Πέμπτη 14 Μαΐου 2026

Off The Record


Είχαν περάσει ώρες που περίμενε μέσα στο αυτοκίνητο του ο Τζόνας Έβανς. Παρκαρισμένος έξω από το αστυνομικό τμήμα, ήταν πεπεισμένος ότι είχε μια είδηση για την εφημερίδα που θα συγκλόνιζε ολόκληρο το Boxhall. Μόλις είδε τον επιθεωρητή Βίκτορ Ντιν να βγαίνει από την είσοδο, πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο και πήγε κατευθείαν προς το μέρος του.
-Επιθεωρητά Ντιν, Τζόνας Έβανς από το Boxhaller. Ο Βίκτορ δεν του έδωσε σημασία, συνέχισε να περπατάει. Επιθεωρητά Ντιν, χθες έγινε άλλος ένας φόνος…. Επέμεινε ο Τζόνας.
-Δεν έχουμε να κάνουμε καμία ανακοίνωση, όλα είναι υπό διερεύνηση… 
-Ξέρετε, τους τελευταίους τρεις μήνες υπάρχει κατακόρυφη αύξηση φόνων… Ο Βίκτορ δεν απάντησε, απλώς αύξησε την ταχύτητα που περπατούσε. Κύριε Επιθεωρητά, νομίζω ότι όλοι αυτοί οι φόνοι συνδέονται… Να ξέρετε ότι θα γράψω άρθρο γι’ αυτό…
Ο Βίκτορ σταμάτησε το περπάτημα του.
-Θα σας παρακαλούσα κύριε Έβανς να βρείτε ένα άλλο ρεπορτάζ. 
-Έχω δίκιο. Όλοι αυτοί οι φόνοι συνδέονται μεταξύ τους, έτσι δεν είναι; 
Ο Βίκτορ έμεινε και πάλι σιωπηλός. Το τελευταίο πράγμα που ήθελε σε αυτή την υπόθεση ήταν να αναμειχθούν τα ΜΜΕ. Την είχε κρατήσει με νύχια και με δόντια εκτός δημοσιότητας, αλλά υπήρχε ο κίνδυνος να τα τινάξει όλα στον αέρα αυτός ο δημοσιογράφος.
-Κύριε Έβανς, μπορούμε να μιλήσουμε off the record; 
-Φυσικά. Off the record λοιπόν.
-Δεν μπορείτε να γράψετε για αυτήν την ιστορία. Θα επικρατήσει πανικός στο Boxhall. Ελάτε μαζί μου. 
Πήραν μαζί τον δρόμο ξανά για το αστυνομικό τμήμα. Σε λίγη ώρα, στο γραφείο του Βίκτορ Ντιν, στεκόντουσαν και οι δύο μπροστά σε έναν πίνακα με τα θύματα. 
-6 θύματα δολοφονημένα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Με σιγαστήρα, μια σφαίρα στο μέτωπο. Καμιά σύνδεση μεταξύ τους. Φαίνεται πως ο δολοφόνος χτυπάει τυχαία… Καταλαβαίνετε πόσο σημαντικό είναι να μην βγει στην δημοσιότητα… είπε με νόημα ο Βίκτορ Ντιν. 
-Δεν μπορεί, κάποια σύνδεση θα υπάρχει… είπε ο Τζόνας Έβανς διαβάζοντας διάφορα στοιχεία για κάθε θύμα. 
-Το ίδιο έλεγα και εγώ.. Μα μέχρι σήμερα, δεν έχω μπορέσει να βρω τίποτα….
Ο Τζόνας φαινόταν σκεφτικός. 
-Ξέρετε… Παρατηρήσατε ότι σε όλες τις μαρτυρίες υπάρχει μια κοινή αναφορά;
Ο Βίκτορ Ντιν παραξενεύτηκε. Τι μπορεί να του είχε διαφύγει; Κοίταξε ξανά τον πίνακα.
-Για όλα τα θύματα οι γείτονες αναφέρουν πως κάποια στιγμή ή έλεγαν ασυναρτησίες ή για οράματα… συνέχισε ο Τζόνας.
-Το έχουμε προσέξει, αλλά δεν καταλαβαίνω που το πάτε… 
-Στην Ομίχλη του Κύβου. Ξέρετε, υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι οι επιζώντες της Ομίχλης του Κύβου βλέπουν ακόμα οράματα…
-Απ’ ότι βλέπω ερευνάτε και θεωρίες συνωμοσίας… απάντησε υποτιμητικά ο Βίκτορ.
-Μπορώ να χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή σας; Ρώτησε ο Τζόνας και ο Βίκτορ τον έβαλε να καθίσει στο γραφείο του. Άρχισε να πληκτρολογεί με μανία, πότε κοιτούσε στον υπολογιστή, πότε στον πίνακα. 
-Ελάτε να δείτε… είπε τελικά ο Τζόνας στον Βίκτορ. Ο Βίκτορ στάθηκε πάνω από το κεφάλι του. 
-Τα Box Files από την Χαμένη Δεκαετία. Που τα βρήκατε αυτά; Είναι προϊόντα κλοπής και… 
-Αυτά είναι από τα αρχεία που δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ. Κοιτάξετε εδώ… Όλα τα θύματα ήταν επιζώντες της Ομίχλης του Κύβου… 
-Που να με πάρει ο διάολος… μονολόγησε ο Βίκτορ Ντιν και πήρε μια εισπνοή για το άσθμα του. Κάποιος είναι εκεί έξω και δολοφονεί επιζώντες της Ομίχλης….

