Κυριακή 17 Αυγούστου 2025

The Box Files #7 - Ένοχος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου




Γράφει: Eugene Blake


 Κλάγκ! Η σιδερένια πόρτα έκλεισε πίσω του.

Ο Τζό Μπαρίλα κοίταξε γύρω του. Το κελί ήταν μικρό με ένα ξύλινο πάγκο για κρεββάτι και ενα λεπτό στρώμα πάνω του. Δεν ήταν η πρώτη του φορά στη στενή αλλά ήταν η πρώτη φορά στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Garden στο  Boxhall.

Άφησε την κουβέρτα στην άκρη του κρεββατιού και κάθησε. Η φήμη αυτής της φυλακής ξεπερνούσε τα σύνορα του Boxhall. Όποιος έμπαινε εκεί δεν έβγαινε ζωντανός. Μερικές φορές δεν έβγαινε ούτε νεκρός! Απλώς εξαφανιζόταν..

Οι ιστορίες οργίαζαν για τα σημεία και τέρατα που συνέβαιναν εκεί. Ιστορίες των τροφίμων και φήμες που πλανόνταν στην πόλη.

Ο Μπαρίλα χασμουρήθηκε . Δεν ήταν ο τύπος που τρόμαζε εύκολα. Μπαινόβγαινε στις φυλακές από τα 20 του χρόνια και πλησίαζε πια τα 40. Ναρκωτικά , μαστρωπία , λαθραία ήταν μερικά από τα πεδία των δραστηριοτήτων του αυτή τη φορά όμως ήταν μέσα για φόνο.

Καταδικάστηκε για το φόνο του Πέπε Μεντόζα, του μπράβου της νύχτας . Και αυτή τη φορά ήταν αθώος! Τον παγιδεύσανε , τον πιάσανε κορόιδο και τον τυλίξανε, με συνοπτικές διαδικασίες ,σε μια κόλλα χαρτί σα να ήταν πρωτάρης .

Ο δικηγόρος του αποδείχτηκε άχρηστος . Ή μήπως ήταν κι αυτός στο κόλπο? Μήπως τα έπιασε χοντρά για να καλύψει τον πραγματικό ένοχο? Πολλοί ήταν αυτοί που θα ήθελαν το Πέπε νεκρό.Αλλά ο Τζο υποψιαζόταν ότι ίσως να τον έφαγαν από μέσα, οι δικοί του, τα «φιλαράκια» του. Και κάποιος διάλεξε αυτόν για να του τα φορτώσει.

Ο Τζό είχε πάει εκεί με το φορτηγάκι του για να παραλάβει μια παρτίδα «μαύρης» που όπως συνήθως την αφήνανε στην αποθήκη. Έμοιαζε  να είναι μια συνηθισμένη δουλειά που πολλές φορές είχε κάνει.

Όταν έφτασε , θα ήταν κατά τις 4 το πρωί, το πακέτο δεν ήταν εκεί. Αντιθέτως ο Πέπε κείτονταν στο πάτωμα της αποθήκης, μέσα σε μια λίμνη αίματος , γαζωμένος  από δεκάδες σφαίρες.

Ο Τζο μυρίστηκε παγίδα . Μπήκε στο φορτηγάκι του και πάτησε τέρμα το γκάζι. Οι ρόδες σπίνιαραν μα δεν πρόλαβε να αναπτύξει ταχύτητα. Δύο αστυνομικά αυτοκίνητα του έκλειναν το δρόμο. Στο πορτ μπαγκάζ βρήκαν το όπλο του εγκλήματος που είχε επάνω τα δακτυλικά του αποτυπώματα . Και ξέρει πώς έγινε αυτό. Την προηγούμενη είχε πάει στο σκοπευτήριο για προπόνηση. Κάποιος πήρε το όπλο που χρησιμοποίησε και σκότωσε με αυτό τον Πέπε. Κι όταν μπήκε μέσα στην αποθήκη του το φύτεψε στο αυτοκίνητο. Πρέπει να ήταν εκεί κοντά ακόμα. Ισως και να τον έβλεπε κρυμμένος εκεί γύρω την ώρα που οι ασυνομικοί του περνούσαν χειροπέδες.

Κοίταξε μέσα από την καγκελένια πόρτα τον διάδρομο από όπου περνούσε ο δεσμοφύλακας κοιτώντας με ένα αδιόρατο χαμόγελο τους κρατούμενους.

Στάθηκε μπροστά στο κελί του Τζο.

-Βρε βρε, φρέσκο πράμα, είπε. Και στριφογύρισε το γκλομπ στο χέρι του.

Ο Τζο κοίταξε στο πάτωμα. Το τελευταίο που ήθελε τώρα ήταν να ανοίξει κουβέντα με τον δεσμοφύλακα.

-Να με κοιτάς όταν σου μιλάω ,καθίκι, μ’ ακούς? Κάτι αγοράκια σαν και σένα εγώ τα τρώω για πρωινό.

Το βλέμμα του Τζο έπεσε βαριεστημένο επάνω του. Δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγε απειλές αυτού του τύπου.

-Η ζωή σου εξαρτάται από μένα καθίκι . Να το ξέρεις είπε ο δεσμοφύλακας. Είσαι καινούριος ,θα μάθεις. Και όσο πιο γρήγορα , τόσο το καλύτερο για σένα.            Χαμογέλασε και αποκάλυψε μια σειρά τετράγωνα αλογίσια δόντια.

