Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα TheBoxFiles. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα TheBoxFiles. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026

Δούρειος


Όταν έπεφτε η νύχτα, το New Town μεταμορφωνόταν σε πολύχρωμο ψηφιδωτό, δικαιώνοντας έτσι τις καταβολές του: Χρώματα παντού και μουσικές, άνθρωποι του πνεύματος να πίνουν αψέντι στα μπαρ, γυναίκες που φοράνε εκκεντρικά φορέματα του Τζίτζι Ντε Φέρο και Velmont και αυτοκίνητα που σταματάνε μπροστά στα κορίτσια που κάνουν πεζοδρόμιο. Τίποτα δεν κάνει εντύπωση στο New Town. Ίσως γι’ αυτό κανείς από τους θαμώνες του Cube Grid, ένα υπόγειο κλαμπ με ηλεκτρονική μουσική, δεν έδινε σημασία στην σκιά με την μηχανική μάσκα λύκου που κινούνταν ανάμεσα τους. Ίσως δεν βοηθούσαν το σκοτάδι, τα λέιζερ, και οι ξέφρενοι χοροί. Η σκιά με την μάσκα λύκου κινήθηκε στο βάθος που υπήρχε μια πόρτα και οδηγούσε σε έναν άλλο χώρο. Ένας τεράστιος πορτιέρης με πράσινα μαλλιά και piercing παντού, του άνοιξε την πόρτα να περάσει. Περπατώντας το σκοτεινό διάδρομο, ο ήχος από την ηλεκτρονική μουσική έγινε πιο μουντός. Άνοιξε μια πόρτα και μπήκε μέσα. 
-Δούρειε, με ζήτησες… είπε η σκιά με την μάσκα λύκου. 
Ο Δούρειος, που φορούσε μάσκα ενός μηχανικού αλόγου, καθόταν σε ένα γραφείο με πολλές οθόνες υπολογιστών και κοιτούσε με προσοχή. 
-Έχουμε σοβαρό πρόβλημα, πέρασε μέσα… είπε ο Δούρειος και η φωνή του ακουγόταν σχεδόν ηλεκτρονική. Ο Λύκος στάθηκε πάνω από τις οθόνες των υπολογιστών που έτρεχαν έναν κώδικα. 
-Αστυνομία; Τι παίζει; Δεν φάνηκε να του κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, αλλά με τις ηλεκτρονικές φωνές ήταν σχεδόν αδύνατο να καταλάβεις τι συναίσθημα έκρυβαν οι μάσκες από πίσω. 
-Κάποιος από εκεί μπήκε να ελέγξει τα Box Files που έχουμε αναρτήσει… Αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι πήγε κατευθείαν στα ονόματα των Εκλεκτών… 
-Τι μπορεί να θέλανε;
-Έσπασα το σύστημα και το τσέκαρα. Σύμφωνα με τα αρχεία της αστυνομίας, κάποιος είναι εκεί έξω και δολοφονεί τους Εκλεκτούς του Κύβου… 
-Έβγαλες την λίστα με τα ονόματα;
-Ξέρεις ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό… Το Boxhall θέλει να περάσει στην λήθη η Χαμένη Δεκαετία… Τα Box Files είναι η μνήμη της πόλης… Αν την αποκρύψουμε, θα γίνουμε σαν το Σύστημα που πολεμάμε…
-Τι θες να κάνουμε Δούρειε; 
-Όλος ο Κύκλος των Χαμένων Κυβιστών πρέπει να προστατέψει τους Εκλεκτούς του Κύβου. Αυτό δεν είναι η εντολή μου. Είναι χρέος μας. 
Ο Λύκος υποκλίθηκε μπροστά στον Δούρειο και αποχώρησε.

Πέμπτη 14 Μαΐου 2026

Off The Record


Είχαν περάσει ώρες που περίμενε μέσα στο αυτοκίνητο του ο Τζόνας Έβανς. Παρκαρισμένος έξω από το αστυνομικό τμήμα, ήταν πεπεισμένος ότι είχε μια είδηση για την εφημερίδα που θα συγκλόνιζε ολόκληρο το Boxhall. Μόλις είδε τον επιθεωρητή Βίκτορ Ντιν να βγαίνει από την είσοδο, πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο και πήγε κατευθείαν προς το μέρος του.
-Επιθεωρητά Ντιν, Τζόνας Έβανς από το Boxhaller. Ο Βίκτορ δεν του έδωσε σημασία, συνέχισε να περπατάει. Επιθεωρητά Ντιν, χθες έγινε άλλος ένας φόνος…. Επέμεινε ο Τζόνας.
-Δεν έχουμε να κάνουμε καμία ανακοίνωση, όλα είναι υπό διερεύνηση… 
-Ξέρετε, τους τελευταίους τρεις μήνες υπάρχει κατακόρυφη αύξηση φόνων… Ο Βίκτορ δεν απάντησε, απλώς αύξησε την ταχύτητα που περπατούσε. Κύριε Επιθεωρητά, νομίζω ότι όλοι αυτοί οι φόνοι συνδέονται… Να ξέρετε ότι θα γράψω άρθρο γι’ αυτό…
Ο Βίκτορ σταμάτησε το περπάτημα του.
-Θα σας παρακαλούσα κύριε Έβανς να βρείτε ένα άλλο ρεπορτάζ. 
-Έχω δίκιο. Όλοι αυτοί οι φόνοι συνδέονται μεταξύ τους, έτσι δεν είναι; 
Ο Βίκτορ έμεινε και πάλι σιωπηλός. Το τελευταίο πράγμα που ήθελε σε αυτή την υπόθεση ήταν να αναμειχθούν τα ΜΜΕ. Την είχε κρατήσει με νύχια και με δόντια εκτός δημοσιότητας, αλλά υπήρχε ο κίνδυνος να τα τινάξει όλα στον αέρα αυτός ο δημοσιογράφος.
-Κύριε Έβανς, μπορούμε να μιλήσουμε off the record; 
-Φυσικά. Off the record λοιπόν.
-Δεν μπορείτε να γράψετε για αυτήν την ιστορία. Θα επικρατήσει πανικός στο Boxhall. Ελάτε μαζί μου. 
Πήραν μαζί τον δρόμο ξανά για το αστυνομικό τμήμα. Σε λίγη ώρα, στο γραφείο του Βίκτορ Ντιν, στεκόντουσαν και οι δύο μπροστά σε έναν πίνακα με τα θύματα. 
-6 θύματα δολοφονημένα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Με σιγαστήρα, μια σφαίρα στο μέτωπο. Καμιά σύνδεση μεταξύ τους. Φαίνεται πως ο δολοφόνος χτυπάει τυχαία… Καταλαβαίνετε πόσο σημαντικό είναι να μην βγει στην δημοσιότητα… είπε με νόημα ο Βίκτορ Ντιν. 
-Δεν μπορεί, κάποια σύνδεση θα υπάρχει… είπε ο Τζόνας Έβανς διαβάζοντας διάφορα στοιχεία για κάθε θύμα. 
-Το ίδιο έλεγα και εγώ.. Μα μέχρι σήμερα, δεν έχω μπορέσει να βρω τίποτα….
Ο Τζόνας φαινόταν σκεφτικός. 
-Ξέρετε… Παρατηρήσατε ότι σε όλες τις μαρτυρίες υπάρχει μια κοινή αναφορά;
Ο Βίκτορ Ντιν παραξενεύτηκε. Τι μπορεί να του είχε διαφύγει; Κοίταξε ξανά τον πίνακα.
-Για όλα τα θύματα οι γείτονες αναφέρουν πως κάποια στιγμή ή έλεγαν ασυναρτησίες ή για οράματα… συνέχισε ο Τζόνας.
-Το έχουμε προσέξει, αλλά δεν καταλαβαίνω που το πάτε… 
-Στην Ομίχλη του Κύβου. Ξέρετε, υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι οι επιζώντες της Ομίχλης του Κύβου βλέπουν ακόμα οράματα…
-Απ’ ότι βλέπω ερευνάτε και θεωρίες συνωμοσίας… απάντησε υποτιμητικά ο Βίκτορ.
-Μπορώ να χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή σας; Ρώτησε ο Τζόνας και ο Βίκτορ τον έβαλε να καθίσει στο γραφείο του. Άρχισε να πληκτρολογεί με μανία, πότε κοιτούσε στον υπολογιστή, πότε στον πίνακα. 
-Ελάτε να δείτε… είπε τελικά ο Τζόνας στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ στάθηκε πάνω από το κεφάλι του. 
-Τα Box Files από την Χαμένη Δεκαετία. Που τα βρήκατε αυτά; Είναι προϊόντα κλοπής και… 
-Αυτά είναι από τα αρχεία που δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ. Κοιτάξετε εδώ… Όλα τα θύματα ήταν επιζώντες της Ομίχλης του Κύβου… 
-Που να με πάρει ο διάολος… μονολόγησε ο Βίκτορ Ντιν και πήρε μια εισπνοή για το άσθμα του. Κάποιος είναι εκεί έξω και δολοφονεί επιζώντες της Ομίχλης….

