Πέμπτη 3 Ιουλίου 2025

Ημίφως




Ο επιθεωρητής Βίκτορ Ντιν μπήκε στην αίθουσα της ανάκρισης και έκλεισε την βαριά πόρτα πίσω του. Υπήρχε μονάχα ένα τραπέζι με μια λάμπα πάνω και δυο καρέκλες, στην μια καθόταν ένας άντρας με χειροπέδες. Ο Βίκτορ επέλεξε να καθίσει πάνω στο τραπέζι και έβαλε τα χέρια του μέσα στις τσέπες του. Παρατήρησε τον άντρα. Μεσαίου αναστήματος, με κοντά γκρι μαλλιά, ξυρισμένος. Παρόλο που το φως χτυπούσε άτσαλα πάνω στο δέρμα του, δεν έδειχνε να έχει σημάδια. Αντιθέτως, φαινόταν άνθρωπος που προσέχει ιδιαίτερα την εξωτερική του εμφάνιση. Άλλωστε φορούσε και κουστούμι. Ενδιαφέρον. Τον κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια. Στο δωμάτιο είχε ζέστη και υγρασία. Ο ήχος από το δείκτη του ρολογιού χτυπούσε πιο αργά απ’ ότι συνήθως. Ή τουλάχιστον έτσι του φάνηκε. 

-Λοιπόν; Ρώτησε ο Βίκτορ σπάζοντας την σιωπή. Ο άντρας δεν απάντησε. Ούτε καν κουνήθηκε. Ο Βίκτορ σηκώθηκε από το τραπέζι και άρχισε να κάνει αργά βήματα γύρω από τον άντρα.

-Ραφαέλ Κρέστ, ιδιοκτήτης του «Le Lac Noir» στο Soft Lake, μικρό και διακριτικό καζίνο, με ιδιωτικά δωμάτια και εξόδους VIP. Μια τέλεια βιτρίνα για ξέπλυμα μαύρου χρήματος από τις δολοφονίες… είπε ο Βίκτορ και ακούμπησε τους αγκώνες του πάνω στο τραπέζι σκύβοντας μπροστά στο πρόσωπο του Ραφαέλ. 

-Βρωμάει η ανάσα σου… είπε εκείνος κάνοντας λίγο πίσω το κεφάλι του. Με συγκινεί που με γνωρίζεις, βγάλε μου όμως τώρα τις χειροπέδες γιατί έχουμε και δουλειές. 

-Έχουμε αποδείξεις ότι πήγες να δολοφονήσεις τον Αlan Trent… Υπάρχει υλικό από κάμερες που φαίνεσαι ολοκάθαρα… είπε ο Βίκτορ και έβγαλε τσιγάρο από την τσέπη του, το άναψε και το έβαλε στο στόμα του. Ο Ραφαέλ χαμογέλασε.

-Δεν έχετε απολύτως τίποτα… τώρα αν θέλεις… είπε και σήκωσε λίγο τα χέρια του με τις χειροπέδες.


-Αν δεν μου πεις ποιος σε έβαλε να τον σκοτώσεις, εδώ μέσα θα σαπίσεις ρε καριόλη…. Ο Βίκτορ χτύπησε με δύναμη το χέρι πάνω στο τραπέζι. Ο Ραφαέλ ήταν ατάραχος.

-Άκου να σου πω…Εντός ολίγου θα είμαι ελεύθερος και…. την πρόταση του διέκοψε η πόρτα που χτύπησε. Μπήκε μέσα ένας αστυνομικός. 

-Έχουμε εντολή να τον αφήσουμε ελεύθερο… Δεν υπάρχουν στοιχεία…  Έβγαλε τις χειροπέδες από τον Ραφαέλ.

-Πάνω στην ώρα… είπε εκείνος τρίβοντας τους καρπούς του εκεί που ήταν οι χειροπέδες.

-Ναι αλλά τα στοιχεία από τις κάμερες ασφαλείας; Ρώτησε ο Βίκτορ μπερδεμένος.

-Δεν υπάρχουν στοιχεία… απάντησε ο αστυνομικός.

-Ποιος έδωσε την εντολή; Επέμεινε ο Βίκτορ.

-Επιθεωρητά Ντιν οι εντολές είναι να αφήσουμε την υπόθεση…

Ένα χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπο του Ραφαέλ.