Δεν ήταν αυτός το πρόβλημα του Τζο. Για την ώρα τουλάχιστον.  Έπρεπε να βρει ποιος τον έχωσε μέσα. Και να τον κάνει να πληρώσει.Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Έτσι δε λένε? Είχε ανθρώπους έξω που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν και είχε όλον τον χρόνο μπροστά του διαθέσιμο να σκεφτεί, να βάλει τα κομμάτια του παζλ στη θέση τους και να βρει τον ένοχο. Είχε ήδη υποψίες. Άνθρωποι με τους οποίους είχε προηγούμενα. Δεν ήταν και λίγοι. Και έφταναν μέχρι την κορυφή.

Θα τους έβρισκε. ΄Ετριξε τα δόντια του. Όχι όμως απόψε.

Απόψε θα κουκουλωνόταν με την κουβέρτα του, την πρώτη του νύχτα στο κελί 144 του σωφρονιστικού καταστήματος του Boxhall και ίσως να τον έπαιρνε και ο ύπνος.

 


Πέμπτη 14 Αυγούστου 2025

Το μήνυμα των κυμάτων


To ελαφρύ δροσερό αεράκι είχε κατεβάσει τις υψηλές θερμοκρασίες στο Boxhall και ο Ντάνιελ Ρόου απολάμβανε την θάλασσα στο Palm Beach. Έβαλε την μάσκα του και έκανε μια βουτιά για να εξερευνήσει τον βυθό. Τα ψάρια φεύγαν τρομαγμένα και μπορούσε να δει στην άμμο την σκιά από τον ελαφρύ κυματισμό της θάλασσας. Τίποτα όμως ενδιαφέρον. Ανεβαίνοντας στην επιφάνεια, πήγε να βγει το μαύρο μαγιό του, αλλά με μια γρήγορη κίνηση το σήκωσε. Τίναξε τα μαλλιά του και κοίταξε τα δάχτυλά του που είχαν μουλιάσει. Ήταν η ώρα να βγει, άλλωστε είχε πεινάσει κιόλας. Άρχισε να περπατάει σιγά σιγά προς τα έξω όταν στην άκρη του ματιού του κάτι του τράβηξε την προσοχή. Ένα γυάλινο μπουκάλι που το κύμα και το αεράκι έφερνε προς το μέρος του. Καθώς πλησίαζε είδε πως μέσα στο μπουκάλι υπήρχε ένα χαρτί.


Τα μάτια του έλαμψαν. Στον βυθό έψαχνε κάτι ενδιαφέρον, στην επιφάνεια το βρήκε. Το άρπαξε και βγήκε γρήγορα από την θάλασσα. Πήγε στην ξαπλώστρα του και επεξεργάστηκε το μπουκάλι. Ευτυχώς δεν είχε περάσει νερό μέσα και το χαρτί είχε κιτρινίσει λίγο από τον ήλιο. Ποιος ξέρει πόσο καιρό ταξίδευε στη θάλασσα.  Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Άνοιξε το μπουκάλι με προσοχή , έβγαλε με αρκετή προσπάθεια το χαρτί και το άνοιξε να δει τι γράφει.

«Χμμ.. Μαύρο μαγιό…καλή επιλογή…»

Ο Ντάνιελ κοίταξε το μαγιό του και πάγωσε.

Κυριακή 10 Αυγούστου 2025

The Box Files #6 - 11'



Γράφει: Ζ.Μ.




Η πόλη μυρίζει γκρίζο. Λάμπει με χίλια χρώματα, αλλά μυρίζει γκρίζο. Γκρίζο πηχτό, μουντό, σαν γκρίζα απάτη. Εισπνέω μέχρι το γκρίζο να ποτίσει και το τελευταίο κύτταρο μου. 
Η γκρίζα σκιά, τετράγωνη, τέλεια. 17:21. Είναι η ώρα που η σκιά Του ευθυγραμμίζεται ακριβώς με το περίγραμμα της αυλής. Της αυλής που έπαιζα μικρός. Της αυλής του σπιτιού που μεγάλωσα. Τώρα είναι οικόπεδο, γεμάτο σκουπίδια, σπασμένα μπουκάλια, σύριγγες και αδιαφορία. Ένα άδειο τετράγωνο. Μια αγκαλιά. Μια φυλακή. Άυλη μα υπαρκτή. Βαριά σαν την σκιά που την σκεπάζει. Μέσα σ’ αυτή τη σκιά γεννήθηκα και μεγάλωσα. Τετράγωνο σπίτι. Τετράγωνη ασφάλεια. Τετράγωνος τρόμος. Τετράγωνη χαρά. Τετράγωνος πόνος. Αρμονία. 


Η υστερία ήρθε αργότερα. Μετά που το τετράγωνο σπίτι παραδόθηκε στις φλόγες. Μετά τις ατέλειωτες οικογένειες που με μεγάλωσαν. Μετά τα μουντά χρόνια στο Πανεπιστήμιο που δίδασκα στο Τμήμα Ψυχολογίας, Χωρική Ικανότητα, Ψυχογεωμετρία και Νευροανάλυση Αντιληπτικών Σχημάτων. Μετά που το έχασα κι αυτό, όταν καταργήθηκε η έδρα μου ως παρωχημένη. 

Η πραγματική υστερία ήρθε αργότερα, στην τρίτη βελτίωση που ολοκλήρωσα. Ένα πραγματικό κυβικό έργο τέχνης. Τότε ήταν που ο τρόμος απλώθηκε στο Boxhall σαν ιός. Εγώ ήμουν ο τρόμος, εγώ ο ιός, εγώ το μίασμα. Κι όμως, εγώ ήμουν το όριο. Ήμουν το πλαίσιο. Ήμουν η τάξη. Ήμουν ο σωτήρας. 

