Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Bird. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Bird. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 9 Απριλίου 2026

Τα Κίτρινα Παπούτσια

Ο ανοιξιάτικος ήλιος ίσα ίσα που έμπαινε 
από τα μικρά παράθυρα της αποθήκης. Ο Φράνκ Κάρτερ είχε ακουμπήσει πάνω στο γραφείο και κρατούσε ένα παλιό σταθερό τηλέφωνο που συνδεόταν με γυμνά καλώδια στην πρίζα του τηλεφώνου. 
Χτύπησε με δύναμη πάνω στο γραφείο :
-Πρέπει να πουληθούν όλα τα “δαχτυλίδια”! Δεν με ενδιαφέρει σε ποιον θα τα πουλήσεις! 
Τα “δαχτυλίδια” ήταν η κωδική ονομασία του Gloire D'or. O Φράνκ, δεδομένου ότι ήταν ο πρώην αρχηγός της αστυνομίας, ήταν πάντα προσεκτικός στο τι έλεγε. Προτιμούσε ακόμα και τα παλιά τηλέφωνα όταν έκλεινε δουλειές γιατί ήταν πιο δύσκολο να το παρακολουθήσουν. 
-Τώρα μπαίνουν στο κουτί τους και σε μια ώρα θα έρθει η “κούριερ”. Να είσαι εκεί. Με προσοχή πάντα. 
Έκλεισε το ακουστικό με δύναμη. Πήρε μια βαθιά ανάσα για να ηρεμήσει. Άνοιξε ένα ξύλινο κουτί που βρισκόταν πάνω στο γραφείο, έβγαλε ένα πούρο και το άναψε. Σήκωσε πάλι το τηλέφωνο και σχημάτισε έναν εσωτερικό αριθμό. 
-Έλα, να φορτώσετε και να φύγει. Θα τον περιμένει. 
Ξεμπλεξε το καλώδιο του ακουστικού και το έκλεισε. Κάθισε στην καρέκλα του και πήρε μια βαθιά τζούρα. Οι δουλειές με το Gloire D'Or είχαν μείνει στάσιμες τον τελευταίο μήνα. Κάτι έπρεπε να κάνει για να πάρει μπροστά. Τουλάχιστον οι εργασίες στο εργοτάξιο Apex του Άλαν Τρέντ είχαν παγώσει. Δεν ήθελε να χάσει τον τίτλο του ψηλότερου κτιρίου το Bird, του ανήκε σχεδόν ολόκληρο μέσα από ανθρώπους-βιτρίνα CEO σε 4 εταιρείες φαντάσματα που έλεγχε ο ίδιος. 
Πήρε άλλη μια τζούρα. Καθώς εξέπνευσε, ο πυκνός καπνός γέμισε το μικρό δωμάτιο που βρισκόταν. Και μόλις καθάρισε η ατμόσφαιρα, τα μάτια του Φράνκ είχαν γυρίσει ανάποδα, τα βλέφαρά του ανοιγόκλειναν με ταχύτητα. 
Ένα όραμα, ένα χέρι να κρατάει ένα όπλο με σιγαστήρα και να πυροβολεί. Δεν μπορούσε να δει πρόσωπο, ούτε κάποιο άλλο χαρακτηριστικό, μόνο κάτι κίτρινα παπούτσια. 
Μόλις συνήλθε, ο Φράνκ έμεινε ακίνητος. 
-Ενδιαφέρον και αυτό… Μονολόγησε. 


Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2025

Boxhall Elections 2025 #2 - Αλεξάντερ Κάιν

 


Γράφει : Cassandra P. 


Ο Αλεξάντερ Κάιν, διέσχιζε οδικώς τη γέφυρα του Box για να περάσει από την περιοχή του Downtown στο Trade Center. Την ολοκαίνουρια Royce του οδηγούσε ο έμπιστος σοφέρ του, ο Τεντ. Ο ίδιος καθόταν στο πίσω κάθισμα. Κοίταζε έξω απ’ το παράθυρο και χωρίς να πάρει το βλέμμα του ρώτησε:  

Καλά πήγε σήμερα, δεν συμφωνείς Τεντ;

Μάλιστα κύριε, ήταν η λιτή απάντηση του σοφέρ.