Πέμπτη 7 Μαΐου 2026

Ώρα Αιχμής


Πέμπτη πρωί και στο Trade Center ήταν ώρα αιχμής. Όλος ο κόσμος των επιχειρήσεων μέσα στην ρουτίνα, άλλοι για επαγγελματικά ραντεβού, άλλοι για παρουσιάσεις, άλλοι για διάφορες υποθέσεις του γραφείου τους. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι με βιαστικούς ανθρώπους , καλοντυμένους, που μιλούσαν στο κινητό για δουλειές ή ήταν χαμένοι στις σκέψεις τους. 
Η Ναντίν Ρόου έτρεχε και εκείνη να παραδώσει κάτι φακέλους από την BoxDynamica σε κάποιον πελάτη. Άρχισε να χτυπάει το κινητό της. Άρχισε να το ψάχνει μέσα στη τσάντα της. Πάνω στη βιασύνη της, χτύπησε με τον ώμο της κάποιον περαστικό.
-Συγνώμη! είπε απολογητικά καθώς το κινητό συνέχιζε να χτυπάει. 
Αγκάλιασε σφιχτά τους φακέλους και έχωσε το χέρι της στην μεγάλη τσάντα για να ψάξει καλύτερα. Αλλά ήταν δύσκολο να το βρει μέσα στα τόσα πράγματα που είχε μέσα. Όταν πια σταμάτησε να χτυπάει το κινητό, εγκατέλειψε τις προσπάθειες για να το βρει. 
Σήκωσε το κεφάλι της και τότε τον είδε στο απέναντι πεζοδρόμιο να μιλάει με κάποιον. Ξαφνικά όλος ο κόσμος γύρω της φάνηκε να σταματάει. Έμεινε να τον κοιτάζει. Από τότε που απολύθηκε από την BoxDynamica δεν τον είχε ξαναδεί. Ούτε είχαν ξαναμιλήσει. Άλλωστε τώρα ο Άλαν Πρικ είχε ιδρύσει την Phoenix Cube Systems, αντίπαλη εταιρεία της BoxDynamica. Έμοιαζε λες και ο Κύβος να έβαζε εμπόδια κάθε φορά που πήγαινε να γίνει κάτι μεταξύ τους. 
Ο Άλαν έσφιξε το χέρι του συνομιλητή του για να τον αποχαιρετήσει και καθώς γύρισε το κεφάλι του για να φύγει, είδε την Ναντίν. Πάγωσε. Έμειναν και οι δυο να κοιτάζονται στα μάτια. Δεν μπορούσε κανείς από τους δυο να καταλάβει αν έμειναν έτσι δευτερόλεπτα ή λεπτά. Τελικά ο Άλαν βρήκε το θάρρος και της έκανε νόημα με το χέρι να τον περιμένει. 
Η Ναντίν ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται καθώς τον έβλεπε να σταματάει τα αυτοκίνητα για να περάσει απέναντι. 
-Καλημέρα… της είπε ο Άλαν μόλις την πλησίασε.
-Καλημέρα Άλαν… Είσαι καλά; 
-Ναι… εσύ;
-Κι εγώ…
Σιωπή. Η Ναντίν έσφιξε ξανά τους φακέλους στην αγκαλιά της. Ο Άλαν ίσιωσε το πουκάμισο του. Χωρίς να αφήσει ο ένας τα μάτια του άλλου.
-Ξέρεις… τραύλισαν και οι δύο ταυτόχρονα… και σταμάτησαν απότομα.
-Τι ήθελες να πεις; Ρώτησε η Ναντίν
-Όχι, όχι, πες αυτό που πήγαινες να πεις… 
Κανείς από τους δύο δεν είχε το θάρρος να πει αυτό που πραγματικά ήθελε. Άλλη μια αμήχανη σιωπή. Που διέκοψε το κινητό της Ναντίν  που άρχισε να χτυπάει. 
-Το κινητό σου χτυπάει… 
-Ναι… απάντησε η Ναντίν αλλά δεν κουνήθηκε καθόλου. Δεν έκανε καν τον κόπο να το ψάξει μέσα στη τσάντα. Απλώς τον κοιτούσε. 
-Χάρηκα πάντως που σε είδα… συνέχισε ο Άλαν.
-Κι εγώ χάρηκα πολύ… 
Η Ναντίν έκανε ένα βήμα να φύγει.
-Ναντίν; 
-Παρακαλώ; Σταμάτησε το βήμα της κατευθείαν.
-Θα ήθελες να βγούμε κάποια στιγμή;
-Πολύ θα το ήθελα… απάντησε με ένα χαμόγελο η Ναντίν και έφυγε.


