιά μου… Όταν έφτασα στο λιμάνι, το Sea Monster είχε μόλις αποπλεύσει… 
Στο δωμάτιο επικρατούσε σιωπή. Ο Πίτερ έσφιγγε τα χέρια του για να μην του φύγουν τα δάκρυα. Ο Τζόνας είχε γύρει μπροστά και άκουγε με απόλυτη προσοχή.
-Και μετά; Τι έγινε; Ρώτησε ο Τζόνας.

Πέμπτη 23 Ιουλίου 2026

Ανθισμένες Πετούνιες



Ο Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν έσβησε το τσιγάρο στο χώμα. Κοίταξε το σπίτι απέναντι: Ένα μικρό ξύλινο σπίτι στο Plain Fields με πράσινα παράθυρα και πόρτα, ένα μικρό κήπο και μια κόκκινη ξύλινη σκεπή. Με αργά βήματα κατευθύνθηκε στη πόρτα και στάθηκε λίγο πριν χτυπήσει. Έβγαλε το εισπνεόμενο σπρέι, πήρε μια βαθιά ανάσα και χτύπησε την πόρτα. Έβαλε τα χέρια στις τσέπες και κοίταξε τις ανθισμένες πετούνιες στις γλάστρες της αυλής. Η πόρτα μισάνοιξε ξαφνικά και η κάννη μιας καραμπίνας ξεπρόβαλλε από το άνοιγμα. Πίσω από αυτήν ήταν ένας άνδρας γύρω στα 65, φαλακρός στην κορυφή με γκρίζα ατημέλητα μαλλιά στα πλάγια και βαθιές ρυτίδες στο πρόσωπο του. Το ένα μάτι του ήταν θολό, σχεδόν λευκό ενώ με το άλλο κοίταζε ερευνητικά τον Βίκτορ. 
-Τι θέλετε; ρώτησε με κοφτό και απότομο τρόπο ο άνδρας πίσω από την πόρτα. 
Ο Βίκτορ σήκωσε ήρεμα λίγο τα χέρια του. 
-Ο κύριος Σαρλ Ααρών; 
-Ξαναρωτάω, τι θέλετε; ο άνδρας είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του και έκανε μια νευρική κίνηση με την καραμπίνα. 
-Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν… είπε και με αργές κινήσεις έβγαλε το σήμα από το πουκάμισο του. Θέλω μονάχα να μιλήσουμε… 
-Δεν έχω να πω τίποτα στις Αρχές, φύγετε… αυτή τη φορά σήκωσε με σταθερό χέρι την καραμπίνα προς το κεφάλι του Επιθεωρητή.
-Κινδυνεύετε… Σας σκοτώνουν όλους… είπε πιο ψιθυριστά ο Βίκτορ στον Σαρλ. Ο Σαρλ κατέβασε την καραμπίνα. Έμεινε για λίγο σιωπηλός κοιτάζοντας τον Βίκτορ μέσα στα μάτια. Ο Βίκτορ κατέβασε τα χέρια του πολύ αργά, ίσως η προειδοποίηση να τον είχε κάνει να το σκεφτεί περισσότερο. 
-Δεν κινδυνεύω λιγότερο μαζί σας… Μη ξαναέρθετε… είπε ο Σαρλ τελικά και έκλεισε την πόρτα. 
Ο Βίκτορ ξεφύσηξε κοιτώντας την κλειστή πόρτα. Μπήκε στο αυτοκίνητο του και έδεσε την ζώνη. Κοίταξε λίγο το σπίτι του Σαρλ με τις ανθισμένες πετούνιες. Έβγαλε το κινητό του και σχημάτισε ένα νούμερο. 
-Ναι; Τζόνας; Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν εδώ… Χρειάζομαι την βοήθεια σου…
-Επιθεωρητά… Ναι, ευχαρίστως, πως μπορώ να σας βοηθήσω; ακούστηκε η φωνή του Τζόνας Έβανς από την άλλη γραμμή.
-Βρήκα τον Σαρλ Ααρών… αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να του μιλήσω. Είναι πολύ καχύποπτος και εχθρικός με τις Αρχές… Σκεφτόμουν αν μπορείς να του μιλήσεις εσύ.. Ίσως είναι πιο ανοιχτός με έναν δημοσιογράφο…
-Μπορώ να προσπαθήσω, αλλά να ξέρετε, ακόμα και σε δημοσιογράφους είναι δύσκολο να ανοιχτούν, εκτός αν υπάρχει κάποιος λόγ…. Ξαφνικά ο Τζόνας σταμάτησε να μιλάει. 
-Τι συμβαίνει; 
-Ξέρετε τι; Θα πάρω μαζί μου τον Πίτερ Χέιλ… Σε αυτόν θα μιλήσει…
-Γιατί συγκεκριμένα σε αυτόν; Ρώτησε με περιέργεια ο Βίκτορ.
-Ο πατέρας του ήταν επιβάτης στο Sea Monster... Στείλτε μου την διεύθυνση, αφήστε τα υπόλοιπα πάνω μου, θα πείσω εγώ τον Πίτερ…