Ο Αλεξάντερ χαμογέλασε. Λεπτές γραμμές σχηματίστηκαν πάνω από τα ροδαλά μάγουλά του. Συνέχισε να κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Τον κόσμο, την πόλη, τον ουρανό. Όλα αυτά σύντομα θα ήταν δικά του. Ήταν σίγουρος. Η ομιλία  του είχε πάει περίφημα. 

Μόλις ένας μήνας είχε περάσει από την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του για τη δημαρχία του Boxhall. Ήταν ήδη γνωστός στους επιχειρηματικούς κύκλους της πόλης αλλά το ευφυές μυαλό του σε συνδυασμό με την ευφράδεια λόγου του αποκάλυπταν μια ηγετική φυσιογνωμία η οποία τον είχε βοηθήσει να ανέβει ψηλά στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Επιπλέον έχαιρε τεράστιας υποστήριξης από τα πιο δημοφιλή μέσα μαζικής ενημέρωσης. Με το αζημίωτο φυσικά. Και μετά τη σημερινή ομιλία του στην κεντρική πλατεία του Downtown όπου είχαν μαζευτεί χιλιάδες κόσμου θα έλεγε κανείς με σιγουριά ότι ήταν το απόλυτο φαβορί. Από τους λοιπούς υποψήφιους κανείς έως τώρα δεν είχε ανάλογες επιτυχίες. Ήταν φανερό πως δεν είχε τίποτα να φοβηθεί. 

Η Royce σταμάτησε. Άνοιξε την πόρτα και βγήκε. Με μια γρήγορη κίνηση κούμπωσε το σταυρωτό γκρι σακάκι του πανάκριβου κουστουμιού του δια χειρός Τζίτζι ντε Φέρο και προχώρησε προς την είσοδο του Bird. Ψηλός κι ευθυτενής, στην πορεία έκανε μια δυο στάσεις ανταλλάσσοντας βιαστικές αλλά ένθερμες χειραψίες με περαστικούς που τον αναγνώριζαν και ήθελαν να του μιλήσουν για να τον συγχαρούν για την υποψηφιότητά του. Το χαμόγελο ήταν μόνιμο στα χείλη του. Χαιρέτησε τον θυρωρό με το μικρό του όνομα ενώ έμπαινε στο μεγαλοπρεπές κτίριο του Bird. Σχεδόν ταυτόχρονα άρχισε να νιώθει αλλεπάλληλες δονήσεις από το κινητό του που ήταν φυλαγμένο στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του. Δεν αντέδρασε. Κοίταξε το Bolex του. Η ώρα ήταν τρεις και πέντε πρώτα λεπτά. Η πρώτη δημοσίευση για την επιτυχία της ομιλίας του ήταν προγραμματισμένη να βγει στο Boxhall Review στις τρεις ακριβώς. Είχε φροντίσει γι’ αυτό  το γραφείο επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων της εταιρείας που είχε αναλάβει την προεκλογική του εκστρατεία. Σίγουρα θα επρόκειτο για σχόλια, μηνύματα και πιθανόν ευχαριστήρια των χορηγών. Η πόρτα του ασανσέρ άνοιξε και πέρασε μέσα. Πάτησε τον αριθμό 48. Η πόρτα έκλεισε. Οι δονήσεις για λίγο έπαψαν. Το κινητό δεν είχε σήμα μέσα στο ασανσέρ. Ξεκούμπωσε κι έβγαλε το σακάκι του. Σε λίγο η πόρτα άνοιξε και πάλι. Μ’ ένα βήμα βρέθηκε στο γραφείο του. Τον υποδέχτηκαν με χειροκροτήματα. 

