Το γύρισμα του Κύβου

Η λιμουζίνα σταμάτησε μπροστά στο δημαρχείο και ο οδηγός της βγήκε και έτρεξε στο πίσω μέρος της. Άνοιξε την πόρτα και έδωσε μια ομπρέλα στον Μαξ Μπελ για να μην βραχεί. Ο Μαξ ίσιωσε λίγο το πανάκριβο κουστούμι, άνοιξε την ομπρέλα και μπήκε μέσα στο δημαρχείο. 

-Έχω ραντεβού με τον δήμαρχο… είπε στην γυναίκα που καθόταν στην υποδοχή. 

-Το όνομα σας; Ρώτησε εκείνη. Ο Μαξ παραξενεύτηκε με την ερώτηση. Εδώ και πολλά χρόνια, δεν χρειαζόταν να συστηθεί, τον γνώριζε όλη η πόλη. 

-Μαξ Μπελ… απάντησε με απάθεια. Η γυναίκα κοίταξε τα χαρτιά που ήταν μπροστά της.

-Ο Δήμαρχος σας περιμένει… Το γραφείο του είναι από εδ…

Ο Μαξ Μπελ ούτε που περίμενε να τελειώσει την φράση της. Είχε έρθει για δουλειά και ο χρόνος του είναι χρήμα. Κατευθύνθηκε με γοργό βήμα στο γραφείο του Δημάρχου και χωρίς καν να χτυπήσει την πόρτα, την άνοιξε. Ο Αλεξάντερ Κάιν, ο νέος δήμαρχος, μιλούσε στο τηλέφωνο.

-Θα σου φωνάξω! Είπε στον Μαξ Μπελ και του έκανε νόημα να βγει από το γραφείο. Ο Μαξ βγήκε, έκλεισε την πόρτα και έσφιξε την γροθιά του. Με τον παλιό δήμαρχο όλα ήταν τυπικά, έμπαινε, έβαζε μια υπογραφή και έφευγε. Υπόθεση μονάχα δύο λεπτών. 

-Περάστε! Ακούστηκε η φωνή του Αλεξάντερ Κάιν.

-Κύριε Δήμαρχε… είπε μπαίνοντας πάλι μέσα ο Μαξ και έδωσε το χέρι του.

-Κύριε Μπελ, καθίστε… Να σας κεράσουμε κάτι;

-Δυστυχώς είμαι βιαστικός, ξέρετε είμαι πολύ απασχολημένος, και…

-Ναι ναι, το καταλαβαίνω. Ήθελα να σας ανακοινώσω το αποτέλεσμα για τον διαγωνισμό ανάληψης των τεχνολογιών του δήμου. Φέτος για πρώτη φορά, δεν έκανε μόνο η BoxDynamica πρόταση, αλλά και μια καινούρια εταιρεία…

-Καινούρια εταιρεία; Ο Μαξ Μπελ παραξενεύτηκε. Δεν είχε ακούσει τίποτα.

-Ναι, η Phoenix Cube Systems. Μάλιστα περιμένουμε να έρθει και ο ιδρυτής της, ο κύριος… Την φράση του διέκοψε η πόρτα που χτύπησε. Περάστε! Μόλις έλεγα για εσάς! Από εδώ ο κύριος…

-Άλαν Πρικ. Γνωριζόμαστε. Δούλευε για μένα μέχρι που τον απέλυσα. Είπε φανερά ενοχλημένος ο Μαξ Μπελ. Κοίταξε το απλό κουστούμι του Άλαν Πρικ και ασυναίσθητα κούμπωσε το δικό του σακάκι, ραμμένο πάνω του από τον Τζίτζι Ντε Φέρο.

-Καλημέρα σας κύριε Δήμαρχε, καλημέρα σας κύριε Μπελ! Είπε ευγενικά ο Άλαν. 