Κυριακή 31 Αυγούστου 2025

The Box Files - Τέλος πρώτου Κύκλου




Ο Πρώτος κύκλος του The Box Files έφτασε στο τέλος του! 
Θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους τους συγγραφείς που αφιέρωσαν τον χρόνο τους και που έβαλαν στην μυθολογία του Boxhall το δικό τους λιθαράκι με τόση αγάπη και φροντίδα!
Μέσα από τις ιστορίες σας, δώσατε νέα πνοή στην πόλη, νέες διαστάσεις, νέα μυστήρια και νέες συγκινήσεις! 
Οι συγγραφείς και οι ιστορίες τους, με σειρά δημοσίευσης είναι:

  1. Miss Offeryn Pibell
  2. Σωτηρία Στυλιανίδου
  3. Bert Li
  4. Cassandra P.
  5. Monica
  6. Z.M.
  7. Eugene Blake
  8. J.L.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω και όλους εσάς τους αναγνώστες που αγκαλιάσατε αυτές τις ιστορίες, τις συζητήσατε, τις μοιραστήκατε και... ζητούσατε την συνέχεια τους!!!!

Και τώρα τι;


Ο Κύβος σχεδιάζει προσεκτικά τα επόμενα λογοτεχνικά events στο Boxhall.. !
Mείνετε συντονισμένοι και αφεθείτε στο κάλεσμα του!!!

Κυριακή 24 Αυγούστου 2025

The Box Files #8 - Στη θάλασσα ή στον ουρανό;

 




Γράφει: J.L.



-Καλώς το κορίτσι μου, είπε ο Ντέιβιντ μόλις άκουσε πίσω από τον καναπέ που καθόταν την εξώπορτα να ανοίγει.
- Γεια σου Ντέιβ, αποκρίθηκε η Άνν και η κούραση ήταν φανερή στον τόνο της φωνής της.
Προχώρησε ως το μεγάλο παράθυρο που έπιανε έναν ολόκληρο τοίχο στο καθιστικό. Δεν χορταινε να βλέπει τη θέα που είχε από τον 24ο όροφο από το Metropolitan σε όλο το νότιο κομμάτι του Boxhall μέχρι τη θάλασσα.Οι Ντέιβιντ και Άνν Σάιμον, είχαν εγκατασταθεί πριν δύο μήνες περίπου εδώ, ερχόμενοι από το Innercity κάπου 1000 χιλιόμετρα βόρεια, μετά τη συνταξιοδότηση του Ντέιβιντ από την ομοσπονδιακή υπηρεσία ασφαλείας με το βαθμό του ταξιάρχου.
Η Ανν έχοντας ακόμη μια πενταετία μέχρι τη σύνταξη, πήρε εύκολα μετάθεση για το πανεπιστημιακό νοσοκομείο ψυχικής υγείας του Boxhall ως νοσηλεύτρια, από ένα άσυλο ψυχικά ανιάτων που δούλευε όλα τα χρόνια. Η προοπτική της εγκατάστασης δίπλα στη θάλασσα, σε μια πόλη που πρόσφερε περισσότερα κι από τα πάντα, ήταν μια καλή επιλογή.
Σε δεύτερο γάμο και οι δύο, ήταν μαζί εδώ και 15 χρόνια. Τα παιδιά τους από τους προηγούμενους γάμους είχαν ήδη ενηλικιωθεί και τραβήξει το δρόμο τους.
Γυρνώντας προς τον Ντέιβιντ φάνηκε έντονα το πρόσωπό της σαν να είχε χάσει απότομα κάθε ίχνος σφριγηλοτητας και ζωντάνιας.
- Ανν ; Είσαι καλά; Ο Ντέιβιντ έδειξε ανήσυχος, όσο μπορούσε να φανεί στον ήρεμο και μόνιμα μειλίχιο χαρακτήρα του.
- Ντέιβ, έχω ταραχτεί απίστευτα σήμερα. Το κεφάλι μου είναι να σπάσει.
- Μα τί; Τί συνέβη; Εσύ έχεις συνηθίσει να αντιμετωπίζεις με ηρεμία πολλά δύσκολα περιστατικά τόσα χρόνια.
- Ντέιβ, θυμάσαι την πρώτη βραδιά που ήρθαμε στην πόλη πριν 2 μήνες και μείναμε σε εκείνο το μικρό ξενοδοχείο στο Palm beach ;
- Φυσικά, στο δωμάτιο 2 του Sunshine rooms με εκείνον τον ολίγον δουλοπρεπή ιδιοκτήτη τον Ντάνιελ Μπριγκς.
Η μνήμη του Ντέιβιντ και η ικανότητά του να συγκρατεί ονόματα και λεπτομέρειες - φαινομενικά αδιάφορες - ήταν παροιμιώδης από τα σχολικά του χρόνια. Κάτι που του χρησίμευσε στο έπακρο στην μετέπειτα καριέρα του.
- Και λοιπόν; Τί σχέση έχει το Sunshine rooms με την τρομερή ταραχή σου κορίτσι μου;
- Θυμάσαι που ακούσαμε κάποια βιολονίστρια που έπαιζε βιολί φαλτσάροντας συνεχώς; συνέχισε η Άνν που τώρα είχε καθίσει στο μπράτσο του καναπέ, προσπαθώντας να ηρεμήσει.
- Ναι καλή μου. Η κα Μαρία Γκουτμαν που έπαιζε το βαλς νο2 του Σοστακόβιτς. Μας έδωσε και δωρεάν εισιτήρια ο κύριος Μπριγκς όταν κάναμε παράπονα για φασαρία εκείνο το βράδυ, αλλά δεν πήγαμε γιατί είχες εφημερία εκείνο τη βραδιά της εκδήλωσης. Και λοιπόν;
- Αχ Ντέιβ, Αχ Ντέιβ ! του είπε χαμηλόφωνα η Άνν πιάνοντας με το ένα χέρι το μέτωπό της.
Το πρωί έφεραν την κα Γκουτμαν στην πτέρυγά μας με έντονη κρίση και παραληρηματική συμπεριφορά !
- Ανν, εσύ το έχεις πει ότι οι καλλιτέχνες είναι επιρρεπείς σε ψυχολογικές διαταραχές κάθε είδους. Κρίμα πάντως η καημένη η κοπέλα.
- Δεν είναι κοπέλα Ντέιβ. 62 έγραφε ο φάκελός της. Και το θέμα δεν είναι έτσι απλό. Όταν την έφεραν φώναζε επανειλημμένα: "Στη θάλασσα ή στον ουρανό; Στη θάλασσα ή στον ουρανό;" με τις κόρες των ματιών της φανερά διεσταλμένες. Της έκαναν τις προβλεπόμενες ηρεμιστικές ενέσεις και όταν μπήκα να την τακτοποιήσω στο δωμάτιο είχε πια ησυχάσει και μου ζήτησε να την ακούσω.
- Δεν είναι πρωτόγνωρο κάτι τέτοιο γλυκιά μου. Πόσοι και πόσοι δεν σου έχουν πει ένα σωρό ιστορίες μεταξύ αλήθειας και φαντασίας άλλωστε.
- Ντέιβ η κυρία Γκουτμαν δεν ξέρω αν μίλησε για κάτι φανταστικό ή όντως είναι αλήθεια. Μου είπε ότι ένα βράδυ που έκανε πρόβα το συγκεκριμένο κομμάτι στο σπίτι της κάπου εδώ στο Metropolitan άκουσε στο κεφάλι της φωνές. Όχι έντονες αλλά ξεκάθαρα: "στη θάλασσα ή στον ουρανό;" Σε επόμενη πρόβα στα παρασκήνια του Μεγάρου Box οι φωνές ήταν πιο δυνατές. Και όταν σκέφτηκε να παίξει δοκιμαστικά στην προκυμαία στο palm beach η ένταση ήταν αφόρητη. Όσο πιο κοντά στη θάλασσα, τόσο μεγαλύτερη η ένταση. Έκλεισε δωμάτιο εκείνο το βράδυ στο Sunshine rooms να κάνει πρόβα απρόσκοπτα και να συγκεντρωθεί. Τότε ήταν που διέκρινε μέσα στις πολλές φωνές, τη φωνή της καλύτερης φίλης της και συμμαθήτριάς της στο μουσικό πανεπιστήμιο Νταϊάν Μπιτ, μέλος της ορχήστρας του κρουαζιερόπλοιου Sea Monster που χάθηκε κάτω από άγνωστες συνθήκες. Το βαλς νο2 του Σοστακόβιτς ήταν το αγαπημένο κομμάτι της Νταϊάν.