-Για μια στιγμή… Επιθεωρητής Ντιν; Εσύ δεν ήσουν που η κόρη σου πέθανε  από το “Gloire d’or” και σου απαγορέψαν να ασχοληθείς με την υπόθεση; Φαίνεται πως όλες οι υποθέσεις που πας να αναλάβεις πέφτουν στο κενό… 

Ο Βίκτορ πήγε να του δώσει μια μπουνιά στο πρόσωπο και ο αστυνομικός μετά βίας προσπαθούσε να τον σταματήσει. Με τις φωνές ήρθαν και άλλοι να τον συγκρατήσουν. 

-Καληνύχτα επιθεωρητά Ντιν… είπε ειρωνικά ο Ραφαέλ και έφυγε. 

Μισή ώρα αργότερα ο Βίκτορ έκατσε στο γραφείο του. Το χέρι του ακόμα έτρεμε. Άνοιξε τον υπολογιστή του για να δει τα βίντεο από τις κάμερες παρακολούθησης. Τα αρχεία είχαν χαθεί, κάποιος τα είχε διαγράψει από το σύστημα. Με μια κίνηση πέταξε την οθόνη του υπολογιστή στον τοίχο.

Κυριακή 29 Ιουνίου 2025

The Box Files : Λογοτεχνικό Event

Στην πρόσφατη κυβερνοεπίθεση στο Ιστορικό Αρχείο του Boxhall, διέρρευσαν κάποια απόρρητα αρχεία. Τα λεγόμενα The Box Files περιέχουν άγνωστες ιστορίες της πόλης — ιστορίες που έρχονται για πρώτη φορά στο φως.

Τι είναι τα The Box Files;

Σας καλωσορίζουμε στο πρώτο λογοτεχνικό event του Boxhall.
Οκτώ καλεσμένοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Κύβου και εμπνεύστηκαν τις δικές τους ιστορίες μέσα στον κόσμο της πόλης.
Οκτώ μοναδικές αφηγήσεις, γεμάτες boxhallική ατμόσφαιρα, προσθέτουν τις δικές τους πινελιές στους δρόμους και τη μυθολογία του Boxhall.

Από την ερχόμενη Κυριακή και για οκτώ εβδομάδες, θα έχουμε την τιμή να δημοσιεύσουμε αυτές τις ιστορίες — μία κάθε εβδομάδα.

8 Εξαιρετικοί Δημιουργοί.
8 Μοναδικές Ιστορίες.
8 Καλοκαιρινές Κυριακές.
Και μία πόλη: το Boxhall.

Αυτά είναι τα The Box Files.
Μείνετε συντονισμένοι.