Πέμπτη 16 Ιουλίου 2026

Ασθενής 0


Η περιοχή του Shadowood ήταν γεμάτη καμένα δέντρα και το ελαφρύ αεράκι γέμιζε τα πνευμόνια με την μυρωδιά καμένου ξύλου. Πολύ ψηλά στο λόφο, υπήρχαν τα απομεινάρια μιας ξύλινης καλύβας, μόνο τα δοκάρια και ο σκελετός είχαν απομείνει. Κάτω χαμηλά στο δρόμο μια μικρή ξύλινη εξέδρα είχε στηθεί και οι δημοσιογράφοι περίμεναν υπομονετικά για τις δηλώσεις του αρχηγού της πυροσβεστικής. 
Ο Τζίμι Άσλερ ανέβηκε πάνω και στάθηκε μπροστά να κάνει δηλώσεις ενώ πίσω του ακολούθησε ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν και στάθηκε πιο πίσω με τα χέρια πίσω από την πλάτη του. 
-Η έρευνα για τα αίτια της πυρκαγιάς βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η αρχική εστία εντοπίζεται σε μια αυθαίρετη καλύβα στη μέση του δάσους… Καθώς η έρευνα συνεχίζεται, δεν έχουμε εικόνα αν οφείλεται σε ατύχημα, προς το παρόν δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κανένα σενάριο, συμπεριλαμβανομένου αυτό του εμπρησμού.  
-Έχουν βρεθεί απανθρακωμένοι άνθρωποι στην καλύβα; Ρώτησε ο Τζόνας Έβανς κρατώντας ένα μαγνητοφωνάκι. Δίπλα του ο Πίτερ Χέιλ τραβούσε φωτογραφίες.
-Συνεργεία ερευνούν τόσο την καλύβα όσο και την γύρω περιοχή. Σας ευχαριστώ όλους… είπε ο Τζίμι Άσλερ και κατέβηκε από την εξέδρα. 
Καθώς το πλήθος διαλυόταν ο Πίτερ τράβηξε παράμερα τον Τζόνας.
-Θέλω να βγάλω καλύτερες φωτογραφίες της καλύβας. Έλα, πάμε από εδώ. 
Περπάτησαν γύρω στα 200 μέτρα για να φύγουν από την περιοχή που είχε αποκλείσει η πυροσβεστική και η αστυνομία. Καθώς έμπαιναν προς το καμένο δάσος με προσοχή ένα αεράκι φύσηξε παίρνοντας μαζί του λίγη στάχτη. Κάλυψαν λίγο τα πρόσωπα τους για να μην μπει στάχτη στα μάτια του, όταν ο Τζόνας πρόσεξε ένα μισοκαμένο κομμάτι χαρτί να ξεπροβάλει από τις στάχτες που σήκωσε ο αέρας. Το πήρε στα χέρια του. Ήταν φανερά κιτρινισμένο από την φωτιά και έλλειπε το μεγαλύτερο μέρος του εγγράφου. Το μόνο που μπόρεσε να διαβάσει ήταν: Σάρλ Ααρών – Ασθενής 0. 