Όταν τελικά μετά από ώρες ο Αλεξάντερ έμεινε μόνος αποφάσισε να δει τα μηνύματα στο κινητό του. Όπως το περίμενε. Αμέτρητα συγχαρητήρια κι ευχές για νίκη. Συνέχιζε να κάνει scroll ώσπου η ματιά του έπεσε σε μια λιγότερο μακροσκελής φράση: «Ξέρω τι έκανες!» Πάγωσε. Ανοιγόκλεισε τα μάτια. Ήθελε να σιγουρευτεί ότι διάβασε σωστά. Το χέρι του κατευθύνθηκε μηχανικά  προς το λαιμό του. Τράβηξε τον κόμπο της γραβάτας. Σειρά είχε το ντουλάπι με τα ποτά. Το άνοιξε. Πήρε από μέσα ένα μπουκάλι Famous Boxholic Finest Whisky. Πήρε κι ένα κρυστάλλινο χαμηλό ποτήρι. Το γέμισε μέχρι τη μέση και το κατέβασε μονορούφι. Έβαλε δεύτερο. Πρόσθεσε και δύο παγάκια. Κρατώντας το ποτήρι σωριάστηκε στην πολυθρόνα δίπλα στην τζαμαρία. Έξω είχε ήδη σκοτεινιάσει. Τα φώτα της πόλης απλώνονταν μπροστά του. Έκλεισε τα μάτια. Βρέθηκε στο New Town 30 χρόνια πριν. 

Το New Town ήταν τότε μια μικρή συνοικία μεταναστών στα προάστια του Boxhall. Ο Αλεξάντερ ήταν μόλις 18 χρονών μα ήδη γεμάτος φιλοδοξίες. Δούλευε σε ένα μικρό καφέ που ανήκε στον πατέρα του κολλητού του, του Ρίτσαρντ  για να μαζέψει λεφτά και να φύγει μόλις τέλειωνε το σχολείο. 

Τότε γνώρισε την Άννα. «Λα μπέλα Άννα». Είχε έρθει με τους γονείς της από την Ιταλία λίγα χρόνια νωρίτερα. Ήταν λίγο μεγαλύτερή του και δούλευε στο μαγαζί με τα ρούχα απέναντι από το καφέ. Την ήθελε. Πολύ. Κι ένα βράδυ την έκανε δική του. 

Είχε πιεί αρκετά στο πάρτυ που έκανε ο Ρίτσαρντ για τα γενέθλιά του. Θυμόταν ακόμα καθαρά τη φωνή της να τον εκλιπαρεί ενώ το σώμα της πάλευε να ξεφύγει: « Άφησέ με!!! Σε παρακαλώ….». 

Κανείς δεν την ξαναείδε. Φήμες έλεγαν πως είχε κλεφτεί μ’ έναν νεαρό που δεν ενέκρινε ο πατέρας της. Άλλοι πάλι πως είχε ερωτική απογοήτευση και χάθηκε στα παγωμένα νερά του Riverstone. Ο Αλεξάντερ λίγο αργότερα έφυγε για πάντα από το New Town.

Το κινητό του άρχισε πάλι να δονείται τραβώντας τον απ’ τις σκέψεις του. Η οθόνη έλαμψε στο σκοτάδι. 

« Όλα θα βγουν στο φως!» 

Ακολουθούσε ένα αρχείο βίντεο. Πάτησε Play. Η εικόνα τρεμόπαιξε. Σε μια παλιά VHS εγγραφή από το 1995 είδε τον εαυτό του νέο, να γελάει, να τραβάει με δύναμη μια κοπέλα σε ένα στενό ενώ έβαζε το χέρι του στο στόμα της για να πνίξει τις φωνές της. 

Το κρυστάλλινο ποτήρι γλίστρησε απ’ το χέρι του κι έγινε χίλια κομμάτια. Σηκώθηκε απότομα. Πήγε προς την τζαμαρία. Έψαχνε απεγνωσμένα να την ανοίξει, να μπει αέρας, να συγκρατήσει τα σωθικά του. Κοκάλωσε. Μπροστά του στο τζάμι δεν έβλεπε πια τον λαμπερό υποψήφιο δήμαρχο. Μόνο ένα μικρό κυρτό ανθρωπάκι.