Πέμπτη 26 Ιουνίου 2025

Boxhall Fashion Week


Η 19χρονη Σελίν Ντελακρουά έσφιξε το στομάχι της προσπαθώντας να πάρει βαθιές ανάσες. Γύρω της επικρατούσαν φωνές, μυρωδιά από λακ, μοντέλα που ετοιμαζόταν να βγουν στην πασαρέλα, μακιγιέρ και ο Τζίτζι Ντε Φέρο έδινε τις τελευταίες οδηγίες πριν βγει το κάθε μοντέλο. Το fashion show του εκκεντρικού σχεδιαστή ήταν το αποκορύφωμα της εβδομάδας μόδας στο Boxhall, συγκεντρώνοντας την προσοχή όλου του κόσμου της μόδας και των lifestyle περιοδικών. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Boxhall η πασαρέλα θα γινόταν στη περιοχή του San Marine, στο Marine Royal, και τα μοντέλα θα περπατούσαν από το ένα γιοτ στο άλλο, πάνω σε σανίδες που τα ενώνουν, όσο οι ιδιοκτήτες τους απολαμβάνουν τα κοκτέιλ τους. Tα haute couture φορέματα ήταν εμπνευσμένα από την εξαφάνιση του Sea Monster και η Σελίν θα έβγαινε στο τέλος με το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα! Ένα μακρύ διάφανο φόρεμα που μοιάζει με ομίχλη και μέσα από τις πτυχώσεις μηχανικά χέρια που ζητάνε βοήθεια. Και μόνο η σκέψη της προκάλεσε ζάλη.
-Είδε τον δήμαρχο να κατεβαίνει από το γιοτ…. Ακούστηκε να λέει δίπλα ένα άλλο μοντέλο αλλά τα αυτιά της άρχισαν να σφυρίζουν.
-Δεν νιώθω καλά… ψιθύρισε η Σελίν και κάθισε δίπλα σε ένα κάθισμα. 
-Τι έπαθες; Ρώτησε το μοντέλο που ήταν δίπλα και έσκυψε από πάνω της με φροντίδα.
-Το άγχος… Δεν μπορώ να το διαχειριστώ… 
Η κοπέλα κοίταξε τριγύρω να δει αν τους βλέπει κανείς. Αφού σιγουρεύτηκε ότι κανείς δεν κοιτάζει, βγάζει από την τσάντα της ένα σακουλάκι με χρυσή σκόνη και το βάζει στο χέρι της Σελίν.
-Ρούφα το από την μύτη… Θα πάνε όλα καλά…  
-Σε πολύ λίγο βγαίνεις! Έλα να βάλεις το φόρεμα! Της φώναξε ο Τζίτζι Ντε Φέρο. 
-Ναι είμαι σχεδόν έτοιμη… απάντησε και έτρεξε στην τουαλέτα. Η Σελίν άνοιξε για λίγο το χέρι της και κοίταξε την σκόνη. Λαμπύριζε στο λιγοστό φως σαν χρυσόσκονη. Αυτή ήταν μια στιγμή που θα καθόριζε την καριέρα της. Δεν έπρεπε να αφήσει το άγχος να την καταβάλει. 
Βγαίνοντας ένιωθε άλλος άνθρωπος. Καθόλου άγχος. Όσο ο Τζίτζι της φορούσε προσεχτικά το φόρεμα, άκουγε ξεκάθαρα το beat της μουσικής, ένιωθε το φόρεμα να αγκαλιάζει το κορμί της, την κίνηση κάθε μηχανικού χεριού. 


Με ένα νόημα να ξεκινήσει, άρχισε την πασαρέλα. Σε κάθε βήμα της, ο κόσμος της άνηκε. Τα φώτα από τα φλας αναδείκνυαν μια θεά που προχωρούσε αγέρωχη από κατάστρωμα σε κατάστρωμα. Μπορούσε ανάμεσα στη μουσική να ακούσει τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα και τα επιφωνήματα θαυμασμού. Στο τέλος της πασαρέλας στάθηκε ακίνητη και όλα τα μηχανικά χέρια υψώθηκαν στον ουρανό.
Θρίαμβος. Αυτή ήταν η λέξη που μπορούσε να σκεφτεί για την βραδιά. Θρίαμβος. 
Όταν μετά από το τέλος της βραδιάς μπήκε στο ξενοδοχείο της, ακόμα είχε την αίσθηση μιας βασίλισσας. Πλησίασε την ρεσεψιόν.
-Δωμάτιο 19… είπε η Σελίν με ένα χαμόγελο στα χείλη.
-Αμέσως… είπε ο ρεσεψιονίστ και της έδωσε το κλειδί.
Εκείνη την ώρα ένιωσε ένα δυνατό πόνο στη καρδιά. Ο κόσμος σκοτείνιασε. Ο λαιμός της έκλεισε. Σε λίγα δευτερόλεπτα είχε πέσει στο πάτωμα. 
Ο Ρεσεψιονίστ τα έχασε. Ένας άντρας σηκώθηκε αστραπιαία από τον καναπέ του λόμπι και έτρεξε κοντά.
-Είμαι γιατρός… είπε κοφτά και άρχισε αμέσως να παρέχει τις πρώτες βοήθειες στην Σελίν. Οι υπόλοιποι πελάτες παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα.
Κάποια στιγμή ο γιατρός παράτησε τις προσπάθειες…
-Είναι νεκρή… ψιθύρισε.