-Πίτερ… κοίτα… είπε ο Τζόνας δίνοντας το χαρτάκι στον Πίτερ. Ο Πίτερ το διάβασε με προσοχή και άλλαξε το πρόσωπο του χρώμα. Τι συμβαίνει; Ρώτησε ο Τζόνας γεμάτος ανησυχία.
-Ο Σαρλ Ααρών είναι ο μοναδικός που δεν ανέβηκε στο Sea Monster... Έπειτα από το ναυάγιο τον έκλεισαν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview... 
Έμειναν για λίγα δευτερόλεπτα και οι δυο σιωπηλοί.
-Έλα, πρέπει να βρούμε τον Επιθεωρητή Ντιν… είπε ξαφνικά ο Τζόνας και άρχισε να τον τραβάει προς το μέρος που βρισκόταν η αστυνομία. Ο Πίτερ δεν καταλάβαινε, προσπαθούσε να τον ρωτήσει αλλά ο Τζόνας ήταν τόσο φουριόζος που δεν άκουγε τίποτα. Έφτασαν στο σημείο που βρισκόταν η αστυνομία και ο Τζόνας έκανε με μανία νοήματα στον Βίκτορ Ντιν να τον προσέξει. Ο Επιθεωρητής μόλις τον είδε, πλησίασε τους δυο δημοσιογράφους.
-Κύριε Έβανς… είπε ο Βίκτορ αλλά ο Τζόνας τον διέκοψε κατευθείαν.
-Επιθεωρητά, από εδώ ο Πίτερ Χέιλ, Πίτερ από εδώ ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν, κοίτα τι βρήκαμε! Είπε ο Τζόνας με μια ανάσα και έδωσε το χαρτάκι στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ κοίταξε με προσοχή το χαρτί. 
-Σαρλ Άαρων – Ασθενής μηδέν… μονολόγησε ο Βίκτορ. Υπάρχει η γωνία κάποιου λογότυπου, είμαι σίγουρος ότι είναι της στρατιωτικής βάσης, το έχω δει πολλές φορές… 
-Γιατί να ενδιαφέρονται για έναν επιζώντα του Sea Monster κλεισμένο στο Gardenview; Ρώτησε με μεγάλη απορία ο Πίτερ…
-Δεν είναι πια στο Gardenview... βγήκε πριν μερικά χρόνια και ζει μόνος στο Plain Fields... είπε ο Βίκτορ Ντιν το ίδιο σκεφτικός. 
-Είναι ο πρώτος ασθενής της Ομίχλης του Κύβου! Είπε με γουρλωμένα μάτια ο Τζόνας… Κινδυνεύει! 
-Δεν νομίζω ότι ο στρατός βγαίνει και δολοφονεί Επιζώντες… είπε ο Βίκτορ.
-Θέλετε να πείτε… ότι κάποιος δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης; Είπε ο Πίτερ και το μυαλό του έτρεξε κατευθείαν σε όσα του είχε πει η Τατιάνα Μος.
-Θα σας εξηγήσω μια άλλη φορά… προς το παρόν νομίζω ότι πρέπει να επισκεφτώ τον κύριο Σαρλ Ααρών… είπε ο Επιθεωρητής και έβαλε το χαρτάκι στην τσέπη του.