Κι εκεί στον 48ο όροφο του Bird, ο Αλεξάντερ Κάιν κατάλαβε πως η νίκη είχε ήδη χαθεί, πολύ πριν την αναμέτρηση... Ή μήπως όχι;





Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2025

Εγκλωβισμένα Βλέμματα


Εκείνος μπήκε στο ασανσέρ από τον 71ο όροφο του κτιρίου Bird, όπου βρισκόταν το δικηγορικό γραφείο του. Έκατσε μέχρι αργά το βράδυ για να κανονίσει την αποδοχή κληρονομιάς της Τζέσικα Στόουν, χήρα του Γουόλτερ Στόουν.
Εκείνη μπήκε στο ασανσέρ από τον 64ο όροφο, μόλις είχε τελειώσει την δουλειά της ως διερμηνέας σε κάποια τηλεφωνική σύσκεψη. 
Σταθήκανε στις αντίθετες γωνίες του ασανσέρ. Με μια πλάγια διακριτική ματιά τον κοίταξε: 42 ετών, με κοντά γκρίζα μαλλιά και γένια 3 ημερών. Φορούσε ένα μπλε κουστούμι, ένα λευκό πουκάμισο και μια κόκκινη γραβάτα. Μόλις την κοίταξε, εκείνη γύρισε κατευθείαν το βλέμμα της. Γύρω στα 35, με ένα μαύρο άνετο φόρεμα, μαλλιά μαύρα καρέ με αφέλειες. 
Τα φώτα τρεμόπαιξαν και με ένα θόρυβο το ασανσέρ σταμάτησε. Εκείνη έβγαλε μια κραυγή φόβου. 


-Είστε καλά; Ρώτησε εκείνος και άνοιξε το φως του κινητού. 
-Ναι ναι, απάντησε φανερά ανήσυχη. 
-Με λένε Στιούαρτ Μπις, δικηγόρος. Μην ανησυχείτε, θα καλέσουμε βοήθεια.
-Νάταλι Χαρτ, χάρηκα. 
Όσο ο Στιούαρτ πατούσε το κουδούνι κινδύνου, η Νάταλι προσπαθούσε να πιάσει σήμα.
-Δυστυχώς δεν μπορώ να πιάσω σήμα, μήπως έχετε εσείς;
Κοίταξε το κινητό του αλλά μάταια. Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή απ’έξω. 
-Είναι κάποιος κλεισμένος στο ασανσέρ; 
-Ναι, παρακαλώ φωνάξετε την πυροσβεστική! Είπε όσο πιο δυνατά μπορούσε ο Στιούαρτ. Έπειτα κοίταξε προς την Νάταλι: Μην ανησυχείτε, σε λίγη ώρα θα μας βγάλουν.  
Κάθισαν και πάλι στις δυο αντίθετες γωνίες του ασανσέρ, με μόνο φως αυτό των κινητών. Όμως αυτή την φορά η σιωπή ήταν πιο άβολη. Που και που έριχναν κλεφτές ματιές ο ένας στον άλλον, μα πάντα όταν ήταν να συναντηθούν τα βλέμματα έκαναν πως κοιτάνε το κινητό τους. Κι’ας μην είχαν σήμα ή Ίντερνετ. 
-Δουλεύετε εδώ; Ρώτησε ο Στιούαρτ σπάζοντας την άβολη σιωπή. 
-Όχι, είχα κάποια δουλειά στην BoxInsurance... Εσείς;
-Όπως σας είπα είμαι δικηγόρος, έχω το δικηγορικό γραφείο Bis.Co. στον 71ο όροφο. 
-Α σας έχω ακουστά, είστε από τα καλύτερα δικηγορικά γραφεία του Boxhall.... Ο Στιούαρτ γέλασε αμήχανα. Είστε παντρεμένος; 
-Χωρισμένος…. Εσείς;
-Εγώ ελεύθερη μα…. 
Δεν πρόλαβε να τελειώσει την φράση της. Το ασανσέρ έκανε μια απότομη κατάβαση και ένα απότομο σταμάτημα με αποτέλεσμα να πετάξει την Νάταλι κατευθείαν στην αγκαλιά του Στιούαρτ…. Τα χείλια τους απείχαν μόλις λίγα χιλιοστά.
-Είστε καλά; Ρώτησε εκείνος με μια βαθιά φωνή. 
-Ναι…. Απάντησε εκείνη….
Οι πόρτες του ασανσέρ άνοιξαν και μια ολόκληρη ομάδα πυροσβεστών βρέθηκε να κοιτάζει το ζευγάρι να φιλιέται παθιασμένα….

