Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Sunshine Rooms. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Sunshine Rooms. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 24 Αυγούστου 2025

The Box Files #8 - Στη θάλασσα ή στον ουρανό;

 




Γράφει: J.L.



-Καλώς το κορίτσι μου, είπε ο Ντέιβιντ μόλις άκουσε πίσω από τον καναπέ που καθόταν την εξώπορτα να ανοίγει.
- Γεια σου Ντέιβ, αποκρίθηκε η Άνν και η κούραση ήταν φανερή στον τόνο της φωνής της.
Προχώρησε ως το μεγάλο παράθυρο που έπιανε έναν ολόκληρο τοίχο στο καθιστικό. Δεν χορταινε να βλέπει τη θέα που είχε από τον 24ο όροφο από το Metropolitan σε όλο το νότιο κομμάτι του Boxhall μέχρι τη θάλασσα.Οι Ντέιβιντ και Άνν Σάιμον, είχαν εγκατασταθεί πριν δύο μήνες περίπου εδώ, ερχόμενοι από το Innercity κάπου 1000 χιλιόμετρα βόρεια, μετά τη συνταξιοδότηση του Ντέιβιντ από την ομοσπονδιακή υπηρεσία ασφαλείας με το βαθμό του ταξιάρχου.
Η Ανν έχοντας ακόμη μια πενταετία μέχρι τη σύνταξη, πήρε εύκολα μετάθεση για το πανεπιστημιακό νοσοκομείο ψυχικής υγείας του Boxhall ως νοσηλεύτρια, από ένα άσυλο ψυχικά ανιάτων που δούλευε όλα τα χρόνια. Η προοπτική της εγκατάστασης δίπλα στη θάλασσα, σε μια πόλη που πρόσφερε περισσότερα κι από τα πάντα, ήταν μια καλή επιλογή.
Σε δεύτερο γάμο και οι δύο, ήταν μαζί εδώ και 15 χρόνια. Τα παιδιά τους από τους προηγούμενους γάμους είχαν ήδη ενηλικιωθεί και τραβήξει το δρόμο τους.
Γυρνώντας προς τον Ντέιβιντ φάνηκε έντονα το πρόσωπό της σαν να είχε χάσει απότομα κάθε ίχνος σφριγηλοτητας και ζωντάνιας.
- Ανν ; Είσαι καλά; Ο Ντέιβιντ έδειξε ανήσυχος, όσο μπορούσε να φανεί στον ήρεμο και μόνιμα μειλίχιο χαρακτήρα του.
- Ντέιβ, έχω ταραχτεί απίστευτα σήμερα. Το κεφάλι μου είναι να σπάσει.
- Μα τί; Τί συνέβη; Εσύ έχεις συνηθίσει να αντιμετωπίζεις με ηρεμία πολλά δύσκολα περιστατικά τόσα χρόνια.
- Ντέιβ, θυμάσαι την πρώτη βραδιά που ήρθαμε στην πόλη πριν 2 μήνες και μείναμε σε εκείνο το μικρό ξενοδοχείο στο Palm beach ;
- Φυσικά, στο δωμάτιο 2 του Sunshine rooms με εκείνον τον ολίγον δουλοπρεπή ιδιοκτήτη τον Ντάνιελ Μπριγκς.
Η μνήμη του Ντέιβιντ και η ικανότητά του να συγκρατεί ονόματα και λεπτομέρειες - φαινομενικά αδιάφορες - ήταν παροιμιώδης από τα σχολικά του χρόνια. Κάτι που του χρησίμευσε στο έπακρο στην μετέπειτα καριέρα του.
- Και λοιπόν; Τί σχέση έχει το Sunshine rooms με την τρομερή ταραχή σου κορίτσι μου;
- Θυμάσαι που ακούσαμε κάποια βιολονίστρια που έπαιζε βιολί φαλτσάροντας συνεχώς; συνέχισε η Άνν που τώρα είχε καθίσει στο μπράτσο του καναπέ, προσπαθώντας να ηρεμήσει.
- Ναι καλή μου. Η κα Μαρία Γκουτμαν που έπαιζε το βαλς νο2 του Σοστακόβιτς. Μας έδωσε και δωρεάν εισιτήρια ο κύριος Μπριγκς όταν κάναμε παράπονα για φασαρία εκείνο το βράδυ, αλλά δεν πήγαμε γιατί είχες εφημερία εκείνο τη βραδιά της εκδήλωσης. Και λοιπόν;
- Αχ Ντέιβ, Αχ Ντέιβ ! του είπε χαμηλόφωνα η Άνν πιάνοντας με το ένα χέρι το μέτωπό της.
Το πρωί έφεραν την κα Γκουτμαν στην πτέρυγά μας με έντονη κρίση και παραληρηματική συμπεριφορά !
- Ανν, εσύ το έχεις πει ότι οι καλλιτέχνες είναι επιρρεπείς σε ψυχολογικές διαταραχές κάθε είδους. Κρίμα πάντως η καημένη η κοπέλα.
- Δεν είναι κοπέλα Ντέιβ. 62 έγραφε ο φάκελός της. Και το θέμα δεν είναι έτσι απλό. Όταν την έφεραν φώναζε επανειλημμένα: "Στη θάλασσα ή στον ουρανό; Στη θάλασσα ή στον ουρανό;" με τις κόρες των ματιών της φανερά διεσταλμένες. Της έκαναν τις προβλεπόμενες ηρεμιστικές ενέσεις και όταν μπήκα να την τακτοποιήσω στο δωμάτιο είχε πια ησυχάσει και μου ζήτησε να την ακούσω.
- Δεν είναι πρωτόγνωρο κάτι τέτοιο γλυκιά μου. Πόσοι και πόσοι δεν σου έχουν πει ένα σωρό ιστορίες μεταξύ αλήθειας και φαντασίας άλλωστε.
- Ντέιβ η κυρία Γκουτμαν δεν ξέρω αν μίλησε για κάτι φανταστικό ή όντως είναι αλήθεια. Μου είπε ότι ένα βράδυ που έκανε πρόβα το συγκεκριμένο κομμάτι στο σπίτι της κάπου εδώ στο Metropolitan άκουσε στο κεφάλι της φωνές. Όχι έντονες αλλά ξεκάθαρα: "στη θάλασσα ή στον ουρανό;" Σε επόμενη πρόβα στα παρασκήνια του Μεγάρου Box οι φωνές ήταν πιο δυνατές. Και όταν σκέφτηκε να παίξει δοκιμαστικά στην προκυμαία στο palm beach η ένταση ήταν αφόρητη. Όσο πιο κοντά στη θάλασσα, τόσο μεγαλύτερη η ένταση. Έκλεισε δωμάτιο εκείνο το βράδυ στο Sunshine rooms να κάνει πρόβα απρόσκοπτα και να συγκεντρωθεί. Τότε ήταν που διέκρινε μέσα στις πολλές φωνές, τη φωνή της καλύτερης φίλης της και συμμαθήτριάς της στο μουσικό πανεπιστήμιο Νταϊάν Μπιτ, μέλος της ορχήστρας του κρουαζιερόπλοιου Sea Monster που χάθηκε κάτω από άγνωστες συνθήκες. Το βαλς νο2 του Σοστακόβιτς ήταν το αγαπημένο κομμάτι της Νταϊάν.