Πέμπτη 30 Απριλίου 2026

Άκρως Εμπιστευτικό


Η πόρτα χτύπησε.
—Περάστε! Φώναξε ο Χέκτορ Θόρν.
Ανοίγοντας η πόρτα, μπήκε μέσα στο γραφείο του ο Άλαν Πρικ κρατώντας μερικούς φακέλους.
—Σας ευχαριστώ που με δεχτήκατε απροειδοποίητα... Είπε και κάθισε απέναντι στον Χέκτορ.
—Κύριε Άλαν Πρικ, στο τηλεφώνημά σας ακουγόταν επιτακτικό να συναντηθούμε... Τι συμβαίνει;
—Υπάρχει κάτι που σας αφορά... Ξέρω ότι ο γιος σας βρισκόταν στην πτήση BH-2602.
Ο Χέκτορ Θόρν δεν απάντησε. Πήρε ένα πούρο, το άναψε και κατέβασε το κεφάλι.
—Ξέρω επίσης ότι ο γιος σας ήταν ο δημιουργός της DΞST1NY... Συνέχισε ο Άλαν Πρικ με νόημα.
Ο Χέκτορ Θόρν γούρλωσε τα μάτια του. Αυτό υποτίθεται ότι το ξέρουν ελάχιστοι άνθρωποι στο Boxhall.
—Δεν καταλαβαίνω που το πάτε κύριε Πρικ. Και εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι μια κα....
—Δούλευα για την BoxDynamica όταν έγινε... διέκοψε ο Άλαν γιατί κατάλαβε ότι ο Χέκτορ έπαιρνε μια αμυντική στάση.
Και όντως, μόλις το είπε ο Χέκτορ Θόρν χαλάρωσε τους ώμους του.
—Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω γιατί ήρθατε ως εδώ... Ξαναρωτά ο Χέκτορ Θόρν ακόμα πιο περίεργος ενώ έπαιρνε μια τζούρα από το πούρο.
Ο Άλαν Πρικ άφησε τους φακέλους που κρατούσε στο γραφείο του.
—Έκανα την έρευνα στα δεδομένα της πτήσης BH-2602. Ανακάλυψα πως κάτι παρενέβη στο σύστημα και λείπουν κάποια δέκατα δευτερολέπτων. Δεν ήταν ανθρώπινο λάθος όπως ανακοίνωσε ο Δήμαρχος...
Ο Χέκτορ Θόρν άνοιξε τους φακέλους και κοίταξε τα έγγραφα που υπήρχαν μέσα. Τα χέρια του έτρεμαν καθώς διάβαζε.
—Θες να μου πεις ότι η DΞST1NY είναι υπεύθυνη για την παρεμβολή;
—Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος... Είναι μονάχα μια υπόθεση... Πως ήθελε να σκοτώσει τον Νέιτ...
—Και γιατί μου το αποκαλύπτετε; Τι έχετε να κερδίσετε εσείς;
—Διότι είστε πρώτα απ' όλα πατέρας... Και έπειτα σαν πρώην Δήμαρχος, έχετε όλα τα μέσα για να το ψάξετε... Ο τωρινός Δήμαρχος μάλλον δεν θέλει να το ψάξει... Όσο για το τι έχω να κερδίσω... ξέρετε, είχα έναν καρδιακό φίλο μέσα στην πτήση...
Έμειναν και οι δύο σιωπηλοί να κοιτάζονται.
—Σε ευχαριστώ πολύ... Θα δω τι μπορώ να κάνω... Έσπασε τελικά την σιωπή ο Χέκτορ.
Ο Άλαν Πρικ σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στην πόρτα.
—Όλες αυτές οι πληροφορίες να μείνουν μεταξύ μας...Είναι άκρως εμπιστευτικές. Σε οτιδήποτε μπορώ να βοηθήσω, μη διστάσετε να με ενοχλήσετε...
—Θα κρατάμε ο ένας τον άλλον ενήμερο κύριε Πρικ... Είπε ο Χέκτορ Θόρν και έσβησε το πούρο του στο τασάκι.