Πέμπτη 19 Ιουνίου 2025

Negotium Max-imum


-Ναντίν, είναι έτοιμο; 
-Μάλιστα κύριε Μπελ! 
-Μπορείς να σχολάσεις τώρα… είπε μπαίνοντας στο ασανσέρ. Ο Μαξ Μπελ, ιδιοκτήτης της εταιρείας BoxDynamica , κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη. Έφτιαξε τα κοντά καστανόξανθα μαλλιά του και ίσιωσε το πανάκριβο κουστούμι του ραμμένο στα μέτρα του από τον ίδιο τον Τζίτζι Ντε Φέρο. Άνοιξε η πόρτα, έβαλε ένα μαύρο γυαλί να καλύψει τα καστανά μάτια του και έβαλε το στικάκι στην τσέπη του. Μπήκε στο αυτοκίνητο με τα φιμέ τζάμια.
-Στο Boxline 2.0! είπε στον οδηγό. 
Στο San Marine, το ηλιοβασίλεμα έδινε το πορτοκαλί του χρώμα στον ουρανό και την ήρεμη θάλασσα. Στο Marine Royal, την μαρίνα του Boxhall, οι γλάροι έσκιζαν τον αέρα με τις φωνές τους και έπαιζαν γύρω από τα πολυτελή γιοτ που είχαν αράξει. Άλλωστε μια θέση εκεί, ήταν το περιζήτητο status της αφρόκρεμας του Boxhall. 
Μόλις έφτασε το αυτοκίνητο έξω από το Boxline 2.0, δυο άντρες της φρουράς του άνοιξαν την πόρτα. 
-Έχει ήδη φτάσει κύριε και σας περιμένει… είπε στον Μαξ ο ένας.
-Σε ευχαριστώ. 
Μπαίνοντας μέσα, ένας άντρας γύρω στα 65 καθόταν στο σαλόνι με ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι. Ο Μαξ έκανε ένα νόημα με το κεφάλι και έμειναν αμέσως οι δυο τους.
-Με έστησες… και ξέρεις ότι είναι πολύ επικίνδυνο να με δουν να ανεβαίνω στο γιοτ σου…. Είπε ο άντρας πίνοντας μια γουλιά.
-Ξέρω… μπορεί να καταστραφείς… 
-Δεν είναι αστείο. Ένα αδιάκριτο μάτι να με δει και….
-Όμως αξίζει το ρίσκο, έτσι δεν είναι Δήμαρχε; Τον διέκοψε ο Μαξ. Έβγαλε το στικάκι από την τσέπη του και άρχισε να το παίζει πάνω στο τραπέζι με ένα ειρωνικό χαμόγελο. 


Τα μάτια του Δημάρχου έλαμψαν. Άνοιξε την βαλίτσα που είχε μαζί του μπροστά στον Μαξ. 
-Είναι όλα όσα συμφωνήσαμε.
-Και…. για να μην ζητήσει κάποιος άλλος τα αρχεία από την BoxDynamica...
-Μαξ, είχαμε μια συμφωνία. 
-Σε λίγο καιρό έρχονται εκλογές Δήμαρχε… 
-Γαμημένε!
- Α… Δεν θέλω κακές λεξούλες… Ξέρεις ότι με αυτό μπορείς να τις κερδίσεις… εκτός αν πέσει στα χέρια άλλου… είπε ο Μαξ κάνοντας πως βάζει ξανά το στικάκι στην τσέπη του. 
Ο Δήμαρχος άνοιξε το δεύτερο χαρτοφυλάκιο του και πρόσθεσε μερικές δεσμίδες με χρήματα στο τραπέζι.
Χωρίς να πει κουβέντα, πήρε το στικακι στα χέρια του και το έσφιξε με ικανοποίηση. Γύρισε την πλάτη του να φύγει. 
-Καλό απόγευμα Δήμαρχε!

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2025

Μικρές Σιωπες

 



Ο Ίθαν Μάλορι μπήκε στο σπίτι και το χωλ φωτιζε από τα χρώματα της τηλεόρασης που έπαιζε στο σαλόνι. Σίγουρα θα είχε πάρει την Ναντίν ο ύπνος στον καναπέ πάλι. Άρχισε να βγάζει τις μπότες και τα ρούχα του διασωστη όσο πιο αθόρυβα γινόταν, μέχρι που φάνηκε μια μεγάλη σκιά μπροστά του.

-Έγινε μεγάλη καταστροφή ε; ρώτησε η Ναντίν τριβωντας τα μάτια της από τον ύπνο.

Ο Ιθαν απλώς έγνεψε καταφατικά με το κεφάλι του.

-Να σου βάλω να φας;

-Είχαμε ένα θύμα… είδα το χέρι του ανάμεσα στα συντρίμμια… Το όνομά του ήταν Ρέι Κάλαχαν.