Κυριακή 27 Ιουλίου 2025

The Box Files #4 - Joan

 



Γράφει: Cassandra P.


Το καφέ ρεστοράν «Nest» ήταν το στολίδι του Bird, του πιο ψηλού κτιρίου στο Boxhall. Βρισκόταν στον τελευταίο όροφο. Είχε γυάλινους θολωτούς τοίχους για ανεμπόδιστη θέα και ήταν το μέρος όπου οι ισχυροί της πόλης έδιναν ραντεβού κι έκλειναν συμφωνίες εκατομμυρίων.
Η Joan Carnegie καθόταν σε ένα από τα τραπέζια κοντά στην τζαμαρία που έβλεπε νότια, προς το Riverstone. Τραβούσε τα βλέμματα των υπόλοιπων θαμώνων.
Φορούσε ένα λευκό ταγέρ, μια πολυτελής γούνινη εσάρπα περασμένη στον αριστερό ώμο, ένα κομψό καπέλο που σκίαζε το πρόσωπό της και μεγάλα μαύρα γυαλιά. Ήταν η επιτομή της κομψότητας. Αλλά και της γοητείας. Καστανά ως τον ώμο μαλλιά. Έντονα κόκκινα χείλη. Λεπτή σιλουέτα. Σίγουρα δεν θα μπορούσες να αντισταθείς σε μια γυναίκα σαν την Joan. Κι όμως μια αδιόρατη αύρα μυστηρίου την περιέβαλλε. Τι ιστορία έκρυβε άραγε αυτή η αψεγάδιαστη εμφάνιση;