Πέμπτη 23 Απριλίου 2026

Επανασύνδεση


Το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στην πύλη της έπαυλης της Τατιάνας Μος. Δυο άντρες με μαύρο κουστούμι, μαύρα γυαλιά και όπλο στη ζώνη τους κατευθύνθηκαν προς αυτό και έκαναν νόημα να ανοίξει το παράθυρο.
-Έχετε κάποιο ραντεβού; Ρώτησε ο ένας από τους δύο άντρες. 
-Όχι… Αλλά σίγουρα θα με περιμένει… πείτε της, Πίτερ Χέιλ…
Ο δεύτερος άντρας απομακρύνεται λίγο, πιάνει τον ασύρματο, γυρίζει πλάτη και κάτι λέει ψιθυριστά. Λίγο μετά επιστρέφει. 
-Μπορείτε να περάσετε κύριε Χέιλ…
Οι μεγάλες πόρτες ανοίγουν και ο Πίτερ πέρασε μέσα. Ένας άλλος άντρας του κάνει σήμα που να παρκάρει και συνεχίζει να κάνει την περίμετρο της έπαυλης. Ο Πίτερ κατεβαίνει κάτω και δυο άντρες τον σταματάνε στην είσοδο. 
-Αν έχετε όπλο, καλύτερα να το παραδώσετε σε εμάς…
-Δεν έχω όπλο…
-Σας πειράζει να κάνουμε έναν έλεγχο;
Ο Πίτερ έκανε νόημα να προχωρήσουν στον έλεγχο και αφού τον έψαξαν, τον άφησαν να χτυπήσει το κουδούνι. 
Η πόρτα άνοιξε και μια υπηρέτρια τον οδήγησε στο σαλόνι όπου τον περίμενε η Τατιάνα Μος.
-Πίτερ! Τι ευχάριστη έκπληξη! Σηκώθηκε αμέσως και πήγε να τον αγκαλιάσει. 
-Ήρθα λοιπόν, όπως υποσχέθηκα! Απάντησε ο Πίτερ και ανταπέδωσε την αγκαλιά. Κάθισαν και οι δυο στον καναπέ. 
-Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να τηρήσεις την υπόσχεση σου… 
-Μα γιατί, είναι πάντα ευχάριστο να βλέπεις παλιούς φίλους, ακόμα και αν έχουν αλλάξει πολλά… 
-Έχουν αλλάξει όντως πολλά… το βλέμμα της Τατιάνας σκοτείνιασε λίγο. 
-Μιλώντας για αλλαγές, βλέπω ότι έχεις βάλει μεγάλη ασφάλεια… Παλιότερα ήταν πιο εύκολο να μπω μέσα… είπε χαριτολογώντας ο Πίτερ. Μα σοβάρεψε απότομα όταν είδε το ανήσυχο βλέμμα της Τατιάνας. Σηκώθηκε και κοίταξε γύρω το δωμάτιο για να σιγουρευτεί ότι είναι μόνοι τους.
-Ναι τις τελευταίες μέρες έχω αυξήσει τόσο πολύ την ασφάλεια…
-Τι συμβαίνει Τατιάνα; 
Εκείνη έριξε άλλη μια ματιά γύρω της και του έπιασε τα χέρια σφιχτά.
-Πίτερ, είδα ένα όραμα… και από τότε έχω τρομάξει πολύ… ο Πίτερ είδε στο μέτωπο της Τατιάνας να πετάγεται μια φλέβα.
-Ηρέμησε… 
-Έπαιζα πιάνο… και τότε είδα ένα όραμα… Ένα όπλο με σιγαστήρα να με σημαδεύει… Δεν είδα ποιος το κρατούσε… Αλλά ήταν έτοιμος να με σκοτώσει…
-Γι’ αυτό και τόση ασφάλεια; Ρώτησε δύσπιστος ο Πίτερ.
-Ναι… 
-Τατιάνα, μπορεί να σε πήρε ο ύπνος και να…
-Δεν ήταν όνειρο Πίτερ. Τον διέκοψε η Τατιάνα. 
-Σίγουρα πάντως δεν μπορείς να ζεις μέσα στον φόβο επειδή είδες κάτι…
-Θέλω να σου πω κάτι… Αλλά θέλω να υποσχεθείς πως θα μείνει μεταξύ μας… τα χέρια της Τατιάνας άρχισαν να τρέμουν. 
-Το υπόσχομαι…
Η Τατιάνα κοίταξε ακόμα μια φορά γύρω της για να σιγουρευτεί ότι είναι μόνη της. Έπειτα έσκυψε στο αυτί του Πίτερ.
-Πριν λίγο καιρό είχα άλλο ένα όραμα… ένα αεροπλάνο να πέφτει… λίγες εβδομάδες μετά έπεσε η πτήση BH2602...

