Πέμπτη 27 Αυγούστου 2026

Αλλαγή Σχεδίου


H Τατιάνα Μος σηκώθηκε από το κρεβάτι της, έβαλε κάτι πρόχειρο πάνω της και κατέβηκε στο ισόγειο του σπιτιού της. Το πρωινό στο τραπέζι ήταν ήδη στρωμένο με καφέ, φυσικό χυμό, κέικ, σάντουιτς και ένα σωρό καλούδια. 
-Δεσποινίς Μος, πρέπει να τρώτε καλά αυτή την περίοδο! Είπε η οικιακή βοηθός καθώς άφηνε στο τραπέζι μερικά αυγά με μπέικον. 
-Καλημέρα σας δεσποινίς Μος! Ακούστηκε η φωνή του Κόνορ Γκρέιβς από πίσω της. Η Τατιάνα γύρισε το κεφάλι της και μόλις τον είδε ένα λαμπερό χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπο της.
-Καλημέρα Κόνορ! Μήπως θα ήθελες πρωινό; 
-Όχι, ευχαριστώ, πρέπει να μιλήσουμε για την ασφάλεια σας… Ο τόνος του ήταν τόσο σοβαρός που το χαμόγελο της κόπηκε κατευθείαν. 
-Σε ακούω..
-Έχουμε ήδη σχεδιάσει την μεταφορά σας προς το πολυκατάστημα που θα γίνει η παρουσίαση του δίσκου σας. Πήγα εκεί προσωπικά και διερεύνησα όλες τις πιθανές εξόδους, σε όλες θα υπάρχουν αυτοκίνητα όμοια. 
-Σε ευχαριστώ για την ενημέρωση.
-Επίσης ήθελα να σας πω πως….  
Η πρόταση του διακόπηκε από το κινητό της Τατιάνας που άρχισε να χτυπάει.
-Πως…; Ρώτησε τον Κόνορ η Τατιάνα.
-Απαντήστε στο τηλέφωνο σας… είπε ο Κόνορ και έφυγε στο δίπλα δωμάτιο.
Η Τατιάνα κοίταξε την αναγνώριση κλήσεων.
-Πίτερ! Τι ευχάριστη έκπληξη είναι αυτή; Έχω να σε ακούσω πολύ καιρό….
-Καλημέρα Τατιάνα… Ναι.. έχω πολλά και σημαντικά πράγματα αυτόν τον καιρό… είπε ο Πίτερ Χέιλ από το τηλέφωνο.
-Όπως; Τι είναι πιο σημαντικό από μια παλιά φίλη; 
-Θυμάσαι που μου έλεγες για το όραμα; 
-Άκου Πίτερ… Δεν είναι η φαντασία μου… Τις προάλλες με καταδίωξε ένα αυτοκίνητο… Δεν θέλω να με περνάς για τρελή…
-Δεν σε θεωρώ τρελή… Ο Πίτερ έκανε μια τεράστια παύση. Ξέρεις Τατιάνα, υπάρχει κάποιος εκεί έξω που δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης… Έχουν δολοφονηθεί πολλοί… 
Η Τατιάνα έχασε το χρώμα από το πρόσωπο της. Τα μάτια της πήγαιναν γρήγορα δεξιά αριστερά σαν να θέλει να επεξεργαστεί την πληροφορία. 
-Έχω παρουσίαση δίσκου… είπε τελικά αμήχανα, σαν να μην ξέρει τι άλλο θέλει να πει. 
-Τατιάνα τα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά, ακόμα και η αστυνομία τα έχει χαμένα… Καλύτερα να φύγεις από την δημόσια ζωή, σε παρακαλώ σαν φίλος… Είσαι κινούμενος στόχος.
-Σε… σε ευχαριστώ Πίτερ για την προειδοποίηση… 
-Να προσέχεις… είπε ο Πίτερ και έκλεισε το τηλέφωνο. 
Η Τατιάνα κοίταξε με ένα απλανές βλέμμα τον τοίχο. 
-Κόνορ! Φώναξε με όλη την δύναμη που είχε. Ο Κόνορ έτρεξε κοντά της.
-Με φωνάξατε; 
-Θέλω να ακυρώσεις την παρουσίαση του δίσκου. Αλλαγή σχεδίου.
-Την παρουσίαση; Είστε σίγουρη; Τι σχέδιο;
-Φτιάχνω βαλίτσες άμεσα και φεύγουμε από το Boxhall...