Η πρώτη βελτίωση που επιχείρησα, ήταν εκείνος ο ηλίθιος λέκτορας, ο Dick Mezinki. Ετοίμαζε μια διάλεξη πάνω στην Καμπύλωση του Χωροχρόνου, όταν γύρεψα να τον συναντήσω στο γραφείο του. Προσπάθησα με υπομονή και καλή θέληση να του εξηγήσω πως ο Χωρόχρονος είναι κυβικός. Ορθές γωνίες. Όμοιες έδρες. Ίσες ακμές. Απόλυτος. Ανελέητος. Δεν με άκουσε. Με χλεύασε μάλιστα. Τον βρήκαν το άλλο πρωί σε 27 τέλεια κυβικά κομμάτια σάρκας, προσεκτικά τοποθετημένα ώστε να σχηματίζουν έναν τέλειο κύβο. Κανείς ωστόσο δεν φάνηκε να το εκτιμά. Έργο παράφρονα είπαν. Δεν κατάλαβαν. Παραφροσύνη είναι το χάος. Εγώ είμαι η Δομή. 

Η δεύτερη βελτίωση, ο Filip Summer,  ένας σαχλός ντιζάινερ που είχε το θράσος να λανσάρει την «Σφαιρική Βιβλιοθήκη», ομολογώ πως έκανε αίσθηση, έτσι όπως υποδέχτηκε το κοινό στα εγκαίνια της έκθεσής του, κυβοτισμένος. Ένα τέλειο κυβικό, ανθρώπινο οριγκάμι. 

Ωστόσο, η τρίτη μου βελτίωση, το Magnum Opus μου, ήταν αυτή που πραγματικά τάραξε τα νερά. Ήταν στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Leo De Stino, του ιδρυτή της πόλης, την υλοποίηση της οποίας είχε αναλάβει η διάσημη (χα!) γλύπτρια της μόδας, η Jinny Barthlow, η δημιουργός της τάσης Curved Abstract. 

Μπάντες παιάνιζαν κι ο κόσμος χόρευε χορούς κυκλωτικούς, παιδιά έτρεχαν τρώγοντας ζαχαρωτά μήλα, μπαλόνια πετούσαν στον ουρανό και ζευγαράκια ερωτεύονταν χαζεύοντας την πόλη από ψηλά, στην ρόδα του λούνα παρκ που είχε στηθεί για τη γιορτή. Όταν το βελούδινο ύφασμα τραβήχτηκε για να θαυμάσουν το έργο, βρέθηκαν να τους κοιτά η ρευστοποιημένη δημιουργός του –ή ότι απέμεινε από αυτή- μέσα από ένα τέλειο, διάφανο, κυβικό δοχείο από πλεξιγκλάς. Συμμετρική, εξαγνισμένη, υπέροχη!

Ακολούθησε αυτό που οι εφημερίδες ονόμασαν «Κυβομακελειό του '24». Τότε ήμουν ασταμάτητος. Ακούραστος. Αδάμαστος. Με το έργο μου πάλεψα σκληρά για το καλό των κατοίκων του Boxhall. Προσπάθησα πολύ. Να εξηγήσω. Να διδάξω. Να εξυψώσω. Να εγκυβωτίσω τη δυστυχία τους σε κάτι σταθερό. Μια αξία αναλλοίωτη. Μια τάξη θεϊκή. Μα η πόλη είναι τεράστια και όσες βελτιώσεις κι αν έκανα, το χάος πάντα νικούσε. Κανένας δεν καταλάβαινε. Ήταν ανίκανοι να σκεφτούν έξω απ’ το κουτί για να μπορέσουν να δουν τον κύβο. Είχα αρχίσει να νοιώθω μόνος. Κουρασμένος. Ηττημένος. Ένας ευεργέτης, ένας ήρωας εις τον κύβο που είναι έτοιμος να παραδοθεί. 

Τότε ήταν που μπήκε στη ζωή μου η Marion . Αρχιτέκτονας, επιμελήτρια εκθέσεων που σχεδιάζει χώρους "Εμπειρίας Μέσω Ακαταστασίας". Μεγάλα στρογγυλά γαλάζια μάτια, μαλλιά λυτά όλο μπούκλες, κρίκοι στ’ αυτιά, ατελείωτα βραχιόλια να κουδουνίζουν γλυκά στους καρπούς της. Φωνή μελωδική, που στρογγύλευε τα φωνήεντα στο τέλος κάθε πρότασης. Γυναίκα καμπύλη. 

Η θέρμη της με κύκλωσε. Κάθε στιγμή που βρισκόμουν κοντά της ένοιωθα όμορφος, σαν να περιβάλλομαι από μια σφαίρα γοητείας, μια σφαίρα που ακτινοβολεί φως. Η σκέψη μου έλιωνε κοντά στην θέρμη της, έχανε την οξύτητά της, οι ακμές μου αμβλύνονταν, η σκληρότητά μου υποχωρούσε. Ήμουν κενός, ήμουν διάτρητος και μέσα από τις τρύπες μου εισέβαλε βίαια εκείνη.  

Προσπάθησα να της μιλήσω, να εξηγήσω, να αντισταθώ. Εκείνη μου αντιμίλαγε με ολοστρόγγυλα φωνήεντα, με καμπύλα χαμόγελα. Την κοίταζα να πετά τις λέξεις σαν μπάλες στον αέρα, να τις πιάνει και να τις ξαναπετά. Κι οι μπάλες γίνονταν σφαίρες και με χτύπαγαν, με απιδομούσαν, με διέλυαν.

