Πέμπτη 22 Μαΐου 2025

Το Μπαλόνι


Η βραδιά στο Boxhall ήταν γλυκιά και οι δρόμοι στο νότιο Soft Lake ήταν γεμάτοι με οικογένειες που έκαναν βόλτα στα λούνα παρκ και τα πάρκα. Στην ατμόσφαιρα μπορούσες να ακούσεις την μουσική από τα παιχνίδια, τα γέλια και τις φωνές των παιδιών. Ένα κοριτσάκι πλησίασε τον Έντι Μονρόε με τους γονείς του.

– Διάλεξε ένα μπαλόνι, ποιο θες;

– Αυτό το ροζ με την καρδούλα! απάντησε το κοριτσάκι με μάτια που έλαμπαν. Ο Έντι ξεχώρισε το μπαλόνι και της το έδωσε στο χέρι.

– Επέλεξες το πιο ωραίο απ’ όλα! της είπε ο Έντι κλείνοντας το μάτι. Να πουλάει μπαλόνια ήταν κουραστικό: Από την μία να τα κρατάει όλα αυτά στο ένα χέρι και από την άλλη η ορθοστασία τόσες πολλές ώρες. Αλλά κάθε σπίθα στα μάτια και κάθε χαμόγελο των παιδιών ήταν για εκείνον ένα μικρό παράσημο.

Και τότε ήρθε. Ένας άντρας γύρω στα 45 με γκρίζα μαλλιά και καφέ κουρασμένα μάτια. Ήξερε τι θα ακολουθούσε ακριβώς.

– Θα ήθελα το μπαλόνι με τον κύβο! είπε ο άντρας και έδωσε χρήματα στον Έντι.

Ξεχώρισε το μπαλόνι και του το έδωσε. Ο άντρας έγνεψε, πήρε το μπαλόνι και απομακρύνθηκε. Πήγε λίγο παρακάτω και το άφησε να πετάξει στον ουρανό κοιτάζοντάς το μέχρι να χαθεί στον ουρανό.


Αυτό γινόταν συνέχεια. Κάθε Πέμπτη στις 19:30 το βράδυ ερχόταν αυτός ο άντρας, έπαιρνε ένα μπαλόνι στο σχήμα του κύβου και το άφηνε να φύγει. Ο Έντι ήθελε να μάθει γιατί το κάνει, είχε σχεδόν ετοιμάσει τα λόγια του, αλλά ακόμα μια φορά δεν βρήκε το θάρρος να του μιλήσει. 

Όλη την εβδομάδα σκεφτόταν διάφορες θεωρίες. Ίσως να είχε χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Ίσως να ήταν η μητέρα του που της είχε αδυναμία. Μπορεί να είχε χάσει κάποιο παιδί και κάθε Πέμπτη να πήγαιναν βόλτα στο Λούνα Παρκ, ίσως να ήθελε να συνεχίσει αυτή την παράδοση με τον τρόπο του. Να είχε χάσει κάποια αδερφή ή αδερφό στο ναυάγιο του Sea Monster, άλλωστε όλοι στο Boxhall είχαν χάσει κάποιον αγαπημένο εκείνη την αποφράδα μέρα. Μπορεί να είχε χάσει κάποιον έρωτα: Να είχαν συναντηθεί στο Λούνα Παρκ μια Πέμπτη και να είχαν ερωτευτεί. Έπρεπε να μάθει. Όχι για να τον φέρει σε δύσκολη θέση, αλλά επειδή πραγματικά τον είχε συγκινήσει αυτή η κίνηση.


Πέμπτη. Κοίταξε το ρολόι του. 19:29. Από στιγμή σε στιγμή θα φαινόταν ο άντρας. Μετακίνησε ένα μπαλόνι σε σχήμα Κύβου ώστε να το δώσει πιο εύκολα. Η ώρα περνούσε αλλά ο άντρας πουθενά. Περίεργο. Ήταν πάντα στην ώρα του. Και αυτή την φορά όντως θα τον ρωτούσε ο Έντι. Ο Άντρας δεν φάνηκε ποτέ. 

Την επόμενη μέρα ανοίγοντας το Boxhaller είδε την φωτογραφία του: Άνδρας αγνώστων στοιχείων κατέρρευσε χθες στις 19:25 στο Soft Lake, διεκομίσθη στο νοσοκομείο όπου και κατέληξε. Όποιος γνωρίζει πληροφορίες, να έρθει σε επαφή με τις αρχές. Ο Έντι κατέβασε την εφημερίδα και ένας κόμπος έπνιξε τον λαιμό του. Γι’αυτό λοιπόν δεν εμφανίστηκε ποτέ. 