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2026

Κόκκινο Μετάξι


Ο Ραφαέλ Κρεστ μπήκε μέσα στο Red Silk και σκάναρε τον χώρο. Η αποστολή ήταν συγκεκριμένη: Να μάθει ποιος θέλει νεκρό τον Άλαν Τρεντ, πέρα φυσικά από το αφεντικό του. Ήξερε πάρα πολύ καλά ποιον έψαχνε, τον παρακολουθούσε επί μήνες, ήξερε τα πάντα γι’αυτόν. Τις κινήσεις του, το πρόγραμμα του και τι του αρέσει. Δεν ήταν λοιπόν έκπληξη που είδε τον Όσκαρ Βέιλ να πίνει μόνος του στο μπαρ. Ο Ραφαέλ Κρεστ πλησίασε στο μπαρ και κάθισε στο διπλανό σκαμπό. Έκανε νόημα στη κοπέλα του μπαρ.
-Ένα ουίσκι Black Stag... σκέτο. 
Μόλις άκουσε την παραγγελία ο Όσκαρ κοίταξε τον Ραφαέλ περίεργα. 
-Είσαι ένας από τους ελάχιστους στο Boxhall που πίνει Black Stag... 
Ο Ραφαέλ χαμογέλασε. 
-Δεν αντέχω την γεύση από κανένα άλλο ουίσκι… Μόνο όσοι ξέρουμε από καλό ουίσκι πίνουμε Black Stag... Με λένε Μαρκ… 
-Όσκαρ, χάρηκα! 
Η κοπέλα έφερε το ουίσκι του Ραφαέλ και αφού της πλήρωσε το ποτό, έβαλε και ένα χαρτονόμισμα στο στήθος της. 
-Στην υγειά της Black Stag λοιπόν! Είπε ο Όσκαρ και τσούγκρισαν τα ποτήρια. Ο Ραφαέλ προσπάθησε με κόπο να συγκρατήσει την αηδία του από την γεύση του Black Stag. Από την άλλη ο Όσκαρ φαινόταν να το απολαμβάνει ιδιαίτερα. 
-Με τι ασχολείσαι Όσκαρ; Ρώτησε ο Ραφαέλ.
-Είμαι Αρχιτέκτονας… 
Ο Όσκαρ ήταν ένας πανύψηλος τύπος, με μούσι, πάρα πολύ γυμνασμένος και με τατουάζ. Όποιος δεν τον ήξερε, τον περνούσε περισσότερο με μπράβο της νύχτας παρά με αρχιτέκτονα. 
-Α ενδιαφέρον, έχεις κάποιο project αυτό τον καιρό; 
-Ναι, είμαι ο αρχιτέκτονας για το Apex... 
Tα μάτια του Ραφαέλ άστραψαν! Είχε φέρει τον Όσκαρ ακριβώς στο σημείο που ήθελε! Και μάλιστα τόσο γρήγορα! 
-Έχω ακούσει ότι έχετε διάφορα προβλήματα στη κατασκευή του… 
-Ναι αλλά ευτυχώς τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε ξεκινήσει πάλι… 
-Αλήθεια, πως είναι να δουλεύεις με τον Άλαν Τρεντ; 
Ο Όσκαρ γέλασε. 
-Γιατί ρωτάς; 
-Νομίζω όλοι στο Boxhall έχουν αυτή την απορία. 