Ρουφάω το γκρίζο της πόλης. 17:32. Η σκιά μετατοπίστηκε. Άλλαξε σχήμα. Οι ορθές γωνίες τσαλακώθηκαν. Στέκομαι στη μέση αυτού που πια δεν είναι η αυλή μου. Ένα βρωμερό οικόπεδο. Βαθιά τα χέρια στις τσέπες μου, αγγίζω δύο μικρούς κύβους, δεμένους με λαστιχάκι. Ένα στολίδι για μαλλιά. Δεν το δέχτηκε ποτέ. Ισχυριζόταν γελώντας πως το χάος του κεφαλιού της δεν επιδέχονταν βελτίωση. Κι όμως…

 Εισπνέω μέχρι το γκρίζο να ποτίσει και το τελευταίο κύτταρο μου. 


Πέμπτη 7 Αυγούστου 2025

Ο Ανάποδος Κύβος


Στο Palm Beach ήταν ένα τυπικό καλοκαιρινό απόγευμα: Ομπρέλες στην παραλία, παιδιά να φτιάχνουν κάστρα στην άμμο, θαλασσινή αύρα και μυρωδιά αντιηλιακού. O ήχος όμως από τις ρακέτες είχαν αρχίσει να εκνευρίζουν την Σούζαν Μπένετ. 
-Συγνώμη, μπορείτε να παίξετε λίγο πιο πέρα; Ρώτησε το ζευγάρι που έπαιζε ρακέτες κατεβάζοντας τα μεγάλα μαύρα γυαλιά της. Και οι δυο την κοίταξαν  με μισό μάτι και μόλις απομακρύνθηκαν έπιασε το ενεργειακό κρύσταλλο που κρεμόταν από το λαιμό της για να αποβάλλει την αρνητική ενέργεια. 
Η Σούζαν Μπένετ, μια εύπορη μεσοαστή, αποφάσισε στα 62 της να δει διαφορετικά τη ζωή μετά το πρόσφατο διαζύγιο της. Μετακόμισε σε ένα άνετο ρετιρέ στο Metropolitan και άρχισε να ασχολείται με τον διαλογισμό, τους ενεργειακούς κρυστάλλους και τις μαντικές τέχνες. Δεν άφηνε τίποτα να χαλάσει την ενέργεια της, εκτός ίσως από τον μονότονο θόρυβο που έκανε η μπάλα πάνω στις ρακέτες.
Κάθισε αναπαυτικά στην ξαπλώστρα της και συνέχισε να διαβάζει με ενδιαφέρον το βιβλίο της  «Οι Κύβοι της Μοίρας και η ερμηνεία τους». 

“Οι Κύβοι της Μοίρας είναι από τις πιο ισχυρές μαντικές τέχνες διότι έρχονται σε συντονισμό με τις συμπαντικές ενέργειες και την ενέργεια του χρήστη τους. Αποτελούνται από 6 ζάρια όπου σε κάθε πλευρά τους έχουν και ένα σύμβολο. Η ερμηνεία τους αποτελεί ένα σημαντικό κλειδί για την κατανόηση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Γι’ αυτό ακριβώς η ερώτηση που θα κάνει ο ενδιαφερόμενος, θα πρέπει να εκφράζεται με απόλυτη σαφήνεια. 
Κλείστε τα μάτια σας, σφίξετε τους Κύβους της Μοίρας στα χέρια σας και κάντε μια ερώτηση…”

Η Σούζαν έκλεισε τα μάτια της και κάτι ψιθύρισε από μέσα της.

“Ρίξετε τα δυο πρώτα ζάρια που αντιπροσωπεύουν το παρελθόν”

Ρίχνει τα ζάρια και βλέπει τα σύμβολα. 

“Άνισος Κύβος: Συμβολίζει την σύγχυση, την αβεβαιότητα, τα μπερδέματα, τις σκοτούρες. 
Σπαθί του Κύβου: Συμβολίζει την πρόκληση, την δοκιμασία, η στιγμή για δράση”

-Μα φυσικά… μονολόγησε με μια μελαγχολία στο βλέμμα της. Δεν ήταν άλλωστε εύκολο το διαζύγιο. Ρίχνει άλλα δυο ζάρια που αντιπροσωπεύουν το παρόν. Κοιτάει το βιβλίο για την ερμηνεία.


“Kύβος του Φωτός: Λύση, αποκάλυψη, ανακάλυψη. 
 Κύβος της Ευλογίας: Θετική εξέλιξη, προστασία, εύνοια.”


Έριξε ένα πλατύ χαμόγελο. Όλα τα έβρισκαν πια οι Κύβοι της Μοίρας, ήταν στην καλύτερη φάση της ζωής της. Τα δυο τελευταία ζάρια ήταν για το μέλλον. 

“Ανάποδος Κύβος: Συμβολίζει Κρίση, Απώλεια, Αιφνίδιο Τέλος, Θάνατος.”

