Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρέι Κάλαχαν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρέι Κάλαχαν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 21 Αυγούστου 2025

Τα Ηλιοτρόπια


H Μάρθα Κάλαχαν κοίταξε από το παράθυρο και ήπιε λίγο από τον καφέ της. Οι δρόμοι ήταν λουσμένοι με ήλιο αλλά το βλέμμα της ήταν κενό. Εδώ και μήνες  επικρατούσε ησυχία στο σπίτι. Με τον σύζυγο της, τον Τζορτζ, λέγανε πια λίγες κουβέντες: Αν φάγανε, αν χρειάζεται κάτι το σπίτι, και έπειτα σιωπή. Ακόμα και το τηλέφωνο είχε σιγήσει. Δεν τους καλούσε πια κανείς για να πάνε σε σουαρέ, ούτε σε κάποια φιλανθρωπική εκδήλωση. Δεν έβγαιναν πια κάθε Σάββατο για φαγητό στο Μωβ Κοχύλι, ούτε πήγαιναν πια στις συναντήσεις της Λέσχης Ανάγνωσης στο καφέ Χρυσάνθεμο. Η Μάρθα αποφάσισε να παραιτηθεί από καθηγήτρια φιλολογίας στο σχολείο που δίδασκε, ο Τζορτζ από την άλλη – και αυτός φιλόλογος – αποφάσισε να συνεχίσει να διδάσκει. Σε έναν χρόνο θα έπαιρνε σύνταξη, αλλά το κυριότερο είναι ότι θα μπορούσε έστω και για λίγο να ξεχαστεί. Αλλά η Μάρθα όχι, δεν ήθελε να ξεχάσει ποτέ. 
-Είσαι έτοιμη να φύγουμε; Ρώτησε ο Τζορτζ. Η Μάρθα έγνεψε καταφατικά και πήρε ένα μπουκέτο ηλιοτρόπια που είχε αγοράσει από το ανθοπωλείο “Les Fleurs Du Cube” στο New Town νωρίτερα. 
Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να κλείσει το ραδιόφωνο. Δεν ήθελε να ακούγεται τίποτα στα αυτιά της. Ακόμα και η φασαρία στους δρόμους του Boxhall έμοιαζε να μην μπορεί να διαπεράσει το μονότονο βουητό του αυτοκινήτου. Ακόμα και το φοβερό μποτιλιάρισμα δεν φαινόταν να ενοχλούσε τον Τζορτζ, πατούσε ατάραχα πότε γκάζι και πότε φρένο ενώ η Μάρθα κοιτούσε με το ίδιο κενό βλέμμα από το παράθυρο. Μόλις φτάσανε στο προορισμό τους, πήρε τα ηλιοτρόπια στην αγκαλιά της.
-Σε πειράζει να περιμένεις εδώ; Ρώτησε η Μάρθα.
-Δεν πειράζει αγάπη μου, πήγαινε. 
Η Μάρθα κατέβηκε και στάθηκε για λίγο στην τεράστια πύλη του νεκροταφείου στο Plain Fields. Τα θεόρατα λευκά μάρμαρα αντανακλούσαν το καλοκαιρινό φως ενώ στην κορυφή, τα αγάλματα από δύο αγγέλους που κρατάνε μαζί έναν μεγάλο Κύβο, κοιτούσαν κάτω κατευθείαν την Μάρθα. Άνοιξε την βαριά σιδερένια πόρτα και μπήκε μέσα. 

Τα ψηλά δέντρα έδιναν δροσιά σε μια τόσο ζεστή μέρα και όμως ήταν μόνη σε ολόκληρο το νεκροταφείο. Κοντοστάθηκε σε μια μαρμάρινη πλάκα και έβαλε τα κλάματα.
-Έφερα τα αγαπημένα σου λουλούδια… Δεν σε ξέχασα… δεν μπορώ να ξεχάσω…κάθε μέρα που σου έλεγα πόσο ντρέπομαι για σένα… και τώρα λείπεις… μου λείπεις… τώρα μονάχα σιωπή… σιωπή και ντροπή… ντροπή  και ενοχές… Δεν ήσουν ποτέ δειλός… εγώ ήμουν… Συγχωρέσε με…
Έβαλε τα ηλιοτρόπια στον τάφο. Έβγαλε από την τσάντα της ένα όπλο. To έβαλε στο κεφάλι της. 
Το αίμα πετάχτηκε στην επιγραφή του τάφου: Ρέι Κάλαχαν.

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2025

Μικρές Σιωπες

 



Ο Ίθαν Μάλορι μπήκε στο σπίτι και το χωλ φωτιζε από τα χρώματα της τηλεόρασης που έπαιζε στο σαλόνι. Σίγουρα θα είχε πάρει την Ναντίν ο ύπνος στον καναπέ πάλι. Άρχισε να βγάζει τις μπότες και τα ρούχα του διασωστη όσο πιο αθόρυβα γινόταν, μέχρι που φάνηκε μια μεγάλη σκιά μπροστά του.

