Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καφέ Χρυσάνθεμο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καφέ Χρυσάνθεμο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026

Η μεσημεριανή μπύρα


Ο Ραφαέλ Κρεστ έβαλε τα μαύρα γυαλιά του για να μην τον τυφλώνει ο ήλιος. Για όλους ήταν μεσημέρι μα εκείνος μόλις είχε ξυπνήσει και χρειαζόταν επειγόντως καφέ γιατί έπινε την προηγούμενη νύχτα μέχρι τα ξημερώματα. Μπήκε στο Καφέ Χρυσάνθεμο και κάθισε στο μπαρ.
-Να σας φέρω κάτι; Τον ρώτησε η κοπέλα που δούλευε.
-Ναι, έναν καφέ. Σκέτο. Απάντησε ο Ραφαέλ με βραχνή φωνή. Και ένα σάντουιτς! Πρόσθεσε καθώς η κοπέλα του γύριζε την πλάτη. Το στομάχι του ήταν χάλια, είχε πιει τόσο πολύ αλκοόλ που ανακατευόταν και είχε καούρα. Ούτε τα γυαλιά του έβγαλε, το φως έκανε χειρότερο τον πονοκέφαλο του. Ακόμα και ο μικρός ήχος από το φλιτζάνι καφέ που άφησε η κοπέλα μπροστά του, έμοιαζε σαν να βαράνε ντραμς στο κεφάλι του. 
Η πόρτα άνοιξε και μπήκαν 3 εργάτες. Κάθισαν στο μπαρ λίγο πιο πέρα. Μιλούσαν μεταξύ τους δυνατά και έκαναν αστειάκια. 
-Αυτό μου έλλειπε τώρα… μονολόγησε ο Ραφαέλ πιάνοντας το κεφάλι του. 
-3 μπύρες παρακαλώ! Φώναξε ο ένας από τους τρεις στην κοπέλα. 
Και μόνο στο άκουσμα της μπύρας, ήρθε αναγούλα στον Ραφαέλ. Έφαγε μια μπουκιά από το σάντουιτς. Οι εργάτες συνέχιζαν να μιλάνε δυνατά και να τσουγκρίζουν τα μπουκάλια με την μπύρα. Και με κάθε ήχο το κεφάλι του ήταν έτοιμο να σπάσει. Είχε αρχίσει να εκνευρίζεται. Πήγε να τους κάνει παρατήρηση. 
-…φύγουμε από το εργοτάξιο Apex... είπε ένας από τους εργάτες. Ο Ραφαέλ πάγωσε. 
-Συγνώμη, δουλεύετε στο εργοτάξιο του Άλαν Τρέντ; Ρώτησε ο Ραφαέλ διακόπτοντας την συζήτηση τους.
-Ναι ναι! Απάντησε ο πιο ψηλός από τους 3. 
-Κέρασε τα παιδιά από μένα άλλη μια γύρα μπύρες! Φώναξε ο Ραφαέλ στην κοπέλα. 
-Σας ευχαριστούμε ρε φίλε! Είπαν και οι εργάτες με ένα στόμα. 
-Το αξίζετε μετά από τόση κούραση! Άσε που μαθαίνω ότι περνάτε δύσκολα…
-Άστο, δεν φαντάζεσαι ρε, και δεν ακούγονται και όλα!
-Μα ποιος να θέλει να σταματήσει την κατασκευή του Apex; 
-Όχι απλώς να σταματήσει την κατασκευή. Πάμε στο εργοτάξιο και δεν ξέρουμε αν θα την βγάλουμε καθαρή σου λέω, ούτε εμείς, ούτε ο κύριος Τρέντ. 
Τα μάτια του Ραφαέλ άστραψαν. 
-Μα ποιος μπορεί να θέλει να κάνει κάτι τέτοιο; Ρώτησε κατεβάζοντας το φλιτζάνι του καφέ του. 
Ο ψηλός τον πλησίασε συνωμοτικά. 
-Μεταξύ μας, λένε ότι από πίσω κρύβεται ο πρώην δήμαρχος, ο Χέκτορ Θόρν…
-Τι συμφέρον μπορεί να έχει; 
-Δεν ξέρω, αλλά εγώ νομίζω πως είναι μαλακίες. Είναι τόσο περίεργα αυτά που συμβαίνουν που πιστεύω ότι από πίσω κρύβεται η…
-Αδελφέ, ώρα να φύγουμε! Τον διέκοψε ένας άλλος εργάτης κοιτώντας το ρολόι πάνω από το μπαρ. 
-Ναι ναι… σε ευχαριστούμε φίλε για τις μπύρες! Είπε ο ψηλός και ήπιε την τελευταία γουλιά. Το όνομα σου;
-Δεν κάνει τίποτα, στο καλό να πάτε… είπε ο Ραφαέλ αποφεύγοντας την ερώτηση. 
Καθώς τους έβλεπε να βγαίνουν από το Καφέ Χρυσάνθεμο,  το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει. Αλλά η υπόθεση του Άλαν Τρέντ, αποκτούσε ενδιαφέρον…

Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2025

Γκρίζος ουρανός


Κατέβασε την εφημερίδα The Boxhaller και ήπιε λίγο από τον καφέ του. Κοίταξε από το παράθυρο του καφέ Χρυσάνθεμο που οι πρώτες στάλες βροχής έκαναν την εμφάνιση τους. Οι περαστικοί αρχικά κοίταζαν ψηλά να βεβαιωθούν αν βρέχει και έπειτα έτρεχαν να καλυφθούν.


 Χαμογέλασε με την εικόνα. Σηκώθηκε ίσιωσε το παντελόνι γνήσιο Τζίτζι Ντε Φέρο και πήγε κατευθείαν στο μπαρ να πληρώσει. Έβγαλε από την τσέπη του ένα χαρτονόμισμα, το πέταξε μπροστά στη κοπέλα και έκανε να φύγει.
-Τα ρέστα σας…. Του είπε εκείνη αλλά της έκανε ένα νόημα ότι είναι εντάξει. Μα είναι πάρα πολλά…! Επέμενε η κοπέλα έκπληκτη μα εκείνος δεν έδωσε σημασία. Βγήκε έξω και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ακόμα και με τόσο πολλά κτίρια τριγύρω, μπορούσε ακόμα να φτάσει στη  μύτη του η μυρωδιά της βροχής. Λάτρευε αυτή την μυρωδιά. Του έφερνε τόσες πολλές αναμνήσεις. Καθώς δυνάμωνε η βροχή, έβαλε τα χέρια στις τσέπες του και άρχισε να περπατά. Κοίταξε ψηλά τον γκρίζο ουρανό και θυμήθηκε την γειτονιά του Garden που μεγάλωσε: Τα κτίρια δεν είχαν σοβαδιστεί και οι γκρίζοι τσιμεντόλιθοι έπαιρναν χρώμα μονάχα όταν υπήρχαν σχοινιά με απλωμένα ρούχα, χρώματα ξεθωριασμένα από την πολλή χρήση. Όταν βράδιαζε, ο δρόμος γέμιζε με αστέγους και διάφορους dealer, οπότε όλη η οικογένεια κλεινόταν από νωρίς στο σπίτι. 
Σταμάτησε μπροστά από το Πανεπιστήμιο. Το νερό της βροχής έσταζε από τα μαλλιά του στα μάτια του μα δεν έκανε καμιά κίνηση να το τινάξει. Όταν κατάφερε να πάρει υποτροφία για να σπουδάσει στο Χημικό, ήταν ένα μικρό θαύμα. Σε τέτοιες συνθήκες που ζούσαν, θα ήταν ο πρώτος της οικογένειας που θα είχε την ευκαιρία να σπουδάσει, να γίνει κάτι σημαντικό. Εκεί την