H Σούζαν άλλαξε χρώμα. Ένα ξαφνικό αεράκι έριξε την ομπρέλα της και με μια απότομη κίνηση ίσα-ίσα πρόλαβε να μην πέσει στο κεφάλι της. Οι Κύβοι της Μοίρας ήταν ξεκάθαροι: Κινδυνεύει η ζωή της. Το καλύτερο που είχε να κάνει είναι να επιστρέψει στο σπίτι της. Μέσα σε λίγη ώρα τα είχε μαζέψει όλα κακήν κακώς και καθώς έτρεχε στην άμμο, έσπασε η παντόφλα που φόραγε και παρ’ολίγον να πέσει με τα μούτρα.  Οι ενέργειες του σύμπαντος είχαν ξεκάθαρα αλλάξει, σίγουρα φταίει αυτό το αντιπαθητικό ζευγάρι με τις ρακέτες. Ευτυχώς που οι Κύβοι της Μοίρας αποκάλυψαν τα πάντα. Γι’ αυτό αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν να μην οδηγήσει, με τις αρνητικές ενέργειες που την περικυκλώνουν σίγουρα θα είχε κάποιο ατύχημα. Θα ήταν καλύτερα να πάει με ταξί και να πει στον γιο της να έρθει να πάρει εκείνος το αμάξι. Στάθηκε στην άκρη του δρόμου και έκανε νόημα στο πρώτο ταξί που ερχόταν. Ο Ταξιτζής που είδε τελευταία στιγμή το σήμα, έκανε ένα απότομο φρενάρισμα και έπεσε πάνω της.
Όταν ξύπνησε η Σούζαν βρισκόταν στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου με το πόδι της ψηλά μέσα σε γύψο.
-Μαμά, είσαι καλά; Είπε ο γιος της φανερά ανήσυχος.
-Ναι… Οι αρνητικές ενέργειες παιδί μου… Οι αρνητικές ενέργειες….

Κυριακή 3 Αυγούστου 2025

The Box Files #5 - Ποτέ μη λες ποτέ

 


Γράφει: Monica


Η Μόνικα είναι μόνη της στο Μουσείο. Κάποια στιγμή ακούει το ρολόι του τοίχου. Χτυπάει μια φορά. Κοιτάει έξω από το παράθυρο του γραφείου της. Βρέχει πολύ σήμερα. Είναι τόσο ήσυχα αυτή την ώρα στο Μουσείο. Συνήθως της αρέσει να δουλεύει μόνη της . Βέβαια δεν έχει και άλλα ενδιαφέροντα . Γι' αυτό σε κανέναν δεν κάνει εντύπωση ότι είναι μια τα μεσάνυχτα και εκείνη μπορεί να εργάζεται πάνω σε ένα πρότζεκτ όταν σχεδόν όλοι είτε κοιμούνται ,είτε διασκεδάζουν σε κάποιο σπίτι ή σε κάποιο μπαρ. Ποτέ δεν ήθελε πολλά πολλά με κανέναν. Ιδιαίτερα μετά από τα επτά της που ξύπνησε μέσα στο Μουσείο και με ένα σημείωμα στην τσέπη της με σημείωση “ Να διαβαστεί από την αστυνομία” . Οι γονείς της την είχαν εγκαταλείψει και ζητούσαν από την αστυνομία να βρει μια καλή οικογένεια να την μεγαλώσει. Ευτυχώς βρέθηκε ο Πίτερ. Ο ιστορικός της πόλης. Ήταν ο καλύτερος πατέρας που μπορούσε να έχει. Της πέρασε το πάθος του για την ιστορία . Την έπαιρνε μαζί του σε ταξίδια αφού ήταν τόσο διάσημος που τον καλούσαν σε όλα τα μέρη του κόσμου για να μεταδώσει τις γνώσεις του και τις δικές του εκδοχές για σημαντικές στιγμές της ανθρωπότητας. Έτσι σπούδασε και αυτή Ιστορία και της άρεσε να ερευνά τα βαθύτερα αίτια που προκάλεσαν ένα ιστορικό γεγονός. Όλοι την θαύμαζαν για τις γνώσεις της αλλά και για την ιδιαίτερη ομορφιά της. Πράσινα μάτια με καστανόξανθα μαλλιά. Σχεδόν 1.80 . Πολλοί την ήθελαν δίπλα τους αλλά εκείνη προτιμούσε μικρές εφήμερες σχέσεις. Δεν ήθελε να κάνει οικογένεια διότι πάντα είχε την ιδέα ότι ίσως και αυτή κάποια στιγμή εγκατέλειπε το παιδί της όπως οι γονείς της. Ένα δάκρυ κύλησε και μούσκεψε το ανοιχτό βιβλίο. Άρχισε πάλι να διαβάζει. ”Πολλοί κάτοικοι του Boxhall εγκατέλειψαν τα παιδιά τους πριν από τριάντα χρόνια. Ακόμη και σήμερα μυστήριο καλύπτει αυτή την απόφαση τους”. Εδώ και δύο χρόνια ερευνά το συγκεκριμένο θέμα. Όσο μεγαλώνει της γίνεται εμμονή. Έχει πάρει συνεντεύξεις από πολλούς πολίτες που εγκαταλείφθηκαν. Το παράδοξο είναι ότι όλοι έχουν ένα κοινό. Την ηλικία που έμειναν μόνοι τους. Αριθμός επτά. Το τηλέφωνο χτυπάει. “ Καλησπέρα σας κυρία Αndrews . Το πρωί πετάτε για την πόλη Leux. Στης 6.00 το πρωί θα σας πάω στο αεροδρόμιο “ Ήταν ο σοφέρ της. Γύρισε και κοίταξε την βαλίτσα της. Θα πήγαινε για δύο μέρες. Είχε μια πληροφορία που ίσως της έδινε απαντήσεις για την έρευνα της.