-Μπαμπά, θα μου πάρεις μπαλόνι; Είπε ένα 3χρονο αγοράκι δείχνοντας προς το μέρος του Έντι. Ο πατέρας έκανε νόημα στον Έντι. 

-Ποιο θες να σου δώσω; Ρώτησε με χαμόγελο.

-Αυτό με τον μονόκερο! Είπε ο μικρός ενθουσιασμένος.

-Το πιο ωραίο διάλεξες! 

Βλέποντας τον μικρό να απομακρύνεται θυμήθηκε ότι ήταν Πέμπτη. Κοίταξε το ρολόι του: 19:30. Ο Έντι ξεχώρισε ένα μπαλόνι με κύβο και το άφησε να φύγει. Όσο το κοιτούσε να απομακρύνεται ένα χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπο του. Δεν έμαθε ποτέ για ποιο λόγο ο άντρας άφηνε το μπαλόνι. Όμως γνωρίζει καλά για ποιον λόγο θα το αφήνει από εδώ και πέρα ο ίδιος…

Πέμπτη 15 Μαΐου 2025

Το Δωμάτιο 5


Κοίταξε το ρολόι απέναντι από την ρεσεψιόν, ήταν 10 το βράδυ. Από στιγμή σε στιγμή θα ερχόταν και η άφιξη που περίμενε. Ο Ντάνιελ Μπρίγκς ήταν ο ιδιοκτήτης και ο μοναδικός υπάλληλος σε αυτό το μικρό ήσυχο πανδοχείο στο παραλιακό μέτωπο του Palm Beach. To Sunshine Rooms ήταν μια οικογενειακή επιχείρηση, πέρασε από τον παππού του στον πατέρα του και τώρα που πέθαναν οι γονείς του, πέρασε σε εκείνον. Άλλωστε και η πελατεία του αντικατόπτριζε αυτή τη ζεστασιά: Το προτιμούσαν οικογένειες που αναζητούσαν μια ανάσα ηρεμίας κοντά στο κύμα της θάλασσας.
Το καμπανάκι της πόρτας χτύπησε και μέσα μπήκε ένας άνδρας. Ύψος 1.75, γύρω στα 40, καστανά μαλλιά, καστανά μάτια, μπλε τζιν και μαύρο μπλουζάκι.
-Καλησπέρα, ονομάζομαι Τζειμς Μάρτιν, σας πήρα νωρίτερα για ένα δωμάτιο…  είπε ο άνδρας σκουπίζοντας το μέτωπο του.
-Ναι ναι, φυσικά, το δωμάτιο σας είναι έτοιμο! Απάντησε ο Ντάνιελ. Η οικογένεια;
-Μόνος μου είμαι.
Ο Ντάνιελ σήκωσε το φρύδι. Σπάνια έρχονται πελάτες μόνοι στο Sunshine Rooms.
-Θα σας οδηγήσω στο δωμάτιο σας… η βαλίτσα σας;
-Δεν έχω. Απάντησε κοφτά ο Τζειμς.
O Ντάνιελ χωρίς να πει τίποτα τον οδήγησε στον πάνω όροφο που βρισκόταν το δωμάτιο του.
-Να έχετε μια υπέροχη διαμονή στο Sunshine Rooms! Είπε χαμογελαστά και αφού έκλεισε την πόρτα πίσω του, κατέβηκε στην ρεσεψιόν.