-Ξέρω, ο Άλαν μπορεί να φαίνεται περίεργος στον έξω κόσμο, αλλά εμείς μεγαλώσαμε από μικρά μαζί. Είμαστε σαν αδέρφια. 
Ο Ραφαέλ ήπιε μια γουλιά από το Black Stag.
-Πρέπει να περνάει δύσκολα αυτό τον καιρό, δεδομένου ότι θέλουν να τον βγάλουν από την μέση… 
-Ξέρει να προσέχει… Να κεράσω ένα σφηνάκι; 
Ο Όσκαρ έκανε νόημα και αμέσως έφτασαν δυο σφηνάκια. Οι δυο άντρες τα ήπιαν. 
-Μα ποιος να θέλει να τον σκοτώσει; Θέλω να πω, το Apex θα δώσει στο Boxhall μια άλλη αίγλη… 
-Λάβαμε απειλητικά μηνύματα από κάποια Αδελφότητα του Τετραγωνισμένου Κύκλου…
-Αδελφότητα ποια; Ο Ραφαέλ είχε πάρει μια περίεργη έκφραση. Πρώτη φορά το άκουγε.
-Αδελφότητα του Τετραγωνισμένου Κύκλου. Θεωρούν ότι το Apex βρίσκεται σε ιερά τους χώματα και τέτοιες παπαριές… 
-Ενδιαφέρον.. πρώτη φορά τους ακούω…
-Ξέρεις τι δεν είναι ενδιαφέρον; Οι γυναίκες στο Red Silk απόψε. Εδώ πιο κάτω έχει ένα άλλο μπαράκι που έχει καλά γκομενάκια. Ψήνεσαι; 
-Φύγαμε! Όμως θα κεράσω εγώ! Είπε ο Ραφαέλ με νόημα.
-Έγινε!
Οι δυο άντρες βγήκαν από το Red Silk και μπήκαν μέσα στα στενάκια του New Town. Παρ’ότι καλοκαίρι, στα κακόφημα αυτά στενά, δεν κυκλοφορούσε κανείς. 
-Και τι σκοπεύετε να κάνετε με αυτή την Αδελφότητα; 
Ξαφνικά ο Όσκαρ τον έπιασε από τον λαιμό και τον κόλλησε στον τοίχο.
-Λέγε για ποιον δουλεύεις…. 
Ο Ραφαέλ σοκαρίστηκε. Το χέρι του Όσκαρ έσφιγγε τον λαιμό του τόσο δυνατά που μετά βίας μπορούσε να αναπνεύσει. 
-Δεν ξέρω για ποιο πράγμα μιλάς….
-Με παρακολουθείς εδώ και μήνες… Λέγε….
-Αλήθεια, μάλλον υπάρχει κάποια παρεξήγηση…
-Η Υπομονή μου τελειώνει… είπε ο Όσκαρ και κρατώντας τον Ραφαέλ από τον λαιμό τον σήκωσε στον αέρα. Τα μάτια του Ραφαέλ θόλωσαν… Ο κόσμος ξεκινούσε να μαυρίζει….
-Φρα…Φρανκ Κα… Καρτ…Καρτερ…. Ψέλλισε ο Ραφαέλ μετά βίας. 
Ο Όσκαρ άνοιξε το χέρι του και ο Ραφαέλ έπεσε στο έδαφος. Ο Ραφαέλ έκανε θόρυβο καθώς προσπαθούσε να πάρει αναπνοές. 
-Σε ευχαριστώ για το όνομα… Και τώρα…. Ο Όσκαρ έβγαλε ένα όπλο και σημάδεψε τον Ραφαέλ. Αυτό είναι επειδή πήγες να δολοφονήσεις τον Άλαν Τρέντ…. 
Πάτησε την σκανδάλη και ο τοίχος βάφτηκε κόκκινος.