είχε γνωρίσει, σε κάποια τάξη. Μόλις την είδε να μπαίνει μέσα, έμεινε άναυδος από την ομορφιά της. Με τα μακριά μαύρα μαλλιά της και τα γκρίζα μάτια της, κάθε κίνηση της έμοιαζε αέρινη. Τον πλησίασε και τον ρώτησε αν θα μπορούσε να κάτσει δίπλα του. Δεν μπόρεσε να αρθρώσει λέξη εκείνη την στιγμή, απλώς κούνησε καταφατικά το κεφάλι. Με λένε Ελίζα, του είπε. Και κάπως έτσι ξεκίνησε ο πρώτος έρωτας. Μαζί ζήσανε τα πρώτα φιλιά, τους πρώτους περιπάτους πιασμένοι χέρι-χέρι, το άγχος για την πρώτη φορά στο κρεβάτι, τα αναμαλλιασμένα πρωινά και τα πρώτα Σ’ αγαπώ. Δεν μπορούσε να πιστέψει πόσο τυχερός ήταν. Kάπου στο τρίτο έτος αποφάσισε η Ελίζα να δοκιμάσει την τύχη της σαν μοντέλο. Αρχίσαν να γνωρίζουν ανθρώπους της μόδας, να κάνουν παρέα μαζί τους, να βγαίνουν στο Flashway. Εκείνη άρχισε να ανεβαίνει σταδιακά σε φήμη και εκείνος να δουλεύει σε περιοδικό μόδας. Τα χρήματα έγιναν άφθονα αλλά δεν υπήρχε πια χρόνος για το πανεπιστήμιο. Το εγκατέλειψαν. Άλλωστε τα είχαν όλα.
Κάθισε σε ένα παγκάκι με θέα τον ποταμό Riverstone που διαπερνούσε το Boxhall. Κοίταξε τις στάλες της βροχής που χτυπούσαν το νερό. Τα ρούχα του πια είχαν βραχεί τόσο που κολλούσαν στο σώμα του. Η Ελίζα από την πίεση άρχισε να έχει κρίσεις πανικού. Τα βράδια μετά βίας κοιμόταν. Ένιωθε μόνιμα εξαντλημένη. Τον παρακαλούσε να την βοηθήσει κάπως και έκλαιγε. Δεν μπορούσε να την βλέπει έτσι. Αποφάσισε να το κάνει χρησιμοποιώντας τις σπουδές του. Στην αρχή όλα πήγαιναν υπέροχα. Η Ελίζα είχε αρχίσει πάλι να βρίσκει την αυτοπεποίθηση της. Άρχισαν πάλι να βγαίνουν, να ξαναβρίσκουν την ζωή τους. Μέχρι που ένα απόγευμα, η Ελίζα Ντιν έπεσε νεκρή κατά την διάρκεια μιας επίδειξης. 
Είχε δημιουργήσει το Gloire D’ Or. Και η πρώτη του αγάπη ήταν το πρώτο θύμα του.

