Για τους πρώτους καλοκαιρινούς τουρίστες, η βραδιά στο Palm Beach ήταν υπέροχη: Το φεγγάρι έλαμπε στον ουρανό και το θαλασσινό αεράκι του River Bay ήταν απαλό και δροσερό. Όλα τα πανδοχεία και τα εστιατόρια της περιοχής ήταν ανοιχτά, έτοιμα να τους υποδεχτούν για την νέα σεζόν.
Στο εστιατόριο «Το Μωβ Κοχύλι» είχαν στρώσει ήδη τα κόκκινα τραπεζομάντιλα και είχαν ανάψει τα κεράκια πάνω στα τραπέζια. Σε ένα από αυτά καθόταν και ο Άλαν Πρικ, με ένα υφασμάτινο μπλε παντελόνι και ένα λευκό πουκάμισο. Φυσούσε και ξεφυσούσε συνεχώς και κουνούσε ασυναίσθητα το πόδι του κάτω από το τραπέζι. Μόλις την είδε να πλησιάζει, πετάχτηκε όρθιος κατευθείαν για να την υποδεχτεί. Είχε πιάσει τα μαλλιά της κότσο για να φαίνεται ο υπέροχος λαιμός της και το κόκκινο αέρινο φόρεμα της έπαιζε με το ελαφρύ φύσημα της θάλασσας.
-Συγνώμη που άργησα, είχε λίγο κίνηση… απολογήθηκε η Ναντίν.
-Σημασία έχει ότι ήρθες… απάντησε ο Άλαν και τράβηξε την καρέκλα της για να καθίσει.
Κάθισαν απέναντι και κοιτάχτηκαν στα μάτια. Τα πρόσωπα τους φώτιζε το ζεστό φως του κεριού.
-Καλησπέρα σας, καλώς ήρθατε, είστε έτοιμοι για παραγγελία; Ρώτησε ο σερβιτόρος, ένα νεαρό παιδί.
-Θα πάρω ό,τι πάρει η δεσποινίς.
-Μια αστακομακαρονάδα… είπε χαμογελώντας η Ναντίν.
-Και λευκό κρασί! Πρόσθεσε ο Άλαν.
Ο σερβιτόρος αποχώρησε και έμειναν μόνοι.
-Είσαι πανέμορφη απόψε… Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως επιτέλους βγήκαμε…
-Η αλήθεια είναι ότι πάντα κάτι συνέβαινε. Την μια είχες σχέση εσύ, την άλλη είχα σχέση με τον Ίθαν, έπειτα έφυγες από την BoxDynamica...
Η συζήτηση διακόπηκε προσωρινά από τον σερβιτόρο που έφερε το κρασί και τους γέμισε τα ποτήρια.
-Πάντα αναρωτιόμουν γιατί δεν με έψαξες μετά την απόλυση μου…
-Άλαν, θέλω να καταλάβεις ότι ήταν λίγο περίεργο με την δουλειά… ειδικά μετά που έφτιαξες την Phoenix Cube Systems... Είμαστε σε ανταγωνιστικές εταιρείες πια… Αν μας δει κάποιο μάτι… Δεν πρέπει να το μάθει κανείς…
-Καταλαβαίνω. Γι’ αυτό πρότεινα να βρεθούμε εδώ, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα.
-Ας κάνουμε μια συμφωνία. Να μην μιλάμε για την δουλειά…
-Έχεις απόλυτο δίκιο… Στην υγειά μας… είπε ο Άλαν και σήκωσε το ποτήρι με το κρασί για να τσουγκρίσουν. Κοιτάχτηκαν στα μάτια. Ήπιαν από μια γουλιά με το βλέμμα τους καρφωμένο στον άλλον. Άφησαν τα ποτήρια τους και με μια αδέξια κίνηση, έριξε ο Άλαν το ποτήρι και έπεσε κρασί στο φόρεμα της Ναντίν.
-Ωχ συγνώμη! φώναξε ο Άλαν και πετάχτηκε όρθιος με μια πετσέτα. Πήγε πάνω από την Ναντίν και της σκούπισε το κρασί από το φόρεμα.
Η Ναντίν τον κοίταξε στα μάτια. Ο Άλαν πάγωσε. Και σε μια στιγμή, άρχισαν να φιλιούνται παθιασμένα.