Πέμπτη 13 Αυγούστου 2026

Η επόμενη κίνηση


Έβαλε τους αγκώνες του πάνω στο τετράγωνο τραπεζάκι και στήριξε πάνω στα χέρια του το κεφάλι του. Ήταν ώρα που κοιτούσε την σκακιέρα μπροστά του. Είχε μια δύσκολη απόφαση να πάρει. Θα μπορούσε ο μαύρος αξιωματικός του να πάει από το d5 στο c4 που βρισκόταν ο λευκός ίππος και να πέσει στη μάχη από το πιόνι στο d3. Από την άλλη θα μπορούσε να προωθήσει τον μαύρο ίππο του από το c6 στο d4 για καλύτερο έλεγχο στο κέντρο της σκακιέρας. Χάιδεψε απαλά το πηγούνι του. Στην κατάσταση που βρισκόταν ίσως δεν είχε και τόση σημασία. Έξυσε αμήχανα τα μαλλιά του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Προώθησε τον μαύρο Ίππο από το c6 στο d4 και χαμογέλασε. 
-Σειρά σου Σαρλ.

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026

Η Ομίχλη του Κύβου - Β' Μέρος


Ο Σαρλ κατέβασε τα μάτια. 
-Τις επόμενες μέρες δεν μπορούσα να ησυχάσω. Έβλεπα ξανά και ξανά οράματα με το πλοίο να χάνεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως. Άκουγα ξανά και ξανά τις κραυγές και τις φωνές τους. Γιατί από όλους αυτούς που είχαν εισιτήριο να είμαι εγώ εκείνος που έμεινε πίσω; Γιατί να είμαι εκείνος που βλέπει όλα αυτά τα τρομερά οράματα; Γιατί εγώ; Δεν έτρωγα. Δεν κοιμόμουν. Ήμουν σαν ζωντανός νεκρός. Μετά από μερικές μέρες ανέβασα πυρετό… Νόμιζα πως ήταν από την εξάντληση… Και έπειτα οι σπασμοί… Μέχρι που μια μέρα κατέρρευσα και όταν άνοιξα και πάλι τα μάτια μου, βρισκόμουν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview. 
-Τι σας είπαν εκεί; Ρώτησε με περιέργεια ο Τζόνας. Ο Σαρλ σήκωσε τους ώμους του.
-Τι να μου πουν; Δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι. Το μόνο που έκαναν ήταν να μου δίνουν μια χούφτα χάπια καθημερινά και να με αφήνουν να παίζω σκάκι. Πίστευαν ότι με όλα αυτά θα σταματήσουν τα οράματα. Φυσικά δεν σταμάτησαν ποτέ. Τους έλεγα πως ήμουν καλά και πως ήθελα να γυρίσω στο σπίτι μου, αλλά δεν με άφηναν να φύγω. Μέχρι που μια μέρα άρχισαν να φτάνουν δεκάδες άνθρωποι με τα ίδια συμπτώματα με μένα…. Πρώτα οράματα… έπειτα πυρετός και σπασμοί… 
-Και τις περισσότερες φορές, θάνατος… Η Ομίχλη του Κύβου… είπε ο Πίτερ.
-Η αρχή της Χαμένης Δεκαετίας… πρόσθεσε ο Τζόνας. Ο Πίτερ τον αγριοκοίταξε. 
-Είπαμε ότι δεν αναφέρουμε την Χαμένη Δεκαετία… είπε στον Τζόνας νουθετώντας τον. 
-Ε να λοιπόν που μιλάμε! Η Ομίχλη του Κύβου εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το Boxhall. Εκατοντάδες πέθαναν, ελάχιστοι επέζησαν. Και ο άνθρωπος μπροστά μας είναι ο πρώτος που επέζησε! Μπορούν να διαγράψουν όλα τα αρχεία, αλλά όχι τις μνήμες! Είπε ξεσπώντας ο Τζόνας και έπειτα στράφηκε στον Σαρλ: Στην πυρκαγιά του Shadowood βρέθηκε ένα χαρτί του στρατού με το όνομα σας, ξέρετε γιατί; 
Ο Σαρλ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. 
-Όταν ξέσπασε η Ομίχλη του Κύβου και άρχισαν οι θάνατοι, ήθελαν να καταλάβουν από που προήλθε όλο αυτό και γιατί επιβίωσα… Με μετέφεραν στο στρατόπεδο στην Περιοχή Χ, σε έναν θάλαμο αποστειρωμένο και απομονωμένο και άρχισαν τα πειράματα… Ο Σαρλ κόμπιασε και ακούμπησε το θολό του μάτι… Έμειναν και οι τρεις σιωπηλοί.  Νομίζω πως θα πρέπει να φύγετε… ξέρετε… κουράστηκα και θα ήθελα να ξεκουραστώ… είπε τελικά ο Σαρλ και σηκώθηκε όρθιος. 
-Ξέρετε, υπάρχει κάποιος που δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης… Κινδυνεύετε… είπε με ηρεμία ο Τζόνας.
-Το γνωρίζω. Έχω δει το όραμα… απάντησε ο Σαρλ το ίδιο ήρεμα. Ο Πίτερ δεν φάνηκε να ξαφνιάζεται. Η Τατιάνα Μος του είχε μιλήσει για το όραμα που είχε δει εκείνη και της είχε υποσχεθεί να μην το πει σε κανέναν. 
Ο Τζόνας κοίταξε τον Σαρλ με προσοχή. 
-Είναι αλήθεια ότι βλέπετε οράματα για σημαντικά γεγονότα πριν συμβούν; 
-Και όχι μόνο… 
Ο Σαρλ στάθηκε δίπλα στη πόρτα. Ο Πίτερ κατευθύνθηκε στο τραπεζάκι που είχε πάνω το σκάκι και κοίταξε την παρτίδα που βρισκόταν στη μέση. 
-Ποιανού σειρά είναι; Ρώτησε ο Πίτερ…
-Του πατέρα σου...
Ο Πίτερ πάγωσε και ο Σαρλ άνοιξε την πόρτα.