Κάθισε αναπαυτικά στο γραφείο του και έβαλε τα πόδια πάνω στο γραφείο. Άλλη μια ήσυχη νύχτα ήταν μπροστά του και θα την περνούσε όπως τόσες άλλες νύχτες: Βλέποντας την αγαπημένη του σειρά «Παιχνίδια του Νόμου» και τρώγοντας πατατάκια. Άρπαξε ένα σακουλάκι από το συρτάρι του και άνοιξε την τηλεόραση. Μα αντί για την σειρά, είχε έκτακτο δελτίο: Έγινε απόπειρα δολοφονίας του χρηματιστή Άλαν Τρεντ και η αστυνομία έχει στήσει ανθρωποκυνηγητό. Το τηλέφωνο άρχισε να χτυπάει. Χωρίς να πάρει τα μάτια του από την τηλεόραση, απάντησε μηχανικά.
-Ναι… Μάλιστα κύριε Μάρτιν, θα σας φέρω έξτρα πετσέτα…
Έκλεισε το ακουστικό και έβαλε ένα πατατάκι στο στόμα του. Σύμφωνα με τις ειδήσεις, ο δολοφόνος ήταν μετρίου αναστήματος. Έπιασε μια πετσέτα και ανέβηκε στον πάνω όροφο. Στάθηκε έξω από την πόρτα για να χτυπήσει, όταν άκουσε τον πελάτη του να μιλάει στο τηλέφωνο.
-Σου λέω παραλίγο να μας πιάσουν!
Ο Ντάνιελ πάγωσε για λίγα δευτερόλεπτα. Χτύπησε αμήχανα την πόρτα.
-Περίμενε… Παρακαλώ περάστε! Αφήστε εκεί την πετσέτα!
Ο Ντάνιελ δεν είπε κουβέντα. Άφησε απλά την πετσέτα και βγήκε έξω. Κλείνοντας την πόρτα πίσω του έκανε πως φεύγει αλλά στάθηκε στην πόρτα να κρυφακούσει.
-Την επόμενη φορά θα το έχουμε στήσει καλύτερα… ακούστηκε η φωνή του Τζειμς Μάρτιν. Θα έρθει από εδώ. Σε αφήνω να κάνω ένα μπάνιο.
Ο Ντάνιελ έφυγε όσο πιο αθόρυβα και κάθισε πάλι στο γραφείο του. Κοίταξε την τηλεόραση που ακόμα έλεγε για την απόπειρα δολοφονίας. Πήρε ένα πατατάκι και το έβαλε στο στόμα του. Θα μπορούσε; Την σκέψη του διέκοψε το καμπανάκι της πόρτας και ο Ντάνιελ πετάχτηκε όρθιος ξαφνιασμένος. Μια γυναίκα με ένα μαντίλι στα μαλλιά και μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου μπήκε μέσα.
-Καλησπέρα σας, ήρθα να δω τον κύριο Τζειμς Μάρτιν.
-Μισό λεπτό να τον καλέσω…
Όσο περίμενε στο ακουστικό, παρατηρούσε την γυναίκα. Εκείνη γύρισε το κεφάλι της να δει τις ειδήσεις στην τηλεόραση.
-Σας περιμένει, είναι στο δωμάτιο 5…
-Σας ευχαριστώ… απάντησε η γυναίκα και έφυγε κατευθείαν στο δωμάτιο του Τζειμς Μάρτιν.
Ο Ντάνιελ σωριάστηκε στην καρέκλα του. Ο ιδρώτας κυλούσε στο μέτωπο του. Όλα έδεναν. Η απόπειρα, το μέτριο ανάστημα, η κράτηση της τελευταίας στιγμής, η απουσία βαλίτσας, η συζήτηση στο τηλέφωνο, η ύποπτη επίσκεψη. Πήρε άλλο ένα πατατάκι και το μάσησε αργά. Έπρεπε να αποφασίσει αν θα ενημερώσει τις αρχές. Η τηλεόραση έλεγε ότι ίσως το χτύπημα να συνδέεται με την μαφία. Αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που ήθελε να ακούσει. Από την μία, εάν δεν ενημέρωνε τις αρχές, θα ένιωθε τύψεις που είχε πληροφορίες και δεν τις έδωσε. Από την άλλη, εάν μιλούσε, πιθανόν το επόμενο θύμα της μαφίας να ήταν αυτός. Κάπως έτσι το Sunshine Rooms που περνούσε από γενιά σε γενιά, θα τελείωνε κάπου εδώ. Ήδη φανταζόταν το μικρό πανδοχείο περικυκλωμένο από σημάνσεις της αστυνομίας. Η ήσυχη βραδιά του είχε καταστραφεί. Το μόνο που ήθελε απόψε, ήταν να φάει πατατάκια βλέποντας «Τα παιχνίδια του Νόμου». Σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου. Θα ειδοποιούσε την αστυνομία.
Το πρόγραμμα είχε περάσει στην κανονική του ροή, αλλά ο Ντάνιελ δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί στη σειρά του. Έκοβε βόλτες πάνω-κάτω στην ρεσεψιόν. Ακούστηκε το καμπανάκι στην πόρτα και δυο αστυνομικοί μπήκαν μέσα.
-Στο δωμάτιο 5 είναι… είπε ψιθυριστά ο Ντάνιελ. Οι αστυνομικοί ανέβηκαν στον πάνω όροφο και ο Ντάνιελ κάθισε στην καρέκλα του. Ο θόρυβος από την πόρτα που έσπασαν, ακούστηκε σε όλο το Sunshine Rooms. Πήρε κάμποσα πατατάκια και τα έβαλε στο στόμα του. Το χέρι του έτρεμε. Ο ήχος από τους δείκτες του ρολογιού του έπαιρναν τα αυτιά. Αναμονή. Ατελείωτη. Άλλο ένα πατατάκι.
Οι αστυνομικοί φάνηκαν και ο Ντάνιελ έτρεξε προς το μέρος τους.
-Λοιπόν;
-Τίποτα, απλώς ένα παράνομο ζευγαράκι… είπε ο ένας από τους δύο.
-Εννοείτε…
-Αυτή είναι παντρεμένη και παρ ‘ολίγον να τους πιάσει ο άντρας της…
Ο Ντάνιελ κοκκάλωσε. Όχι μόνο έσπασε τζάμπα η πόρτα, αλλά ακόμα χειρότερα θα έπρεπε να δώσει εξηγήσεις στους πελάτες του. Προς υπεράσπιση του, συνήθως τα παράνομα ζευγάρια πάνε στο New Town.
-Πρέπει να κόψω το πολύ «Παιχνίδια του Νόμου» μονολόγησε και έκλεισε την τηλεόραση.

Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2015

Κεφάλαιο 1.10

Ο Πίτερ και η Ντεμπόρα κάθισαν στο «Μωβ Κοχύλι» στο Palm Beach. Στο μικρό τραπεζάκι με τα κόκκινα τραπεζομάντιλα υπήρχαν γιασεμί και ένα μικρό λυχναράκι. Αφού παράγγειλαν μερικά τοπικά εδέσματα, έμειναν μόνοι. Δεν μιλούσε κανείς από τους δυο. Σιωπή. Δεν ήξεραν από πού να ξεκινήσουν. Τελικά πήρε ο Πίτερ την απόφαση.
-Ήρθε η ώρα να εξηγηθούμε μια και καλή.
-Ναι, θα ήθελα να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία.
-Κατ’ αρχάς πως βρήκες το σπίτι μου; Το μαχαίρι; Το όπλο; Είσαι τόσο μικρή για να είσαι τόσο σκληρή.
Η Ντεμπόρα χαμογέλασε.
-Ξεχνάς ποια είναι η δουλειά μου. Έχω και εγώ τις διασυνδέσεις μου για να μπορώ να μαθαίνω πράγματα. Όσο για την σκληρότητα μου… κάπως πρέπει να προστατεύομαι τις νύχτες, δεν νομίζεις;
-Έχεις τόσο γερό στομάχι; Ρώτησε ξανά ο Πίτερ
-Το αποκτάς. Είναι θέμα ζωής και θανάτου.
-Μα πραγματικά δεν θες να τα αλλάξεις όλα αυτά;
Τα φαγητά ήρθανε και η συζήτηση διακόπηκε. Η Ντεμπόρα έκανε λίγο στην άκρη για να αφήσει ο σερβιτόρος τα πιάτα στο τραπέζι. Ο Πίτερ δεν την άφηνε από τα μάτια του. Είχε καρφωθεί στο πρόσωπο της. Ο Σερβιτόρος έφυγε και αρχίσανε να τρώνε.
-Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί επιμένεις να κάνω κάτι που δεν θέλω. Συνέχισε η Ντεμπόρα
-Να γίνεις τραγουδίστρια δεν ήταν το όνειρο σου; Μπορώ να σε βοηθήσω να το πραγματοποιήσεις. Μπορείς να αφήσεις ότι κάνεις τώρα και το Flashway είναι εκεί και σε περιμένει να το κατακτήσεις.
Η Ντεμπόρα άφησε το πιρούνι στο πιάτο  και τον κοίταξε λοξά.
-Τώρα πραγματικά, εσύ που γνωρίζεις καλύτερα το Flashway, πιστεύεις ότι είναι λιγότερο επικίνδυνο από αυτό που κάνω; Πιστεύεις ότι είναι τόσο λαμπερό όσο το φλας της φωτογραφικής μηχανής σου;