-Σας κάλεσα σήμερα εδώ για να σας ανακοινώσω την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου για το ποια εταιρεία θα αναλάβει τα τεχνολογικά μέσα του Boxhall. Μελετήσαμε προσεκτικά τις προσφορές σας και καταλήξαμε να την αναλάβει η Phoenix Cube Systems. Συγχαρητήρια κύριε Πρικ. 

-Σας ευχαριστούμε πολύ κύριε Δήμαρχε. Να είστε βέβαιος ότι η εταιρεία μας θα κάνει ο,τι καλύτερο.

Ο Μαξ Μπελ σηκώθηκε όρθιος. 

-Με συγχωρείτε εμένα, όπως έλεγα και πριν, είμαι πολύ απασχολημένος…

-Ναι, σας ευχαριστούμε για τον χρόνο σας κύριε Μπελ. Εγώ θα μείνω με τον κύριο Πρικ για να συζητήσουμε…

Δεν απάντησε ο Μαξ Μπελ. Πήρε την ομπρέλα του, έκλεισε την πόρτα πίσω του και βγήκε γοργά από το δημαρχείο. Μπήκε στην λιμουζίνα του και έκανε νόημα να ξεκινήσει. Έσφιξε την γροθιά του και η ομπρέλα που είχε στο χέρι του, έσπασε στα δυο. Πρώτα το σκάνδαλο και έπειτα ένας πρώην υπάλληλος που απέλυσε γίνεται η μεγαλύτερη απειλή για την BoxDynamica. Φαίνεται πως ο Κύβος είχε αρχίσει να γυρίζει για τον Μαξ Μπελ.

Τα φώτα από ψηλά

Το ελαφρύ χειμωνιάτικο αεράκι πάγωσε το πρόσωπο του. Έβαλε τα χέρια του στις τσέπες του παλτού του και κούρνιασε για να ζεσταθεί. Ξημερώματα, από την ταράτσα του ουρανοξύστη που κατοικούσε, τα φώτα του Boxhall έμοιαζαν σαν έναστρος ουρανός. Κάπου στο βάθος, στο Trade Center, μπορούσε να δει το κτίριο που στεγάζεται η εταιρεία του. Ένας από τους πιο πετυχημένους επενδυτικούς συμβούλους στην πόλη, δημιούργησε πολλούς εκατομμυριούχους. Ο λόγος του ήταν συμβόλαιο. Η συμβουλή του, κόστιζε ακριβά σε όσους την ζητούσαν. Γνώριζε κάθε γωνιά του Trade Center. Ακόμα και από την ταράτσα μπορούσε να αναγνωρίσει σε ποιες εταιρείες είναι ανοιχτά τα φώτα. Ποιος βρισκόταν μέσα τέτοια ώρα. Το πως θα πήγαινε κάθε εταιρεία στο άμεσο μέλλον. Αυτή ακριβώς η ικανότητα του τον έκανε πολύ πλούσιο σε σύντομο χρονικό διάστημα. 

Στάθηκε στην άκρη της ταράτσας. Κοίταξε από κάτω τους δρόμους που έμοιαζαν με πύρινο ποτάμι από τα φώτα των αυτοκινήτων. Κάποτε τους δάμαζε αυτούς τους δρόμους. Τίποτα δεν μπορούσε να αντισταθεί στην δύναμη του χρήματος που είχε. Του άνοιγαν τις πόρτες στα πιο ακριβά εστιατόρια. Κάπνιζε πούρα στις πιο ιδιωτικές λέσχες. Είχε στο κρεβάτι του οποιαδήποτε γυναίκα ήθελε. Και έπειτα ήρθε ο τζόγος στα καζίνο του Soft Lake. Στην αρχή για κοινωνικές διασυνδέσεις και για το κύρος. Έπειτα για διασκέδαση. Μα σιγά σιγά γινόταν πάθος. Όλο και πιο πολλά χρήματα έχανε. Μα πιο πολύ φοβόταν μην χάσει το κοινωνικό status. Άλλωστε η επόμενη μέρα ήταν πάντα καλή για να ρεφάρει.