- Αηδίες ! Μπούρδες ! Κλασική περίπτωση σχιζοφρένειας ! Φώναξε με πρωτοφανή ένταση ο Ντέιβιντ την ώρα που πεταγόταν σαν ελατήριο από τον καναπέ.
- Μα Ντέιβ, μην καταδικάζεις έτσι αμέσως μια γλυκύτατη κυρία, μια ασθενή στο τέλος τέλος. Εμένα πάντως αυτή η εμμονή της με τις φωνές και με το χαμένο κρουαζιερόπλοιο νομίζω ότι μπορεί να μην είναι και εντελώς τυχαίο.
- Όχι, όχι, όχι ! Ανν σε παρακαλώ. Ο φάκελος της εξαφάνισης του πλοίου έχει και επισήμως κλείσει από κάθε άποψη.
Η Ανν που είχε ανακτήσει κατά πολύ την αυτοκυριαρχία της έβλεπε ένα Ντέιβιντ να βηματίζει ασύγχρονα και σπασμωδικά από τη μια άκρη του δωματίου στην άλλη επαναλαμβάνοντας "η υπόθεση έχει κλείσει", "όχι, όχι", "η γυναίκα είναι σχιζοφρενής ολότελα" χτυπώντας τα χέρια του στους μηρούς του.
Ήταν ήδη απίστευτα κουρασμένη και σωματικά και ψυχικά για να δώσει συνέχεια σε αυτή την τόσο παράξενη μέρα. Προτίμησε να κάνει ένα ζεστό ντουζ και να αποσυρθεί στο υπνοδωμάτιο από τις 8. Θα κοιμόταν να συνέλθει. Και θα άφηνε και τον Ντέιβ να συνέλθει από την πραγματικά περίεργη έξαψη που του συνέβη απόψε.

Κυριακή 17 Αυγούστου 2025

The Box Files #7 - Ένοχος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου




Γράφει: Eugene Blake


 Κλάγκ! Η σιδερένια πόρτα έκλεισε πίσω του.

Ο Τζό Μπαρίλα κοίταξε γύρω του. Το κελί ήταν μικρό με ένα ξύλινο πάγκο για κρεββάτι και ενα λεπτό στρώμα πάνω του. Δεν ήταν η πρώτη του φορά στη στενή αλλά ήταν η πρώτη φορά στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Garden στο  Boxhall.

Άφησε την κουβέρτα στην άκρη του κρεββατιού και κάθησε. Η φήμη αυτής της φυλακής ξεπερνούσε τα σύνορα του Boxhall. Όποιος έμπαινε εκεί δεν έβγαινε ζωντανός. Μερικές φορές δεν έβγαινε ούτε νεκρός! Απλώς εξαφανιζόταν..

Οι ιστορίες οργίαζαν για τα σημεία και τέρατα που συνέβαιναν εκεί. Ιστορίες των τροφίμων και φήμες που πλανόνταν στην πόλη.

Ο Μπαρίλα χασμουρήθηκε . Δεν ήταν ο τύπος που τρόμαζε εύκολα. Μπαινόβγαινε στις φυλακές από τα 20 του χρόνια και πλησίαζε πια τα 40. Ναρκωτικά , μαστρωπία , λαθραία ήταν μερικά από τα πεδία των δραστηριοτήτων του αυτή τη φορά όμως ήταν μέσα για φόνο.

Καταδικάστηκε για το φόνο του Πέπε Μεντόζα, του μπράβου της νύχτας . Και αυτή τη φορά ήταν αθώος! Τον παγιδεύσανε , τον πιάσανε κορόιδο και τον τυλίξανε, με συνοπτικές διαδικασίες ,σε μια κόλλα χαρτί σα να ήταν πρωτάρης .

Ο δικηγόρος του αποδείχτηκε άχρηστος . Ή μήπως ήταν κι αυτός στο κόλπο? Μήπως τα έπιασε χοντρά για να καλύψει τον πραγματικό ένοχο? Πολλοί ήταν αυτοί που θα ήθελαν το Πέπε νεκρό.Αλλά ο Τζο υποψιαζόταν ότι ίσως να τον έφαγαν από μέσα, οι δικοί του, τα «φιλαράκια» του. Και κάποιος διάλεξε αυτόν για να του τα φορτώσει.

Ο Τζό είχε πάει εκεί με το φορτηγάκι του για να παραλάβει μια παρτίδα «μαύρης» που όπως συνήθως την αφήνανε στην αποθήκη. Έμοιαζε  να είναι μια συνηθισμένη δουλειά που πολλές φορές είχε κάνει.

Όταν έφτασε , θα ήταν κατά τις 4 το πρωί, το πακέτο δεν ήταν εκεί. Αντιθέτως ο Πέπε κείτονταν στο πάτωμα της αποθήκης, μέσα σε μια λίμνη αίματος , γαζωμένος  από δεκάδες σφαίρες.

Ο Τζο μυρίστηκε παγίδα . Μπήκε στο φορτηγάκι του και πάτησε τέρμα το γκάζι. Οι ρόδες σπίνιαραν μα δεν πρόλαβε να αναπτύξει ταχύτητα. Δύο αστυνομικά αυτοκίνητα του έκλειναν το δρόμο. Στο πορτ μπαγκάζ βρήκαν το όπλο του εγκλήματος που είχε επάνω τα δακτυλικά του αποτυπώματα . Και ξέρει πώς έγινε αυτό. Την προηγούμενη είχε πάει στο σκοπευτήριο για προπόνηση. Κάποιος πήρε το όπλο που χρησιμοποίησε και σκότωσε με αυτό τον Πέπε. Κι όταν μπήκε μέσα στην αποθήκη του το φύτεψε στο αυτοκίνητο. Πρέπει να ήταν εκεί κοντά ακόμα. Ισως και να τον έβλεπε κρυμμένος εκεί γύρω την ώρα που οι ασυνομικοί του περνούσαν χειροπέδες.

Κοίταξε μέσα από την καγκελένια πόρτα τον διάδρομο από όπου περνούσε ο δεσμοφύλακας κοιτώντας με ένα αδιόρατο χαμόγελο τους κρατούμενους.

Στάθηκε μπροστά στο κελί του Τζο.

-Βρε βρε, φρέσκο πράμα, είπε. Και στριφογύρισε το γκλομπ στο χέρι του.

Ο Τζο κοίταξε στο πάτωμα. Το τελευταίο που ήθελε τώρα ήταν να ανοίξει κουβέντα με τον δεσμοφύλακα.

-Να με κοιτάς όταν σου μιλάω ,καθίκι, μ’ ακούς? Κάτι αγοράκια σαν και σένα εγώ τα τρώω για πρωινό.

Το βλέμμα του Τζο έπεσε βαριεστημένο επάνω του. Δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγε απειλές αυτού του τύπου.

-Η ζωή σου εξαρτάται από μένα καθίκι . Να το ξέρεις είπε ο δεσμοφύλακας. Είσαι καινούριος ,θα μάθεις. Και όσο πιο γρήγορα , τόσο το καλύτερο για σένα.            Χαμογέλασε και αποκάλυψε μια σειρά τετράγωνα αλογίσια δόντια.

Δεν ήταν αυτός το πρόβλημα του Τζο. Για την ώρα τουλάχιστον.  Έπρεπε να βρει ποιος τον έχωσε μέσα. Και να τον κάνει να πληρώσει.Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Έτσι δε λένε? Είχε ανθρώπους έξω που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν και είχε όλον τον χρόνο μπροστά του διαθέσιμο να σκεφτεί, να βάλει τα κομμάτια του παζλ στη θέση τους και να βρει τον ένοχο. Είχε ήδη υποψίες. Άνθρωποι με τους οποίους είχε προηγούμενα. Δεν ήταν και λίγοι. Και έφταναν μέχρι την κορυφή.

Θα τους έβρισκε. ΄Ετριξε τα δόντια του. Όχι όμως απόψε.

Απόψε θα κουκουλωνόταν με την κουβέρτα του, την πρώτη του νύχτα στο κελί 144 του σωφρονιστικού καταστήματος του Boxhall και ίσως να τον έπαιρνε και ο ύπνος.

 


Κυριακή 10 Αυγούστου 2025

The Box Files #6 - 11'



Γράφει: Ζ.Μ.