-Έγινε μεγάλη καταστροφή ε; ρώτησε η Ναντίν τριβωντας τα μάτια της από τον ύπνο.

Ο Ιθαν απλώς έγνεψε καταφατικά με το κεφάλι του.

-Να σου βάλω να φας;

-Είχαμε ένα θύμα… είδα το χέρι του ανάμεσα στα συντρίμμια… Το όνομά του ήταν Ρέι Κάλαχαν.

Η Ναντίν χωρίς να πει κουβέντα, πήγε στην κουζίνα, άναψε το φως και άρχισε να του βάζει φαγητό από την κατσαρόλα. Ο Ίθαν ακολούθησε και κάθισε σε μια καρέκλα. Η γάτα τους ήρθε και του τρίφτηκε στα πόδια. Έβαλε μια μεγάλη μπουκιά στο στόμα του και η Ναντίν ακούμπησε στην πόρτα με τον ώμο της και τον κοιτούσε να τρώει.

-Το ξέρατε ότι θα χτυπήσει ανεμοστρόβιλος έτσι δεν είναι; Είπε εκνευρισμένος ο Ίθαν και άφησε με δύναμη το πιρούνι του στο πιάτο.  Η γάτα τρόμαξε και έφυγε. Η Ναντίν γύρισε τα μάτια φανερά ενοχλημένη και πήγε να ξαπλώσει στον καναπέ. Ο Ίθαν μπήκε μπροστά από την τηλεόραση.





-Εκεί στο BoxDynamica το ξέρατε εβδομάδες νωρίτερα, ξέρατε ακριβώς πότε θα δημιουργηθεί ο ανεμοστρόβιλος και ξέρατε ακριβώς την πορεία του!

-Ίθαν, δεν έχω όρεξη για θεωρίες συνωμοσίας…

-Καταλαβαίνεις την ευθύνη που έχεις;

-Δεν έχω καμιά ευθύνη.

-Τότε τι κάνεις στο BoxDynamica;

-Σου έχω πει πολλές φορές ότι είναι απόρρητα αυτά που δουλεύουμε…

-Μιλάμε για τεράστια καταστροφή Ναντίν! Έχουμε και ένα θύμα!

-Πρέπει να κοιμηθώ. Δουλεύω αύριο το πρωί. Θα κοιμηθώ εδώ στον καναπέ.

-Όπως θέλεις. Απάντησε ο Ιθαν και πήγε στην κρεβατοκάμαρα. Έπεσε με όλο το βάρος του στο κρεβάτι και κοίταξε το ταβάνι. Η γάτα ανέβηκε στο στήθος του και άρχισε να γουργουρίζει. Με το δάχτυλο του χάιδεψε ανάμεσα στα μάτια της και εκείνη τα έκλεισε αργά σαν να το απολαμβάνει.

Του ήρθαν στο μυαλό οι εικόνες καταστροφής, το χέρι του Ρέι Κάλαχαν ανάμεσα στα χαλάσματα και ανατρίχιασε. Αν είναι αλήθεια οι φήμες ότι τα στατιστικά μοντέλα της BoxDynamica μπορούν να προβλέψουν με ακρίβεια τις φυσικές καταστροφές, είναι κάτι που πρέπει να εκμεταλλευτεί ολόκληρη η πόλη του Boxhall. Ένιωσε την κούραση να του βαραίνει το σώμα και τα μάτια του.

Την επόμενη μέρα ξύπνησε σχεδόν μεσημέρι. Ήταν τόσο κουρασμένος που δεν είχε κουνήσει ούτε μισό εκατοστό όλη την νύχτα. Σηκώθηκε αργά και πήγε στην κουζίνα, η γάτα που ήθελε φαγητό τον ακολούθησε νιαουρίζοντας. Έπιασε την γατοτροφή και έριξε λίγο στο πιατάκι της. Καθώς σηκωνόταν πρόσεξε ένα σημείωμα πάνω στο τραπέζι. Το έπιασε στα χέρια του.

«Μέχρι το μεσημέρι θέλω να έχεις φύγει, Ν.»

Πάγωσε. Έμεινε απλώς να το κοιτάζει. Η γάτα τρίφτηκε στο πόδι του για να τον ευχαριστήσει. Σήκωσε το τηλέφωνο.

-Sunshine Rooms; Θα ήθελα να κλείσω ένα δωμάτιο.