Έβαλε το ένα πόδι του στην άκρη της ταράτσας. Τα μάτια του είχαν θολώσει. Δεν ρέφαρε ποτέ. Μέρα με την μέρα έχανε την περιουσία του. Μόλις τελείωσε, άρχισαν τα δάνεια στις τράπεζες. Και έπειτα τα χρήματα των πελατών του. Κοίταξε ξανά απέναντι στο Trade Center την ώρα που έσκαγε η αυγή. Κάποιοι από τους ιδιοκτήτες αυτών των εταιρειών, θα μάθουν σε λίγες ώρες πως έχουν φαλιρίσει. Και εκείνος δεν έχει καμία εξήγηση να τους δώσει. Για την ακρίβεια, δεν θα μπορεί να τους δώσει. Έκανε ένα βήμα στο κενό.

Ο Ιππότης με το Κυκλάμινο

Οι γιορτές στο Boxhall είχαν τελειώσει. Το μοναδικό πράγμα που τις θύμιζε ήταν το χιόνι στους δρόμους. Ακόμα και στην Πλατεία του Κύβου, οι εργάτες του Δήμου ξεστόλιζαν τα δέντρα και τα φώτα που έδιναν τόση χαρά τα Χριστούγεννα σε μεγάλους και μικρούς. 

-Ρε μαλακα κράτα καλά την σκάλα! Φώναξε εκνευρισμενος ο Στιβ Μπόρισον. Ο Μάνουελ Κρις ταραγμένος έβαλε όλο το βάρος του στην βάση της σκάλας. 

Ο Στιβ έκανε λίγο το σώμα του δεξιά και αριστερά για να ελέγξει την σταθερότητα της. Έπειτα με πολλή προσοχή έβαλε το ένα πόδι πάνω στο δέντρο και τεντωσε το χέρι του να φτάσει το άστρο στην κορυφή του. 

-Λίγο ακόμα… του έδωσε κουράγιο ο Μάνουελ. 

Ο Στιβ πήρε μια βαθιά ανάσα και κρατώντας την έκανε μια απότομη κίνηση χτυπώντας το αστέρι. Εκείνο έφυγε από την θέση του και αν δεν ήταν τα κλαδιά να ανακόψουν την πτώση του, θα είχε γίνει κομμάτια. 

-Αφού δεν το έφαγα στο κεφάλι! Σχολίασε ο Μάνουελ κρατώντας πάντα την σκάλα μέχρι να κατέβει ο ριψοκίνδυνος άντρας. 

Ο Στιβ κατέβηκε και τίναξε τα χέρια του. 

-Τα φωτάκια μας έμειναν; ρώτησε κοιτώντας διερευνητικα το δέντρο. 

-Ναι, αλλά πρέπει να τα βγάλουμε από το ρεύμα.

-Παίρνουν από την εκκλησία… Έλα, πάμε! 

Οι δύο άντρες κατευθυνθηκαν στον γοτθικό ναό που βρισκόταν στην πλατεία. Έσυραν τις βαριές πόρτες της και μπήκαν μέσα. Ο Μάνουελ κοίταξε με δέος τον ναό. Αν και κάτοικος του Boxhall, δεν είχε μπει ποτέ μέσα. Το φως της ημέρας ίσα που έφτανε μέσα από τα χρωματιστά βιτρό και το φως των κεριών τρεμοπαιζαν στους τοίχους. Καθώς προχωρούσαν πιο μέσα, τα βήματα τους ήταν ελαφρά και αθόρυβα, σαν να μην ήθελαν να σπάσουν αυτή την ιερή σιωπή που επικρατούσε. Ο Στιβ κατευθύνθηκε προς μια μεριά μόνος του και εξαφανίστηκε. Το βλέμμα του Μάνουελ έπεσε σε μια κολώνα του ναού: Εκεί βρισκόταν ένας τεράστιος πίνακας και από κάτω πολλά μπουκέτα με κυκλάμινα που έδιναν την μυρωδιά τους σε όλο το ναό. Ο πίνακας απεικόνιζε έναν Ιππότη με κεφάλι σκελετού. Στο ένα χέρι κρατούσε ένα κυκλάμινο και στο άλλο έναν μικρό Κύβο να ίπταται. Μια ανατριχίλα διαπέρασε όλη την σπονδυλική στήλη του Μάνουελ. Ήταν τόσο τρομακτικό και ταυτόχρονα τόσο όμορφο. Ένα χέρι ακούμπησε την πλάτη του και τινάχθηκε ολόκληρος. 