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026

Gambit - Α' Μέρος


-Είσαι σίγουρος γι’ αυτό που πάμε να κάνουμε; Ρώτησε ο Πίτερ Χέιλ τον Τζόνας καχύποπτα. Ο Τζόνας Έβανς έγνεψε καταφατικά το κεφάλι του. 
-Είναι ο μόνος τρόπος για να μας μιλήσει ο Σαρλ Ααρών…
-Να ξέρεις, δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω τον θάνατο του πατέρα μου για να κερδίσω συμπάθεια… είπε με πολύ έντονο τρόπο ο Πίτερ.
-Δεν θες να πάρεις απαντήσεις; Ρώτησε ο Τζόνας και τον κοίταξε στα μάτια. Ο Πίτερ κατέβασε το κεφάλι του. Όλα αυτά τα χρόνια είχε τόσα πολλά ερωτήματα. Δεν ήταν σίγουρος πως ο Σαρλ Ααρών μπορούσε να τα απαντήσει, αλλά τουλάχιστον ένιωθε ότι ήταν κάποιος που συνδέεται άμεσα με το Sea Monster. 
Στάθηκαν μπροστά στη πόρτα του σπιτιού. Το μάτι του Πίτερ έπεσε στις ανθισμένες πετούνιες, το χώμα στις γλάστρες ήταν υγρό, κάποιος τις είχε ποτίσει πριν λίγη ώρα. Ο Τζόνας χτύπησε το κουδούνι και λίγο μετά, μια κάνη καραμπίνας φάνηκε από τη χαραμάδα της πόρτας.  
-Ποιοι είστε και τι θέλετε; Ακούστηκε η φωνή του Σαρλ Ααρών.
-Ωραία αρχή κάναμε… είπε ο Πίτερ στον Τζόνας ψιθυριστά και εκείνος απάντησε με μια διακριτική αγκωνιά. 
-Κύριε Ααρών, θα θέλαμε να σας μιλήσουμε, είμαστε δημοσιογράφοι και…
-Δεν μιλάω σε δημοσιογράφους, φύγετε... 
-Ξέρετε, ο πατέρας του ήταν στο Sea Monster... Ο Πίτερ αγριοκοίταξε τον Τζόνας γι’ αυτό που μόλις ξεστόμισε. Η κάνη της καραμπίνας πήγε πάνω στον Πίτερ. 
-Ποιος είναι ο πατέρας σου;
-Χέιλ… Έντγκαρ Χέιλ…
Επικράτησε για λίγο σιωπή. Έπειτα ο Σαρλ κατέβασε την καραμπίνα και άνοιξε διάπλατα την πόρτα. 
-Περάστε μέσα… Συγχωρήστε λίγο την ακαταστασία… 
Το σπίτι του Σαρλ Ααρών δεν ήταν μεγάλο. Είχε μόνο ένα μικρό σαλονάκι, μια κουζίνα και ένα ξεχωριστό υπνοδωμάτιο. Το φυσικό φως έμπαινε από τα παράθυρα και τα έπιπλα ήταν παλιά και βαριά. Σε αντίθεση με όσα τους είπε στην πόρτα, το σπίτι ήταν μαζεμένο, περιποιημένο και στη διακόσμηση επικρατούσε το πράσινο χρώμα. Δίπλα από ένα παράθυρο ήταν στημένο ένα σκάκι. 
