Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2015

Κεφάλαιο 1.8

Η Ντεμπόρα καθόταν στον καναπέ του σπιτιού της και έβλεπε τηλεόραση φανερά εκνευρισμένη. Είχαν περάσει ήδη 24 ώρες από την διορία που είχε δώσει στον Πίτερ μα οι εφημερίδες δεν έλεγαν να σωπάσουν να λένε για εκείνη. Αντιθέτως, όσο περνούσαν οι ώρες, μιλούσαν και πιο πολύ. Άλλαζε τα κανάλια συνεχώς, χωρίς όμως να προσέχει τι παίζουν. Όταν από την άλλη μιλούσαν για εκείνη, έβριζε μόνη της. Η συγκάτοικος της Ντεμπόρα, η Άλισον, πήγε και κάθισε δίπλα της.
-Ξεκόλλα λίγο επιτέλους! Κάποια στιγμή θα σταματήσουν!
-Ρε συ, δεν μπορώ ούτε να πάω για δουλειά!
-Μα τι θέλει από σένα επιτέλους αυτός ο τύπος;
-Έλα ντε… απάντησε η Ντεμπόρα και ξανακόλλησε τα μάτια της στην τηλεόραση. Η Άλισον πήρε ένα μαξιλαράκι του καναπέ και της το πέταξε στο κεφάλι παιχνιδιάρικα.
-Ξέρω πως θα σου φτιάξω το κέφι. Γνώρισα έναν τύπο χθες, και μου ζήτησε ραντεβού. Θα έρθει σε λίγο από εδώ και του είπα να φέρει κάποιον φίλο του.
-Πάλι ανακατεύεσαι; Σου έχω πει δεν θέλω κανέναν. Άσε μας κουκλίτσα μου με τα γκομενικά!
-Άντε πήγαινε να ετοιμαστείς, όπου να’ ναι φτάνουν. Η Άλισον πήρε μια σκεφτική έκφραση και συνέχισε: Φαντάζεσαι να φέρει τον τύπο που σε ψάχνει;
Η Ντεμπόρα πέταξε στην Άλισον το μαξιλαράκι πίσω, με δύναμη αυτή την φορά.
-Αν έρθει αυτός ο Πίτερ εδώ, σε έχω σκίσει!
Η Άλισον γέλασε σατανικά. Θα ήταν διαβολική σύμπτωση. Αλλά αυτά συμβαίνουν μόνο σε ταινίες και σε κάτι δευτεροκλασάτα αποτυχημένα μυθιστορήματα. Το κουδούνι χτύπησε και πήγε να ανοίξει την πόρτα.




-Δες ποιος είναι πρώτα! Της φώναξε η Ντεμπόρα.
-Λες να είναι παπαράτσι; Απάντησε η Άλισον και κοίταξε από το ματάκι της πόρτας. Και έπειτα ανοίγει την πόρτα.
-Μπιλ! Καλώς ήρθες! Περάστε μέσα!
Ο Μπιλ μπαίνει μέσα και από πίσω ακολουθεί ο φίλος του. Γυρίζει το κεφάλι της η Ντεμπόρα, βλέπει τον Πίτερ και τα χάνει. Γυρνάει προς την  Άλισον.
-Ε είσαι πολύ ηλίθια!
Η Άλισον παγώνει καθώς καταλαβαίνει τι έχει συμβεί. Ένιωσε τα πόδια της να τρέμουν σαν να βρίσκεται όντως σε αποτυχημένο δευτεροκλασάτο μυθιστόρημα. Έσκυψε στο αυτί του Μπιλ και ψιθύρισε:
-Τουλάχιστον εσύ είσαι όντως ο Μπιλ; Εκείνος γέλασε.
-Ναι, πάμε εμείς μέσα να κάνουμε τα δικά μας. Είπε, την πήρε από το χέρι και πήγαν στο δίπλα δωμάτιο. Η Ντεμπόρα είχε μείνει ακίνητη και ο Πίτερ την κοιτούσε και χαμογελούσε.
-Μπορώ να κάτσω και εγώ; Είπε ο Πίτερ διστακτικά και πήγε να κάτσει στον καναπέ.
-Βλέπω δεν φοβήθηκες από χθες. Θα μου πεις επιτέλους τι θέλεις από μένα;
Ο Πίτερ έπιασε ένα ποτήρι από το τραπεζάκι δίπλα στον καναπέ, και το γέμισε με ουίσκι από το μπουκάλι που βρισκόταν δίπλα.
-Θέλω να σου δώσω μια ευκαιρία να κάνεις αυτό που ήθελες. Απάντησε πίνοντας μια γουλιά από το ποτό του.
-Κάνω ήδη αυτό που θέλω.
-Είσαι πολύ μικρή ακόμα για να με ξεγελάσεις. Μπορείς να ξεγελάς τον εαυτό σου όσο θέλεις αλλά όχι εμένα.
-Μα γιατί επιμένεις τόσο για κάτι που δεν θέλω;
-Γιατί… Ο Πίτερ κόλλησε. Πλησίασε με το σώμα του λίγο πιο κοντά. Γιατί….
Ξαφνικά ακούστηκαν από το δίπλα δωμάτιο κάποιοι σεξουαλικοί ήχοι. Η Ντεμπόρα κούνησε το κεφάλι της και στριφογύρισε τα μάτια της. Σηκώθηκε από τον καναπέ απότομα.
-Πάμε να φύγουμε από εδώ. Κέρδισες. Ήρθε η ώρα για εξηγήσεις.

