Πέμπτη πρωί και στο Trade Center ήταν ώρα αιχμής. Όλος ο κόσμος των επιχειρήσεων μέσα στην ρουτίνα, άλλοι για επαγγελματικά ραντεβού, άλλοι για παρουσιάσεις, άλλοι για διάφορες υποθέσεις του γραφείου τους. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι με βιαστικούς ανθρώπους , καλοντυμένους, που μιλούσαν στο κινητό για δουλειές ή ήταν χαμένοι στις σκέψεις τους.
Η Ναντίν Ρόου έτρεχε και εκείνη να παραδώσει κάτι φακέλους από την BoxDynamica σε κάποιον πελάτη. Άρχισε να χτυπάει το κινητό της. Άρχισε να το ψάχνει μέσα στη τσάντα της. Πάνω στη βιασύνη της, χτύπησε με τον ώμο της κάποιον περαστικό.
-Συγνώμη! είπε απολογητικά καθώς το κινητό συνέχιζε να χτυπάει.
Αγκάλιασε σφιχτά τους φακέλους και έχωσε το χέρι της στην μεγάλη τσάντα για να ψάξει καλύτερα. Αλλά ήταν δύσκολο να το βρει μέσα στα τόσα πράγματα που είχε μέσα. Όταν πια σταμάτησε να χτυπάει το κινητό, εγκατέλειψε τις προσπάθειες για να το βρει.
Σήκωσε το κεφάλι της και τότε τον είδε στο απέναντι πεζοδρόμιο να μιλάει με κάποιον. Ξαφνικά όλος ο κόσμος γύρω της φάνηκε να σταματάει. Έμεινε να τον κοιτάζει. Από τότε που απολύθηκε από την BoxDynamica δεν τον είχε ξαναδεί. Ούτε είχαν ξαναμιλήσει. Άλλωστε τώρα ο Άλαν Πρικ είχε ιδρύσει την Phoenix Cube Systems, αντίπαλη εταιρεία της BoxDynamica. Έμοιαζε λες και ο Κύβος να έβαζε εμπόδια κάθε φορά που πήγαινε να γίνει κάτι μεταξύ τους.
Ο Άλαν έσφιξε το χέρι του συνομιλητή του για να τον αποχαιρετήσει και καθώς γύρισε το κεφάλι του για να φύγει, είδε την Ναντίν. Πάγωσε. Έμειναν και οι δυο να κοιτάζονται στα μάτια. Δεν μπορούσε κανείς από τους δυο να καταλάβει αν έμειναν έτσι δευτερόλεπτα ή λεπτά. Τελικά ο Άλαν βρήκε το θάρρος και της έκανε νόημα με το χέρι να τον περιμένει.
Η Ναντίν ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται καθώς τον έβλεπε να σταματάει τα αυτοκίνητα για να περάσει απέναντι.
-Καλημέρα… της είπε ο Άλαν μόλις την πλησίασε.
-Καλημέρα Άλαν… Είσαι καλά;
-Ναι… εσύ;
-Κι εγώ…
Σιωπή. Η Ναντίν έσφιξε ξανά τους φακέλους στην αγκαλιά της. Ο Άλαν ίσιωσε το πουκάμισο του. Χωρίς να αφήσει ο ένας τα μάτια του άλλου.
-Ξέρεις… τραύλισαν και οι δύο ταυτόχρονα… και σταμάτησαν απότομα.
-Τι ήθελες να πεις; Ρώτησε η Ναντίν
-Όχι, όχι, πες αυτό που πήγαινες να πεις…
Κανείς από τους δύο δεν είχε το θάρρος να πει αυτό που πραγματικά ήθελε. Άλλη μια αμήχανη σιωπή. Που διέκοψε το κινητό της Ναντίν που άρχισε να χτυπάει.
-Το κινητό σου χτυπάει…
-Ναι… απάντησε η Ναντίν αλλά δεν κουνήθηκε καθόλου. Δεν έκανε καν τον κόπο να το ψάξει μέσα στη τσάντα. Απλώς τον κοιτούσε.
-Χάρηκα πάντως που σε είδα… συνέχισε ο Άλαν.
-Κι εγώ χάρηκα πολύ…
Η Ναντίν έκανε ένα βήμα να φύγει.
-Ναντίν;
-Παρακαλώ; Σταμάτησε το βήμα της κατευθείαν.
-Θα ήθελες να βγούμε κάποια στιγμή;
-Πολύ θα το ήθελα… απάντησε με ένα χαμόγελο η Ναντίν και έφυγε.