- Αηδίες ! Μπούρδες ! Κλασική περίπτωση σχιζοφρένειας ! Φώναξε με πρωτοφανή ένταση ο Ντέιβιντ την ώρα που πεταγόταν σαν ελατήριο από τον καναπέ.
- Μα Ντέιβ, μην καταδικάζεις έτσι αμέσως μια γλυκύτατη κυρία, μια ασθενή στο τέλος τέλος. Εμένα πάντως αυτή η εμμονή της με τις φωνές και με το χαμένο κρουαζιερόπλοιο νομίζω ότι μπορεί να μην είναι και εντελώς τυχαίο.
- Όχι, όχι, όχι ! Ανν σε παρακαλώ. Ο φάκελος της εξαφάνισης του πλοίου έχει και επισήμως κλείσει από κάθε άποψη.
Η Ανν που είχε ανακτήσει κατά πολύ την αυτοκυριαρχία της έβλεπε ένα Ντέιβιντ να βηματίζει ασύγχρονα και σπασμωδικά από τη μια άκρη του δωματίου στην άλλη επαναλαμβάνοντας "η υπόθεση έχει κλείσει", "όχι, όχι", "η γυναίκα είναι σχιζοφρενής ολότελα" χτυπώντας τα χέρια του στους μηρούς του.
Ήταν ήδη απίστευτα κουρασμένη και σωματικά και ψυχικά για να δώσει συνέχεια σε αυτή την τόσο παράξενη μέρα. Προτίμησε να κάνει ένα ζεστό ντουζ και να αποσυρθεί στο υπνοδωμάτιο από τις 8. Θα κοιμόταν να συνέλθει. Και θα άφηνε και τον Ντέιβ να συνέλθει από την πραγματικά περίεργη έξαψη που του συνέβη απόψε.