Στης 12.00 το μεσημέρι θαύμαζε την θέα από την Κρυστάλλινη Αψίδα. Όλο το Leux στα πόδια της. “ Καλημέρα σας κυρία Andrews. Είμαι το ραντεβού σας” Γύρισε και τον κοίταξε. Ένας ψηλός άνδρας γύρω στα εξήντα με μάτια που το χρώμα τους

της θύμιζε τα δικά της. Πράσινο. Για μια στιγμή ανατρίχιασε και παραπάτησε από την συγκίνηση. Ήταν ο …Όχι ..όχι δεν μπορεί… Ήταν …ο. Ο άντρας την ώρα που την έπιασε για να μην πέσει κάτω της ψιθύρισε “ Γλυκό  μου , αγαπημένο μου κορίτσι !! Εγώ είμαι . Καλά το κατάλαβες ο μπαμπάς σου. “ Την έσφιξε δυνατά στην αγκαλιά του και την φιλούσε συνέχεια σε όλο το πρόσωπο.” Μπαμπά θα τρελαθώ. Δεν είναι αλήθεια. “ Έκατσαν στην καφετέρια της Αψίδας. Άρχισε να της εξηγεί γιατί εξαφανίστηκαν ή μάλλον ήταν υποχρεωμένοι διότι αυτή ήταν η συμφωνία με το Βoxhall. Ήταν θύματα του Μεγάλου Πολέμου. Έπρεπε να εγκαταλείψουν τον τόπο τους αλλιώς θα πέθαιναν. Τότε κάποιοι στρατιωτικοί μαζί με τον ιστορικό Πίτερ Andrews συγκέντρωναν οικογένειες που τα παιδιά τους ήταν 2 χρονών και μοναχοπαίδια. Ο Πίτερ εξηγούσε ότι θα μείνουν όλες οι οικογένειες στο Βoxhall ,το οποίο είχε ανάγκη από παιδιά . Οι περισσότεροι που ζούσαν εκεί κατά περίεργο τρόπο δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν. Έτσι στην ηλικία των επτά που θα μπορούσαν να θυμούνται τα παιδιά τους γονείς τους και πολλές λεπτομέρειες από την παιδική ηλικία τους θα τα άφηναν και θα έφευγαν. “ Ήταν η δική μας θυσία .Ήταν ο μόνος τρόπος να σε σώσουμε από αυτή την κόλαση. Ο Πίτερ μας στέλνει φωτογραφίες και βίντεο όλα αυτά τα χρόνια. Είμαστε πολύ περήφανοι για σένα. Αυτός κανόνισε να βρεις και την φθαρμένη βιντεοκασέτα με εμένα να στέκομαι εδώ πάνω και να λέω ,ότι αν θέλεις πληροφορίες ψάξε με , με το όνομα Φρανκ Σπένσερ. Θα σε περιμένω εδώ.” Την άφησε επίτηδες στο αποθηκάκι του κήπου του ,όπου ξέρεις ότι φυλάει παλιά αρχεία από την δουλειά. Δεν άντεχε να σε βλέπει να βασανίζεσαι. Σε αγαπάει πολύ. Απλά η συμφωνία είναι αγάπη μου…”. “ Η συμφωνία είναι να μην το μάθει κανείς στο Βoxhall “ . Άκουσε την γνώριμη φωνή του Πίτερ ,ο οποίος συνέχισε “Σ' αγαπώ πολύ. Μπορείς να μείνεις  εδώ πια με τους γονείς σου. Απλά το Βoxhall έχει την ανάγκη να μείνει έτσι όπως είναι. ” . Η Μόνικα δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Τον αγαπούσε πολύ τον Πίτερ. Αλλά πιο πολύ αγαπούσε το Boxhall. Έτσι συμφώνησε να βλέπει τους γονείς της οπότε ήθελε και να συνεχίσει να ζει και να εργάζεται στην πόλη που της έσωσε την ζωή. Είναι το καταφύγιο της και οι γονείς με τον Πίτερ είναι οι σωτήρες της. Ως ιστορικός ξέρει ότι ο πόλεμος είναι η πιο απάνθρωπη πλευρά του ανθρώπινου είδους. Στην ουσία χαίρεται που υπάρχει το Boxhall. Κράτησε το κοινό μυστικό τους . Με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη της ,μετά από μια εβδομάδα από την ανακάλυψη της αλήθειας , κάθεται πάλι στο γραφείο της στο Μουσείο ερευνώντας ένα νέο ιστορικό γεγονός και κοιτάζει από το παράθυρο την βροχή. Κοιτάζει το ρολόι του τοίχου. Είναι μία τα μεσάνυχτα.

Πέμπτη 31 Ιουλίου 2025

Χρυσάνθεμο


Η Άννα Μπέλμοντ καθόταν σε ένα τραπεζάκι στο καφέ «Χρυσάνθεμο» στο New Town, ένα μικρό γραφικό μαγαζί με βαριά ξύλινα έπιπλα και ρετρό διακόσμηση. Σε ένα μικρό ράφι δίπλα στο μπαρ, υπήρχαν βιβλία που μπορούσες να διαβάσεις: Πολλοί συγγραφείς στο Boxhall άφηναν τα βιβλία τους εκεί πριν εκδοθούν για να πάρουν τις πρώτες αντιδράσεις. Έτσι, πολλοί άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού έπιναν τον καφέ τους εκεί για να ανακαλύψουν πρώτοι τον επόμενο μεγάλο συγγραφέα. 