Πέμπτη 21 Αυγούστου 2025

Τα Ηλιοτρόπια


H Μάρθα Κάλαχαν κοίταξε από το παράθυρο και ήπιε λίγο από τον καφέ της. Οι δρόμοι ήταν λουσμένοι με ήλιο αλλά το βλέμμα της ήταν κενό. Εδώ και μήνες  επικρατούσε ησυχία στο σπίτι. Με τον σύζυγο της, τον Τζορτζ, λέγανε πια λίγες κουβέντες: Αν φάγανε, αν χρειάζεται κάτι το σπίτι, και έπειτα σιωπή. Ακόμα και το τηλέφωνο είχε σιγήσει. Δεν τους καλούσε πια κανείς για να πάνε σε σουαρέ, ούτε σε κάποια φιλανθρωπική εκδήλωση. Δεν έβγαιναν πια κάθε Σάββατο για φαγητό στο Μωβ Κοχύλι, ούτε πήγαιναν πια στις συναντήσεις της Λέσχης Ανάγνωσης στο καφέ Χρυσάνθεμο. Η Μάρθα αποφάσισε να παραιτηθεί από καθηγήτρια φιλολογίας στο σχολείο που δίδασκε, ο Τζορτζ από την άλλη – και αυτός φιλόλογος – αποφάσισε να συνεχίσει να διδάσκει. Σε έναν χρόνο θα έπαιρνε σύνταξη, αλλά το κυριότερο είναι ότι θα μπορούσε έστω και για λίγο να ξεχαστεί. Αλλά η Μάρθα όχι, δεν ήθελε να ξεχάσει ποτέ. 
-Είσαι έτοιμη να φύγουμε; Ρώτησε ο Τζορτζ. Η Μάρθα έγνεψε καταφατικά και πήρε ένα μπουκέτο ηλιοτρόπια που είχε αγοράσει από το ανθοπωλείο “Les Fleurs Du Cube” στο New Town νωρίτερα. 
Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να κλείσει το ραδιόφωνο. Δεν ήθελε να ακούγεται τίποτα στα αυτιά της. Ακόμα και η φασαρία στους δρόμους του Boxhall έμοιαζε να μην μπορεί να διαπεράσει το μονότονο βουητό του αυτοκινήτου. Ακόμα και το φοβερό μποτιλιάρισμα δεν φαινόταν να ενοχλούσε τον Τζορτζ, πατούσε ατάραχα πότε γκάζι και πότε φρένο ενώ η Μάρθα κοιτούσε με το ίδιο κενό βλέμμα από το παράθυρο. Μόλις φτάσανε στο προορισμό τους, πήρε τα ηλιοτρόπια στην αγκαλιά της.
-Σε πειράζει να περιμένεις εδώ; Ρώτησε η Μάρθα.
-Δεν πειράζει αγάπη μου, πήγαινε. 
Η Μάρθα κατέβηκε και στάθηκε για λίγο στην τεράστια πύλη του νεκροταφείου στο Plain Fields. Τα θεόρατα λευκά μάρμαρα αντανακλούσαν το καλοκαιρινό φως ενώ στην κορυφή, τα αγάλματα από δύο αγγέλους που κρατάνε μαζί έναν μεγάλο Κύβο, κοιτούσαν κάτω κατευθείαν την Μάρθα. Άνοιξε την βαριά σιδερένια πόρτα και μπήκε μέσα. 

Τα ψηλά δέντρα έδιναν δροσιά σε μια τόσο ζεστή μέρα και όμως ήταν μόνη σε ολόκληρο το νεκροταφείο. Κοντοστάθηκε σε μια μαρμάρινη πλάκα και έβαλε τα κλάματα.
-Έφερα τα αγαπημένα σου λουλούδια… Δεν σε ξέχασα… δεν μπορώ να ξεχάσω…κάθε μέρα που σου έλεγα πόσο ντρέπομαι για σένα… και τώρα λείπεις… μου λείπεις… τώρα μονάχα σιωπή… σιωπή και ντροπή… ντροπή  και ενοχές… Δεν ήσουν ποτέ δειλός… εγώ ήμουν… Συγχωρέσε με…
Έβαλε τα ηλιοτρόπια στον τάφο. Έβγαλε από την τσάντα της ένα όπλο. To έβαλε στο κεφάλι της. 
Το αίμα πετάχτηκε στην επιγραφή του τάφου: Ρέι Κάλαχαν.

Πέμπτη 31 Ιουλίου 2025

Χρυσάνθεμο


Η Άννα Μπέλμοντ καθόταν σε ένα τραπεζάκι στο καφέ «Χρυσάνθεμο» στο New Town, ένα μικρό γραφικό μαγαζί με βαριά ξύλινα έπιπλα και ρετρό διακόσμηση. Σε ένα μικρό ράφι δίπλα στο μπαρ, υπήρχαν βιβλία που μπορούσες να διαβάσεις: Πολλοί συγγραφείς στο Boxhall άφηναν τα βιβλία τους εκεί πριν εκδοθούν για να πάρουν τις πρώτες αντιδράσεις. Έτσι, πολλοί άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού έπιναν τον καφέ τους εκεί για να ανακαλύψουν πρώτοι τον επόμενο μεγάλο συγγραφέα. 