Η Ναντίν χωρίς να πει κουβέντα, πήγε στην κουζίνα, άναψε το φως και άρχισε να του βάζει φαγητό από την κατσαρόλα. Ο Ίθαν ακολούθησε και κάθισε σε μια καρέκλα. Η γάτα τους ήρθε και του τρίφτηκε στα πόδια. Έβαλε μια μεγάλη μπουκιά στο στόμα του και η Ναντίν ακούμπησε στην πόρτα με τον ώμο της και τον κοιτούσε να τρώει.

-Το ξέρατε ότι θα χτυπήσει ανεμοστρόβιλος έτσι δεν είναι; Είπε εκνευρισμένος ο Ίθαν και άφησε με δύναμη το πιρούνι του στο πιάτο.  Η γάτα τρόμαξε και έφυγε. Η Ναντίν γύρισε τα μάτια φανερά ενοχλημένη και πήγε να ξαπλώσει στον καναπέ. Ο Ίθαν μπήκε μπροστά από την τηλεόραση.





-Εκεί στο BoxDynamica το ξέρατε εβδομάδες νωρίτερα, ξέρατε ακριβώς πότε θα δημιουργηθεί ο ανεμοστρόβιλος και ξέρατε ακριβώς την πορεία του!

-Ίθαν, δεν έχω όρεξη για θεωρίες συνωμοσίας…

-Καταλαβαίνεις την ευθύνη που έχεις;

-Δεν έχω καμιά ευθύνη.

-Τότε τι κάνεις στο BoxDynamica;

-Σου έχω πει πολλές φορές ότι είναι απόρρητα αυτά που δουλεύουμε…

-Μιλάμε για τεράστια καταστροφή Ναντίν! Έχουμε και ένα θύμα!

-Πρέπει να κοιμηθώ. Δουλεύω αύριο το πρωί. Θα κοιμηθώ εδώ στον καναπέ.

-Όπως θέλεις. Απάντησε ο Ιθαν και πήγε στην κρεβατοκάμαρα. Έπεσε με όλο το βάρος του στο κρεβάτι και κοίταξε το ταβάνι. Η γάτα ανέβηκε στο στήθος του και άρχισε να γουργουρίζει. Με το δάχτυλο του χάιδεψε ανάμεσα στα μάτια της και εκείνη τα έκλεισε αργά σαν να το απολαμβάνει.

Του ήρθαν στο μυαλό οι εικόνες καταστροφής, το χέρι του Ρέι Κάλαχαν ανάμεσα στα χαλάσματα και ανατρίχιασε. Αν είναι αλήθεια οι φήμες ότι τα στατιστικά μοντέλα της BoxDynamica μπορούν να προβλέψουν με ακρίβεια τις φυσικές καταστροφές, είναι κάτι που πρέπει να εκμεταλλευτεί ολόκληρη η πόλη του Boxhall. Ένιωσε την κούραση να του βαραίνει το σώμα και τα μάτια του.

Την επόμενη μέρα ξύπνησε σχεδόν μεσημέρι. Ήταν τόσο κουρασμένος που δεν είχε κουνήσει ούτε μισό εκατοστό όλη την νύχτα. Σηκώθηκε αργά και πήγε στην κουζίνα, η γάτα που ήθελε φαγητό τον ακολούθησε νιαουρίζοντας. Έπιασε την γατοτροφή και έριξε λίγο στο πιατάκι της. Καθώς σηκωνόταν πρόσεξε ένα σημείωμα πάνω στο τραπέζι. Το έπιασε στα χέρια του.

«Μέχρι το μεσημέρι θέλω να έχεις φύγει, Ν.»

Πάγωσε. Έμεινε απλώς να το κοιτάζει. Η γάτα τρίφτηκε στο πόδι του για να τον ευχαριστήσει. Σήκωσε το τηλέφωνο.

-Sunshine Rooms; Θα ήθελα να κλείσω ένα δωμάτιο.