Ο καφές της Άννας ήρθε και εκείνη έκλεισε το βιβλίο που κρατούσε και το άφησε δίπλα στο βάζο με τα χρυσάνθεμα. 
-Άννα;;; Εσύ;;; Ακούστηκε μια γνώριμη γυναικεία φωνή και έστριψε το κεφάλι προς το μέρος της.
-Νάνσυ Ρόου; Τι δουλειά έχεις εδώ; Είπε με τεράστια έκπληξη η Άννα και σηκώθηκε να την φιλήσει.
-Είχα κάτι ψώνια εδώ κοντά και μπήκα να πιώ ένα παγωμένο τσάι, αυτή η ζέστη του καλοκαιριού…
-Κάτσε, κάτσε να μου πεις τα νέα σου! 
Η Νάνσυ τράβηξε την καρέκλα για να κάτσει και άφησε τις τσάντες από τα ψώνια δίπλα της και έπιασε κατευθείαν τα δυο χέρια της Άννας πάνω στο τραπέζι.
-Έχω να σε δω από τότε που τελειώσαμε το πανεπιστήμιο… Χαθήκαμε βρε παιδί μου… Με τι ασχολείσαι;
-Δουλεύω στο Boxhaller, είμαι η επικεφαλής της πολιτιστικής στήλης…  απάντησε η Άννα και ήπιε λίγο από τον καφέ της. Εσύ με τι ασχολείσαι;
-Είμαι παντρεμένη και έχω 3 παιδιά… Οπότε καταλαβαίνεις… έβαλε τα γέλια η Νάνσυ. Παντρεύτηκα τον Τζον….
-Αλήθεια; Συγχαρητήρια! Μα θυμάμαι ότι ήσασταν πολύ ερωτευμένοι από τότε… 
-Περνάς ακόμα από την γειτονιά που μεγαλώσαμε; 
-Πέρασα πριν μερικά χρόνια… Το μίνι μάρκετ εκεί στην γωνιά έκλεισε… τώρα έχει ανοίξει ένα μαγαζί με είδη σπιτιού… ακούστηκε λίγο απογοητευμένη η φωνή της Άννας.
-Έμαθα ότι πέθανε ο κύριος Άμποτ. Τι γλυκός κύριος! Όποτε πηγαίναμε μας κέρναγε και τσίχλες!
-Και το σπίτι του Άντι και του Πιερ έχει κατεδαφιστεί, υπάρχει μια πολυκατοικία πια εκεί…
-Με τον Άντι βρεθήκαμε τυχαία πριν μερικά χρόνια, είχε αρραβωνιαστεί μια φιλόλογο… Η Νάνσυ ρούφηξε λίγο από το τσάι της… Εσύ; Παντρεμένη; Παιδάκια;
-Όχι, είμαι ελεύθερη… 
-Ε δεν πειράζει, θα βρεθεί και ένα καλό παιδί για σένα…
-Δεν χρειάζεται, είμαι ευτυχισμένη, έχω την δουλειά μου και την ησυχία μου! Γέλασε η Άννα…
Σιωπή για λίγο.
-Αλήθεια, εσύ που δουλεύεις στο Boxhaller, τι γίνεται τώρα με αυτή την DΞST1NY που εμφανίστηκε; 
Η Άννα σούφρωσε τα φρύδια της.
-Πραγματικά δεν ξέρει κανείς από που προήλθε και τι να περιμένουμε…
 Σιωπή. Η Νάνσυ έπαιξε με το καλαμάκι στο ποτήρι της. 
-Να σου δείξω τα παιδάκια μου; 
-Ίδια ο Τζον! 
-Ναι… 
Σιωπή… Η Άννα μετακίνησε το βάζο με τα χρυσάνθεμα στην άκρη του τραπεζιού.
-Προχθές είχε η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Boxhall συναυλία… Πραγματικά έδωσαν την καλύτερη συναυλία τους μέχρι σήμερα! Άλλαξαν την διεύθυνση ορχήστρας και έχουν άλλο αέρα! Είπε ενθουσιασμένη η Άννα…
-Α ναι; Χαίρομαι πολύ… 
Σιωπή… Παρατεταμένη… Η Νάνσυ κοίταξε από το παράθυρο… Η Άννα άρχισε να χαϊδεύει αμήχανα το βιβλίο…
-Λοιπόν, πέρασε η ώρα, πρέπει να φύγω! Η Νάνσυ πετάχτηκε όρθια. Μη χαθούμε πάλι! Να κανονίσουμε!
-Ναι, θα κανονίσουμε σίγουρα! Απάντησε η Άννα.
Καθώς η Νάνσυ έβγαινε από την πόρτα, η Άννα χανόταν πάλι στις σελίδες του βιβλίου της…

Κυριακή 27 Ιουλίου 2025

The Box Files #4 - Joan

 



Γράφει: Cassandra P.


Το καφέ ρεστοράν «Nest» ήταν το στολίδι του Bird, του πιο ψηλού κτιρίου στο Boxhall. Βρισκόταν στον τελευταίο όροφο. Είχε γυάλινους θολωτούς τοίχους για ανεμπόδιστη θέα και ήταν το μέρος όπου οι ισχυροί της πόλης έδιναν ραντεβού κι έκλειναν συμφωνίες εκατομμυρίων.
Η Joan Carnegie καθόταν σε ένα από τα τραπέζια κοντά στην τζαμαρία που έβλεπε νότια, προς το Riverstone. Τραβούσε τα βλέμματα των υπόλοιπων θαμώνων.
Φορούσε ένα λευκό ταγέρ, μια πολυτελής γούνινη εσάρπα περασμένη στον αριστερό ώμο, ένα κομψό καπέλο που σκίαζε το πρόσωπό της και μεγάλα μαύρα γυαλιά. Ήταν η επιτομή της κομψότητας. Αλλά και της γοητείας. Καστανά ως τον ώμο μαλλιά. Έντονα κόκκινα χείλη. Λεπτή σιλουέτα. Σίγουρα δεν θα μπορούσες να αντισταθείς σε μια γυναίκα σαν την Joan. Κι όμως μια αδιόρατη αύρα μυστηρίου την περιέβαλλε. Τι ιστορία έκρυβε άραγε αυτή η αψεγάδιαστη εμφάνιση;