Ο καφές της Άννας ήρθε και εκείνη έκλεισε το βιβλίο που κρατούσε και το άφησε δίπλα στο βάζο με τα χρυσάνθεμα. 
-Άννα;;; Εσύ;;; Ακούστηκε μια γνώριμη γυναικεία φωνή και έστριψε το κεφάλι προς το μέρος της.
-Νάνσυ Ρόου; Τι δουλειά έχεις εδώ; Είπε με τεράστια έκπληξη η Άννα και σηκώθηκε να την φιλήσει.
-Είχα κάτι ψώνια εδώ κοντά και μπήκα να πιώ ένα παγωμένο τσάι, αυτή η ζέστη του καλοκαιριού…
-Κάτσε, κάτσε να μου πεις τα νέα σου! 
Η Νάνσυ τράβηξε την καρέκλα για να κάτσει και άφησε τις τσάντες από τα ψώνια δίπλα της και έπιασε κατευθείαν τα δυο χέρια της Άννας πάνω στο τραπέζι.
-Έχω να σε δω από τότε που τελειώσαμε το πανεπιστήμιο… Χαθήκαμε βρε παιδί μου… Με τι ασχολείσαι;
-Δουλεύω στο Boxhaller, είμαι η επικεφαλής της πολιτιστικής στήλης…  απάντησε η Άννα και ήπιε λίγο από τον καφέ της. Εσύ με τι ασχολείσαι;
-Είμαι παντρεμένη και έχω 3 παιδιά… Οπότε καταλαβαίνεις… έβαλε τα γέλια η Νάνσυ. Παντρεύτηκα τον Τζον….
-Αλήθεια; Συγχαρητήρια! Μα θυμάμαι ότι ήσασταν πολύ ερωτευμένοι από τότε… 
-Περνάς ακόμα από την γειτονιά που μεγαλώσαμε; 
-Πέρασα πριν μερικά χρόνια… Το μίνι μάρκετ εκεί στην γωνιά έκλεισε… τώρα έχει ανοίξει ένα μαγαζί με είδη σπιτιού… ακούστηκε λίγο απογοητευμένη η φωνή της Άννας.
-Έμαθα ότι πέθανε ο κύριος Άμποτ. Τι γλυκός κύριος! Όποτε πηγαίναμε μας κέρναγε και τσίχλες!
-Και το σπίτι του Άντι και του Πιερ έχει κατεδαφιστεί, υπάρχει μια πολυκατοικία πια εκεί…
-Με τον Άντι βρεθήκαμε τυχαία πριν μερικά χρόνια, είχε αρραβωνιαστεί μια φιλόλογο… Η Νάνσυ ρούφηξε λίγο από το τσάι της… Εσύ; Παντρεμένη; Παιδάκια;
-Όχι, είμαι ελεύθερη… 
-Ε δεν πειράζει, θα βρεθεί και ένα καλό παιδί για σένα…
-Δεν χρειάζεται, είμαι ευτυχισμένη, έχω την δουλειά μου και την ησυχία μου! Γέλασε η Άννα…
Σιωπή για λίγο.
-Αλήθεια, εσύ που δουλεύεις στο Boxhaller, τι γίνεται τώρα με αυτή την DΞST1NY που εμφανίστηκε; 
Η Άννα σούφρωσε τα φρύδια της.
-Πραγματικά δεν ξέρει κανείς από που προήλθε και τι να περιμένουμε…
 Σιωπή. Η Νάνσυ έπαιξε με το καλαμάκι στο ποτήρι της. 
-Να σου δείξω τα παιδάκια μου; 
-Ίδια ο Τζον! 
-Ναι… 
Σιωπή… Η Άννα μετακίνησε το βάζο με τα χρυσάνθεμα στην άκρη του τραπεζιού.
-Προχθές είχε η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Boxhall συναυλία… Πραγματικά έδωσαν την καλύτερη συναυλία τους μέχρι σήμερα! Άλλαξαν την διεύθυνση ορχήστρας και έχουν άλλο αέρα! Είπε ενθουσιασμένη η Άννα…
-Α ναι; Χαίρομαι πολύ… 
Σιωπή… Παρατεταμένη… Η Νάνσυ κοίταξε από το παράθυρο… Η Άννα άρχισε να χαϊδεύει αμήχανα το βιβλίο…
-Λοιπόν, πέρασε η ώρα, πρέπει να φύγω! Η Νάνσυ πετάχτηκε όρθια. Μη χαθούμε πάλι! Να κανονίσουμε!
-Ναι, θα κανονίσουμε σίγουρα! Απάντησε η Άννα.
Καθώς η Νάνσυ έβγαινε από την πόρτα, η Άννα χανόταν πάλι στις σελίδες του βιβλίου της…