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015

Κεφάλαιο 1.7




Ο Πίτερ περίμενε ανυπόμονος για νέα καθισμένος στον υπολογιστή. Το τηλέφωνο δεν είχε χτυπήσει καθόλου. Μα πως γίνεται να εξαφανίστηκε εντελώς από την πόλη; Έκλεισε τις ειδήσεις και άνοιξε να διαβάσει το Ποντικοδρόμιο και έπειτα το «Σιγά τ’αυγά» ,δυο  blog που παρακολουθεί πάντοτε πιστά. Κουνούσε το πόδι του νευρικά. Συνήθως οι δημοσιογράφοι βρίσκουν πάντα αυτό που θέλουν. Λες να εγκατέλειψε την πόλη; Οι σκέψεις του διακόπηκαν από το κουδούνι της πόρτας. Κατευθύνθηκε προς τα εκεί και κοίταξε από το ματάκι. Μια ξανθιά άγνωστη γυναίκα περίμενε απ’ έξω εκνευρισμένα. Άνοιξε την πόρτα.
-Μάλλον λάθος κάνετε, ποιον ζητάτε; Είπε ο Πίτερ αλλά πριν προλάβει να τελειώσει την φράση του η άγνωστη ξανθιά του ρίχνει ένα δυνατό χαστούκι.
-Καλά, είσαι πολύ μεγάλος μαλάκας! Φώναξε εκείνη και μπήκε με τσαμπουκά στο σπίτι. Ο Πίτερ έμεινε άναυδος να κρατάει το μάγουλο του.
-Γνωριζόμαστε; Κατάφερε να ψελλίσει. Εκείνη τον τράβηξε μέσα στο σπίτι και έκλεισε την πόρτα. Με μια κίνηση έβγαλε την ξανθιά περούκα της μένοντας με το πολύ κοντό μαύρο μαλλί της. Ο Πίτερ την κοίταξε καλύτερα.
-Ντεμπόρα;;;; Μα… πως….
-Τι σκατά θες από μένα; Τι θέλει η φωτογραφία μου σε όλα τα εξώφυλλα εφημερίδων;
-Ήθελα να σε ξαναδώ. Μα πως με βρήκες; Είπε ο Πίτερ κρατώντας ακόμα το μάγουλο του. Προφανώς ήταν τόσο δυνατό χαστούκι που είχαν αποτυπωθεί τα δάχτυλα της επάνω.
-Έχω και εγώ τα δικά μου μέσα. Άλλωστε μπορώ να μεταμορφώνομαι σε όποια θέλω. Λοιπόν, πάρε τα σκυλιά σου και πες τους να σταματήσουν να με ψάχνουν. Πες τους να τελειώνουν την ιστορία εδώ.
-Αλλιώς… τι; Ρώτησε ο Πίτερ και την πλησίασε περίεργος να δει τι θα ακούσει. Η Ντεμπόρα τον πλησίασε ακόμα περισσότερο, και έβαλε τα χείλια της μερικά χιλιοστά μακριά από τα δικά του. Ο Πίτερ ένιωσε μια απίστευτη ένταση και μια έλξη σαν την μύγα σε υπεριώδεις λυχνίες.
-Παίζεις με την φωτιά μικρή… είπε και έκανε την κίνηση να ακουμπήσει τα χείλια της όταν ένιωσε μια παγωμένη λεπίδα στο λαιμό του και σταμάτησε.
-Μην ανησυχείς, είμαι καλή στους εμπρησμούς. Δεν με γνωρίζεις καθόλου.
-Αυτό μπορεί να λυθεί πολύ εύκολα… ο Πίτερ με μια απότομη κίνηση την αφοπλίζει πετώντας το στιλέτο στο πάτωμα.
-Δεν νομίζω. Είπε ξανά και του έβαλε ένα όπλο στον κρόταφο με το άλλο χέρι. Το όπλισε και ο Πίτερ αυτή την φορά πάγωσε. Η Ντεμπόρα χαμογέλασε, κατέβασε το όπλο και έπιασε το στιλέτο από το πάτωμα.
-Έχεις 48 ώρες για να σωπάσουν όλες οι εφημερίδες να μιλάνε για μένα… Είπε βγαίνοντας από την πόρτα και βάζοντας πάλι την ξανθιά περούκα της.
-Είσαι άγρια και μ’ αρέσεις… μονολόγησε ο Πίτερ καθώς την έβλεπε να εξαφανίζεται στον διάδρομο.



Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2015

Κεφάλαιο 1.6

Με την Ελέν να έχει φύγει, είχε φύγει και ένα βάρος στον Πίτερ. Ένιωθε ξανά ελεύθερος να ζήσει, πως το Boxhall ήταν μια άλλη πόλη γεμάτη προκλήσεις, εμπειρίες, και διψούσε να την κατακτήσει. Είχε πάρα πολλά χρόνια να ζήσει αυτό το συναίσθημα. Και το πρώτο πράγμα που ήθελε να κάνει ήταν να ξαναβρεί εκείνη την κοπέλα. Πήρε την εκτυπωμένη φωτογραφία της με την Τατιάνα και άρχισε να πηγαίνει στο σημείο που την είχε συναντήσει με την δικαιολογία να της την δώσει. Άδικα όμως έψαχνε. Όσες βραδιές και να είχε πάει, ποτέ δεν μπόρεσε να την βρει. Άρχισε να ρωτάει άλλες κοπέλες μήπως ξέρουν κάτι γι’ αυτήν αλλά καμία δεν την ήξερε. Έτσι τουλάχιστον έλεγαν, ο Πίτερ ήταν σίγουρος πως θα τον περνούσαν για μπάτσο και δεν του έλεγαν την αλήθεια. Αποφάσισε λοιπόν να βάλει άλλα μέσα για να βρει αυτό που θέλει. Ήδη την επόμενημέρα όλες οι εφημερίδες είχαν την φωτογραφία της στα εξώφυλλα. Αφού δεν μπορούσε ο ίδιος να την βρει, τότε ας την βρει η διασημότητα. Ένα τσούρμο δημοσιογράφοι που ξαφνικά ενδιαφέρονται να μάθουν για εκείνη τα πάντα. Το μόνο που είχε να κάνει είναι να περιμένει, και ο πρώτος που θα είχε πληροφορίες για εκείνη θα τον έπαιρνε τηλέφωνο. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να περιμένει. Και όντως δεν πέρασε πολύ ώρα και χτύπησε το τηλέφωνο. Κοίταξε την αναγνώριση. Η Τατιάνα Μος. Όχι ρε γαμώτο σκέφτηκε.
-Παρακαλώ; Είπε τάχα αδιάφορα ο Πίτερ.
-Τι είναι αυτές οι μαλακίες πάλι; Ακούστηκε εξοργισμένη η Τατιάνα από την άλλη άκρη.
-Για την φωτογραφία λες;
-Φυσικά και λέω για την φωτογραφία με το πουτανάκι σου. Άκου να σου πω, δεν θα παίξεις μαζί μου για να κάνεις εκείνη διάσημη το κατάλαβες; Μπορώ να σε καταστρέψω!
-Ηρέμησε Τατιάνα, ηρέμησε. Την φωτογραφία όντως εγώ την έστειλα. Αλλά την έδωσα επειδή μου ζήτησαν φωτογραφία από εκείνη την βραδιά. Δεν ήξερα πως θα γράψουν τελικά για εκείνη. Ξέρεις τους δημοσιογράφους….
Η Τατιάνα έμεινε για λίγο σιωπηλή. Ήξερε πολύ καλά πως οι δημοσιογράφοι διαστρεβλώνουν τα πράγματα και πως πάνε να βγάλουν είδηση από το πουθενά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που το αντιμετώπιζε.
-Ελπίζω να μην λες ψέματα γιατί θα σε καταστρέψω! Είπε η Τατιάνα πάλι εξοργισμένη και έκλεισε το τηλέφωνο. Ο Πίτερ όντως της έλεγε ψέματα. Αλλά άξιζε το ρίσκο.