Ο Πίτερ κόλλησε. Ήξερε πολύ καλά ότι η Ντεμπόρα είχε δίκιο σε αυτό. Τα φώτα απλά σε τυφλώνουν για να μην βλέπεις την σαπίλα που υπάρχει.
-Άκου λοιπόν. Συνέχισε η Ντεμπόρα βλέποντας την σιωπή του Πίτερ. Ξεκίνησα για να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα όπως λες. Όμως στην πορεία μπήκαν άλλες προτεραιότητες. Η μητέρα μου εξαφανίστηκε και έχω τον πατέρα μου.
Ο Πίτερ πήγε να μιλήσει αλλά η Ντεμπόρα του έβαλε το χέρι στο στόμα και συνέχισε:
-Ανακάλυψα λοιπόν ότι αυτό που θέλω είναι να είμαι με τους ανθρώπους που αγαπώ. Τον πατέρα μου, τους φίλους μου. Κάτι πιο σημαντικό από την διασημότητα είναι να μπορώ να κυκλοφορώ ελεύθερη και να ζω στο έπακρο τις στιγμές χωρίς να καραδοκούν παντού, και συγνώμη που στο λέω, παπαράτσι. Αποδέξου λοιπόν τις επιλογές μου και σταμάτα όλη αυτή την τρέλα που δημιούργησες. Σταμάτα να θες να με φυλακίσεις μπροστά σε έναν φωτογραφικό φακό.
Ο Πίτερ κατέβασε το βλέμμα. Για πρώτη φορά ένιωσε πιο ανώριμος απ’ ότι το κορίτσι απέναντι του. Θυμήθηκε πως κυνηγώντας τα δικά του όνειρα, έχασε τις μικρές στιγμές της χαράς. Συνειδητοποίησε ότι καμιά φορά τα μεγάλα όνειρα πεθαίνουν μπροστά στην μεγαλειότητα της απλότητας. Όπως εκείνη η παρέα που τραγουδούσε στον δρόμο την νύχτα που γνώρισε την Ντεμπόρα. Άλλωστε αυτό έψαχνε εκείνη την νύχτα, την απλότητα της στιγμής. Αυτό ερωτεύτηκε στην Ντεμπόρα.
Η Ντεμπόρα σκούπισε το στόμα της και σηκώθηκε για να φύγει. Ο Πίτερ πετάχτηκε κατευθείαν και της έπιασε το χέρι.
-Μείνε! Την παρακάλεσε. Η Ντεμπόρα γύρισε και τον κοίταξε στα μάτια. Ήθελα να σου πω πως….
Η Ντεμπόρα έβαλε για μια ακόμα φορά το χέρι της στο στόμα για να τον κάνει να σιωπήσει.
-Μην το πεις.  Μην ζητήσεις πράγματα που δεν μπορώ να σου δώσω εγώ.
Του δίνει αργά ένα φιλί στο μάγουλο και άρχισε να κατευθύνεται προς την έξοδο. Σκούπισε με τρόπο τα μάτια της για να μην φανούν τα δάκρυα. Και ο Πίτερ έμεινε εκεί σιωπηλός να την βλέπει να απομακρύνεται. Με τα μάτια του καρφωμένα πάνω της προσπαθούσε να κρατήσει στο μυαλό του τον τρόπο που κινούταν… τον τρόπο που μιλούσε… το πρόσωπο της… εκείνη….

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2015

Κεφάλαιο 1.9

Ένα τσούρμο παπαράτσικυνηγούσε την Τατιάνα Μος στο Flashway. Είχε τόσο ανάγκη να πιει μια μαργαρίτα στο αγαπημένο της μπαράκι, το «Λιοντάρι», που φυσικά ήταν και το πιο ξακουστό στην περιοχή για τα κοκτέιλ του. Ο Παύλος της άνοιξε την πόρτα και εκείνη μπήκε μέσα χωρίς να βγάλει τα γυαλιά της και κατευθύνθηκε σε ένα τραπέζι δίπλα στην τζαμαρία. Κάθισε και χαιρέτισε χαμογελώντας υποκριτικά στα φλας που αναβόσβηναν. Άλλωστε ένας από τους λόγους που βγήκε ήταν για να την συζητούν την επόμενη μέρα. Ο Παύλος κάθισε απέναντι της. Ο Σερβιτόρος ήρθε και τους πήρε παραγγελία.
-Ελπίζω να πιάσει το κόλπο. Έχω βαρεθεί να μιλάνε τις τελευταίες μέρες για την τσουλάρα. Είπε η Τατιάνα στον Παύλο την ίδια στιγμή που συνέχιζε να χαμογελάει υποκριτικά απ’ έξω.
-Έβαλα τους δικούς μου να ψάξουν πως ξεκίνησε το θέμα. Ο Πίτερ είναι ο υπεύθυνος.
-Γι’ αυτό έχει πάψει να με κυνηγάει για φωτογραφίες. Ο Αχάριστος. Θα τον καταστρέψω.
-Όχι ακόμα. Δυστυχώς τον χρειαζόμαστε. Ξέρει να δημιουργεί σκάνδαλα όσο κανείς άλλος.
-Δεν νομίζω να χρειαστεί…. Η Τύχη μας χαμογέλασε.. είπε η Τατιάνα και έκρυψε το πρόσωπο της.