-Έλα, έβγαλα το ρεύμα, πάμε να βγάλουμε τα φωτάκια… είπε ψιθυριστά ο Στιβ. 

-Αυτός ποιος είναι; ρώτησε ο Μάνουελ χωρίς να πάρει τα μάτια του από τον πίνακα. 

-Ο Ιππότης με το Κυκλάμινο. Δεν έχεις ακούσει τον μύθο του; 

-Όχι… 

-Είναι ο λόγος που στο Boxhall χαρίζουμε Κυκλάμινα την πρωτοχρονιά. Βέβαια η φιγούρα του απέκτησε και άλλη σημασία μετά την Χαμένη Δεκαετία. 

-Σσσσσ…. Μην την ξαναναφερεις! Είπε πανικοβλητος ο Μάνουελ και άρχισε να κοιτάει με αγωνία τριγύρω μήπως τους άκουσε κανένας. 

Βγήκαν βιαστικά από τον ναό και δεν αντάλλαξαν καμία άλλη κουβέντα. 

Τα Πρωτοχρονιάτικα Κυκλάμινα

Η Μαίρη Λινν αγχωμένη ετοίμαζε την πιατέλα με το φαγητό να το βγάλει στο τραπέζι. Από το πρωί της παραμονής Πρωτοχρονιάς, είχε κλειστεί στη κουζίνα και μαγείρευε ένα σωρό πράγματα : Χοιρινό με πατάτες στο φούρνο, κεφτεδακια με σάλτσα, μακαρονοσαλατες, πιατελες τυριών, πιατελες αλλαντικών και ένα σωρό διαφορετικές σαλάτες. Άλλωστε περίμενε τόσο κόσμο : Τα παιδιά της, τους κουμπάρους,  φίλους και συγγενείς. Οι καλεσμένοι όμως είχαν έρθει και δεν είχε προλάβει να δει κανέναν. 

-Αχ Μαίρη μου, μήπως υπάρχει σαλάτα; είπε η Κάθριν Τολόμπερ μπαίνοντας στην κουζίνα. Η Μαίρη με μια γρήγορη κίνηση της έδωσε μια πανέμορφα στολισμένη σαλάτα με κύβους από καρότο και η Κάθριν βγήκε αδιάφορα από την κουζίνα. 

Έβγαλε τα σνίτσελ από το τηγάνι και έβαλε από πάνω την κρέμα γάλακτος. Είχε ήδη αρχίσει να μετανιώνει με την απόφαση να κάνουν αυτό το τραπέζι. Εκείνη το είχε φανταστεί να περνάει καλά με τα αγαπημένα πρόσωπα και είχε καταλήξει μόνη στην κουζίνα ενώ όλοι οι υπόλοιποι περνούσαν καλά στην μεγάλη τραπεζαρία. 

-Μαμά έλα, αλλάζει ο χρόνος! Ακούστηκε η φωνή του γιου της.

-Ερχομαι, αμέσως! Φώναξε δυνατά η Μαίρη και έκλεισε το μάτι της κουζίνας. 

-10,9,8,7,6….