Πέμπτη 14 Μαΐου 2026

Off The Record


Είχαν περάσει ώρες που περίμενε μέσα στο αυτοκίνητο του ο Τζόνας Έβανς. Παρκαρισμένος έξω από το αστυνομικό τμήμα, ήταν πεπεισμένος ότι είχε μια είδηση για την εφημερίδα που θα συγκλόνιζε ολόκληρο το Boxhall. Μόλις είδε τον επιθεωρητή Βίκτορ Ντιν να βγαίνει από την είσοδο, πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο και πήγε κατευθείαν προς το μέρος του.
-Επιθεωρητά Ντιν, Τζόνας Έβανς από το Boxhaller. Ο Βίκτορ δεν του έδωσε σημασία, συνέχισε να περπατάει. Επιθεωρητά Ντιν, χθες έγινε άλλος ένας φόνος…. Επέμεινε ο Τζόνας.
-Δεν έχουμε να κάνουμε καμία ανακοίνωση, όλα είναι υπό διερεύνηση… 
-Ξέρετε, τους τελευταίους τρεις μήνες υπάρχει κατακόρυφη αύξηση φόνων… Ο Βίκτορ δεν απάντησε, απλώς αύξησε την ταχύτητα που περπατούσε. Κύριε Επιθεωρητά, νομίζω ότι όλοι αυτοί οι φόνοι συνδέονται… Να ξέρετε ότι θα γράψω άρθρο γι’ αυτό…
Ο Βίκτορ σταμάτησε το περπάτημα του.
-Θα σας παρακαλούσα κύριε Έβανς να βρείτε ένα άλλο ρεπορτάζ. 
-Έχω δίκιο. Όλοι αυτοί οι φόνοι συνδέονται μεταξύ τους, έτσι δεν είναι; 
Ο Βίκτορ έμεινε και πάλι σιωπηλός. Το τελευταίο πράγμα που ήθελε σε αυτή την υπόθεση ήταν να αναμειχθούν τα ΜΜΕ. Την είχε κρατήσει με νύχια και με δόντια εκτός δημοσιότητας, αλλά υπήρχε ο κίνδυνος να τα τινάξει όλα στον αέρα αυτός ο δημοσιογράφος.
-Κύριε Έβανς, μπορούμε να μιλήσουμε off the record; 
-Φυσικά. Off the record λοιπόν.
-Δεν μπορείτε να γράψετε για αυτήν την ιστορία. Θα επικρατήσει πανικός στο Boxhall. Ελάτε μαζί μου. 
Πήραν μαζί τον δρόμο ξανά για το αστυνομικό τμήμα. Σε λίγη ώρα, στο γραφείο του Βίκτορ Ντιν, στεκόντουσαν και οι δύο μπροστά σε έναν πίνακα με τα θύματα. 
-6 θύματα δολοφονημένα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Με σιγαστήρα, μια σφαίρα στο μέτωπο. Καμιά σύνδεση μεταξύ τους. Φαίνεται πως ο δολοφόνος χτυπάει τυχαία… Καταλαβαίνετε πόσο σημαντικό είναι να μην βγει στην δημοσιότητα… είπε με νόημα ο Βίκτορ Ντιν. 
-Δεν μπορεί, κάποια σύνδεση θα υπάρχει… είπε ο Τζόνας Έβανς διαβάζοντας διάφορα στοιχεία για κάθε θύμα. 
-Το ίδιο έλεγα και εγώ.. Μα μέχρι σήμερα, δεν έχω μπορέσει να βρω τίποτα….
Ο Τζόνας φαινόταν σκεφτικός. 
-Ξέρετε… Παρατηρήσατε ότι σε όλες τις μαρτυρίες υπάρχει μια κοινή αναφορά;
Ο Βίκτορ Ντιν παραξενεύτηκε. Τι μπορεί να του είχε διαφύγει; Κοίταξε ξανά τον πίνακα.
-Για όλα τα θύματα οι γείτονες αναφέρουν πως κάποια στιγμή ή έλεγαν ασυναρτησίες ή για οράματα… συνέχισε ο Τζόνας.
-Το έχουμε προσέξει, αλλά δεν καταλαβαίνω που το πάτε… 
-Στην Ομίχλη του Κύβου. Ξέρετε, υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι οι επιζώντες της Ομίχλης του Κύβου βλέπουν ακόμα οράματα…
-Απ’ ότι βλέπω ερευνάτε και θεωρίες συνωμοσίας… απάντησε υποτιμητικά ο Βίκτορ.
-Μπορώ να χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή σας; Ρώτησε ο Τζόνας και ο Βίκτορ τον έβαλε να καθίσει στο γραφείο του. Άρχισε να πληκτρολογεί με μανία, πότε κοιτούσε στον υπολογιστή, πότε στον πίνακα. 
-Ελάτε να δείτε… είπε τελικά ο Τζόνας στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ στάθηκε πάνω από το κεφάλι του. 
-Τα Box Files από την Χαμένη Δεκαετία. Που τα βρήκατε αυτά; Είναι προϊόντα κλοπής και… 
-Αυτά είναι από τα αρχεία που δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ. Κοιτάξετε εδώ… Όλα τα θύματα ήταν επιζώντες της Ομίχλης του Κύβου… 
-Που να με πάρει ο διάολος… μονολόγησε ο Βίκτορ Ντιν και πήρε μια εισπνοή για το άσθμα του. Κάποιος είναι εκεί έξω και δολοφονεί επιζώντες της Ομίχλης….