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2025

Μικρές Σιωπες

 



Ο Ίθαν Μάλορι μπήκε στο σπίτι και το χωλ φωτιζε από τα χρώματα της τηλεόρασης που έπαιζε στο σαλόνι. Σίγουρα θα είχε πάρει την Ναντίν ο ύπνος στον καναπέ πάλι. Άρχισε να βγάζει τις μπότες και τα ρούχα του διασωστη όσο πιο αθόρυβα γινόταν, μέχρι που φάνηκε μια μεγάλη σκιά μπροστά του.

-Έγινε μεγάλη καταστροφή ε; ρώτησε η Ναντίν τριβωντας τα μάτια της από τον ύπνο.

Ο Ιθαν απλώς έγνεψε καταφατικά με το κεφάλι του.

-Να σου βάλω να φας;

-Είχαμε ένα θύμα… είδα το χέρι του ανάμεσα στα συντρίμμια… Το όνομά του ήταν Ρέι Κάλαχαν.

Η Ναντίν χωρίς να πει κουβέντα, πήγε στην κουζίνα, άναψε το φως και άρχισε να του βάζει φαγητό από την κατσαρόλα. Ο Ίθαν ακολούθησε και κάθισε σε μια καρέκλα. Η γάτα τους ήρθε και του τρίφτηκε στα πόδια. Έβαλε μια μεγάλη μπουκιά στο στόμα του και η Ναντίν ακούμπησε στην πόρτα με τον ώμο της και τον κοιτούσε να τρώει.

-Το ξέρατε ότι θα χτυπήσει ανεμοστρόβιλος έτσι δεν είναι; Είπε εκνευρισμένος ο Ίθαν και άφησε με δύναμη το πιρούνι του στο πιάτο.  Η γάτα τρόμαξε και έφυγε. Η Ναντίν γύρισε τα μάτια φανερά ενοχλημένη και πήγε να ξαπλώσει στον καναπέ. Ο Ίθαν μπήκε μπροστά από την τηλεόραση.





-Εκεί στο BoxDynamica το ξέρατε εβδομάδες νωρίτερα, ξέρατε ακριβώς πότε θα δημιουργηθεί ο ανεμοστρόβιλος και ξέρατε ακριβώς την πορεία του!

-Ίθαν, δεν έχω όρεξη για θεωρίες συνωμοσίας…

-Καταλαβαίνεις την ευθύνη που έχεις;

-Δεν έχω καμιά ευθύνη.

-Τότε τι κάνεις στο BoxDynamica;

-Σου έχω πει πολλές φορές ότι είναι απόρρητα αυτά που δουλεύουμε…

-Μιλάμε για τεράστια καταστροφή Ναντίν! Έχουμε και ένα θύμα!

-Πρέπει να κοιμηθώ. Δουλεύω αύριο το πρωί. Θα κοιμηθώ εδώ στον καναπέ.

-Όπως θέλεις. Απάντησε ο Ιθαν και πήγε στην κρεβατοκάμαρα. Έπεσε με όλο το βάρος του στο κρεβάτι και κοίταξε το ταβάνι. Η γάτα ανέβηκε στο στήθος του και άρχισε να γουργουρίζει. Με το δάχτυλο του χάιδεψε ανάμεσα στα μάτια της και εκείνη τα έκλεισε αργά σαν να το απολαμβάνει.

Του ήρθαν στο μυαλό οι εικόνες καταστροφής, το χέρι του Ρέι Κάλαχαν ανάμεσα στα χαλάσματα και ανατρίχιασε. Αν είναι αλήθεια οι φήμες ότι τα στατιστικά μοντέλα της BoxDynamica μπορούν να προβλέψουν με ακρίβεια τις φυσικές καταστροφές, είναι κάτι που πρέπει να εκμεταλλευτεί ολόκληρη η πόλη του Boxhall. Ένιωσε την κούραση να του βαραίνει το σώμα και τα μάτια του.

Την επόμενη μέρα ξύπνησε σχεδόν μεσημέρι. Ήταν τόσο κουρασμένος που δεν είχε κουνήσει ούτε μισό εκατοστό όλη την νύχτα. Σηκώθηκε αργά και πήγε στην κουζίνα, η γάτα που ήθελε φαγητό τον ακολούθησε νιαουρίζοντας. Έπιασε την γατοτροφή και έριξε λίγο στο πιατάκι της. Καθώς σηκωνόταν πρόσεξε ένα σημείωμα πάνω στο τραπέζι. Το έπιασε στα χέρια του.

«Μέχρι το μεσημέρι θέλω να έχεις φύγει, Ν.»

Πάγωσε. Έμεινε απλώς να το κοιτάζει. Η γάτα τρίφτηκε στο πόδι του για να τον ευχαριστήσει. Σήκωσε το τηλέφωνο.