Οι παπαράτσι απ’ έξω άρχισαν να φωνάζουν. Επικρατούσε πανικός. Τα φλας άρχισαν να αστράφτουν δυο φορές περισσότερο απ’ ότι πριν. Ο Παύλος κοίταξε προς την πόρτα και βλέπει την Ντιάνα Φίσερ.
Η Ντιάνα Φίσερ είναι τραγουδίστρια και θεωρητικά η μεγαλύτερη αντίπαλος της Τατιάνας. Στα 50 της, ήδη πολλοί την αποκαλούν βασίλισσα της μουσικής, αφού είναι η γυναίκα που άνοιξε την πόρτα σε όλες τις υπόλοιπες. Όμως η Τατιάνα είχε μπει δυναμικά στην μουσική, οι πωλήσεις και οι εμφανίσεις της, έβαλε σε αμφισβήτηση τον τίτλο της Ντιάνα. Ο Τύπος είναι εκείνος που έχει κατασκευάσει την κόντρα των δυο γυναικών, και εκείνες φροντίζουν να την τροφοδοτούν με δηλώσεις και κάθε άλλο μέσον. Άλλωστε τους συμφέρει στο παιχνίδι της δημοσιότητας.
Η Ντιάνα κοίταξε τον χώρο του μαγαζιού και μόλις είδε την Τατιάνα κατευθύνθηκε με την παρέα της στην ακριβώς απέναντι μεριά. Οι Παπαράτσι απ’ έξω είχαν αρχίσει να φωνάζουν πια, είχαν κατενθουσιαστεί που οι δυο αντίπαλες βρισκόταν στο ίδιο χώρο. Κάτι τέτοιο είχε να συμβεί από τα προηγούμενα βραβεία, όπου η Ντιάνα και η Τατιάνα ήταν και οι δυο υποψήφιες για την καλύτερη τραγουδίστρια της χρονιάς και είχε κερδίσει η Ντιάνα.
Ο Σερβιτόρος έφερε τα ποτά στο τραπέζι της Τατιάνας και του Παύλου.
-Αύριο η τσουλάρα θα έχει εξαφανιστεί από τα εξώφυλλα. Είπε η Τατιάνα στον Παύλο. Αύριο όλοι θα μιλάνε για την συνάντηση μου με την Ντιάνα.

Η Τατιάνα σηκώθηκε από την καρέκλα της χωρίς να ακουμπήσει καν το ποτό της. Ο Παύλος ακολούθησε. Η Τατιάνα φτάνοντας στην πόρτα απέφυγε με επιδεικτικό τρόπο να συναντήσει έστω και το βλέμμα της Ντιάνα, τόσο επιδεικτικά ώστε να το φωτογραφήσουν οι δεκάδες παπαράτσι που βρισκόταν απ’ έξω. Αυτή η έξοδος ήταν πραγματικός θρίαμβος για την δημοσιότητα που έψαχνε η Τατιάνα.  