Χιλιόμετρα πιο βόρεια, στο Plain Fields, η Ντεμπόρα μπήκε στο σπίτι αφού βράδιασε έξω. Είχε πάει στο πατρικό της σπίτι για τις γιορτές, να βοηθήσει και τον πατέρα της στην φάρμα. Μια φάρμα που, μετά την εξαφάνιση της μητέρας της, ο πατέρας είχε σχεδόν εγκαταλείψει. Κάθισε κουρασμένη σε μια καρέκλα αφού όλη μέρα φρόντιζε τα ζώα και το χωράφι και κοίταξε το ρολόι της. Μα που είναι ο πατέρας της; Είχε φύγει από το πρωί χωρίς να της πει που πάει και από τότε ούτε το κινητό του δεν σηκώνει. Άρχισε να χτυπάει νευρικά τα δάχτυλα της στο τραπέζι. Η πόρτα ξαφνικά ανοίγει και εκείνη σηκώνεται πάνω σαν ελατήριο.
-Που ήσουν όλη μέρα; Ρώτησε η Ντεμπόρα τον πατέρα της. Εκείνος δεν απάντησε, άρχισε να βγάζει το σκουφάκι του, το κασκόλ του, και το σακάκι του.
-Που ήσουν ξαναλέω; Επανέλαβε εκείνη. Αυτή την φορά πήρε απάντηση όμως.
-Είχα πάει στην περιοχή Χ. Όμως ακόμα την έχει αποκλεισμένη ο στρατός. Δεν έχεις ακούσει τι γίνεται;
-Από τότε που εξαφανίστηκε η μαμά, η φάρμα έχει ριμάξει. Πρέπει να σταματήσεις να κάνεις ότι έκανε και εκείνη και να κοιτάξεις την φάρμα σου. Αν συνεχίσεις έτσι, θα σταματήσω να σου στέλνω χρήματα.
-Κάνε ότι θέλεις… είπε ο πατέρας της αδιάφορα και άρχισε να αδειάζει το σακίδιο που είχε μαζί του. Η Ντεμπόρα πήγε κοντά του, τον άρπαξε και άρχισε να τον ταρακουνά:
-Η Μαμά χάθηκε, πάρε το απόφαση. Κοίτα να συνεχίσεις την ζωή σου και σταμάτα να τα κυνηγάς αυτά. Δεν θέλω να σε χάσω όπως εκείνη. Σταμάτα να κυνηγάς φαντάσματα.
Ο πατέρας της την κοίταξε γλυκά και αφού της χαμογέλασε της χάιδεψε απαλά το πρόσωπο της.
-Κοριτσάκι μου, η μητέρα σου δεν ήταν τρελή. Κάτι συμβαίνει. Είμαι σίγουρος ότι κάτι συμβαίνει και θα το ανακαλύψω. Δεν ήταν όμως τρελή.
-Και όμως τώρα δεν είναι κοντά μας. Ακόμα και να συμβαίνει κάτι, είναι πολύ επικίνδυνο. Σταμάτα επιτέλους.
Την συζήτηση τους την διέκοψε το κινητό της Ντεμπόρα που άρχισε να χτυπάει. Το σήκωσε.

-Τι; Έρχομαι αμέσως! Απάντησε και έκλεισε βιαστικά το τηλέφωνο. Πρέπει να φύγω, κάτι προέκυψε. Θα τελειώσουμε άλλη φορά αυτή την συζήτηση… είπε στον πατέρα της και έφυγε βιαστικά κλείνοντας την πόρτα πίσω της με δύναμη.  

Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 1.5




Η ώρα πια είχε προχωρήσει. Ο Πίτερ και η Ντεμπόρα μπήκαν ξανά στο αμάξι.
-Που θα σε αφήσω; Ρώτησε ο Πίτερ
-Εκεί ακριβώς που με βρήκες. Απάντησε η Ντεμπόρα. Δεν ήθελε κάποιος πελάτης να γνωρίζει που μένει, και άσχετα του πόσο καλά πέρασε εκείνη την νύχτα, ο Πίτερ παρέμενε ένας πελάτης.
-Ώστε ήθελες λοιπόν να τραγουδάς… ρώτησε ξανά ο Πίτερ.
Η Ντεμπόρα έβγαλε έναν ήχο σαν απάντηση και έγνευσε θετικά. Άρχισε να τραγουδάει ένα τραγούδι. Η κρυστάλλινη και δυνατή φωνή της γέμισε το αυτοκίνητο. Ο Πίτερ ανατρίχιασε με την μελωδικότητα και την αισθαντικότητα της. Μπορούσε ήδη να την φανταστεί στην σκηνή με χιλιάδες θαυμαστές από κάτω να την αποθεώνουν.
-Έχεις καταπληκτική φωνή…
-Ναι.. την πήρα από την μητέρα μου… Εκείνη τραγουδούσε…
-Τραγουδούσε; Δεν ζει πια;
O Πίτερ πάτησε απότομα το φρένο.
-Στο Sea Monster; Το ίδιο και ο πατέρας μου! Είπε έκπληκτος ο Πίτερ
-Αλήθεια; Είχε και ο πατέρας σου ψύχωση με τον…
ΚΥΒΟ! Είπαν και οι δυο μαζί ταυτόχρονα.
-Ναι, ο πατέρας μου έψαχνε πολύ τον γρίφο του Κύβου. Πίστευε ότι κάτι φοβερό θα συμβεί σε περίπτωση που λυθεί μια μέρα. Ποτέ δεν μου είπε αν θα συνέβαινε κάτι καλό ή κακό… Είπε σκεφτικός ο Πίτερ.
-Το ίδιο ακριβώς και η μητέρα μου… Και δεδομένου ότι μέναμε στο Plain Fields έκανε συχνά εξορμήσεις στην περιοχή Χ. Πάντα έλεγε ότι κάποια σχέση έχει με τον Κύβο. Μετά την εξαφάνιση του Sea Monster o πατέρας μου κλείστηκε στον εαυτό του… Και τότε αποφάσισα να φύγω… είπε μελαγχολικά η Ντεμπόρα και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Είχαν φτάσει κι’ όλας στο προορισμό τους. Ο Πίτερ της έπιασε το χέρι.
-Άσε με να σε βοηθήσω… Που μπορώ να σε ξαναδώ;
Εκείνη την στιγμή η Ντεμπόρα συνειδητοποίησε ότι είχε ήδη ξεφύγει από την επαγγελματική της δεοντολογία και είχε γίνει πλέον πολύ προσωπικό το θέμα. Άνοιξε την πόρτα θυμωμένη.
-Δεν μπορείς να με ξαναδείς. Μου χρωστάς 1200!
-1200; Μα νόμιζα 400!
-Έχασα παραπάνω ώρες μαζί σου!
-Έχασες; Ρώτησε απορημένος ο Πίτερ και έβγαλε 1200 και της τα έδωσε. Εκείνη τα άρπαξε και έφυγε.
Ο Πίτερ δεν μπορούσε να καταλάβει τι την είχε πιάσει τόσο ξαφνικά. Νόμιζε πως θα ήταν μια ξεχωριστή βραδιά για εκείνη. Άλλωστε ήξερε πως μπορούσε να την βοηθήσει με όλες τις επαφές που έχει εκείνος. Ξέχασε κι’ όλας το όνειρο που είχε; Με αυτές τις σκέψεις βρέθηκε μπροστά στην πόρτα του σπιτιού του. Συνειδητοποίησε ότι τώρα είχε να αντιμετωπίσει την Ελέν. Μπαίνει μέσα στο σπίτι και το βρίσκει στολισμένο. Όλα τα λαμπάκια και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια γέμιζε το σπίτι με μια ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα. Μα που είναι η Ελέν; Ο Πίτερ προχώρησε διερευνητικά μέσα στο σπίτι όταν πρόσεξε ένα γράμμα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το άνοιξε και άρχισε να διαβάζει:

Πίτερ,
Ήθελα να σου το πω εδώ και πολύ καιρό, αλλά πλέον τα γεγονότα με αναγκάζουν. Είμαι έγκυος. Και δεν είσαι εσύ ο πατέρας όπως πολύ καλά ξέρεις. Έφυγα για να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα, μην μπεις στον κόπο να με ψάξεις. Θα επικοινωνήσω εγώ μαζί σου για να τελειώνουμε αυτή την ιστορία μια και καλή. Καλά Χριστούγεννα και να θυμάσαι πως σ’ αγαπώ.
Ελέν.