Πέμπτη 16 Απριλίου 2026

Εκτός Δικτύου


Μπήκε φουριόζος στο γραφείο του δημάρχου Αλεξάντερ Κάιν και άφησε μπροστά του ένα χαρτί. 
-Είχα αρχίσει να ανησυχώ. Σε 5 λεπτά πρέπει να δώσω συνέντευξη τύπου για το πόρισμα. 
-Διάβασε! Του απάντησε με μεγάλη αγωνία ο Άλαν Πρικ.
Ο Αλεξάντερ πήρε το χαρτί και άρχισε να το διαβάζει. Μα όσο το βλέμμα του προχωρούσε στο πόρισμα, τόσο το χρώμα στο πρόσωπο του άρχιζε να αλλάζει. Ο Άλαν τον κοιτούσε με αγωνία. 
-Λοιπόν; Τι έχεις να πεις; 
Ο Αλεξάντερ Κάιν κατέβασε το χαρτί και τον κοίταξε με περισσότερη απορία από πριν. 
-Τι θες να πεις ότι λείπουν κλάσματα δευτερολέπτων;
-Υπήρξε μια παρεμβολή η οποία διέγραψε τα τελευταία κλάσματα δευτερολέπτων και προκάλεσε black out σε ολόκληρο το αεροπλάνο. 
-Και τι πιστεύεις ότι το προκάλεσε;
Ο Άλαν Πρικ δεν απάντησε. Έβγαλε το κινητό από την τσέπη του και το έκλεισε. Έκανε νόημα στον Αλεξάντερ να κλείσει τον υπολογιστή του και το κινητό του. Αφού σιγουρεύτηκε ότι δεν υπάρχει τριγύρω καμία συσκευή που είναι συνδεμένη στο ίντερνετ κάθισε πάλι στην θέση του.
-Υποψιάζομαι την DΞST1NY… είπε χαμηλόφωνα ο Άλαν.
-Η DΞST1NY; Μα γιατί να κάνει κάτι τέτοιο; Ρώτησε και πάλι σκεφτικός ο Αλεξάντερ. Δεν τον είχε πείσει ιδιαίτερα η απάντηση του Άλαν.
-Απ’ όσο γνωρίζω, μονάχα εκείνη μπορεί να κάνει μια τέτοια παρεμβολή. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Οι δυνατότητες της είναι τρομακτικές… 
Όμως υπήρχε και κάτι άλλο που δεν μπορούσε να πει ο Άλαν στον Αλεξάντερ. Μέσα στο αεροπλάνο υπήρχε και ο δημιουργός της, ο Νέιτ Θόρν. 
-Μα η DΞST1NY δεν έχει δώσει ποτέ τέτοια δείγματα… Ναι, μπορεί να παρακολουθεί τα πάντα αλλά ποτέ δεν έχει δείξει διάθεση για να σκοτώσει…
-Μέχρι τώρα… πρόσθεσε ο Άλαν με νόημα.
Η πόρτα χτύπησε και μπήκε ένας ψηλός άντρας. 
-Κύριε Δήμαρχε, ήρθε η ώρα της ανακοίνωσης. 
-Έρχομαι αμέσως… απάντησε ο Αλεξάντερ Κάιν και κοίταξε τον Άλαν στα μάτια. 
Μπαίνοντας στην αίθουσα τύπου όλα τα φώτα άστραψαν. Ο Αλεξάντερ Κάιν ίσιωσε το σακάκι του και στάθηκε μπροστά στο μικρόφωνο. Όλη η αίθουσα έκανε ησυχία. 
-Σήμερα ολοκληρώθηκε το πόρισμα για τα αίτια συντριβής της πτήσης BH2602. Σύμφωνα με την έρευνα, τα αίτια του δυστυχήματος οφείλονται από λάθος ανθρώπινο χειρισμό. Ευχαριστώ. 