Πέμπτη 5 Ιουνίου 2025

Έκτακτη Ανάγκη

Οι σειρήνες ηχούσαν σε ολόκληρο το Plain Fields και ο Ρέι Κάλαχαν μπήκε βιαστικά στο καταφύγιο της φάρμας του. Κάθισε σε κάτι ξύλινα κουτιά και άνοιξε το ραδιοφωνάκι με μπαταρίες που είχε εκεί. «Οι πολίτες να πάνε στα καταφύγια….» έλεγε ο εκφωνητής και αφού κοίταξε αν έχει ασφαλίσει καλά η πόρτα, κάθισε σε ένα μεγάλο ξύλινο κιβώτιο. Άρχισε να κουνάει νευρικά το πόδι του. Θα έπρεπε να έχει συνηθίσει. Οι ανεμοστρόβιλοι δεν ήταν άγνωστοι στην περιοχή Plain Fields: Οι επίπεδες αγροτικές περιοχές, τα κρύα ρεύματα του αέρα από τα βουνά Snowcall και οι θερμές υγρές αέριες μάζες από τον ωκεανό του River Bay, ήταν ο τέλειος τόπος για να δημιουργηθούν. Ειδικά τώρα τον Μάιο και Ιούνιο. Όσοι ζούσαν στην περιοχή, είχαν πλέον συνηθίσει στις προειδοποιήσεις και στις σειρήνες, αφού συνήθως δεν ήταν κάτι σοβαρό. Εκείνος όμως ανησυχούσε για την φάρμα του. Παρά τα 30 χρόνια του, είχε φτιάξει κάθε γωνιά με τα ίδια του τα χέρια. Τι θα γινόταν αν ο ανεμοστρόβιλος χτυπούσε το στάβλο με τα ζώα του; Τι θα γινόταν με τα σπαρτά του; Και ακόμα χειρότερα, τι θα γινόταν αν έπαιρνε τον  ίδιο; 
Έξω μπορούσε να ακούσει τον αέρα να σφυρίζει και οι μεγάλες στάλες βροχής να χτυπάνε την πόρτα. Όταν ήχησαν οι προειδοποιήσεις για πρώτη φορά, βρισκόταν στο μπαρ «Το χρυσό στάχυ» με κάποιους φίλους που είχαν συνηθίσει το καιρικό φαινόμενο. «Που πας; Μην είσαι δειλός ρε, δεν θα πεθάνεις» του έλεγαν. Όμως έφυγε χωρίς να απαντήσει. 
«Είναι επιβεβαιωμένο, έχουμε ανεμοστρόβιλο στο Plain Fields κατηγορίας 3 με πάνω από 230 χιλιόμετρα την ώρα» ακούστηκε από το ραδιοφωνάκι.
Όταν ήταν στο σχολείο, το ίδιο πράγμα του έλεγαν και οι νταήδες όταν τον χτυπούσαν: ότι είναι δειλός για να παλέψει μαζί τους. Κι’ έτσι το καχεκτικό λεπτό σώμα του ήταν συχνά γεμάτο με σημάδια που, πριν ακόμα φύγουν, άλλα έπαιρναν την θέση τους. Μισούσε να πηγαίνει στο σχολείο οπότε οι βαθμοί του ήταν πάντα κάτω από την βάση. Ήταν ντροπή για τους γονείς του, δυο ευυπόληπτοι καθηγητές στην μεσοαστική κοινωνία του Metropolitan, να έχουν γιο έναν τόσο κακό μαθητή. Όταν αποφάσισε να φύγει από το Metropolitan και να φτιάξει την δική του φάρμα, οι γονείς του είπαν πως θέλει να ξεφύγει από τα προβλήματα της πόλης, πως είναι δειλός.
Ο θόρυβος έξω ήταν εκκωφαντικός , η γη κάτω από τα πόδια του έτρεμε, η πόρτα χτυπούσε με μανία. Με το σώμα του κράτησε αντίσταση στην πόρτα. Μπορούσε να ακούσει αντικείμενα να χτυπάνε στο καταφύγιο του. Ένιωσε ένα βύθισμα στην κοιλιά, σαν να πέφτει από roller coaster. Η ανάσα του έγινε βαριά. Η καρδιά του χτυπούσε μανιασμένα. Αυτό ήταν. Εδώ είναι το τέλος του. Όχι, δεν θα πεθάνει έτσι. Δεν θα πεθάνει δειλός. Ανοίγει την πόρτα. Βγαίνει έξω. Και ξαφνικά απόλυτη σιωπή. Ο άνεμος σταμάτησε. Κοίταξε ψηλά. Ένα παράθυρο στον γαλάζιο ουρανό και γύρω του ένα τείχος από την καταιγίδα. Ήταν στο μάτι του κυκλώνα. Γαλήνη. «Δεν είμαι δειλός» σκέφτηκε. Ο Ρέι τινάχτηκε στον αέρα.