Ναι κανείς δεν ήξερε στην πραγματικότητα ποια ήταν η Joan Carnegie. Είχε εγκατασταθεί πρόσφατα σε ένα πανάκριβο διαμέρισμα ρετιρέ του καζίνο Pallas και τα βράδια της τα περνούσε συνήθως στο μπαρ, στο ισόγειο. Πάντα μόνη. Με ένα ποτήρι σαμπάνια. Κι αν κάποιος την πλησίαζε για να της προσφέρει την παρέα του, τον απέφευγε ευγενικά. Είχαν αρχίσει να διαδίδονται φήμες. Ότι τάχα ήταν κόρη μεγιστάνα πρόσφατα διαζευγμένη που είχε έρθει στο Boxhall για να ξεχάσει. Άλλοι υποστήριζαν πως πίσω από τα μεγάλα μαύρα γυαλιά κρυβόταν μια σταρ του κινηματογράφου που ταξίδευε ινκόγκνιτο. Κάποιοι μιλούσαν για μια γυναίκα με σκοτεινό παρελθόν που έψαχνε εκδίκηση. Κανείς δεν ήξερε με σιγουριά.
Εκείνο το απόγευμα η Joan είχε κλείσει τραπέζι για δύο. Ήταν η πολλοστή φορά που θα γευμάτιζε στο Nest. Το προσωπικό είχε συμφωνήσει ότι μάλλον ήταν πολύ ικανοποιημένη από το φαγητό και το σέρβις για να το επισκέπτεται τόσο συχνά. Άλλωστε υπήρχαν τόσα άλλα καλά εστιατόρια στην περιοχή. Βέβαια κανένα δεν είχε τη θέα του Nest αλλά δεν έπαυαν να είναι εξίσου καλά. Επίσης είχαν μεγάλη περιέργεια για τον καλεσμένο της αφού πάντα γευμάτιζε μόνη. Τα στοιχήματα για το ποιόν του έπαιρναν κι έδιναν πίσω από την πόρτα της κουζίνας.
Παράγγειλε ένα ποτήρι λευκό κρασί και ζήτησε να δει τον μετρ.
O Alex Dell στεκόταν στην υποδοχή  κοντά στην είσοδο για να επιβλέπει το χώρο και να φροντίζει για την ομαλή ροή των επισκεπτών. Φορούσε ένα άψογα κομμένο μαύρο κοστούμι. Ήταν μετρ στο Nest τα τελευταία τρία χρόνια. Η καλύτερη επιλογή ανάμεσα σε δεκάδες υποψήφιους που είχαν αιτηθεί για τη θέση. Συνδύαζε με μοναδική μαεστρία την τέχνη της φιλοξενίας με την τελειότητα του σέρβις. Είχε
προσέξει την Joan από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι της εκεί. Μια γυναίκα άγνωστη και προπαντός ασυνόδευτη έχριζε ιδιαίτερης προσοχής. Δεν θα διακινδύνευε την φήμη του εστιατορίου του. Φρόντιζε να την έχει υπό στενή παρακολούθηση τις ώρες που σύχναζε στο Nest αλλά και να μάθει, όσα τέλος πάντων μπορούσε να μάθει γι’ αυτήν. 
Η έλλειψη επαφής της με οποιονδήποτε του έκανε ναι μεν εντύπωση, τον καθησύχαζε όμως.
Μόλις ενημερώθηκε ότι τον είχε ζητήσει έσπευσε στο τραπέζι της.
Η Joan απολάμβανε τη θέα πίνοντας μια γουλιά από το κρασί της.
Έσκυψε ελαφριά προς το μέρος της.
«Παρακαλώ! Σε τι θα μπορούσα να σας φανώ χρήσιμος;»
«Καθήστε» του απάντησε χαμογελώντας ευγενικά κι έτεινε το χέρι δείχνοντας την καρέκλα απέναντί της.
Ο Alex προς στιγμήν ξαφνιάστηκε αλλά η εμπειρία του, του επέτρεψε να απαντήσει αστραπιαία καλύπτοντας κάθε έκφραση απορίας.
«Φοβάμαι ότι ούτε η θέση μου ούτε η ώρα ….»
Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση του η Joan έβγαλε τα μεγάλα μαύρα γυαλιά
της και τα ακούμπησε στο τραπέζι. Τον κοίταξε στα μάτια.
«Επιμένω» η φωνή της βγήκε τώρα πιο σοβαρή, σχεδόν επιτακτική.
Σαν υπνωτισμένος πήρε θέση στην καρέκλα απέναντι της. Ένιωθε άβολα. Δεν προσπαθούσε πια να καλύψει την απορία του. Άφησε το βλέμμα του να ακολουθεί κάθε της κίνηση.
«Θα πιείτε κάτι;» συνέχισε η Joan σε πιο χαλαρό τόνο. Φαινόταν να διασκεδάζει με την όψη του Alex.
«Δεν νομίζω…»
«Καλά, καλά, ξέρω. Δεν αρμόζει στη θέση σας και λοιπά και λοιπά» τον διέκοψε για άλλη μια φορά γέρνοντας ελαφριά προς το μέρος του και κλείνοντας τις χούφτες της τη μια μέσα στην άλλη. Στο δεξί της καρπό λαμποκοπούσε ένα διαμαντένιο βραχιόλι.
«Λοιπόν, για να μην σας κρατώ άλλο σε αγωνία να σας συστηθώ: λέγομαι Joan Carnegie και είμαι η νέα ιδιοκτήτρια του Nest».
Η μουσική έπαιζε χαμηλά ένα τζαζ κομμάτι. Ο Alex ζήτησε να πιει νερό.