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2015

Κεφάλαιο 1.8

Η Ντεμπόρα καθόταν στον καναπέ του σπιτιού της και έβλεπε τηλεόραση φανερά εκνευρισμένη. Είχαν περάσει ήδη 24 ώρες από την διορία που είχε δώσει στον Πίτερ μα οι εφημερίδες δεν έλεγαν να σωπάσουν να λένε για εκείνη. Αντιθέτως, όσο περνούσαν οι ώρες, μιλούσαν και πιο πολύ. Άλλαζε τα κανάλια συνεχώς, χωρίς όμως να προσέχει τι παίζουν. Όταν από την άλλη μιλούσαν για εκείνη, έβριζε μόνη της. Η συγκάτοικος της Ντεμπόρα, η Άλισον, πήγε και κάθισε δίπλα της.
-Ξεκόλλα λίγο επιτέλους! Κάποια στιγμή θα σταματήσουν!
-Ρε συ, δεν μπορώ ούτε να πάω για δουλειά!
-Μα τι θέλει από σένα επιτέλους αυτός ο τύπος;
-Έλα ντε… απάντησε η Ντεμπόρα και ξανακόλλησε τα μάτια της στην τηλεόραση. Η Άλισον πήρε ένα μαξιλαράκι του καναπέ και της το πέταξε στο κεφάλι παιχνιδιάρικα.
-Ξέρω πως θα σου φτιάξω το κέφι. Γνώρισα έναν τύπο χθες, και μου ζήτησε ραντεβού. Θα έρθει σε λίγο από εδώ και του είπα να φέρει κάποιον φίλο του.
-Πάλι ανακατεύεσαι; Σου έχω πει δεν θέλω κανέναν. Άσε μας κουκλίτσα μου με τα γκομενικά!
-Άντε πήγαινε να ετοιμαστείς, όπου να’ ναι φτάνουν. Η Άλισον πήρε μια σκεφτική έκφραση και συνέχισε: Φαντάζεσαι να φέρει τον τύπο που σε ψάχνει;
Η Ντεμπόρα πέταξε στην Άλισον το μαξιλαράκι πίσω, με δύναμη αυτή την φορά.
-Αν έρθει αυτός ο Πίτερ εδώ, σε έχω σκίσει!
Η Άλισον γέλασε σατανικά. Θα ήταν διαβολική σύμπτωση. Αλλά αυτά συμβαίνουν μόνο σε ταινίες και σε κάτι δευτεροκλασάτα αποτυχημένα μυθιστορήματα. Το κουδούνι χτύπησε και πήγε να ανοίξει την πόρτα.




-Δες ποιος είναι πρώτα! Της φώναξε η Ντεμπόρα.
-Λες να είναι παπαράτσι; Απάντησε η Άλισον και κοίταξε από το ματάκι της πόρτας. Και έπειτα ανοίγει την πόρτα.
-Μπιλ! Καλώς ήρθες! Περάστε μέσα!
Ο Μπιλ μπαίνει μέσα και από πίσω ακολουθεί ο φίλος του. Γυρίζει το κεφάλι της η Ντεμπόρα, βλέπει τον Πίτερ και τα χάνει. Γυρνάει προς την  Άλισον.
-Ε είσαι πολύ ηλίθια!
Η Άλισον παγώνει καθώς καταλαβαίνει τι έχει συμβεί. Ένιωσε τα πόδια της να τρέμουν σαν να βρίσκεται όντως σε αποτυχημένο δευτεροκλασάτο μυθιστόρημα. Έσκυψε στο αυτί του Μπιλ και ψιθύρισε:
-Τουλάχιστον εσύ είσαι όντως ο Μπιλ; Εκείνος γέλασε.
-Ναι, πάμε εμείς μέσα να κάνουμε τα δικά μας. Είπε, την πήρε από το χέρι και πήγαν στο δίπλα δωμάτιο. Η Ντεμπόρα είχε μείνει ακίνητη και ο Πίτερ την κοιτούσε και χαμογελούσε.
-Μπορώ να κάτσω και εγώ; Είπε ο Πίτερ διστακτικά και πήγε να κάτσει στον καναπέ.
-Βλέπω δεν φοβήθηκες από χθες. Θα μου πεις επιτέλους τι θέλεις από μένα;
Ο Πίτερ έπιασε ένα ποτήρι από το τραπεζάκι δίπλα στον καναπέ, και το γέμισε με ουίσκι από το μπουκάλι που βρισκόταν δίπλα.
-Θέλω να σου δώσω μια ευκαιρία να κάνεις αυτό που ήθελες. Απάντησε πίνοντας μια γουλιά από το ποτό του.
-Κάνω ήδη αυτό που θέλω.
-Είσαι πολύ μικρή ακόμα για να με ξεγελάσεις. Μπορείς να ξεγελάς τον εαυτό σου όσο θέλεις αλλά όχι εμένα.
-Μα γιατί επιμένεις τόσο για κάτι που δεν θέλω;
-Γιατί… Ο Πίτερ κόλλησε. Πλησίασε με το σώμα του λίγο πιο κοντά. Γιατί….
Ξαφνικά ακούστηκαν από το δίπλα δωμάτιο κάποιοι σεξουαλικοί ήχοι. Η Ντεμπόρα κούνησε το κεφάλι της και στριφογύρισε τα μάτια της. Σηκώθηκε από τον καναπέ απότομα.
-Πάμε να φύγουμε από εδώ. Κέρδισες. Ήρθε η ώρα για εξηγήσεις.