Η πόλη μυρίζει γκρίζο. Λάμπει με χίλια χρώματα, αλλά μυρίζει γκρίζο. Γκρίζο πηχτό, μουντό, σαν γκρίζα απάτη. Εισπνέω μέχρι το γκρίζο να ποτίσει και το τελευταίο κύτταρο μου. 
Η γκρίζα σκιά, τετράγωνη, τέλεια. 17:21. Είναι η ώρα που η σκιά Του ευθυγραμμίζεται ακριβώς με το περίγραμμα της αυλής. Της αυλής που έπαιζα μικρός. Της αυλής του σπιτιού που μεγάλωσα. Τώρα είναι οικόπεδο, γεμάτο σκουπίδια, σπασμένα μπουκάλια, σύριγγες και αδιαφορία. Ένα άδειο τετράγωνο. Μια αγκαλιά. Μια φυλακή. Άυλη μα υπαρκτή. Βαριά σαν την σκιά που την σκεπάζει. Μέσα σ’ αυτή τη σκιά γεννήθηκα και μεγάλωσα. Τετράγωνο σπίτι. Τετράγωνη ασφάλεια. Τετράγωνος τρόμος. Τετράγωνη χαρά. Τετράγωνος πόνος. Αρμονία. 


Η υστερία ήρθε αργότερα. Μετά που το τετράγωνο σπίτι παραδόθηκε στις φλόγες. Μετά τις ατέλειωτες οικογένειες που με μεγάλωσαν. Μετά τα μουντά χρόνια στο Πανεπιστήμιο που δίδασκα στο Τμήμα Ψυχολογίας, Χωρική Ικανότητα, Ψυχογεωμετρία και Νευροανάλυση Αντιληπτικών Σχημάτων. Μετά που το έχασα κι αυτό, όταν καταργήθηκε η έδρα μου ως παρωχημένη. 

Η πραγματική υστερία ήρθε αργότερα, στην τρίτη βελτίωση που ολοκλήρωσα. Ένα πραγματικό κυβικό έργο τέχνης. Τότε ήταν που ο τρόμος απλώθηκε στο Boxhall σαν ιός. Εγώ ήμουν ο τρόμος, εγώ ο ιός, εγώ το μίασμα. Κι όμως, εγώ ήμουν το όριο. Ήμουν το πλαίσιο. Ήμουν η τάξη. Ήμουν ο σωτήρας. 

Η πρώτη βελτίωση που επιχείρησα, ήταν εκείνος ο ηλίθιος λέκτορας, ο Dick Mezinki. Ετοίμαζε μια διάλεξη πάνω στην Καμπύλωση του Χωροχρόνου, όταν γύρεψα να τον συναντήσω στο γραφείο του. Προσπάθησα με υπομονή και καλή θέληση να του εξηγήσω πως ο Χωρόχρονος είναι κυβικός. Ορθές γωνίες. Όμοιες έδρες. Ίσες ακμές. Απόλυτος. Ανελέητος. Δεν με άκουσε. Με χλεύασε μάλιστα. Τον βρήκαν το άλλο πρωί σε 27 τέλεια κυβικά κομμάτια σάρκας, προσεκτικά τοποθετημένα ώστε να σχηματίζουν έναν τέλειο κύβο. Κανείς ωστόσο δεν φάνηκε να το εκτιμά. Έργο παράφρονα είπαν. Δεν κατάλαβαν. Παραφροσύνη είναι το χάος. Εγώ είμαι η Δομή. 

Η δεύτερη βελτίωση, ο Filip Summer,  ένας σαχλός ντιζάινερ που είχε το θράσος να λανσάρει την «Σφαιρική Βιβλιοθήκη», ομολογώ πως έκανε αίσθηση, έτσι όπως υποδέχτηκε το κοινό στα εγκαίνια της έκθεσής του, κυβοτισμένος. Ένα τέλειο κυβικό, ανθρώπινο οριγκάμι. 

Ωστόσο, η τρίτη μου βελτίωση, το Magnum Opus μου, ήταν αυτή που πραγματικά τάραξε τα νερά. Ήταν στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Leo De Stino, του ιδρυτή της πόλης, την υλοποίηση της οποίας είχε αναλάβει η διάσημη (χα!) γλύπτρια της μόδας, η Jinny Barthlow, η δημιουργός της τάσης Curved Abstract. 

Μπάντες παιάνιζαν κι ο κόσμος χόρευε χορούς κυκλωτικούς, παιδιά έτρεχαν τρώγοντας ζαχαρωτά μήλα, μπαλόνια πετούσαν στον ουρανό και ζευγαράκια ερωτεύονταν χαζεύοντας την πόλη από ψηλά, στην ρόδα του λούνα παρκ που είχε στηθεί για τη γιορτή. Όταν το βελούδινο ύφασμα τραβήχτηκε για να θαυμάσουν το έργο, βρέθηκαν να τους κοιτά η ρευστοποιημένη δημιουργός του –ή ότι απέμεινε από αυτή- μέσα από ένα τέλειο, διάφανο, κυβικό δοχείο από πλεξιγκλάς. Συμμετρική, εξαγνισμένη, υπέροχη!

Ακολούθησε αυτό που οι εφημερίδες ονόμασαν «Κυβομακελειό του '24». Τότε ήμουν ασταμάτητος. Ακούραστος. Αδάμαστος. Με το έργο μου πάλεψα σκληρά για το καλό των κατοίκων του Boxhall. Προσπάθησα πολύ. Να εξηγήσω. Να διδάξω. Να εξυψώσω. Να εγκυβωτίσω τη δυστυχία τους σε κάτι σταθερό. Μια αξία αναλλοίωτη. Μια τάξη θεϊκή. Μα η πόλη είναι τεράστια και όσες βελτιώσεις κι αν έκανα, το χάος πάντα νικούσε. Κανένας δεν καταλάβαινε. Ήταν ανίκανοι να σκεφτούν έξω απ’ το κουτί για να μπορέσουν να δουν τον κύβο. Είχα αρχίσει να νοιώθω μόνος. Κουρασμένος. Ηττημένος. Ένας ευεργέτης, ένας ήρωας εις τον κύβο που είναι έτοιμος να παραδοθεί. 

Τότε ήταν που μπήκε στη ζωή μου η Marion . Αρχιτέκτονας, επιμελήτρια εκθέσεων που σχεδιάζει χώρους "Εμπειρίας Μέσω Ακαταστασίας". Μεγάλα στρογγυλά γαλάζια μάτια, μαλλιά λυτά όλο μπούκλες, κρίκοι στ’ αυτιά, ατελείωτα βραχιόλια να κουδουνίζουν γλυκά στους καρπούς της. Φωνή μελωδική, που στρογγύλευε τα φωνήεντα στο τέλος κάθε πρότασης. Γυναίκα καμπύλη. 

Η θέρμη της με κύκλωσε. Κάθε στιγμή που βρισκόμουν κοντά της ένοιωθα όμορφος, σαν να περιβάλλομαι από μια σφαίρα γοητείας, μια σφαίρα που ακτινοβολεί φως. Η σκέψη μου έλιωνε κοντά στην θέρμη της, έχανε την οξύτητά της, οι ακμές μου αμβλύνονταν, η σκληρότητά μου υποχωρούσε. Ήμουν κενός, ήμουν διάτρητος και μέσα από τις τρύπες μου εισέβαλε βίαια εκείνη.  

Προσπάθησα να της μιλήσω, να εξηγήσω, να αντισταθώ. Εκείνη μου αντιμίλαγε με ολοστρόγγυλα φωνήεντα, με καμπύλα χαμόγελα. Την κοίταζα να πετά τις λέξεις σαν μπάλες στον αέρα, να τις πιάνει και να τις ξαναπετά. Κι οι μπάλες γίνονταν σφαίρες και με χτύπαγαν, με απιδομούσαν, με διέλυαν.

Ρουφάω το γκρίζο της πόλης. 17:32. Η σκιά μετατοπίστηκε. Άλλαξε σχήμα. Οι ορθές γωνίες τσαλακώθηκαν. Στέκομαι στη μέση αυτού που πια δεν είναι η αυλή μου. Ένα βρωμερό οικόπεδο. Βαθιά τα χέρια στις τσέπες μου, αγγίζω δύο μικρούς κύβους, δεμένους με λαστιχάκι. Ένα στολίδι για μαλλιά. Δεν το δέχτηκε ποτέ. Ισχυριζόταν γελώντας πως το χάος του κεφαλιού της δεν επιδέχονταν βελτίωση. Κι όμως…

 Εισπνέω μέχρι το γκρίζο να ποτίσει και το τελευταίο κύτταρο μου. 