Πέμπτη 5 Ιουνίου 2025

Έκτακτη Ανάγκη

Οι σειρήνες ηχούσαν σε ολόκληρο το Plain Fields και ο Ρέι Κάλαχαν μπήκε βιαστικά στο καταφύγιο της φάρμας του. Κάθισε σε κάτι ξύλινα κουτιά και άνοιξε το ραδιοφωνάκι με μπαταρίες που είχε εκεί. «Οι πολίτες να πάνε στα καταφύγια….» έλεγε ο εκφωνητής και αφού κοίταξε αν έχει ασφαλίσει καλά η πόρτα, κάθισε σε ένα μεγάλο ξύλινο κιβώτιο. Άρχισε να κουνάει νευρικά το πόδι του. Θα έπρεπε να έχει συνηθίσει. Οι ανεμοστρόβιλοι δεν ήταν άγνωστοι στην περιοχή Plain Fields: Οι επίπεδες αγροτικές περιοχές, τα κρύα ρεύματα του αέρα από τα βουνά Snowcall και οι θερμές υγρές αέριες μάζες από τον ωκεανό του River Bay, ήταν ο τέλειος τόπος για να δημιουργηθούν. Ειδικά τώρα τον Μάιο και Ιούνιο. Όσοι ζούσαν στην περιοχή, είχαν πλέον συνηθίσει στις προειδοποιήσεις και στις σειρήνες, αφού συνήθως δεν ήταν κάτι σοβαρό. Εκείνος όμως ανησυχούσε για την φάρμα του. Παρά τα 30 χρόνια του, είχε φτιάξει κάθε γωνιά με τα ίδια του τα χέρια. Τι θα γινόταν αν ο ανεμοστρόβιλος χτυπούσε το στάβλο με τα ζώα του; Τι θα γινόταν με τα σπαρτά του; Και ακόμα χειρότερα, τι θα γινόταν αν έπαιρνε τον  ίδιο; 
Έξω μπορούσε να ακούσει τον αέρα να σφυρίζει και οι μεγάλες στάλες βροχής να χτυπάνε την πόρτα. Όταν ήχησαν οι προειδοποιήσεις για πρώτη φορά, βρισκόταν στο μπαρ «Το χρυσό στάχυ» με κάποιους φίλους που είχαν συνηθίσει το καιρικό φαινόμενο. «Που πας; Μην είσαι δειλός ρε, δεν θα πεθάνεις» του έλεγαν. Όμως έφυγε χωρίς να απαντήσει. 
«Είναι επιβεβαιωμένο, έχουμε ανεμοστρόβιλο στο Plain Fields κατηγορίας 3 με πάνω από 230 χιλιόμετρα την ώρα» ακούστηκε από το ραδιοφωνάκι.
Όταν ήταν στο σχολείο, το ίδιο πράγμα του έλεγαν και οι νταήδες όταν τον χτυπούσαν: ότι είναι δειλός για να παλέψει μαζί τους. Κι’ έτσι το καχεκτικό λεπτό σώμα του ήταν συχνά γεμάτο με σημάδια που, πριν ακόμα φύγουν, άλλα έπαιρναν την θέση τους. Μισούσε να πηγαίνει στο σχολείο οπότε οι βαθμοί του ήταν πάντα κάτω από την βάση. Ήταν ντροπή για τους γονείς του, δυο ευυπόληπτοι καθηγητές στην μεσοαστική κοινωνία του Metropolitan, να έχουν γιο έναν τόσο κακό μαθητή. Όταν αποφάσισε να φύγει από το Metropolitan και να φτιάξει την δική του φάρμα, οι γονείς του είπαν πως θέλει να ξεφύγει από τα προβλήματα της πόλης, πως είναι δειλός.
Ο θόρυβος έξω ήταν εκκωφαντικός , η γη κάτω από τα πόδια του έτρεμε, η πόρτα χτυπούσε με μανία. Με το σώμα του κράτησε αντίσταση στην πόρτα. Μπορούσε να ακούσει αντικείμενα να χτυπάνε στο καταφύγιο του. Ένιωσε ένα βύθισμα στην κοιλιά, σαν να πέφτει από roller coaster. Η ανάσα του έγινε βαριά. Η καρδιά του χτυπούσε μανιασμένα. Αυτό ήταν. Εδώ είναι το τέλος του. Όχι, δεν θα πεθάνει έτσι. Δεν θα πεθάνει δειλός. Ανοίγει την πόρτα. Βγαίνει έξω. Και ξαφνικά απόλυτη σιωπή. Ο άνεμος σταμάτησε. Κοίταξε ψηλά. Ένα παράθυρο στον γαλάζιο ουρανό και γύρω του ένα τείχος από την καταιγίδα. Ήταν στο μάτι του κυκλώνα. Γαλήνη. «Δεν είμαι δειλός» σκέφτηκε. Ο Ρέι τινάχτηκε στον αέρα.