Ο Πίτερ και ο Τζόνας κάθισαν στον καναπέ ενώ ο Σαρλ πήγε στην κουζίνα κουτσαίνοντας, έβαλε δυο ποτήρια χυμό και τα πρόσφερε στους επισκέπτες του. 
-Συγχωρήστε με για την υποδοχή… Ζούμε σε άγριους καιρούς… απολογήθηκε ο Σαρλ Ααρών. Η φωνή του ήταν ήρεμη και γλυκιά και η ενέργεια του δεν είχε καμία σχέση με τον επιθετικό άνθρωπο της πόρτας. 
-Έχετε δίκιο… ξέρετε, τους τελευταίους μήνες δολοφονούνται Επιζώντες της Ομίχλης… είπε ο Τζόνας ελπίζοντας να μπει κατευθείαν στο θέμα. Μα ο Σαρλ τον αγνόησε τελείως και η προσοχή του στράφηκε στον Πίτερ.
-Ώστε ο πατέρας σου είναι ο Έντγκαρ… Ξέρεις, συναντιόμασταν κάθε Τετάρτη στην Σκακιστική Λέσχη.  Η βραδιά πάντα τελείωνε παίζοντας οι δυο μας την τελευταία παρτίδα. Εξαιρετικός σκακιστής με πολύ αναλυτική σκέψη: πότε πρέπει να θυσιάζει κάποιο κομμάτι για έναν μεγαλύτερο σκοπό και πότε όχι… Αν και μερικές φορές βιαστικός και ανυπόμονος…
-Αγαπούσε πολύ το σκάκι ναι.. όταν ήμουν μικρός μου έμαθε να παίζω και με άφηνε πάντα να κερδίζω για να μην το παρατήσω… είπε γελώντας ο Πίτερ . Ώστε… θα επιβιβαζόσασταν κι’ εσείς στο Sea Monster για να πάτε στο τουρνουά… 
Τα μάτια του Σαρλ καρφώθηκαν στο κενό. Το ένα θολό του μάτι, έμοιαζε να γίνεται ακόμα πιο λευκό. 
-8 μέρες, 15 από τους καλύτερους σκακιστές του Boxhall και εγώ…  Όμως την προηγούμενη νύχτα… ο Σαρλ κόμπιασε και σταμάτησε για λίγο. Όμως την προηγούμενη νύχτα άρχισα να βλέπω διάφορα οράματα… Το πλοίο να χάνεται μέσα στο φως… Φωνές και κραυγές… Τόσο ανατριχιαστικές… Ξύπνησα και δεν ήθελα να μπω στο Sea Monster. Δεν μπορούσα όμως να χάσω και το τουρνουά. Όσο πλησίαζα στο λιμάνι, τόσο πιο έντονα γινόταν τα οράματα, τόσο πιο δυνατές οι κραυγές… Τόσο δυνατές που έπρεπε να σταματάω και να καλύπτω τα αυτιά μου… Όταν έφτασα στο λιμάνι, το Sea Monster είχε μόλις αποπλεύσει… 
Στο δωμάτιο επικρατούσε σιωπή. Ο Πίτερ έσφιγγε τα χέρια του για να μην του φύγουν τα δάκρυα. Ο Τζόνας είχε γύρει μπροστά και άκουγε με απόλυτη προσοχή.
-Και μετά; Τι έγινε; Ρώτησε ο Τζόνας.