Ο Πίτερ τσαλάκωσε το γράμμα μέσα στο χέρι του και το πέταξε στην άλλη άκρη του δωματίου. Κάθισε στην πολυθρόνα και κοίταζε τα λαμπάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο που αναβόσβηναν. Κοίταξε ολόγυρα. Να και κάτι που δεν περίμενε. Ώστε η Ελέν τον απατούσε τόσο καιρό. Γι’ αυτό και όλες αυτές οι υστερίες. Προσπαθούσε να του φορτώσει διάφορα για να απαλύνει τις δικές της τύψεις. Και τώρα είναι έγκυος από κάποιον άλλον. Ο Πίτερ χαμογέλασε αμήχανα. Δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί που τελείωσε η κόλαση του ή να εκνευριστεί για όσα άδικα είχε τραβήξει τόσο καιρό. Και εκεί, βλέποντας τα λαμπάκια να αναβοσβήνουν στο δέντρο, τον πήρε ο ύπνος στην πολυθρόνα.


Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 1.4

Μέσα στην νύχτα, οι ουρές έξω από όλα τα δισκοπωλεία της πόλης είχαν γίνει τεράστιες. Μικροί και μεγάλοι είχαν στηθεί για ώρες περιμένοντας υπομονετικά να ανοίξουν έκτακτα τα μαγαζιά για το πιο μεγάλο μουσικό γεγονός της χρονιάς. Η Τατιάνα Μος έβγαζε τον  καινούριο της άλμπουμ. Τα πιο μεγάλα τηλεοπτικά συνεργεία όπως το BH News24 έκαναν ρεπορτάζ στο πιο μεγάλο δισκοπωλείο της πόλης, το Albumworld, κοντά στην πλατεία του κύβου.
-Πόσες ώρες περιμένετε στην σειρά; Ρώτησε με χαμόγελο η δημοσιογράφος του BH News 24, Μιράντα Σοββόν, τον  πρώτο στην σειρά.
-Περίπου 2 μέρες! Απάντησε ο τύπος γύρω στα 30. Φορούσε ένα μπλουζάκι από το τελευταίο τουρ της Τατιάνας και ένα καπελάκι που είχε υπογράψει πάνω εκείνη.
-Πόσο καιρό είστε φαν; Ρώτησε ξανά η Μιράντα
-Από τότε που ξεκίνησε, 10 χρόνια τώρα! Είναι απλά η καλύτερη! Απάντησε καθώς από πίσω του τον έσπρωχναν άλλοι φαν και χαιρετούσαν την κάμερα.