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026

Το Πόρισμα



Στην αίθουσα τύπου του Δημαρχείου επικρατούσε αναστάτωση. Από στιγμή σε στιγμή περίμεναν τον δήμαρχο να κάνει δηλώσεις και όλος ο χώρος ήταν γεμάτος από φωτογράφους και δημοσιογράφους. Ο Πίτερ Χέιλ που είχε πάρει θέση μπροστά, έκανε νόημα στον Τζόνας Έβανς να έρθει προς το μέρος του που είχε χώρο. 
-Από εδώ είμαστε πιο κοντά, να έχεις πάντα τα μάτια σου ανοιχτά… είπε ο Πίτερ στον Τζόνας. 
Και οι δύο δούλευαν για το Boxhaller αλλά από την πρώτη στιγμή που ήρθε ο Τζόνας, ο Πίτερ έδινε πάντα συμβουλές στον νεαρό δημοσιογράφο. Ίσως επειδή του θύμιζε λίγο τον εαυτό του όταν ήταν και εκείνος νεότερος και ανυποψίαστος για την πόλη. Αλλά και ο Τζόνας εκτιμούσε ιδιαίτερα τον έμπειρο φωτογράφο, ένιωθε τον Πίτερ σαν πατέρα του. 
Ο Αλεξάντερ Κάιν μπήκε στην αίθουσα με απόλυτη σοβαρότητα και όλα τα φώτα από τα φλας άστραψαν στο πρόσωπο του. Πήρε θέση μπροστά στο μικρόφωνο και περίμενε μέχρι όλοι να κάνουν ησυχία. 
-Η έρευνα για τα αίτια πτώσης του αεροπλάνου της πτήσης BH2602, συνεχίζεται. Σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις υπήρξε βλάβη στο σύστημα πλοήγησης χωρίς όμως να μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο του ανθρώπινου λάθους. Εγώ και το δημοτικό συμβούλιο εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων και η πόλη θα είναι δίπλα τους σε οτιδήποτε χρειαστούν. Ευχαριστώ.
Ξαφνικά φασαρία από τις ανεπάλληλες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, μα ο Αλεξάντερ δεν απάντησε σε καμία, με την ίδια σοβαρότητα αποχώρησε από την αίθουσα. 
Λίγο αργότερα στο αυτοκίνητο, ο Τζόνας καθόταν στην θέση του συνοδηγού και περίμενε τον Πίτερ να βάλει την φωτογραφική μηχανή του στο πορτμπαγκάζ. Άκουγε και ξανάκουγε την ηχογράφηση των δηλώσεων «βλάβη στο σύστημα πλοήγησης… ανθρώπινο λάθος…». Ο Πίτερ μπήκε στη θέση του οδηγού και έκλεισε με δύναμη την πόρτα. 
-Σε πάω σπίτι; 
-Ναι.. απάντησε ο Τζόνας αφηρημένος. 
Στον δρόμο, επικρατούσε σιωπή μέσα στο αυτοκίνητο. Ο Τζόνας κοιτούσε από το παράθυρο τα φώτα της πόλης και κουνούσε νευρικά το δεξί του πόδι. 
-Σταμάτα το πόδι, μου αποσπάς την προσοχή… παρατήρησε ο Πίτερ. Με το ένα χέρι έβγαλε ένα τσιγάρο και το άναψε. Άνοιξε λίγο το παράθυρο του οδηγού και φύσηξε το καπνό. 
-Δεν μπορώ να βλέπω απέναντι το γραφείο της Άννας άδειο, δεν μπορώ να το πιστέψω… είπε ο Τζόνας.
Ο Πίτερ δεν απάντησε. Πήρε μονάχα μια τζούρα. 
-Μα πως μπορείς να είσαι τόσο ήρεμος; Πως; Ξέσπασε ο Τζόνας. 
Ο Πίτερ σταμάτησε στο φανάρι και τον κοίταξε στα μάτια. 
-Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν… Μα η απάντηση αυτή εξόργισε περισσότερο τον Τζόνας.
-Συμβαίνουν; Το ξέρεις ότι είναι η μεγαλύτερη τραγωδία μετά το Sea Monster; Και ξέρεις τι άλλο έχουν κοινό; Και στα δύο υπάρχουν αναφορές ότι ο Κύβος άργησε να γυρίσει για λίγο. 
-Αυτά είναι αηδίες… 
-Αηδίες; Πως μπορείς να είσαι τόσο κυνικός; Τόσες απώλειες είχαμε με την πτήση BH-2602 και το Sea Mon.... 
-Άκου μικρέ! διέκοψε με μια έκρηξη ο Πίτερ. Δεν μπορείς να ξέρεις πως νιώθω! Εγώ ένιωσα στο πετσί μου την απώλεια! Ήταν ο πατέρας μου στο Sea Monster! Μη μου κάνεις λοιπόν μαθήματα σε μένα! 
Ο Τζόνας τρόμαξε με την αντίδραση του και σιώπησε. Ποτέ δεν είχε δει τον Πίτερ να χάνει την ψυχραιμία του. 
-Συγνώμη… 
Ο Πίτερ δεν απάντησε. Πέταξε το τσιγάρο του από το ανοιγμένο παράθυρο.




Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2025

Boxhowl #1 - To δάσος Shadowood


O Τζόνας Έβανς πέρασε από την πύλη του ψυχιατρικού ασύλου Gardenview εκείνο το ομιχλώδες πρωινό. Κοίταξε το μεγάλο γκρίζο κτίριο να προβάλει καθώς πλησίαζε και του ήρθε μια ανατριχίλα. Πολλά είχαν ακουστεί για αυτό το άσυλο που εκτείνονταν σε 2 τεράστια οικοδομικά τετράγωνα του Garden.  Παρ’ ότι το κτίριο ήταν στην μέση και γύρω γύρω είχε δασάκι, πολλές φορές οι κάτοικοι άκουγαν κραυγές. 

-Ήρθα να δω την Δεσποινίς Λίντια Μπλάκγουντ είπε ο Τζόνας στην υποδοχή. 

-Ναι, παρακαλώ περιμένετε απάντησε αδιάφορα η γυναίκα που φορούσε λευκά. 

Μετά από λίγο έφτασε η Λίντια υποβασταζόμενη. Ήταν ένα 24χρονο κορίτσι, στην ηλικία του Τζόνας, μικροκαμωμένη, με μακριά μαύρα μαλλιά λαδωμένα, γαλάζια μάτια και παρότι το πρόσωπο της ήταν ταλαιπωρημένο, φαινόταν πως ήταν μια πολύ όμορφη κοπέλα. 

-Είστε ο κύριος Έβανς; Ρώτησε η Λίντια και ο Έβανς κούνησε το κεφάλι. Θα θέλατε να βγούμε έξω καλύτερα να τα πούμε; 

Κάθισαν έξω σε ένα παγκάκι μακριά από τον πολύ κόσμο. 

-Μπορείτε να μας αφήσετε λίγο μόνους; Ρώτησε ο Τζόνας την νοσηλεύτρια που την συνόδευε. Η Νοσηλεύτρια στάθηκε πιο μακριά, αλλά χωρίς να τους χάσει από το οπτικό της πεδίο. 

-Έχετε ένα τσιγάρο; Ρώτησε η Λίντια. Ο Τζόνας έβγαλε το πακέτο με τα τσιγάρα από την τσέπη του και αφού το άνοιξε, κοίταξε την νοσηλεύτρια για να πάρει την έγκριση. Η Λίντια άναψε το τσιγάρο και αμέσως ζωντάνεψε η ματιά της. 

-Δεσποινίς Μπλάκγουντ, θέλατε να μου πείτε την ιστορία σας για να την δημοσιοποιήσω στο Boxhaller... Έβγαλε από την τσέπη του το μαγνητοφωνάκι και το έβαλε ανάμεσα τους.

-Πρέπει να με σώσετε κύριε Έβανς, δεν είμαι τρελή. Ακόμα και εδώ μέσα συμβαίνει…

-Θέλετε να πάρετε τα πράγματα από την αρχή; Ρώτησε με ηρεμία ο Τζόνας. 