-Sunshine Rooms; Θα ήθελα να κλείσω ένα δωμάτιο.


Πέμπτη 15 Μαΐου 2025

Το Δωμάτιο 5


Κοίταξε το ρολόι απέναντι από την ρεσεψιόν, ήταν 10 το βράδυ. Από στιγμή σε στιγμή θα ερχόταν και η άφιξη που περίμενε. Ο Ντάνιελ Μπρίγκς ήταν ο ιδιοκτήτης και ο μοναδικός υπάλληλος σε αυτό το μικρό ήσυχο πανδοχείο στο παραλιακό μέτωπο του Palm Beach. To Sunshine Rooms ήταν μια οικογενειακή επιχείρηση, πέρασε από τον παππού του στον πατέρα του και τώρα που πέθαναν οι γονείς του, πέρασε σε εκείνον. Άλλωστε και η πελατεία του αντικατόπτριζε αυτή τη ζεστασιά: Το προτιμούσαν οικογένειες που αναζητούσαν μια ανάσα ηρεμίας κοντά στο κύμα της θάλασσας.
Το καμπανάκι της πόρτας χτύπησε και μέσα μπήκε ένας άνδρας. Ύψος 1.75, γύρω στα 40, καστανά μαλλιά, καστανά μάτια, μπλε τζιν και μαύρο μπλουζάκι.
-Καλησπέρα, ονομάζομαι Τζειμς Μάρτιν, σας πήρα νωρίτερα για ένα δωμάτιο…  είπε ο άνδρας σκουπίζοντας το μέτωπο του.
-Ναι ναι, φυσικά, το δωμάτιο σας είναι έτοιμο! Απάντησε ο Ντάνιελ. Η οικογένεια;
-Μόνος μου είμαι.
Ο Ντάνιελ σήκωσε το φρύδι. Σπάνια έρχονται πελάτες μόνοι στο Sunshine Rooms.
-Θα σας οδηγήσω στο δωμάτιο σας… η βαλίτσα σας;
-Δεν έχω. Απάντησε κοφτά ο Τζειμς.
O Ντάνιελ χωρίς να πει τίποτα τον οδήγησε στον πάνω όροφο που βρισκόταν το δωμάτιο του.
-Να έχετε μια υπέροχη διαμονή στο Sunshine Rooms! Είπε χαμογελαστά και αφού έκλεισε την πόρτα πίσω του, κατέβηκε στην ρεσεψιόν.