Πέμπτη 23 Ιουλίου 2026

Ανθισμένες Πετούνιες



Ο Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν έσβησε το τσιγάρο στο χώμα. Κοίταξε το σπίτι απέναντι: Ένα μικρό ξύλινο σπίτι στο Plain Fields με πράσινα παράθυρα και πόρτα, ένα μικρό κήπο και μια κόκκινη ξύλινη σκεπή. Με αργά βήματα κατευθύνθηκε στη πόρτα και στάθηκε λίγο πριν χτυπήσει. Έβγαλε το εισπνεόμενο σπρέι, πήρε μια βαθιά ανάσα και χτύπησε την πόρτα. Έβαλε τα χέρια στις τσέπες και κοίταξε τις ανθισμένες πετούνιες στις γλάστρες της αυλής. Η πόρτα μισάνοιξε ξαφνικά και η κάννη μιας καραμπίνας ξεπρόβαλλε από το άνοιγμα. Πίσω από αυτήν ήταν ένας άνδρας γύρω στα 65, φαλακρός στην κορυφή με γκρίζα ατημέλητα μαλλιά στα πλάγια και βαθιές ρυτίδες στο πρόσωπο του. Το ένα μάτι του ήταν θολό, σχεδόν λευκό ενώ με το άλλο κοίταζε ερευνητικά τον Βίκτορ. 
-Τι θέλετε; ρώτησε με κοφτό και απότομο τρόπο ο άνδρας πίσω από την πόρτα. 
Ο Βίκτορ σήκωσε ήρεμα λίγο τα χέρια του. 
-Ο κύριος Σαρλ Ααρών; 
-Ξαναρωτάω, τι θέλετε; ο άνδρας είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του και έκανε μια νευρική κίνηση με την καραμπίνα. 
-Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν… είπε και με αργές κινήσεις έβγαλε το σήμα από το πουκάμισο του. Θέλω μονάχα να μιλήσουμε… 
-Δεν έχω να πω τίποτα στις Αρχές, φύγετε… αυτή τη φορά σήκωσε με σταθερό χέρι την καραμπίνα προς το κεφάλι του Επιθεωρητή.
-Κινδυνεύετε… Σας σκοτώνουν όλους… είπε πιο ψιθυριστά ο Βίκτορ στον Σαρλ. Ο Σαρλ κατέβασε την καραμπίνα. Έμεινε για λίγο σιωπηλός κοιτάζοντας τον Βίκτορ μέσα στα μάτια. Ο Βίκτορ κατέβασε τα χέρια του πολύ αργά, ίσως η προειδοποίηση να τον είχε κάνει να το σκεφτεί περισσότερο. 
-Δεν κινδυνεύω λιγότερο μαζί σας… Μη ξαναέρθετε… είπε ο Σαρλ τελικά και έκλεισε την πόρτα. 
Ο Βίκτορ ξεφύσηξε κοιτώντας την κλειστή πόρτα. Μπήκε στο αυτοκίνητο του και έδεσε την ζώνη. Κοίταξε λίγο το σπίτι του Σαρλ με τις ανθισμένες πετούνιες. Έβγαλε το κινητό του και σχημάτισε ένα νούμερο. 
-Ναι; Τζόνας; Επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν εδώ… Χρειάζομαι την βοήθεια σου…
-Επιθεωρητά… Ναι, ευχαρίστως, πως μπορώ να σας βοηθήσω; ακούστηκε η φωνή του Τζόνας Έβανς από την άλλη γραμμή.
-Βρήκα τον Σαρλ Ααρών… αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να του μιλήσω. Είναι πολύ καχύποπτος και εχθρικός με τις Αρχές… Σκεφτόμουν αν μπορείς να του μιλήσεις εσύ.. Ίσως είναι πιο ανοιχτός με έναν δημοσιογράφο…
-Μπορώ να προσπαθήσω, αλλά να ξέρετε, ακόμα και σε δημοσιογράφους είναι δύσκολο να ανοιχτούν, εκτός αν υπάρχει κάποιος λόγ…. Ξαφνικά ο Τζόνας σταμάτησε να μιλάει. 
-Τι συμβαίνει; 
-Ξέρετε τι; Θα πάρω μαζί μου τον Πίτερ Χέιλ… Σε αυτόν θα μιλήσει…
-Γιατί συγκεκριμένα σε αυτόν; Ρώτησε με περιέργεια ο Βίκτορ.
-Ο πατέρας του ήταν επιβάτης στο Sea Monster... Στείλτε μου την διεύθυνση, αφήστε τα υπόλοιπα πάνω μου, θα πείσω εγώ τον Πίτερ…