-Ήταν ένα καλοκαιρινό Σαββατόβραδο… Το βλέμμα της Λίντια κατευθείαν καρφώθηκε στο κενό. Είχαμε πάει βόλτα με το αυτοκίνητο με το αγόρι μου… Καταλήξαμε στα όρια της περιοχής Χ και το δάσος του Shadowood. Mας πήρε αγκαλιά ο ύπνος, όταν ξύπνησα από μια περίεργη μυρωδιά. Σαν άνθρακας που καίει. Νόμιζα ότι κάτι συμβαίνει με το αυτοκίνητο και προσπάθησα να ξυπνήσω το αγόρι μου… Αλλά δεν ξυπνούσε με τίποτα. Κοίταξα το ρολόι μου. 3:07. Βγήκα έξω να δω αν καίγεται κάτι στο αυτοκίνητο. Και τότε ένα τεράστιο λευκό φως που ερχόταν από το δάσος με τύφλωσε. Ένα αντικείμενο πετούσε πάνω από το δάσος… 

Ο Τζόνας την κοίταξε με δυσπιστία δεν την διέκοψε όμως. 

-Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι να ξυπνάω στο αμάξι ουρλιάζοντας. Το αγόρι μου ξύπνησε τρομαγμένος. Κοίταξα το ρολόι, 3:08. Αποκλείεται να πέρασε μονάχα ένα λεπτό. Ήθελα να φύγουμε κατευθείαν από εκεί. Φεύγοντας παρατήρησα ότι με πονούσε το χέρι μου… Και είχα ένα μαύρο σημάδι… Από τότε έχει συμβεί πολλές φορές… 

Σήκωσε λίγο την μπλούζα της και του έδειξε ένα μαύρο σημάδι.

-Τι πιστεύεις ότι είναι; Ρώτησε ο Τζόνας ενώ παρατηρούσε προσεκτικά το σημάδι.

-Μου κάνουν πειράματα οι εξωγήινοι. Όπως σας είπα, συμβαίνει συνέχεια ακόμα και εδώ που βρίσκομαι. Πρώτα μυρίζω καμένο άνθρακα, έπειτα βλέπω ένα δυνατό φως και όταν συνέρχομαι έχω ένα μαύρο σημάδι κάπου στο σώμα μου…. Πρέπει να γράψεις την ιστορία μου… Ο κόσμος πρέπει να ξέρει…. Όσο μιλούσε η Λίντια, τόσο φαινόταν να χάνει την ψυχραιμία της, μέχρι που την έπιασε πανικός. Η νοσοκόμα που βρισκόταν πιο πέρα, έτρεξε να την πιάσει να επιστρέψει πίσω στο κτίριο. Όμως η Λίντια αντιστεκόταν. 

-Με ακούς; Πρέπει να ξέρουν οι πολίτες του Boxhall ότι είμαστε πειραματόζωα! Όλοι! 

Ο Τζόνας έμεινε σοκαρισμένος μέχρι που έφυγαν από οπτικό του πεδίο. Άναψε ένα τσιγάρο και κάθισε στο παγκάκι. Δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγε για εξωγήινους, άλλωστε η περιοχή Χ φημίζεται για τον μεταφυσικό της χαρακτήρα… Αλλά ήταν μονάχα φήμες… Η νοσηλεύτρια που συνόδευε την Λίντια επέστρεψε. 

-Είναι καλά; Ρώτησε γεμάτος αγωνία.

-Ναι ναι, είναι καλά. Τι σας έλεγε; Πάλι για εξωγήινους;  

-Ότι την απαγάγουν ακόμα και εδώ στο Gardenview…. Τι έχετε να πείτε εσείς;

-Ξέρετε… η μυρωδιά που λέει ότι μυρίζει είναι σίγουρα παρενέργεια των φαρμάκων… έπειτα το έντονο φως, είναι οι φακοί από τους φύλακες τα βράδια που περιπολούν στο δάσος… Όσο για τα σημάδια, είδατε, καπνίζει… Καίει η ίδια τον εαυτό της… Ελάτε, πρέπει να φύγετε…

Ο Τζόνας μπήκε στο αυτοκίνητο του. Βγήκε από το Gardenview και πάρκαρε λίγο παρακάτω. Ήταν περίεργο σήμερα… από την μια η Λίντια ήταν πεπεισμένη για όσα λέει, από την άλλη η νοσηλεύτρια του έδωσε μια λογική απάντηση… Ή ήθελε να τον ξεφορτωθεί; Πήρε το μαγνητοφωνάκι και άρχισε να ακούει την συνέντευξη από την αρχή. 

Όπως ήταν απορροφημένος, κάτι περίεργο του ήρθε στην μύτη… Καμένος άνθρακας….