Κυριακή 3 Αυγούστου 2025

The Box Files #5 - Ποτέ μη λες ποτέ

 


Γράφει: Monica


Η Μόνικα είναι μόνη της στο Μουσείο. Κάποια στιγμή ακούει το ρολόι του τοίχου. Χτυπάει μια φορά. Κοιτάει έξω από το παράθυρο του γραφείου της. Βρέχει πολύ σήμερα. Είναι τόσο ήσυχα αυτή την ώρα στο Μουσείο. Συνήθως της αρέσει να δουλεύει μόνη της . Βέβαια δεν έχει και άλλα ενδιαφέροντα . Γι' αυτό σε κανέναν δεν κάνει εντύπωση ότι είναι μια τα μεσάνυχτα και εκείνη μπορεί να εργάζεται πάνω σε ένα πρότζεκτ όταν σχεδόν όλοι είτε κοιμούνται ,είτε διασκεδάζουν σε κάποιο σπίτι ή σε κάποιο μπαρ. Ποτέ δεν ήθελε πολλά πολλά με κανέναν. Ιδιαίτερα μετά από τα επτά της που ξύπνησε μέσα στο Μουσείο και με ένα σημείωμα στην τσέπη της με σημείωση “ Να διαβαστεί από την αστυνομία” . Οι γονείς της την είχαν εγκαταλείψει και ζητούσαν από την αστυνομία να βρει μια καλή οικογένεια να την μεγαλώσει. Ευτυχώς βρέθηκε ο Πίτερ. Ο ιστορικός της πόλης. Ήταν ο καλύτερος πατέρας που μπορούσε να έχει. Της πέρασε το πάθος του για την ιστορία . Την έπαιρνε μαζί του σε ταξίδια αφού ήταν τόσο διάσημος που τον καλούσαν σε όλα τα μέρη του κόσμου για να μεταδώσει τις γνώσεις του και τις δικές του εκδοχές για σημαντικές στιγμές της ανθρωπότητας. Έτσι σπούδασε και αυτή Ιστορία και της άρεσε να ερευνά τα βαθύτερα αίτια που προκάλεσαν ένα ιστορικό γεγονός. Όλοι την θαύμαζαν για τις γνώσεις της αλλά και για την ιδιαίτερη ομορφιά της. Πράσινα μάτια με καστανόξανθα μαλλιά. Σχεδόν 1.80 . Πολλοί την ήθελαν δίπλα τους αλλά εκείνη προτιμούσε μικρές εφήμερες σχέσεις. Δεν ήθελε να κάνει οικογένεια διότι πάντα είχε την ιδέα ότι ίσως και αυτή κάποια στιγμή εγκατέλειπε το παιδί της όπως οι γονείς της. Ένα δάκρυ κύλησε και μούσκεψε το ανοιχτό βιβλίο. Άρχισε πάλι να διαβάζει. ”Πολλοί κάτοικοι του Boxhall εγκατέλειψαν τα παιδιά τους πριν από τριάντα χρόνια. Ακόμη και σήμερα μυστήριο καλύπτει αυτή την απόφαση τους”. Εδώ και δύο χρόνια ερευνά το συγκεκριμένο θέμα. Όσο μεγαλώνει της γίνεται εμμονή. Έχει πάρει συνεντεύξεις από πολλούς πολίτες που εγκαταλείφθηκαν. Το παράδοξο είναι ότι όλοι έχουν ένα κοινό. Την ηλικία που έμειναν μόνοι τους. Αριθμός επτά. Το τηλέφωνο χτυπάει. “ Καλησπέρα σας κυρία Αndrews . Το πρωί πετάτε για την πόλη Leux. Στης 6.00 το πρωί θα σας πάω στο αεροδρόμιο “ Ήταν ο σοφέρ της. Γύρισε και κοίταξε την βαλίτσα της. Θα πήγαινε για δύο μέρες. Είχε μια πληροφορία που ίσως της έδινε απαντήσεις για την έρευνα της.

Στης 12.00 το μεσημέρι θαύμαζε την θέα από την Κρυστάλλινη Αψίδα. Όλο το Leux στα πόδια της. “ Καλημέρα σας κυρία Andrews. Είμαι το ραντεβού σας” Γύρισε και τον κοίταξε. Ένας ψηλός άνδρας γύρω στα εξήντα με μάτια που το χρώμα τους

της θύμιζε τα δικά της. Πράσινο. Για μια στιγμή ανατρίχιασε και παραπάτησε από την συγκίνηση. Ήταν ο …Όχι ..όχι δεν μπορεί… Ήταν …ο. Ο άντρας την ώρα που την έπιασε για να μην πέσει κάτω της ψιθύρισε “ Γλυκό  μου , αγαπημένο μου κορίτσι !! Εγώ είμαι . Καλά το κατάλαβες ο μπαμπάς σου. “ Την έσφιξε δυνατά στην αγκαλιά του και την φιλούσε συνέχεια σε όλο το πρόσωπο.” Μπαμπά θα τρελαθώ. Δεν είναι αλήθεια. “ Έκατσαν στην καφετέρια της Αψίδας. Άρχισε να της εξηγεί γιατί εξαφανίστηκαν ή μάλλον ήταν υποχρεωμένοι διότι αυτή ήταν η συμφωνία με το Βoxhall. Ήταν θύματα του Μεγάλου Πολέμου. Έπρεπε να εγκαταλείψουν τον τόπο τους αλλιώς θα πέθαιναν. Τότε κάποιοι στρατιωτικοί μαζί με τον ιστορικό Πίτερ Andrews συγκέντρωναν οικογένειες που τα παιδιά τους ήταν 2 χρονών και μοναχοπαίδια. Ο Πίτερ εξηγούσε ότι θα μείνουν όλες οι οικογένειες στο Βoxhall ,το οποίο είχε ανάγκη από παιδιά . Οι περισσότεροι που ζούσαν εκεί κατά περίεργο τρόπο δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν. Έτσι στην ηλικία των επτά που θα μπορούσαν να θυμούνται τα παιδιά τους γονείς τους και πολλές λεπτομέρειες από την παιδική ηλικία τους θα τα άφηναν και θα έφευγαν. “ Ήταν η δική μας θυσία .Ήταν ο μόνος τρόπος να σε σώσουμε από αυτή την κόλαση. Ο Πίτερ μας στέλνει φωτογραφίες και βίντεο όλα αυτά τα χρόνια. Είμαστε πολύ περήφανοι για σένα. Αυτός κανόνισε να βρεις και την φθαρμένη βιντεοκασέτα με εμένα να στέκομαι εδώ πάνω και να λέω ,ότι αν θέλεις πληροφορίες ψάξε με , με το όνομα Φρανκ Σπένσερ. Θα σε περιμένω εδώ.” Την άφησε επίτηδες στο αποθηκάκι του κήπου του ,όπου ξέρεις ότι φυλάει παλιά αρχεία από την δουλειά. Δεν άντεχε να σε βλέπει να βασανίζεσαι. Σε αγαπάει πολύ. Απλά η συμφωνία είναι αγάπη μου…”. “ Η συμφωνία είναι να μην το μάθει κανείς στο Βoxhall “ . Άκουσε την γνώριμη φωνή του Πίτερ ,ο οποίος συνέχισε “Σ' αγαπώ πολύ. Μπορείς να μείνεις  εδώ πια με τους γονείς σου. Απλά το Βoxhall έχει την ανάγκη να μείνει έτσι όπως είναι. ” . Η Μόνικα δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Τον αγαπούσε πολύ τον Πίτερ. Αλλά πιο πολύ αγαπούσε το Boxhall. Έτσι συμφώνησε να βλέπει τους γονείς της οπότε ήθελε και να συνεχίσει να ζει και να εργάζεται στην πόλη που της έσωσε την ζωή. Είναι το καταφύγιο της και οι γονείς με τον Πίτερ είναι οι σωτήρες της. Ως ιστορικός ξέρει ότι ο πόλεμος είναι η πιο απάνθρωπη πλευρά του ανθρώπινου είδους. Στην ουσία χαίρεται που υπάρχει το Boxhall. Κράτησε το κοινό μυστικό τους . Με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη της ,μετά από μια εβδομάδα από την ανακάλυψη της αλήθειας , κάθεται πάλι στο γραφείο της στο Μουσείο ερευνώντας ένα νέο ιστορικό γεγονός και κοιτάζει από το παράθυρο την βροχή. Κοιτάζει το ρολόι του τοίχου. Είναι μία τα μεσάνυχτα.

Κυριακή 27 Ιουλίου 2025

The Box Files #4 - Joan

 



Γράφει: Cassandra P.