Κάθισε αναπαυτικά στο γραφείο του και έβαλε τα πόδια πάνω στο γραφείο. Άλλη μια ήσυχη νύχτα ήταν μπροστά του και θα την περνούσε όπως τόσες άλλες νύχτες: Βλέποντας την αγαπημένη του σειρά «Παιχνίδια του Νόμου» και τρώγοντας πατατάκια. Άρπαξε ένα σακουλάκι από το συρτάρι του και άνοιξε την τηλεόραση. Μα αντί για την σειρά, είχε έκτακτο δελτίο: Έγινε απόπειρα δολοφονίας του χρηματιστή Άλαν Τρεντ και η αστυνομία έχει στήσει ανθρωποκυνηγητό. Το τηλέφωνο άρχισε να χτυπάει. Χωρίς να πάρει τα μάτια του από την τηλεόραση, απάντησε μηχανικά.
-Ναι… Μάλιστα κύριε Μάρτιν, θα σας φέρω έξτρα πετσέτα…
Έκλεισε το ακουστικό και έβαλε ένα πατατάκι στο στόμα του. Σύμφωνα με τις ειδήσεις, ο δολοφόνος ήταν μετρίου αναστήματος. Έπιασε μια πετσέτα και ανέβηκε στον πάνω όροφο. Στάθηκε έξω από την πόρτα για να χτυπήσει, όταν άκουσε τον πελάτη του να μιλάει στο τηλέφωνο.
-Σου λέω παραλίγο να μας πιάσουν!
Ο Ντάνιελ πάγωσε για λίγα δευτερόλεπτα. Χτύπησε αμήχανα την πόρτα.
-Περίμενε… Παρακαλώ περάστε! Αφήστε εκεί την πετσέτα!
Ο Ντάνιελ δεν είπε κουβέντα. Άφησε απλά την πετσέτα και βγήκε έξω. Κλείνοντας την πόρτα πίσω του έκανε πως φεύγει αλλά στάθηκε στην πόρτα να κρυφακούσει.
-Την επόμενη φορά θα το έχουμε στήσει καλύτερα… ακούστηκε η φωνή του Τζειμς Μάρτιν. Θα έρθει από εδώ. Σε αφήνω να κάνω ένα μπάνιο.
Ο Ντάνιελ έφυγε όσο πιο αθόρυβα και κάθισε πάλι στο γραφείο του. Κοίταξε την τηλεόραση που ακόμα έλεγε για την απόπειρα δολοφονίας. Πήρε ένα πατατάκι και το έβαλε στο στόμα του. Θα μπορούσε; Την σκέψη του διέκοψε το καμπανάκι της πόρτας και ο Ντάνιελ πετάχτηκε όρθιος ξαφνιασμένος. Μια γυναίκα με ένα μαντίλι στα μαλλιά και μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου μπήκε μέσα.
-Καλησπέρα σας, ήρθα να δω τον κύριο Τζειμς Μάρτιν.
-Μισό λεπτό να τον καλέσω…
Όσο περίμενε στο ακουστικό, παρατηρούσε την γυναίκα. Εκείνη γύρισε το κεφάλι της να δει τις ειδήσεις στην τηλεόραση.
-Σας περιμένει, είναι στο δωμάτιο 5…
-Σας ευχαριστώ… απάντησε η γυναίκα και έφυγε κατευθείαν στο δωμάτιο του Τζειμς Μάρτιν.
Ο Ντάνιελ σωριάστηκε στην καρέκλα του. Ο ιδρώτας κυλούσε στο μέτωπο του. Όλα έδεναν. Η απόπειρα, το μέτριο ανάστημα, η κράτηση της τελευταίας στιγμής, η απουσία βαλίτσας, η συζήτηση στο τηλέφωνο, η ύποπτη επίσκεψη. Πήρε άλλο ένα πατατάκι και το μάσησε αργά. Έπρεπε να αποφασίσει αν θα ενημερώσει τις αρχές. Η τηλεόραση έλεγε ότι ίσως το χτύπημα να συνδέεται με την μαφία. Αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που ήθελε να ακούσει. Από την μία, εάν δεν ενημέρωνε τις αρχές, θα ένιωθε τύψεις που είχε πληροφορίες και δεν τις έδωσε. Από την άλλη, εάν μιλούσε, πιθανόν το επόμενο θύμα της μαφίας να ήταν αυτός. Κάπως έτσι το Sunshine Rooms που περνούσε από γενιά σε γενιά, θα τελείωνε κάπου εδώ. Ήδη φανταζόταν το μικρό πανδοχείο περικυκλωμένο από σημάνσεις της αστυνομίας. Η ήσυχη βραδιά του είχε καταστραφεί. Το μόνο που ήθελε απόψε, ήταν να φάει πατατάκια βλέποντας «Τα παιχνίδια του Νόμου». Σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου. Θα ειδοποιούσε την αστυνομία.
Το πρόγραμμα είχε περάσει στην κανονική του ροή, αλλά ο Ντάνιελ δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί στη σειρά του. Έκοβε βόλτες πάνω-κάτω στην ρεσεψιόν. Ακούστηκε το καμπανάκι στην πόρτα και δυο αστυνομικοί μπήκαν μέσα.
-Στο δωμάτιο 5 είναι… είπε ψιθυριστά ο Ντάνιελ. Οι αστυνομικοί ανέβηκαν στον πάνω όροφο και ο Ντάνιελ κάθισε στην καρέκλα του. Ο θόρυβος από την πόρτα που έσπασαν, ακούστηκε σε όλο το Sunshine Rooms. Πήρε κάμποσα πατατάκια και τα έβαλε στο στόμα του. Το χέρι του έτρεμε. Ο ήχος από τους δείκτες του ρολογιού του έπαιρναν τα αυτιά. Αναμονή. Ατελείωτη. Άλλο ένα πατατάκι.
Οι αστυνομικοί φάνηκαν και ο Ντάνιελ έτρεξε προς το μέρος τους.
-Λοιπόν;
-Τίποτα, απλώς ένα παράνομο ζευγαράκι… είπε ο ένας από τους δύο.
-Εννοείτε…
-Αυτή είναι παντρεμένη και παρ ‘ολίγον να τους πιάσει ο άντρας της…
Ο Ντάνιελ κοκκάλωσε. Όχι μόνο έσπασε τζάμπα η πόρτα, αλλά ακόμα χειρότερα θα έπρεπε να δώσει εξηγήσεις στους πελάτες του. Προς υπεράσπιση του, συνήθως τα παράνομα ζευγάρια πάνε στο New Town.
-Πρέπει να κόψω το πολύ «Παιχνίδια του Νόμου» μονολόγησε και έκλεισε την τηλεόραση.