Μια βουή ξέσπασε από δημοσιογράφους που ήθελαν να κάνουν ερώτηση, μα ο Αλεξάντερ Κάιν χωρίς να σχολιάσει τίποτα άλλο, έφυγε από την σκηνή.


Πέμπτη 9 Απριλίου 2026

Τα Κίτρινα Παπούτσια

Ο ανοιξιάτικος ήλιος ίσα ίσα που έμπαινε 
από τα μικρά παράθυρα της αποθήκης. Ο Φράνκ Κάρτερ είχε ακουμπήσει πάνω στο γραφείο και κρατούσε ένα παλιό σταθερό τηλέφωνο που συνδεόταν με γυμνά καλώδια στην πρίζα του τηλεφώνου. 
Χτύπησε με δύναμη πάνω στο γραφείο :
-Πρέπει να πουληθούν όλα τα “δαχτυλίδια”! Δεν με ενδιαφέρει σε ποιον θα τα πουλήσεις! 
Τα “δαχτυλίδια” ήταν η κωδική ονομασία του Gloire D'or. O Φράνκ, δεδομένου ότι ήταν ο πρώην αρχηγός της αστυνομίας, ήταν πάντα προσεκτικός στο τι έλεγε. Προτιμούσε ακόμα και τα παλιά τηλέφωνα όταν έκλεινε δουλειές γιατί ήταν πιο δύσκολο να το παρακολουθήσουν. 
-Τώρα μπαίνουν στο κουτί τους και σε μια ώρα θα έρθει η “κούριερ”. Να είσαι εκεί. Με προσοχή πάντα. 
Έκλεισε το ακουστικό με δύναμη. Πήρε μια βαθιά ανάσα για να ηρεμήσει. Άνοιξε ένα ξύλινο κουτί που βρισκόταν πάνω στο γραφείο, έβγαλε ένα πούρο και το άναψε. Σήκωσε πάλι το τηλέφωνο και σχημάτισε έναν εσωτερικό αριθμό. 
-Έλα, να φορτώσετε και να φύγει. Θα τον περιμένει. 
Ξεμπλεξε το καλώδιο του ακουστικού και το έκλεισε. Κάθισε στην καρέκλα του και πήρε μια βαθιά τζούρα. Οι δουλειές με το Gloire D'Or είχαν μείνει στάσιμες τον τελευταίο μήνα. Κάτι έπρεπε να κάνει για να πάρει μπροστά. Τουλάχιστον οι εργασίες στο εργοτάξιο Apex του Άλαν Τρέντ είχαν παγώσει. Δεν ήθελε να χάσει τον τίτλο του ψηλότερου κτιρίου το Bird, του ανήκε σχεδόν ολόκληρο μέσα από ανθρώπους-βιτρίνα CEO σε 4 εταιρείες φαντάσματα που έλεγχε ο ίδιος. 
Πήρε άλλη μια τζούρα. Καθώς εξέπνευσε, ο πυκνός καπνός γέμισε το μικρό δωμάτιο που βρισκόταν. Και μόλις καθάρισε η ατμόσφαιρα, τα μάτια του Φράνκ είχαν γυρίσει ανάποδα, τα βλέφαρά του ανοιγόκλειναν με ταχύτητα. 
Ένα όραμα, ένα χέρι να κρατάει ένα όπλο με σιγαστήρα και να πυροβολεί. Δεν μπορούσε να δει πρόσωπο, ούτε κάποιο άλλο χαρακτηριστικό, μόνο κάτι κίτρινα παπούτσια. 
Μόλις συνήλθε, ο Φράνκ έμεινε ακίνητος. 
-Ενδιαφέρον και αυτό… Μονολόγησε. 