Πίσω στο αμάξι του Πίτερ, δεν είχε ανταλλάξει ούτε κουβέντα με την Ντεμπόρα. Το μόνο που ακουγόταν ήταν το ραδιόφωνο συντονισμένο στο Beatbox. Καθώς περνούσαν έξω από το Albumworld η Ντεμπόρα κοίταξε όλο αυτό τον κόσμο που είχε μαζευτεί.
-Μα τι γίνεται εδώ; Ρώτησε γεμάτη περιέργεια.
-Σήμερα βγαίνει το καινούριο άλμπουμ της Τατιάνας Μος. Απάντησε ο Πίτερ αδιάφορα.
-Σταμάτα λίγο!
Ο Πίτερ σταμάτησε το αμάξι και κοίταξαν μαζί το πλήθος που είχε μαζευτεί. Υπήρχε μια ανησυχία στον κόσμο, μια ανατάραξη, και ξαφνικά μια μαύρη λιμουζίνα σταμάτησε μπροστά. Ξαφνικά έσπευσαν από παντού φωτογράφοι καθώς η Τατιάνα κατέβαινε από την λιμουζίνα και χαιρετούσε το πλήθος, συνοδευόμενη πάντα από τον Παύλο Μιτρόφ. Έσκασε έτσι «μη προγραμματισμένα» για να υπογράψει σε μερικούς τυχερούς το νέο της άλμπουμ.
-Δεν το πιστεύω! Είναι η Τατιάνα Μος! Αναφώνησε με έκπληξη η Ντεμπόρα.
-Σου αρέσει η Τατιάνα;  
-Ναι, τραγουδούσα, γι’ αυτό και μετακόμισα στο New Town, ήθελα να γίνω σαν και εκείνη.
-Τραγουδούσες; Δεν τραγουδάς πια; Και πως βρέθηκες να…
-Κάποια πράγματα δεν μπορούν να γίνουν. Διέκοψε τον Πίτερ απότομα η Ντεμπόρα. Ξεκίνα τώρα! Συνέχισε και τράβηξε μια τζούρα από την πίπα της.
Ο Πίτερ ήξερε πολύ καλά τι εννοούσε. Δεν ήταν η μόνη που ήθελε να γίνει σαν την Τατιάνα Μος. Ο δρόμος για το Flashway δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Πρέπει να έχεις τις σωστές γνωριμίες και να είσαι έτοιμος να πουλήσεις την ψυχή σου στον διάβολο. Που να βρει ένα νέο κορίτσι τα μέσα για να πραγματοποιήσει αυτό που θέλει; Ο Πίτερ άρπαξε την φωτογραφική μηχανή από το πίσω κάθισμα.
-Κατέβα. Είπε στην Ντεμπόρα ανοίγοντας βιαστικά την πόρτα να βγει έξω.
-Μα τι λες; Είσαι τρελός; Μπες μέσα!
Ο Πίτερ πήγε από την μεριά της Ντεμπόρα και της άνοιξε την πόρτα τραβώντας την έξω.
-Σήμερα θα γνωρίσεις την Τατιάνα Μος!
-Μα πως… πήγε να ρωτήσει η Ντεμπόρα αλλά ήδη την είχε τραβήξει μέσα στο πλήθος από το χέρι.
Η Τατιάνα είχε μπει ήδη στο κατάστημα και οι πόρτες άνοιξαν. Το πλήθος μπούκαρε με πανικό και έτρεξαν κατευθείαν στα ράφια και στην Τατιάνα που γύρω της είχε σταθεί η προσωπική της ασφάλεια. Μέσα στο στριμωξίδι, ο Πίτερ έψαχνε τρόπο να φτάσει κοντά στην πόρτα κρατώντας σφικτά από το χέρι την Ντεμπόρα. Ξαφνικά πρόσεξε τον Παύλο στην πόρτα.
-Παύλο! Φώναξε ο Πίτερ σηκώνοντας το χέρι. Ο Παύλος, που άκουσε το όνομα του, κοίταξε γύρω στο πλήθος. Είδε το σηκωμένο χέρι του Πίτερ και σήκωσε το χέρι του σαν απάντηση να περιμένει. Δεν περνάει πολύ ώρα και έρχεται ο Παύλος με την βοήθεια μερικής προσωπικής ασφάλειας στον Πίτερ.
-Πίτερ! Τι χαρά! Τι σε φέρνει από εδώ; Φώναξε στο αυτί του Πίτερ
-Η κοπέλα θέλει να γνωρίσει την Τατιάνα!
Ο Παύλος κοίταξε την Ντεμπόρα, χαμογέλασε και έσκυψε πάλι στο αυτί του Πίτερ
-Ωραία επιλογή, πόσα παίρνει; Τελοσπάντων, ακολουθήστε!
Με την βοήθεια πλέον της ασφάλειας, οι τρεις τους έφτασαν μπροστά στην Τατιάνα που τελείωνε την υπογραφή σε ένα άλμπουμ. Μόλις είδε τον Πίτερ σηκώθηκε όρθια.
-Πίτερ! Τι ωραία έκπληξη! Είπε φιλώντας τον στον αέρα. Βλέπεις τι γίνεται; Θα σκίσει το άλμπουμ! Συνέχισε βλέποντας την Ντεμπόρα που κρατούσε σφιχτά το χέρι του Πίτερ. Φαινόταν χαμένη, γινόταν όλα τόσο γρήγορα για εκείνη. Η Κοπέλα; Ρώτησε η Τατιάνα.
-Από εδώ η Ντεμπόρα, είναι θαυμάστρια σου, τραγουδούσε κι’ όλας!
-Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω! Είπε η Ντεμπόρα απλώνοντας το χέρι της. Η Τατιάνα την κοίταξε με ένα σνομπ ύφος από πάνω μέχρι κάτω. Χαμογέλασε υποκριτικά, όπως σε όλους άλλωστε, και της έδωσε το χέρι της. Έσκυψε στο αυτί του Πίτερ.
-Σοβαρά Πίτερ; Πουτάνα πολυτελείας; Εγώ είμαι πολυτελείας και δεν θα σου πάρω χρήματα…
-Η Ντεμπόρα ήθελε να σε γνωρίσει. Να σας βγάλω μια φωτογραφία μαζί;

-Μα φυσικά… Είπε η Τατιάνα και πόζαρε μαζί με την Ντεμπόρα στον φακό του Πίτερ. Και αφού είσαι φίλη του Πίτερ, θα σου κάνω δώρο το νέο μου άλμπουμ… 

Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2014

Κεφάλαιο 1.3

Η Ντεμπόρα βγήκε από το μπάνιο γυμνή και πατώντας στις άκρες των δαχτύλων της, έφτασε ως την άλλη άκρη του δωματίου. Άνοιξε την μουσική και την έβαλε στο τέρμα. Κοιτάχτηκε στον ολόσωμο καθρέφτη και ανακάτεψε τα κοντά μαύρα μαλλιά της. Άρχισε να χορεύει απαλά στον ρυθμό της μουσικής καθώς γλιστρούσε στο κορμί της το μαύρο στενό διάφανο couture φόρεμα του Τζίτζι Ντε Φέρο που κάλυπτε μονάχα τα επίμαχα σημεία. Άρχισε να βάφει με γήινα χρώματα τα μπλε μάτια της και έπειτα πρόσθεσε ψεύτικες βλεφαρίδες. Έπιασε το κατακόκκινο κραγιόν και άρχισε να βάφει τα σαρκώδη χείλη της.  Κοίταξε το πρόσωπο της. Τέλειο, σκέφτηκε. Είχε έρθει η στιγμή για την τελευταία πινελιά της μεταμόρφωσης της. Έπιασε την περούκα με τα καρέ μαλλιά και τις αφέλειες. Την στερέωσε με προσοχή, κοιτάχτηκε, και έφτιαξε λίγο με τα χέρια της τις λεπτομέρειες.






Άλλη μια βραδιά που ο Πίτερ ήταν στο αυτοκίνητο και σκεφτόταν πως θα γυρίσει σπίτι. Ήξερε όπως πάντα πως η Ελέν θα τον περίμενε ξύπνια και θα άρχιζε πάλι τις φωνές. Είναι γνωστό πια το σκηνικό. Καθώς σταμάτησε στο φανάρι κοίταξε δίπλα του ένα ζευγαράκι νεαρής ηλικίας να φιλιέται. Στο απέναντι πεζοδρόμιο μια παρέα είχε αράξει, κάνανε αστεία, γελούσαν και πίνανε μπύρες. Του ήρθαν όλα ξαφνικά. Πόσο καιρό είχε να φλερτάρει; Πόσο καιρό είχε να γελάσει; Να πιει μια μπύρα; Πόσο καιρό είχε να ζήσει; Θύμωσε με τον εαυτό του όταν συνειδητοποίησε πόσο παθητικός είχε γίνει με όλα όσα του συμβαίνουν. Το πράσινο φανάρι είχε ανάψει και όλα τα αυτοκίνητα πίσω του κορνάρανε. Έδωσε στον εαυτό του λίγο ακόμα χρόνο. Πρέπει να κάνει κάτι. Πρέπει. Κάνει ένα επικίνδυνο ελιγμό αλλάζοντας κατεύθυνση προς το New Town. Αποφεύγει τελευταία στιγμή μια σύγκρουση με ένα διερχόμενο αμάξι και πατάει το γκάζι καθώς του κορνάρανε και τον βρίζανε οι άλλοι οδηγοί.  Σταμάτησε απέναντι από ένα μπαράκι. Ο δρόμος φωτιζόταν από την νέον πινακίδα του, αλλά δεν πρόσεξε καν το όνομα του. Απλώς του άρεσε η μουσική που ακουγόταν μέχρι έξω. Ξαφνικά κάποιος του χτύπησε το τζάμι του οδηγού. Γυρίζει το κεφάλι του και παγώνει. Ήταν τόσο σαγηνευτική. Έμεινε να την κοιτάει αποσβολωμένος. Εκείνη τράβηξε μια τζούρα από την μακριά πίπα της και του έκανε νόημα να κατεβάσει το παράθυρο. Του φυσάει τον καπνό στην μούρη.
-Ψάχνεις για παρέα; Ο Πίτερ δεν μπόρεσε να απαντήσει. 400 παίρνω… είπε ξανά εκείνη και έκανε τον γύρο του αμαξιού για να μπει στην θέση του συνοδηγού. Την ακολουθούσε με τα μάτια του. Όλες οι κινήσεις της είχαν τόση θηλυκότητα και χάρη. Πως μπόρεσε να μην προσέξει ότι σταμάτησε μπροστά της; Κλείνει την πόρτα.
-Που πάμε; Ρώτησε η Ντεμπόρα αδιάφορα παίρνοντας άλλη μια τζούρα.
-Δεν έχεις κάτι να προτείνεις; Είπε για πρώτη φορά ο Πίτερ.
Η Ντεμπόρα κοίταξε το χέρι του και πρόσεξε την βέρα. Της ξέφυγε ένα γελάκι. Δεν ήταν ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος παντρεμένος που ψάχνει για τέτοιου είδους παρέα.
-Γιατί γελάς;
Η Ντεμπόρα κοίταξε μέσα στα μάτια τον Πίτερ.

-Τίποτα. Ξεκίνα.