Σκούπισε λίγο τα χέρια της και έτρεξε στην τραπεζαρία. Έφτιαξε βιαστικά λίγο τα μαλλιά της να την βρει ο νέος χρόνος περιποιημένη. 

-5,4,3,2,1, Καλή χρονιά!!! 

Τα βεγγαλικά απ έξω άρχισαν να σκίζουν τον ουρανό. Ολοι άρχισαν να ανταλλάσσουν ευχες και φιλιά. Μαζεύτηκαν γύρω από το τραπέζι για να δώσουν τα παραδοσιακά Κυκλάμινα σε ένα αγαπημένο τους πρόσωπο. 

-Τα Κυκλάμινα μου θα τα δώσω στην πανέμορφη σύζυγο μου… είπε χαμογελώντας ο Μπιλ και έδωσε ένα μπουκέτο Κυκλάμινα στην Μαίρη. 

-Και εγώ στην μαμά… 

-Εγώ στην αγαπημένη μου φίλη… 

Ένας ένας, όλοι γύρω από το τραπέζι άρχισαν να δίνουν τα Κυκλάμινα τους στην Μαίρη και ήταν τόσα πολλά που δεν χωρούσαν στην αγκαλιά της. 

-Με συγκινείτε… ήθελα όμως να ζητήσω συγγνώμη γιατί δεν πρόλαβα να πάρω Κυκλάμινα… 

-Δεν χρειάζεται… Έκανες όλα αυτό το τραπέζι για όλους μας… απάντησε ο γιος της. 

Κάθισαν στο τραπέζι και πάλι να συνεχίσουν το φαγητό. 

-Βγήκαν τα σνίτσελ; Ρώτησε η Κάθριν αδιάφορα την Μαίρη 

-Ναι ναι, πάω να τα φέρω! 

Χωρίς να το καταλάβει, βρέθηκε και πάλι κλεισμένη στην κουζίνα να ετοιμάζει ένα σωρό πράγματα. Να τηγανιζει λουκάνικα, να ψήνει ψωμί, να κόβει σαλάτες… Τελικά οι προηγούμενες Πρωτοχρονιες που ήταν μόνη με τον Μπιλ, της είχαν λείψει…

Η Χριστουγεννιάτικη Δεξίωση

Η Χριστουγεννιάτικη δεξίωση του Βίνσεντ Μπρουκ ήταν η πιο θρυλική στην πόλη : Κάθε χρόνο ο παρουσιαστής καλούσε τις μεγαλύτερες διασημότητες του Boxhall στο σπίτι του και κάθε χρόνο τα tabloids είχαν να ασχοληθούν με το ποιος πήρε την πολυπόθητη πρόσκληση και ποιος όχι. 

Η Τατιάνα Μος ήταν κάθε χρόνο καλεσμένη. Άλλωστε ήταν πολλά χρόνια φίλοι, από τότε που έκαναν και οι δύο τα πρώτα βήματα τους, εκείνη στο τραγούδι και εκείνος στην παρουσίαση. 

Σήκωσε το ποτήρι της με την σαμπάνια και έκανε νόημα απέναντι στην Νταϊάνα Φίσερ. Ο Τζίτζι Ντε Φέρο πλησίασε την Τατιάνα. 

-Καλά Χριστούγεννα γλυκιά μου! είπε και την φίλησε στον αέρα σταυρωτά. 

-Καλά Χριστούγεννα καλέ μου! Πώς φαίνομαι με το φόρεμα σου; Ρώτησε η Τατιάνα και έκανε ένα κύκλο γύρω από τον εαυτό της. Το χρυσό μακρύ φόρεμα με πολύτιμα πετράδια ήταν φτιαγμένο από τον ίδιο τον Τζίτζι. 

-Είσαι εκθαμβωτική όπως πάντα! Αλήθεια, άκουσα πως χωρίσατε με τον Παύλο, πως είσαι; 

-Είμαι μια χαρά… απάντησε με ένα ψεύτικο χαμόγελο. 