Ναι κανείς δεν ήξερε στην πραγματικότητα ποια ήταν η Joan Carnegie. Είχε εγκατασταθεί πρόσφατα σε ένα πανάκριβο διαμέρισμα ρετιρέ του καζίνο Pallas και τα βράδια της τα περνούσε συνήθως στο μπαρ, στο ισόγειο. Πάντα μόνη. Με ένα ποτήρι σαμπάνια. Κι αν κάποιος την πλησίαζε για να της προσφέρει την παρέα του, τον απέφευγε ευγενικά. Είχαν αρχίσει να διαδίδονται φήμες. Ότι τάχα ήταν κόρη μεγιστάνα πρόσφατα διαζευγμένη που είχε έρθει στο Boxhall για να ξεχάσει. Άλλοι υποστήριζαν πως πίσω από τα μεγάλα μαύρα γυαλιά κρυβόταν μια σταρ του κινηματογράφου που ταξίδευε ινκόγκνιτο. Κάποιοι μιλούσαν για μια γυναίκα με σκοτεινό παρελθόν που έψαχνε εκδίκηση. Κανείς δεν ήξερε με σιγουριά.
Εκείνο το απόγευμα η Joan είχε κλείσει τραπέζι για δύο. Ήταν η πολλοστή φορά που θα γευμάτιζε στο Nest. Το προσωπικό είχε συμφωνήσει ότι μάλλον ήταν πολύ ικανοποιημένη από το φαγητό και το σέρβις για να το επισκέπτεται τόσο συχνά. Άλλωστε υπήρχαν τόσα άλλα καλά εστιατόρια στην περιοχή. Βέβαια κανένα δεν είχε τη θέα του Nest αλλά δεν έπαυαν να είναι εξίσου καλά. Επίσης είχαν μεγάλη περιέργεια για τον καλεσμένο της αφού πάντα γευμάτιζε μόνη. Τα στοιχήματα για το ποιόν του έπαιρναν κι έδιναν πίσω από την πόρτα της κουζίνας.
Παράγγειλε ένα ποτήρι λευκό κρασί και ζήτησε να δει τον μετρ.
O Alex Dell στεκόταν στην υποδοχή  κοντά στην είσοδο για να επιβλέπει το χώρο και να φροντίζει για την ομαλή ροή των επισκεπτών. Φορούσε ένα άψογα κομμένο μαύρο κοστούμι. Ήταν μετρ στο Nest τα τελευταία τρία χρόνια. Η καλύτερη επιλογή ανάμεσα σε δεκάδες υποψήφιους που είχαν αιτηθεί για τη θέση. Συνδύαζε με μοναδική μαεστρία την τέχνη της φιλοξενίας με την τελειότητα του σέρβις. Είχε
προσέξει την Joan από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι της εκεί. Μια γυναίκα άγνωστη και προπαντός ασυνόδευτη έχριζε ιδιαίτερης προσοχής. Δεν θα διακινδύνευε την φήμη του εστιατορίου του. Φρόντιζε να την έχει υπό στενή παρακολούθηση τις ώρες που σύχναζε στο Nest αλλά και να μάθει, όσα τέλος πάντων μπορούσε να μάθει γι’ αυτήν. 
Η έλλειψη επαφής της με οποιονδήποτε του έκανε ναι μεν εντύπωση, τον καθησύχαζε όμως.
Μόλις ενημερώθηκε ότι τον είχε ζητήσει έσπευσε στο τραπέζι της.
Η Joan απολάμβανε τη θέα πίνοντας μια γουλιά από το κρασί της.
Έσκυψε ελαφριά προς το μέρος της.
«Παρακαλώ! Σε τι θα μπορούσα να σας φανώ χρήσιμος;»
«Καθήστε» του απάντησε χαμογελώντας ευγενικά κι έτεινε το χέρι δείχνοντας την καρέκλα απέναντί της.
Ο Alex προς στιγμήν ξαφνιάστηκε αλλά η εμπειρία του, του επέτρεψε να απαντήσει αστραπιαία καλύπτοντας κάθε έκφραση απορίας.
«Φοβάμαι ότι ούτε η θέση μου ούτε η ώρα ….»
Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση του η Joan έβγαλε τα μεγάλα μαύρα γυαλιά
της και τα ακούμπησε στο τραπέζι. Τον κοίταξε στα μάτια.
«Επιμένω» η φωνή της βγήκε τώρα πιο σοβαρή, σχεδόν επιτακτική.
Σαν υπνωτισμένος πήρε θέση στην καρέκλα απέναντι της. Ένιωθε άβολα. Δεν προσπαθούσε πια να καλύψει την απορία του. Άφησε το βλέμμα του να ακολουθεί κάθε της κίνηση.
«Θα πιείτε κάτι;» συνέχισε η Joan σε πιο χαλαρό τόνο. Φαινόταν να διασκεδάζει με την όψη του Alex.
«Δεν νομίζω…»
«Καλά, καλά, ξέρω. Δεν αρμόζει στη θέση σας και λοιπά και λοιπά» τον διέκοψε για άλλη μια φορά γέρνοντας ελαφριά προς το μέρος του και κλείνοντας τις χούφτες της τη μια μέσα στην άλλη. Στο δεξί της καρπό λαμποκοπούσε ένα διαμαντένιο βραχιόλι.
«Λοιπόν, για να μην σας κρατώ άλλο σε αγωνία να σας συστηθώ: λέγομαι Joan Carnegie και είμαι η νέα ιδιοκτήτρια του Nest».
Η μουσική έπαιζε χαμηλά ένα τζαζ κομμάτι. Ο Alex ζήτησε να πιει νερό.