Το καφέ ρεστοράν «Nest» ήταν το στολίδι του Bird, του πιο ψηλού κτιρίου στο Boxhall. Βρισκόταν στον τελευταίο όροφο. Είχε γυάλινους θολωτούς τοίχους για ανεμπόδιστη θέα και ήταν το μέρος όπου οι ισχυροί της πόλης έδιναν ραντεβού κι έκλειναν συμφωνίες εκατομμυρίων.
Η Joan Carnegie καθόταν σε ένα από τα τραπέζια κοντά στην τζαμαρία που έβλεπε νότια, προς το Riverstone. Τραβούσε τα βλέμματα των υπόλοιπων θαμώνων.
Φορούσε ένα λευκό ταγέρ, μια πολυτελής γούνινη εσάρπα περασμένη στον αριστερό ώμο, ένα κομψό καπέλο που σκίαζε το πρόσωπό της και μεγάλα μαύρα γυαλιά. Ήταν η επιτομή της κομψότητας. Αλλά και της γοητείας. Καστανά ως τον ώμο μαλλιά. Έντονα κόκκινα χείλη. Λεπτή σιλουέτα. Σίγουρα δεν θα μπορούσες να αντισταθείς σε μια γυναίκα σαν την Joan. Κι όμως μια αδιόρατη αύρα μυστηρίου την περιέβαλλε. Τι ιστορία έκρυβε άραγε αυτή η αψεγάδιαστη εμφάνιση;


Ναι κανείς δεν ήξερε στην πραγματικότητα ποια ήταν η Joan Carnegie. Είχε εγκατασταθεί πρόσφατα σε ένα πανάκριβο διαμέρισμα ρετιρέ του καζίνο Pallas και τα βράδια της τα περνούσε συνήθως στο μπαρ, στο ισόγειο. Πάντα μόνη. Με ένα ποτήρι σαμπάνια. Κι αν κάποιος την πλησίαζε για να της προσφέρει την παρέα του, τον απέφευγε ευγενικά. Είχαν αρχίσει να διαδίδονται φήμες. Ότι τάχα ήταν κόρη μεγιστάνα πρόσφατα διαζευγμένη που είχε έρθει στο Boxhall για να ξεχάσει. Άλλοι υποστήριζαν πως πίσω από τα μεγάλα μαύρα γυαλιά κρυβόταν μια σταρ του κινηματογράφου που ταξίδευε ινκόγκνιτο. Κάποιοι μιλούσαν για μια γυναίκα με σκοτεινό παρελθόν που έψαχνε εκδίκηση. Κανείς δεν ήξερε με σιγουριά.
Εκείνο το απόγευμα η Joan είχε κλείσει τραπέζι για δύο. Ήταν η πολλοστή φορά που θα γευμάτιζε στο Nest. Το προσωπικό είχε συμφωνήσει ότι μάλλον ήταν πολύ ικανοποιημένη από το φαγητό και το σέρβις για να το επισκέπτεται τόσο συχνά. Άλλωστε υπήρχαν τόσα άλλα καλά εστιατόρια στην περιοχή. Βέβαια κανένα δεν είχε τη θέα του Nest αλλά δεν έπαυαν να είναι εξίσου καλά. Επίσης είχαν μεγάλη περιέργεια για τον καλεσμένο της αφού πάντα γευμάτιζε μόνη. Τα στοιχήματα για το ποιόν του έπαιρναν κι έδιναν πίσω από την πόρτα της κουζίνας.
Παράγγειλε ένα ποτήρι λευκό κρασί και ζήτησε να δει τον μετρ.
O Alex Dell στεκόταν στην υποδοχή  κοντά στην είσοδο για να επιβλέπει το χώρο και να φροντίζει για την ομαλή ροή των επισκεπτών. Φορούσε ένα άψογα κομμένο μαύρο κοστούμι. Ήταν μετρ στο Nest τα τελευταία τρία χρόνια. Η καλύτερη επιλογή ανάμεσα σε δεκάδες υποψήφιους που είχαν αιτηθεί για τη θέση. Συνδύαζε με μοναδική μαεστρία την τέχνη της φιλοξενίας με την τελειότητα του σέρβις. Είχε
προσέξει την Joan από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι της εκεί. Μια γυναίκα άγνωστη και προπαντός ασυνόδευτη έχριζε ιδιαίτερης προσοχής. Δεν θα διακινδύνευε την φήμη του εστιατορίου του. Φρόντιζε να την έχει υπό στενή παρακολούθηση τις ώρες που σύχναζε στο Nest αλλά και να μάθει, όσα τέλος πάντων μπορούσε να μάθει γι’ αυτήν. 
Η έλλειψη επαφής της με οποιονδήποτε του έκανε ναι μεν εντύπωση, τον καθησύχαζε όμως.
Μόλις ενημερώθηκε ότι τον είχε ζητήσει έσπευσε στο τραπέζι της.
Η Joan απολάμβανε τη θέα πίνοντας μια γουλιά από το κρασί της.
Έσκυψε ελαφριά προς το μέρος της.
«Παρακαλώ! Σε τι θα μπορούσα να σας φανώ χρήσιμος;»
«Καθήστε» του απάντησε χαμογελώντας ευγενικά κι έτεινε το χέρι δείχνοντας την καρέκλα απέναντί της.
Ο Alex προς στιγμήν ξαφνιάστηκε αλλά η εμπειρία του, του επέτρεψε να απαντήσει αστραπιαία καλύπτοντας κάθε έκφραση απορίας.
«Φοβάμαι ότι ούτε η θέση μου ούτε η ώρα ….»
Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση του η Joan έβγαλε τα μεγάλα μαύρα γυαλιά
της και τα ακούμπησε στο τραπέζι. Τον κοίταξε στα μάτια.
«Επιμένω» η φωνή της βγήκε τώρα πιο σοβαρή, σχεδόν επιτακτική.
Σαν υπνωτισμένος πήρε θέση στην καρέκλα απέναντι της. Ένιωθε άβολα. Δεν προσπαθούσε πια να καλύψει την απορία του. Άφησε το βλέμμα του να ακολουθεί κάθε της κίνηση.
«Θα πιείτε κάτι;» συνέχισε η Joan σε πιο χαλαρό τόνο. Φαινόταν να διασκεδάζει με την όψη του Alex.
«Δεν νομίζω…»
«Καλά, καλά, ξέρω. Δεν αρμόζει στη θέση σας και λοιπά και λοιπά» τον διέκοψε για άλλη μια φορά γέρνοντας ελαφριά προς το μέρος του και κλείνοντας τις χούφτες της τη μια μέσα στην άλλη. Στο δεξί της καρπό λαμποκοπούσε ένα διαμαντένιο βραχιόλι.
«Λοιπόν, για να μην σας κρατώ άλλο σε αγωνία να σας συστηθώ: λέγομαι Joan Carnegie και είμαι η νέα ιδιοκτήτρια του Nest».
Η μουσική έπαιζε χαμηλά ένα τζαζ κομμάτι. Ο Alex ζήτησε να πιει νερό.