Πέμπτη 29 Μαΐου 2025

Η Κυρία Καμέλια



-Θέλεις να σου βάλω λίγο γλυκό του κουταλιού; Το έχω φτιάξει με τα χεράκια μου! Είπε η κυρία Καμέλια Λεβάν με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό της.

-Όχι, όχι, σας ευχαριστώ! Απάντησε ο Τζόνας Έβανς και κάθισε στην καρέκλα του καθιστικού.

-Θα φτιάξω όμως ένα υπέροχο τσάι να πιούμε! Είναι από τον κήπο μου! Η κυρία Καμέλια κατευθύνθηκε προς την κουζίνα.

Ο Τζόνας έτριψε τα ιδρωμένα χέρια του στο παντελόνι του. Κοίταξε από το τεράστιο παράθυρο που έβλεπε στον κήπο της κυρίας Καμέλια, ο ήλιος έλουζε με φως όλο το Plain Fields.

-Είναι η πρώτη συνέντευξη που παίρνεις αγόρι μου; Ρώτησε η κυρία Καμέλια. Ο Τζόνας έτρεξε να βοηθήσει την ηλικιωμένη κυρία να μεταφέρει το τσάι. Η κυρία Καμέλια κάθισε με δυσκολία στην απέναντι καρέκλα. Και μένα είναι η πρώτη συνέντευξη που δίνω... Και μάλιστα για το The Boxhaller!

Ο Τζόνας έστησε το ραδιοφωνάκι πάνω στο τραπέζι. Πάτησε την εγγραφή.

-Κυρία Καμέλια Λεβάν, κερδίσατε τον διαγωνισμό ζωγραφικής με τίτλο «Boxhall: Ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι». Ένα πολύ διαφορετικό έργο απ’ όλες τις άλλες συμμετοχές. Πείτε μας πρώτα δυο πράγματα για εσάς.

-Ήθελα από μικρή να σπουδάσω Τέχνη. Αλλά βλέπετε, πριν σχεδόν 70 χρόνια, αυτό ήταν ανήκουστο για τα κορίτσια. Αντίθετα, ο πατέρας μου φρόντισε να με παντρέψει από τα 16 μου. Βλέπετε, ήμασταν μια φτωχή οικογένεια και ο μακαρίτης ο άντρας μου ήταν τότε ανερχόμενος δικηγόρος. Όμως τον αγάπησα πολύ.

-Παιδιά, έχετε;

-Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να κάνουμε… Η κυρία Καμέλια ήπιε λίγο από το τσάι της.


-Ας περάσουμε καλύτερα στον πίνακα. Τι σας ενέπνευσε;

-Επέλεξα την αφαιρετική οδό, ο Κύβος, τα γεωμετρικά σχήματα που τον απειλούνε, το μάτι. Ξέρεις αγαπητέ μου, ο κύβος εκπροσωπεί κάθε πολίτη του Boxhall που έχει μέσα του την τάξη. Όμως κάποιοι το βλέπουν αυτό και θέλουν να το διαταράξουν. Επιβουλεύονται τον Κύβο.

-Θέλετε να μου δώσετε κάποια παραδείγματα;

-Βλέπετε την χυδαιότητα παντού γύρω σας. Στον τρόπο που μιλάνε οι άνθρωποι. Στα ήθη που χαλαρώνουν μέρα με την μέρα. Στο New Town οι πόρνες έχουν πολλαπλασιαστεί. Βλέπεις τις τραγουδίστριες στο Flashway να φωτογραφίζονται με τα οπίσθια έξω και οι υπόλοιπες γυναίκες να μιμούνται αυτά που βλέπουν στα περιοδικά. Όμως πάντα έτσι ήταν. Έβαζες την γειτόνισσα στο σπίτι σου και εκείνη κουνιόταν στον άντρα σου γιατί ένιωθε ότι θέλει απόγονο. Και ο κύβος; Ο κύβος μπερδεμένος… Όμως κάποια στιγμή και αυτός βρίσκει την λύση… Και τα προβλήματα… τελειώνουν. Μια για πάντα….

Η Κυρία Καμέλια ήπιε μια γουλιά από το τσάι της. Κοιτάχτηκαν στα μάτια. Σιωπή.

-Σας ευχαριστούμε κυρία Καμέλια… είπε ο Τζόνας σταματώντας το μαγνητοφωνάκι.