Πέμπτη 16 Ιουλίου 2026

Ασθενής 0


Η περιοχή του Shadowood ήταν γεμάτη καμένα δέντρα και το ελαφρύ αεράκι γέμιζε τα πνευμόνια με την μυρωδιά καμένου ξύλου. Πολύ ψηλά στο λόφο, υπήρχαν τα απομεινάρια μιας ξύλινης καλύβας, μόνο τα δοκάρια και ο σκελετός είχαν απομείνει. Κάτω χαμηλά στο δρόμο μια μικρή ξύλινη εξέδρα είχε στηθεί και οι δημοσιογράφοι περίμεναν υπομονετικά για τις δηλώσεις του αρχηγού της πυροσβεστικής. 
Ο Τζίμι Άσλερ ανέβηκε πάνω και στάθηκε μπροστά να κάνει δηλώσεις ενώ πίσω του ακολούθησε ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν και στάθηκε πιο πίσω με τα χέρια πίσω από την πλάτη του. 
-Η έρευνα για τα αίτια της πυρκαγιάς βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η αρχική εστία εντοπίζεται σε μια αυθαίρετη καλύβα στη μέση του δάσους… Καθώς η έρευνα συνεχίζεται, δεν έχουμε εικόνα αν οφείλεται σε ατύχημα, προς το παρόν δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κανένα σενάριο, συμπεριλαμβανομένου αυτό του εμπρησμού.  
-Έχουν βρεθεί απανθρακωμένοι άνθρωποι στην καλύβα; Ρώτησε ο Τζόνας Έβανς κρατώντας ένα μαγνητοφωνάκι. Δίπλα του ο Πίτερ Χέιλ τραβούσε φωτογραφίες.
-Συνεργεία ερευνούν τόσο την καλύβα όσο και την γύρω περιοχή. Σας ευχαριστώ όλους… είπε ο Τζίμι Άσλερ και κατέβηκε από την εξέδρα. 
Καθώς το πλήθος διαλυόταν ο Πίτερ τράβηξε παράμερα τον Τζόνας.
-Θέλω να βγάλω καλύτερες φωτογραφίες της καλύβας. Έλα, πάμε από εδώ. 
Περπάτησαν γύρω στα 200 μέτρα για να φύγουν από την περιοχή που είχε αποκλείσει η πυροσβεστική και η αστυνομία. Καθώς έμπαιναν προς το καμένο δάσος με προσοχή ένα αεράκι φύσηξε παίρνοντας μαζί του λίγη στάχτη. Κάλυψαν λίγο τα πρόσωπα τους για να μην μπει στάχτη στα μάτια του, όταν ο Τζόνας πρόσεξε ένα μισοκαμένο κομμάτι χαρτί να ξεπροβάλει από τις στάχτες που σήκωσε ο αέρας. Το πήρε στα χέρια του. Ήταν φανερά κιτρινισμένο από την φωτιά και έλλειπε το μεγαλύτερο μέρος του εγγράφου. Το μόνο που μπόρεσε να διαβάσει ήταν: Σάρλ Ααρών – Ασθενής 0. 
-Πίτερ… κοίτα… είπε ο Τζόνας δίνοντας το χαρτάκι στον Πίτερ. Ο Πίτερ το διάβασε με προσοχή και άλλαξε το πρόσωπο του χρώμα. Τι συμβαίνει; Ρώτησε ο Τζόνας γεμάτος ανησυχία.
-Ο Σαρλ Ααρών είναι ο μοναδικός που δεν ανέβηκε στο Sea Monster... Έπειτα από το ναυάγιο τον έκλεισαν στο ψυχιατρικό άσυλο του Gardenview... 
Έμειναν για λίγα δευτερόλεπτα και οι δυο σιωπηλοί.
-Έλα, πρέπει να βρούμε τον Επιθεωρητή Ντιν… είπε ξαφνικά ο Τζόνας και άρχισε να τον τραβάει προς το μέρος που βρισκόταν η αστυνομία. Ο Πίτερ δεν καταλάβαινε, προσπαθούσε να τον ρωτήσει αλλά ο Τζόνας ήταν τόσο φουριόζος που δεν άκουγε τίποτα. Έφτασαν στο σημείο που βρισκόταν η αστυνομία και ο Τζόνας έκανε με μανία νοήματα στον Βίκτορ Ντιν να τον προσέξει. Ο Επιθεωρητής μόλις τον είδε, πλησίασε τους δυο δημοσιογράφους.
-Κύριε Έβανς… είπε ο Βίκτορ αλλά ο Τζόνας τον διέκοψε κατευθείαν.
-Επιθεωρητά, από εδώ ο Πίτερ Χέιλ, Πίτερ από εδώ ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν, κοίτα τι βρήκαμε! Είπε ο Τζόνας με μια ανάσα και έδωσε το χαρτάκι στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ κοίταξε με προσοχή το χαρτί. 
-Σαρλ Άαρων – Ασθενής μηδέν… μονολόγησε ο Βίκτορ. Υπάρχει η γωνία κάποιου λογότυπου, είμαι σίγουρος ότι είναι της στρατιωτικής βάσης, το έχω δει πολλές φορές… 
-Γιατί να ενδιαφέρονται για έναν επιζώντα του Sea Monster κλεισμένο στο Gardenview; Ρώτησε με μεγάλη απορία ο Πίτερ…
-Δεν είναι πια στο Gardenview... βγήκε πριν μερικά χρόνια και ζει μόνος στο Plain Fields... είπε ο Βίκτορ Ντιν το ίδιο σκεφτικός. 
-Είναι ο πρώτος ασθενής της Ομίχλης του Κύβου! Είπε με γουρλωμένα μάτια ο Τζόνας… Κινδυνεύει! 
-Δεν νομίζω ότι ο στρατός βγαίνει και δολοφονεί Επιζώντες… είπε ο Βίκτορ.
-Θέλετε να πείτε… ότι κάποιος δολοφονεί Επιζώντες της Ομίχλης; Είπε ο Πίτερ και το μυαλό του έτρεξε κατευθείαν σε όσα του είχε πει η Τατιάνα Μος.
-Θα σας εξηγήσω μια άλλη φορά… προς το παρόν νομίζω ότι πρέπει να επισκεφτώ τον κύριο Σαρλ Ααρών… είπε ο Επιθεωρητής και έβαλε το χαρτάκι στην τσέπη του.