-Λοιπόν, θα σε δω σε λίγο, πάω να μιλήσω… Καταλαβαίνεις…

Η Τατιάνα έκανε ένα νόημα κατανόησης και κοίταξε τον Τζίτζι να απομακρύνεται. Έμεινε μόνη. Χάιδεψε λίγο τον λαιμό της για να κατέβει ο κόμπος που είχε δημιουργηθεί. Όλα την πνίγανε, η μουσική, ο κόσμος, τα στολίδια. Ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν στην δεξίωση χωρίς τον Παύλο. Κατευθύνθηκε προς το μέρος του Βίνσεντ. 

-Εγώ πρέπει να φύγω, σε ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση! 

-Από τόσο νωρίς; Είναι όλα καλά; Ρώτησε με ανησυχία ο Βίνσεντ Μπρουκ. 

-Ναι ναι, απλώς λίγο πονοκέφαλο έχω… 

Η Τατιάνα πήρε την γούνα της και βγήκε έξω όπου την περίμενε ο σοφέρ της. Δεν αντάλλαξε ούτε κουβέντα. Κοιτούσε από το παράθυρο το Boxhall που είχε ντυθεί στα λευκά. Είχε σταματήσει να χιονίζει τώρα το βράδυ και ο κόσμος έκανε βόλτες έξω. Έβλεπε παρέες να παίζουν χιονοπολεμο σε ανοιχτούς χώρους, ζευγάρια να περπατάνε χέρι χέρι στο πεζοδρόμιο. Τα φαναρακια Κύβου έλαμπαν στις πόρτες των σπιτιών και από τα στολισμένα παράθυρα οικογένειες να δίνουν δώρα. Όσο έφταναν στο σπίτι της, ο κόσμος στους δρόμους αραιωνε μέχρι που έφτασαν στη βίλα της στο Mountain Hills. Φέτος το δικό της σπίτι ήταν περισσότερο στολισμένο από ποτέ. Κάθε γωνιά του είχε φωτάκια και χριστουγεννιάτικα στολίδια. Μπαίνοντας μέσα στο σπίτι της, ο μπάτλερ της την κοίταξε με απορία. 

-Νωρίς γυρίσατε Κυρία… 

-Ναι, έχω ψιλοπονοκεφαλο… Μπορείς να φύγεις, θα αναλάβει η ασφάλεια από εδώ… είπε η Τατιάνα Μος και άφησε αδιάφορα την γούνα της πάνω στον καναπέ. 

-Καλά Χριστούγεννα κυρία… 

-Καλά Χριστούγεννα και σε σένα… 

Έμεινε μόνη μέσα στο τεράστιο σαλόνι της. Κοίταξε το τζάκι που έκαιγε δίπλα από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μονάχα ο ήχος του ξύλου που καίγεται ακουγόταν. Και έβαλε τα κλάματα. 