Πέμπτη 2 Απριλίου 2026

Σι ύφεση Ματζόρε


Κάθισε στο λευκό πιάνο με την τεράστια ουρά που βρισκόταν στο κέντρο του σαλονιού της. Είχε φροντίσει λίγο νωρίτερα να ανάψει όλα τα κεριά και να σβήσει τον πανάκριβο πολυέλαιο από κρυστάλλους που κρεμόταν από το κέντρο του δωματίου. Και ας ήταν μόνη. Η Τατιάνα Μος χαίδεψε με την άκρη των δαχτύλων της τα πλήκτρα. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Η αίσθηση των πλήκτρων πάντα την ηρεμούσε, οτιδήποτε και να της συνέβαινε στην ζωή της. Σήκωσε τα χέρια της με πολλή χάρη και άρχισε να παίζει απαλά ένα τραγούδι της. Οι νότες γέμισαν ολόκληρο το δωμάτιο σαν ψίθυροι και έμοιαζαν να έχουν διάλογο ανάλογα με τις δυναμικές του κομματιού. Και όσο περνούσαν τα δευτερόλεπτα, τόσο πιο δυναμικό και γινόταν το κομμάτι, ακόμα και οι φλόγες από τα κεριά ξεκίνησαν να χορεύουν στον ρυθμό. Πότε στακάτο, πότε λεγκάτο, τα χέρια της έμοιαζαν να χορεύουν γρήγορα πάνω στα πλήκτρα με απόλυτη ακρίβεια. Έκλεισε τα μάτια της να απολαύσει τον ήχο του πιάνου. Αυτό ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα της κομμάτια της και το είχε γράψει σε Σι ύφεση ματζόρε στην αρχή της καριέρας της. Το κομμάτι γινόταν όλο και πιο δυνατό, με τα χέρια της να ανεβοκατεβαίνουν τις οκτάβες όλο και πιο γρήγορα μέχρι που πατάει μια συγχορδία, πατάει το sustain πετάλι και έμειναν οι νότες να αιωρούνται. 
Τα μάτια της γύρισαν και έγιναν άσπρα. Τα βλέφαρα της άρχισαν να τρεμοπαίζουν πολύ γρήγορα. Το σώμα της Τατιάνας ακίνητο. Οι νότες παρέμεναν κρεμασμένες στον αέρα. Μονάχα εκείνες είχαν βάρος στην ξαφνική σιωπή. 
Συνήλθε ταραγμένη. Σηκώθηκε γρήγορα από το πιάνο και σήκωσε το τηλέφωνο της. 
-Σας παρακαλώ πολύ, μπορούμε να αυξήσουμε την ασφάλεια μου; Όλο το 24ωρο. Ευχαριστώ.