Πέμπτη 29 Μαΐου 2025

Η Κυρία Καμέλια



-Θέλεις να σου βάλω λίγο γλυκό του κουταλιού; Το έχω φτιάξει με τα χεράκια μου! Είπε η κυρία Καμέλια Λεβάν με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό της.

-Όχι, όχι, σας ευχαριστώ! Απάντησε ο Τζόνας Έβανς και κάθισε στην καρέκλα του καθιστικού.

-Θα φτιάξω όμως ένα υπέροχο τσάι να πιούμε! Είναι από τον κήπο μου! Η κυρία Καμέλια κατευθύνθηκε προς την κουζίνα.

Ο Τζόνας έτριψε τα ιδρωμένα χέρια του στο παντελόνι του. Κοίταξε από το τεράστιο παράθυρο που έβλεπε στον κήπο της κυρίας Καμέλια, ο ήλιος έλουζε με φως όλο το Plain Fields.

-Είναι η πρώτη συνέντευξη που παίρνεις αγόρι μου; Ρώτησε η κυρία Καμέλια. Ο Τζόνας έτρεξε να βοηθήσει την ηλικιωμένη κυρία να μεταφέρει το τσάι. Η κυρία Καμέλια κάθισε με δυσκολία στην απέναντι καρέκλα. Και μένα είναι η πρώτη συνέντευξη που δίνω... Και μάλιστα για το The Boxhaller!

Ο Τζόνας έστησε το ραδιοφωνάκι πάνω στο τραπέζι. Πάτησε την εγγραφή.

-Κυρία Καμέλια Λεβάν, κερδίσατε τον διαγωνισμό ζωγραφικής με τίτλο «Boxhall: Ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι». Ένα πολύ διαφορετικό έργο απ’ όλες τις άλλες συμμετοχές. Πείτε μας πρώτα δυο πράγματα για εσάς.

-Ήθελα από μικρή να σπουδάσω Τέχνη. Αλλά βλέπετε, πριν σχεδόν 70 χρόνια, αυτό ήταν ανήκουστο για τα κορίτσια. Αντίθετα, ο πατέρας μου φρόντισε να με παντρέψει από τα 16 μου. Βλέπετε, ήμασταν μια φτωχή οικογένεια και ο μακαρίτης ο άντρας μου ήταν τότε ανερχόμενος δικηγόρος. Όμως τον αγάπησα πολύ.

-Παιδιά, έχετε;

-Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να κάνουμε… Η κυρία Καμέλια ήπιε λίγο από το τσάι της.


-Ας περάσουμε καλύτερα στον πίνακα. Τι σας ενέπνευσε;

-Επέλεξα την αφαιρετική οδό, ο Κύβος, τα γεωμετρικά σχήματα που τον απειλούνε, το μάτι. Ξέρεις αγαπητέ μου, ο κύβος εκπροσωπεί κάθε πολίτη του Boxhall που έχει μέσα του την τάξη. Όμως κάποιοι το βλέπουν αυτό και θέλουν να το διαταράξουν. Επιβουλεύονται τον Κύβο.

-Θέλετε να μου δώσετε κάποια παραδείγματα;

-Βλέπετε την χυδαιότητα παντού γύρω σας. Στον τρόπο που μιλάνε οι άνθρωποι. Στα ήθη που χαλαρώνουν μέρα με την μέρα. Στο New Town οι πόρνες έχουν πολλαπλασιαστεί. Βλέπεις τις τραγουδίστριες στο Flashway να φωτογραφίζονται με τα οπίσθια έξω και οι υπόλοιπες γυναίκες να μιμούνται αυτά που βλέπουν στα περιοδικά. Όμως πάντα έτσι ήταν. Έβαζες την γειτόνισσα στο σπίτι σου και εκείνη κουνιόταν στον άντρα σου γιατί ένιωθε ότι θέλει απόγονο. Και ο κύβος; Ο κύβος μπερδεμένος… Όμως κάποια στιγμή και αυτός βρίσκει την λύση… Και τα προβλήματα… τελειώνουν. Μια για πάντα….

Η Κυρία Καμέλια ήπιε μια γουλιά από το τσάι της. Κοιτάχτηκαν στα μάτια. Σιωπή.

-Σας ευχαριστούμε κυρία Καμέλια… είπε ο Τζόνας σταματώντας το μαγνητοφωνάκι.