Κυριακή 20 Ιουλίου 2025

The Box Files #3 Χαμένες ψυχές



Γράφει:  Bert Li



Ο John ο πορτιέρης τον κοιτούσε με αηδία ! Πώς είναι δυνατόν να αφήσει έναν τέτοιο ελεεινό και κουρελή να περάσει στο καζίνο ; Όταν όμως o Jim του έδειξε τα χαρτονομίσματα στην τσέπη του μπαλωμένου σακακιού τον έπεισε . Του έβαλε ένα πεντοχίλιαρο στο χέρι και με ύφος συνωμοτικό του είπε : ' Mην τολμήσεις να καλέσεις την αστυνομία '.
 ' Ο καθένας έχει δικαίωμα να δοκιμάσει την τύχη του ' σκέφτηκε ο John και μέριασε.
Ο Jim Farley καταδικασμένος δις σε ισόβια , εδώ και πέντε χρόνια ,κοιτούσε από το κελί του κάθε βράδι τον Κύβο , σύμβολο της πόλης , να αιωρείται στο κέντρο του Down town. Η  αέναη αιώρηση του κύβου του έδινε το αίσθημα ελευθερίας  να ονειρεύεται.
Πριν πέντε χρόνια τον συνέλαβαν για τον φόνο της κας Dumpfire , της πιο πλούσιας γυναίκας στην πόλη. Μόνη και ηλικιωμένη έγινε εύκολος στόχος για τον απατεώνα Jim. Αυτό το έγκλημα προκάλεσε πολλά ερωτηματικά. Η ληστεία φάνηκε να δίνει καλή αιτιολογία στην πράξη του κακοποιού. Μια ληστεία στην οποία δεν βρέθηκαν  έως τώρα, τα κλοπιμαία. 
Όμως κάποιοι που αρέσκονταν σε αναλύσεις του προφίλ του θύτη και του θύματος προσπάθησαν να βρουν συνδέσεις για το κοινό παρελθόν τους.
Η κα Dumpfire ήρθε στο Boxhall πριν σαράντα χρόνια, όταν η ίδια ήταν σε ηλικία τριάντα χρονών.Η εμφάνιση της προκάλεσε πολλά σχόλια . Άγαμη, εγκυμονούσα και επιχειρηματίας. Μετά από ένα μήνα ακούστηκε πως απέβαλλε κι ενώ στην προσωπική της ζωή φάνηκε πως τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, η επαγγελματική της απογειώθηκε αγοράζοντας μετοχές από εταιρείες που άνθιζαν στο Trade Center.
Στα επόμενα χρόνια δεν απασχόλησε την κοινή γνώμη, διότι η ίδια επέλεξε να ζήσει απομονωμένη σε ένα αγρόκτημα στο Plain Fields.
To μόνο στοιχείο που θα μπορούσε να συνδεθεί με τον Jim είναι ,ίσως, η γειτονία των περιοχών που έζησαν και η χρονιά γέννησης του που συμπίπτει με την εμφάνιση της κας Dumpfire στην πόλη. 
Από μικρός ορφανός και εγκαταλελειμένος μεγάλωσε στο Garden , που συνορεύει με την περιοχή του PlainField , από ένα ζευγάρι μικροκακοποιών που ήταν εθισμένοι στο ποτό. Κανείς δεν ξέρει πώς μεγάλωσε αυτό το παιδί .
Κατά τη διάρκεια της προφυλάκισης του και αργότερα της δίκης  δεν έδωσε κανένα προσωπικό στοιχείο για τη ζωή του.Με λεπτομέρειες ,όμως ανατριχιαστικές , περιέγραψε τη σφαγή της κας Dumpfire και την ομολογία του σαν αυτά να καθόριζαν όλο τον κόσμο του. Έναν κόσμο σαράντα χρόνων που ο καχεκτικός σωματότυπος του και το ηλίθιο βλέμμα του δεν μαρτυρούσαν το απεχθές έγκλημα που θα διέπραττε.
Πέντε χρόνια τώρα, εκτίει την ποινή του σιωπηλά.
 Φιλικά απόμακρος από τους φύλακες και επιδεικτικά απομονωμένος από τους συναυλίζοντες του στη φυλακή διατηρούσε μια καχυποψία για το πρόσωπο του.
Οι σκληροπυρηνικοί κατάδικοι εικάζουν πως η μυστηριώδης αυτοκτονία του  Bill Settler είναι έργο του Farley.
 Καθημερινά το βλέμμα του αντικρίζει τον Κύβο που αιωρείται στο κέντρο του Down town . Και τότε γελά τόσο δυνατά που ανατριχιάζουν και οι τοίχοι της φυλακής στο Garden.
Σήμερα όμως , κανείς δεν άκουσε το γέλιο του.
Πώς κατάφερε να δραπετεύσει από τη φυλακή υψίστης ασφαλείας ; Θα έλεγε κανείς πως συνομώτησε με τον διάολο ή μήπως ήταν ο ίδιος ο διάολος ;
Μόνο ερωτηματικά! 
Νάτος τώρα με θράσος μεγαλύτερο από το μπόι του να μπαίνει στο Καζίνο.
Πού τα βρήκε τα λεφτά για να παίξει; Δεν αντιλαμβάνεται το ρίσκο να μένει στην πόλη; Σαν να προχωρά με κάποιο σχέδιο που μόνο ο ίδιος το ξέρει.
Οι σειρήνες του περιπολικού κάλυψαν την περιοχή και ο Jim για άλλη μια φορά έπαιξε στην ρουλέτα τη ζωή του.
Μετά την σύλληψη του οι φύλακες διέκριναν πως η συμπεριφορά του, μέρα τη μέρα,γινόταν πιο ιδιόμορφη. Μιλούσε μόνος του , χειρονομούσε σαν να ήταν κάποιος απέναντι του, δεν έτρωγε, δεν κοιμόταν τα βράδια και κυρίως γελούσε με ιδιαίτερα ανατριχιαστικό τρόπο .
Μετά από εισήγηση του διευθυντή των φυλακών τον μετέφεραν στην ψυχιατρική κλινική του Garden για να γίνει ψυχιατρική εκτίμηση.
Ένας νεαρός ψυχίατρος τον εξέτασε αλλά ο Jim δεν ανταποκρινόταν στις ερωτήσεις του. Με στιλωμένο το βλέμμα κοιτούσε έξω από το παράθυρο του γραφείου τον περιβόητο κύβο και τότε άρχισε να γελά με τον γνωστό τρόπο.
Μη μπορώντας να βγάλει πόρισμα ο γιατρός , ζήτησε από το νοσοκόμο της πτέρυγας, έναν άντρα ψηλό και γεροδεμένο, να τον οδηγήσει στο θάλαμο 609. Ήταν απαραίτητες κάποιες μέρες νοσηλείας προκειμένου να γίνει η σωστή διάγνωση. Λόγω της ιδιαιτερότητας του Jim ως ισόβιος θανατοποινίτης , τον έδεσαν με ιμάντες όπως ακριβώς τους βαριά ψυχικά διαταραγμένους που είναι επικίνδυνοι για τον εαυτό τους ή τους άλλους.
Πως ήταν επικίνδυνος για τους άλλους το απέδειξε με τον φόνο της κας Dumpfire. Για τον ίδιο ποιος νοιαζόταν; Τόσα χρόνια στη φυλακή κανείς δεν τον επισκέφτηκε, κανείς δεν ρώτησε γιαυτόν. Οι μόνες ερωτήσεις ήταν του δικαστή όταν τον καταδίκασαν και τώρα του ψυχιάτρου για να τεθεί διάγνωση.
Κάτω και γύρω από τον κύβο της πόλης, σκοτεινοί τύποι και χαμένες ψυχές κυκλοφορούν και υπενθυμίζουν τις αντιθέσεις του Boxhall !

Κυριακή 13 Ιουλίου 2025

The Box Files #2 Η Έλντα Νίον θα λύσει τον κύβο



Η Έλντα Νίον έξυσε με μανία  από τα δάχτυλα του δεξιού της χεριού κομμάτια από ζύμη που είχαν ξεραθεί πάνω στο δέρμα της, από την πάστα φλόρα που έφτιαχνε. Χρειαζόταν ένα τσιγάρο. Βγήκε στο deck από το Μωβ Κοχύλι, στο οποίο εργαζόταν τους τελευταίους μήνες και ρούφηξε μια γερή τζούρα με μεγάλη ευχαρίστηση. 




Ως πρόσφατη  μόνιμη κάτοικος του Boxhall, η πόλη της έχει φερθεί με εξαιρετικη ευγένεια. Όμως να... την δυσκολεύει η ύπαρξη του κύβου. Στο ρεπο της, σηκώνεται πρωί πρωί. Φοράει ένα παντελόνι, ένα πουλοβεράκι και κάτι  μπαλαρίνες με λεπτή σόλα, που με το πάτημα τους νιώθει στα πόδια της ότι υπάρχει στο έδαφος. Παίρνει έναν καφέ στο χέρι και κάθεται σε ένα πάρκο με θέα τον κύβο. Δεν ξέρει γιατί το κάνει. Τι την τραβάει εκεί, τι την μαγνητίζει, αυτό που ξέρει είναι πως είναι ανήμπορη. Πηγαίνει εκεί θέλει , δεν θέλει. Αυτή και ο κύβος. Έτσι νιώθει. Οι δυο τους. Θέλει κάτι να της πει;
Κάθεται και τον κοιτάει όλη μέρα μέχρι να έρθει η ώρα να πάρει τον γιο της από το σχολείο.
Αυτό συνεχίζεται και το βράδυ,δεν την αφήνει να κοιμηθεί. Σηκώνεται μέσα στην νύχτα και τραβάει την κουρτίνα του παραθύρου της και τον κοιτάει να αχνοφαίνεται. Νιώθει τα χρώματα του να τρέχουν μέσα στο αίμα της. Τα μικρά κυβάκια του στο μυαλό της. Λες για αυτό η ζωή να έφερε την ίδια και τον γιο της σε αυτή την πόλη; Μα φυσικά και ναι. Ο κύβος έχει τους δικούς του κανόνες και τα δικά του θέλω. Σε αυτή θα επιτρέψει να τον λύσει.  Να τον ανοίξει, να δουν όλοι οι κάτοικοι του Boxhall τα κρυμμένα μυστικά του.




Νιώθει ένα χέρι να την σκουντάει και πετάγεται από τον ύπνο της
" κ. Έλντα ξυπνήστε ήρθε ο γιος σας να σας δει και σας έφερε και την πάστα φλώρα που σας αρέσει " της χαμογελάει η νοσοκόμα της ψυχιατρικής  κλινικής Gardenview. Δώστε μου να καθαρίσω το αίμα από τα δάχτυλα σας, πάλι τα πληγώσατε στον ύπνο σας"

Κυριακή 6 Ιουλίου 2025

The Box Files #1 Η Φιέστα στους Αλευρόμυλους (ή ο παράξενος κύριος Οράτιος Λανγκ)


 

Γράφει: Miss Offeryn Pibell


«Δεν είναι παράξενο που το συγκεκριμένο Μουσείο βρίσκεται σε αυτό το σημείο της πόλης;», ρώτησε κατεβάζοντας την πίπα του ο Οράτιος Λανγκ, με την φωνή του να βγαίνει πιο βραχνή απ’ ότι συνήθως. Ανακάτεψε λίγο τα υπολείμματα του καπνού και στην συνέχεια τα αναποδογύρισε στο μαντήλι του.