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015

Κεφάλαιο 1.7




Ο Πίτερ περίμενε ανυπόμονος για νέα καθισμένος στον υπολογιστή. Το τηλέφωνο δεν είχε χτυπήσει καθόλου. Μα πως γίνεται να εξαφανίστηκε εντελώς από την πόλη; Έκλεισε τις ειδήσεις και άνοιξε να διαβάσει το Ποντικοδρόμιο και έπειτα το «Σιγά τ’αυγά» ,δυο  blog που παρακολουθεί πάντοτε πιστά. Κουνούσε το πόδι του νευρικά. Συνήθως οι δημοσιογράφοι βρίσκουν πάντα αυτό που θέλουν. Λες να εγκατέλειψε την πόλη; Οι σκέψεις του διακόπηκαν από το κουδούνι της πόρτας. Κατευθύνθηκε προς τα εκεί και κοίταξε από το ματάκι. Μια ξανθιά άγνωστη γυναίκα περίμενε απ’ έξω εκνευρισμένα. Άνοιξε την πόρτα.
-Μάλλον λάθος κάνετε, ποιον ζητάτε; Είπε ο Πίτερ αλλά πριν προλάβει να τελειώσει την φράση του η άγνωστη ξανθιά του ρίχνει ένα δυνατό χαστούκι.
-Καλά, είσαι πολύ μεγάλος μαλάκας! Φώναξε εκείνη και μπήκε με τσαμπουκά στο σπίτι. Ο Πίτερ έμεινε άναυδος να κρατάει το μάγουλο του.
-Γνωριζόμαστε; Κατάφερε να ψελλίσει. Εκείνη τον τράβηξε μέσα στο σπίτι και έκλεισε την πόρτα. Με μια κίνηση έβγαλε την ξανθιά περούκα της μένοντας με το πολύ κοντό μαύρο μαλλί της. Ο Πίτερ την κοίταξε καλύτερα.
-Ντεμπόρα;;;; Μα… πως….
-Τι σκατά θες από μένα; Τι θέλει η φωτογραφία μου σε όλα τα εξώφυλλα εφημερίδων;
-Ήθελα να σε ξαναδώ. Μα πως με βρήκες; Είπε ο Πίτερ κρατώντας ακόμα το μάγουλο του. Προφανώς ήταν τόσο δυνατό χαστούκι που είχαν αποτυπωθεί τα δάχτυλα της επάνω.
-Έχω και εγώ τα δικά μου μέσα. Άλλωστε μπορώ να μεταμορφώνομαι σε όποια θέλω. Λοιπόν, πάρε τα σκυλιά σου και πες τους να σταματήσουν να με ψάχνουν. Πες τους να τελειώνουν την ιστορία εδώ.
-Αλλιώς… τι; Ρώτησε ο Πίτερ και την πλησίασε περίεργος να δει τι θα ακούσει. Η Ντεμπόρα τον πλησίασε ακόμα περισσότερο, και έβαλε τα χείλια της μερικά χιλιοστά μακριά από τα δικά του. Ο Πίτερ ένιωσε μια απίστευτη ένταση και μια έλξη σαν την μύγα σε υπεριώδεις λυχνίες.
-Παίζεις με την φωτιά μικρή… είπε και έκανε την κίνηση να ακουμπήσει τα χείλια της όταν ένιωσε μια παγωμένη λεπίδα στο λαιμό του και σταμάτησε.
-Μην ανησυχείς, είμαι καλή στους εμπρησμούς. Δεν με γνωρίζεις καθόλου.
-Αυτό μπορεί να λυθεί πολύ εύκολα… ο Πίτερ με μια απότομη κίνηση την αφοπλίζει πετώντας το στιλέτο στο πάτωμα.
-Δεν νομίζω. Είπε ξανά και του έβαλε ένα όπλο στον κρόταφο με το άλλο χέρι. Το όπλισε και ο Πίτερ αυτή την φορά πάγωσε. Η Ντεμπόρα χαμογέλασε, κατέβασε το όπλο και έπιασε το στιλέτο από το πάτωμα.
-Έχεις 48 ώρες για να σωπάσουν όλες οι εφημερίδες να μιλάνε για μένα… Είπε βγαίνοντας από την πόρτα και βάζοντας πάλι την ξανθιά περούκα της.
-Είσαι άγρια και μ’ αρέσεις… μονολόγησε ο Πίτερ καθώς την έβλεπε να εξαφανίζεται στον διάδρομο.