Η σιωπή της χιονονιφάδας

Καθώς περπατούσε στην Πλατεία του Κύβου, οι πρώτες χιονονιφάδες έπεσαν στο πρόσωπο του. Σήκωσε το βλέμμα του στον βραδινό ουρανό και έκλεισε τα μάτια του για να τις νιώσει. Ο Ντάνιελ Φόστερ μετά από 10 χρόνια στη φυλακή για οικονομική απάτη, ήταν και πάλι ελεύθερος. Του είχε λείψει το Boxhall τις γιορτές: Τα φώτα, η φασαρία, οι χαρούμενες φάτσες, ακόμα και οι αγχωμένοι που έτρεχαν να προλάβουν τις δουλειές τους.  Έβαλε τα χέρια στο παλτό του για να ζεσταθούν και κοίταξε κάποια παιδιά που προσπαθούσαν να πιάσουν τις χιονονιφάδες. Και τότε είδε τον Μαρκ. Καθόταν σε ένα παγκάκι και κοίταζε το κινητό του. Ένας κόμπος δέθηκε κατευθείαν στον λαιμό του. Δεν τον είχε δει και δεν είχαν μιλήσει 10 χρόνια τώρα. Όσο κι αν ορκιζόταν ο Ντάνιελ πως ήταν αθώος και δεν είχε κάνει καμία απάτη, ο Μαρκ δεν τον είχε πιστέψει. Έκοψε κάθε επικοινωνία μαζί του. Στάθηκε λίγο να τον παρατηρήσει, είχε μεγαλώσει, είχε γκριζάρει, είχε γίνει πιο όμορφος απ’ όσο τον θυμόταν. Μια γυναίκα μίλησε στον Μαρκ και καθώς σηκωνόταν, είδε τον Ντάνιελ. Κοιτάχτηκαν στα μάτια. Ο χρόνος πάγωσε, μόνο οι χιονονιφάδες που έπεφταν μελαγχολικά ήταν ανάμεσα τους. Ο Ντάνιελ πήρε μια πολύ βαθιά ανάσα και με τα πόδια του να τρέμουν, κατευθύνθηκε προς το μέρος του Μαρκ.

-Καλησπέρα…

-Καλησπέρα… απάντησε αμήχανα ο Μαρκ. Βγήκες;

-Ναι… εδώ και μια εβδομάδα… είπε ο Ντάνιελ και πρόσεξε πως στο δεξί του χέρι φορούσε μια βέρα. Ο Μαρκ είχε παντρευτεί. 

-Χαίρομαι γι’ αυτό…

Ένα παιδάκι γύρω στα 6 ήρθε και τράβηξε το χέρι του Μαρκ.

-Χιονίζει!!! Έλα να παίξουμε!! 

-Έρχομαι αγόρι μου… απάντησε χωρίς να κρύβει την αμηχανία του.

Ο Ντάνιελ κοίταξε το αγοράκι. Του έμοιαζε τόσο πολύ. 

-Ήθελα να ευχηθώ μονάχα καλά Χριστούγεννα… είπε τελικά ο Ντάνιελ και έκανε να φύγει. Ο Μαρκ τον σταμάτησε.

-Θα ήθελες να έρθεις στο σπίτι μας τα Χριστούγεννα για να φάμε όλοι μαζί μπαμπά;

Boxhall Elections 2025 - Αποτελέσματα Εκλογών

 Όλη η πόλη είχε κολλήσει μπροστά στους δέκτες των τηλεοράσεων και των υπολογιστών τους με μεγάλη αγωνία. Από στιγμή σε στιγμή θα μάθαιναν τον επόμενο δήμαρχο του Boxhall. Έξω από τα πολιτικά γραφεία των υποψηφίων είχαν μαζευτεί οι ψηφοφόροι τους κρατώντας φωτογραφίες και φωνάζοντας συνθήματα. Λίγο πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, έπεσε μια απόκοσμη σιωπή σε ολόκληρο το Boxhall. Περίεργο για μια τόσο ζωντανή πόλη....

-Και τώρα τα τελικά αποτελέσματα των εκλογών... ακούστηκε από τον δημοσιογράφο.

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΚΑΙΝ!

Χειροκροτήματα και πανηγυρισμοί ακούστηκαν, ο Αλεξάντερ πήρε μια βαθιά ανάσα ανακούφισης. Οι συγκεντρωμένοι άρχισαν να τον αγκαλιάζουν και να του δίνουν συγχαρητήρια. Ήταν η πιο σκληρή εκλογική μάχη στο Boxhall μα ο Αλεξάντερ είχε καταφέρει να βγει νικητής. 

Μια νέα σελίδα ξεκινούσε στο Boxhall!!!

Οι ιστορίες των υποψηφίων γράφτηκαν από:

1. Cassandra P. - Αλεξάντερ Κάιν

2. Miss Offeryn Pibell - Λένα Ντε Στίνο

3. Leo De Stino - Φρανκ Κάρτερ