«Εγώ θα έλεγα πως είναι λογικό…», του απάντησε ο νεαρός άντρας που βρισκόταν μαζί του.

«Θα περίμενα να είναι τοποθετημένο σε άλλη περιοχή και όχι στην καρδιά του Trade Center», συνέχισε κατεβάζοντας τα μάτια του στο μεταλλικό εξάρτημα που χρησιμοποιούσε για να σκαλίζει την πίπα του.

«Όσοι επισκέπτονται την πόλη για δουλειές αναζητούν αστικό τουρισμό στα διαλείμματά τους…», του εξήγησε ο νεαρός άντρας και έβγαλε ένα πλαστικοποιημένο πάσο από το πορτοφόλι του. Το έδειξε στην υπάλληλο του γκισέ των εισιτηρίων και έπειτα ένευσε στον κύριο Οράτιο να τον ακολουθήσει.

Πέρασαν κάμποση ώρα στον χώρο του μουσείου, ιδιαίτερα στην αίθουσα με τις ελαιογραφίες. Και παρ’ όλη την ηρεμία και την νοσταλγική διάθεση που εξέπεμπαν οι δύο άντρες, όσοι τους είδαν, ήταν σίγουροι πως έψαχναν κάτι.

Τον περισσότερο χρόνο τελικά, τον ξόδεψαν μπροστά από έναν συγκεκριμένο πίνακα που απεικόνιζε μια γιορτή σε κάποια πλατεία.

«Ώστε αυτός είναι…», ψέλλισε ο κύριος Οράτιος.

«Ναι. Η διάσημη Φιέστα των Αλευρόμυλων…».

«Πού να βρίσκεται άραγε αυτή η περιοχή;», απόρησε.

«Κανείς δεν έχει καταλάβει ακόμα. Το σίγουρο είναι πως ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να βρισκόταν μακριά από εδώ που στεκόμαστε. Κοιτάξτε αυτό που φαίνεται θολά στο βάθος. Ψηλά στον ουρανό…», είπε ο νεαρότερος άντρας, που έδειχνε προβληματισμένος.

Ο κύριος Οράτιος Λανγκ σήκωσε την πίπα του και την ακούμπησε στα χείλη του αδειανή. Μόλις δέκα δευτερόλεπτα αργότερα άνοιξε ελάχιστα το στόμα του, ώστε να ακουστούν δυο λόγια από τις σκέψεις που κατέκλυσαν τον νου του.

“Μα δεν μπορεί…”, πρόλαβε να πει πριν βυθιστεί ξανά στην περισυλλογή του προβληματισμού του. 

Για λίγη ώρα δεν μιλούσε κανένας μέσα στην αίθουσα. 

Την σιωπή έσπασε και πάλι ο κύριος Λανγκ: 

“Εξηγήστε μου κάτι κύριε καθηγητά, παρακαλώ…”, απευθύνθηκε στον άντρα που ήταν μαζί του, “...γιατί οι γυναίκες είναι ντυμένες με αρτιότερα ρούχα από τους άντρες; και επίσης γιατί τα ζευγάρια που χορεύουν βρίσκονται στον ήλιο ενώ όλοι οι υπόλοιποι στην σκιά;”

“Ίσως αυτές είναι κάποιες λεπτομέρειες που θέλει να μας κάνει να προσέξουμε ο καλλιτέχνης”, απάντησε αινιγματικά.

“Μα βέβαια… Είναι χορός των εργατών…”, συνειδητοποίησε ο κύριος Λανγκ, “...Μια κυριακάτικη γιορτή. Πιθανότατα οι εργάτες αυτοί να ήταν των ίδιων αλευρόμυλων που έδωσαν το όνομα στον πίνακα”.

Ο καθηγητής μειδίασε.

“Είναι έτσι κύριε Χέιστινγκς;”, του ζήτησε μια επιβεβαίωση, αλλά εκείνος ανασήκωσε απλά τους ώμους.

Ο κύριος Οράτιος γέλασε και κατέβασε την πίπα του, απελευθερώνοντας και πάλι τα λόγια του, χρησιμοποιώντας την παράλληλα για να δείξει αυτό που ήθελε πάνω στον πίνακα.

“Να εδώ… επάνω από τα κεφάλια τους, είναι σίγουρα κάποιο αερόστατο, πολύχρωμο, που αιωρείται”, στράφηκε ξανά στον καθηγητή, λαμβάνοντας μόνο ένα χαμόγελο ως απάντηση. Οπότε συνέχισε: “...ή ένα μεγάλο μπαλόνι των παλιών καιρών”.

“Κοιτάξτε πιο προσεκτικά…”, τον παρότρυνε ο κύριος Χέιστινγκς.

“Α, ξέρω την υπόθεση. Γνωρίζω καλά τι σκέφτεστε, όμως δεν μπορεί να είναι ο…”, επέμεινε ο κύριος Λάνγκ ψιθυριστά, χωρίς να ολοκληρώσει την πρότασή του. 

Ο καθηγητής του χάρισε ένα συγκαταβατικό νεύμα. 

“Ο πίνακας αυτός επιβεβαιώνει την θεωρία μου, αγαπητέ μου Οράτιε. Διατρανώνει την τελευταία μου έρευνα, αυτήν που παρουσίασα στο συνέδριο”, είπε ο κύριος Χέιστινγκς και το πρόσωπό του φώτισε από ενθουσιασμό.

Ό κύριος Οράτιος τοποθέτησε ξανά την πίπα του στην τσέπη του και, όταν έβγαλε το χέρι του, κρατούσε ένα άλλο εξάρτημα. Θύμιζε δείκτες ρολογιού, αποκολλημένους από την βάση τους, σε θέση δύο παρά δέκα, με το δευτερολεπτοδείκτη να βρίσκεται νοητά καρφωμένος στο δώδεκα.

Έμοιαζε με ένα εργαλείο που θα χρησιμοποιούσαν οι καπνιστές για να καθαρίζουν και να συντηρούν την πίπα τους, προσπαθώντας να κάνουν την συνήθειά τους όσο το δυνατόν λιγότερο ενοχλητική για τους γύρω τους.

Κοίταξε βαθιά στα μάτια τον κύριο Χέιστινγκς, πριν επιστρέψει την προσοχή του στον πίνακα.

Πέρασε κάμποση ώρα. Συμβουλεύτηκε το ρολόι που είχε στην τσέπη του. Ήταν σχεδόν ώρα για το απογευματινό του τσάι. 

Κοίταξε γύρω του και η αίθουσα είχε αδειάσει ξαφνικά. Κάποιοι είχαν αποχωρήσει βιαστικά, κάποιοι άλλοι τρέχοντας, κάποιοι ούρλιαζαν στα διπλανά δωμάτια του μουσείου. 

Και σαν οι αλλαλαγμοί κόπασαν, ο κύριος Λανγκ σκούπισε καλά το εργαλείο με το μαντήλι του. 

Είχε ήδη φτάσει η αστυνομία.

Πλησίασε και έριξε μια τελευταία ματιά στην Φιέστα των Αλευρόμυλων. Σαν κάτι να μην του κολλούσε. Σαν να έψαχνε να διακρίνει κάτι ακόμα. Και έπειτα, κρατώντας καλά ριζωμένη την νοσταλγία στο βλέμμα του απόρησε, χαμηλόφωνα:


“Πότε έγινε έτσι το Boxhall; Πώς άλλαξαν τόσο οι Κυριακές;”


Κυριακή 29 Ιουνίου 2025

The Box Files : Λογοτεχνικό Event

Στην πρόσφατη κυβερνοεπίθεση στο Ιστορικό Αρχείο του Boxhall, διέρρευσαν κάποια απόρρητα αρχεία. Τα λεγόμενα The Box Files περιέχουν άγνωστες ιστορίες της πόλης — ιστορίες που έρχονται για πρώτη φορά στο φως.

Τι είναι τα The Box Files;

Σας καλωσορίζουμε στο πρώτο λογοτεχνικό event του Boxhall.
Οκτώ καλεσμένοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Κύβου και εμπνεύστηκαν τις δικές τους ιστορίες μέσα στον κόσμο της πόλης.
Οκτώ μοναδικές αφηγήσεις, γεμάτες boxhallική ατμόσφαιρα, προσθέτουν τις δικές τους πινελιές στους δρόμους και τη μυθολογία του Boxhall.

Από την ερχόμενη Κυριακή και για οκτώ εβδομάδες, θα έχουμε την τιμή να δημοσιεύσουμε αυτές τις ιστορίες — μία κάθε εβδομάδα.

8 Εξαιρετικοί Δημιουργοί.
8 Μοναδικές Ιστορίες.
8 Καλοκαιρινές Κυριακές.
Και μία πόλη: το Boxhall.

Αυτά είναι τα The Box Files.
Μείνετε συντονισμένοι.